08-06-10

No rest for the wicked

No rest for the wicked

 

Na de glorieuze helletocht door Brussel op 30 mei  en het debacle in Hoogstraten hebben we wat denkwerk verricht.

Jaaaaaa, klinkt gewichtig.

Neen, denkwerk hoe we de rest van het seizoen zien. 

Feit is dat ik een zwakke basis heb omwille van de verloren winter en de gedwongen rust de laatste weken.

Feit is dat ik ook niks snelheid meer heb.

Feit is dat ik geen wedstrijdritme heb.

En we zijn tot het besluit gekomen dat we ons daar geen bal van gaan aantrekken en gewoon gaan lopen en zien waar we uitkomen.

Want wat er niet is, zal ook niet direct komen, maar de wedstrijden zijn er NU, dus zal het gaan zoals het zal gaan.

 

*****

 

En ik heb me ook voorgenomen om een aantal wedstrijden, die al lang op mijn verlanglijstje staan, effectief te gaan lopen.  Op 12 september de 'Jogging Ville de Namur' bijvoorbeeld, 11 km op en over de citadel.  Deze wedstrijd staat met rode stip op de agenda.  En op 29 augustus zou ik graag eens de 'Descente de la Lesse' willen lopen, met aankomst in Dinant, de statige oude dame aan de Maas.

Van waar deze verzuchting?

Wel, uit bittere ervaring.  De laatste weken is het besef gegroeid dat ik waarschijnlijk toch niet eeuwig zal kunnen blijven lopen, dus is het zaak om toch zoveel mogelijk dingen van mijn verlanglijstje af te kruisen.  Zodat ik geen verbitterde oude vent wordt, maar gewoon een oude vent.

Ooit.

 

IMG_0815 (2)

 

 

*****

 

Zaterdag was het drukkend warm, maar dat heeft ons niet weerhouden om een lange duurloop af te werken.  Met nog steeds stramme spieren, dat wel, en badend in het zweet, ook dat, maar toch lekker.

De laatste twee loopinspanningen kregen hun beslag in een heksenketel van lawaai, flitsende kleuren, omringd door honderden tot duizenden lopers, muziek, vlaggengewapper, het geroffel van duizenden voeten en het geblaasbalg van longen in overdrive.

Het contrast met  de uitgestrekte bossen van de kolonie kan niet groter zijn.  Hier heerst een oorverdovende stilte.  Enkel het geritsel van de wind in het loof van de bomen, het gezang van ontelbare vogels en het ritselen van een eekhoorn die een boom invlucht.

Het golvende graan. 

De trillende lucht.

De eenzaamheid van de lange afstandsloper.

Alleen op de wereld.

Alleen met  je gedachten.

Alleen met de pijn.

 

En een klein zwart vliegje dat zich zonodig in mijn oog moet boren. 

DAT PIKT!

En al lopend probeer je het vliegje te verwijderen, maar dat lukt niet.  Wrijven als een bezetene, maar ik krijg het vliegje niet te pakken.

Dus loop ik verder met een lijk van een vlieg in mijn oog.

Pas voor de spiegel thuis zie ik kans om het vliegje uit mijn rood oog te vissen.

Als wraak op het insectenbestand ga ik straks nog een uurtje autorijden om er zoveel mogelijk af te maken...  duizenden zullen sneuvelen op mijn bumper en voorruit!

 

 

En maandag opnieuw gelopen. 

No rest for the wicked!

 

*****

 

No rest for the wicked!

 

Rust is nochtans belangrijk voor de loper. 

Vandaar dat ik tussen mijn trainingen en wedstrijden probeer zoveel mogelijk te rusten.  Ik probeer dan, met wisselend succes overigens,  ook elk karwei in en rond het huis in de nek van mijn vrouw te schuiven. 

Sport kan hard zijn.

Om toch het gevoel te hebben dat we, tijdens onze rustpauzes, nog sportief bezig zijn, proberen we zoveel mogelijk te sporten. 

 

Passief dan.

Daarbij is geen enkele opoffering ons te zwaar, en durven we ook wel eens voetbal kijken.  Het WK staat trouwens voor de deur!

Een loper, beoefenaar van een échte sport, die toegeeft dat hij voetbal kijkt...

Qua publieke bekentenis kan dit tellen.

Vermits de Rode Duivels voor zowat elk tornooi voortijdig uitgeschakeld worden, zijn we supporter geworden van een andere nationaal elftal. 

Meer bepaald elk elftal dat speelt tégen Oranje.

 

*****

 

Speelt Oranje tegen Marokko, dan pluizen wij het hele internet leeg om info te verzamelen rond de 'Atlas Leeuwen'. 

Zo kunnen wij nog steeds de opstelling van Egypte opdreunen die op het WK 1990 1-1 speelde tegen Oranje. 

Doelpunt van Abdel-Ghani Magd ! 

Abdel is een boezemvriend voor het leven !

Heilig verklaren die vent, nu ! 

Wat heeft Pater Damiaen tenslotte voor het voetbal betekend? 

Niks, dachten wij.

Zo is maar net.

 

*****

 

WK voetbal 1998 in Frankrijk. 

De eindfase van het WK viel samen met onze vakantie in Zuid-Frankrijk.

Op onze camping was de Oranje vloedgolf onstuitbaar.  Oranje leeuwtjes overal.   Unox oranje mutsen.  Toeters, bellen en vlaggen en de fraaiste exemplaren  noorderburen in blote torso en op klompen.  Waar je ook keek, oranje!

WK 1998: een erg vermoeiende campagne voor ons. 

De Belgen matig gepresteerd en eruit in de groepsfase, maar wel GELIJK GESPEELD TEGEN ORANJE. 

Noteer dat!

GELIJK GESPEELD TEGEN ORANJE.

Nadien moesten we achtereenvolgens supporteren voor Joegoslavië en Argentinië (telkens verloren we met 2-1 van Oranje in respectievelijk achtste en kwartfinale). 

Dan met Brazilië in de halve finale en, ja hoor,  na strafschoppen  spelen we  (heu, de Brazilianen) Oranje naar huis. 

En in de troosting winnen we ook nog eens van Oranje met Joegoslavië. 

Een geslaagde campagne voor de Belgen, noem ik zoiets.

 

*****

 

Maar dat God een Belg is wordt bewezen door het EK voetbal 2000, organisatie in co-ouderschap van België en Nederland.

Dat België als gastland de dubieuze eer mocht smaken uitgeschakeld te worden in de groepsfase, werd ruimschoots goedgemaakt door de halve finale tussen Italië en Oranje. 

Normaal moeten wij niet veel weten van de spaghettis, maar nu kon het niet op.

Na 34 minuten tweede keer geel voor Zambrotta, Italië met tien man. Nederland kreeg twee strafschoppen in de reguliere speeltijd (gemist door Frank de Boer  en Kluivert op de paal).

Daarvoor zijn we later nog te voet op bedevaart naar Scherpenheuvel moeten gaan. 

Doen we met plezier nog eens als het moet. 

De trappist van 't vat in Café 'Oep de Gemainte' bij Peggy, bleek achteraf toch wel het zwaarste onderdeel van de tocht.  Dagen last van gehad....

 

Ook na verlengingen bleef het 0-0.

Inmiddels had ik geen vingernagel meer over van de spanning.

De strafschoppenreeks werd met 3-1 gewonnen door Italië: doelman Toldo mag op onze kosten nu nog in alle kroegen van mijn thuisstad komen doorzakken. 

We zijn daarvoor later NOG eens op bedevaart naar Scherpenheuvel gegaan, maar als ik me dat goed kan herinneren hebben we gekozen voor de korte pijn: we zijn  namelijk gewoon met de auto rechtstreeks naar Café 'Oep de Gemainte', bij Peggy, gereden. 

Wat kunnen we soms verbazingwekkend efficiënt zijn...

 

Enfin, wat ik wou zeggen is het volgende: die halve finale bewijst dat GOD EEN BELG IS.

Dat Frankrijk Europees Kampioen voetbal 2000 is geworden, blijft uiteraard een belachelijk fait divers en een verwaarloosbare voetnoot in de voetbalgeschiedenis.

 

*****

 

WK 2002, wat een domper. 

Oranje plaatst zich niet.

België wel (en we worden geflikt: Prendergast godverdomme, kieken, het was wél goal van Wilmots tegen Brazilië!).

Oranje plaatst zich niet.

Shit.

Hoe gaan we dit oplossen? 

 

En dan komt Dirk O., een vriend van uw dienaar, aandraven met de perfecte oplossing. 

Ik meen dat we met die actie zelfs het VRT-journaal nog hebben gehaald. 

Op de eerste brug over de autoweg E-19 na de grensovergang van Nederland naar België, in onze deelgemeente Meer, hebben we richting Antwerpen een spandoek gehangen met daarop de tekst:

 

HIER BEGINT HET WK.

 

Dirk O. is een man die niet gelooft in half werk.  Koeien van letters: minimum 2 meter groot. 

Een man naar ons hart.

Aan de andere kant van de brug, op het rijvak richting Nederland hebben we een spandoek gehangen met de tekst:

 

HIER EINDIGT HET WK.

 

In de schilderkunst noemen ze dat een pendant, dacht ik...

 

 

Allemaal heel vermoeiend,

maar ja,

no rest for the wicked....