16-02-10

De onzichtbare man

De onzichtbare man

 

SSSSSSNNNNNNNNEEEEEEEEUUUUUWWWWW

NNNNNNNEEEEEEEEEEEEEE

God, waarom?

Mijn eerste wedstrijd van het seizoen en meteen al een domper op de feestvreugde.  De Valentijnjogging is een wedstrijd arglistig vermomd als een bosloop.  Met alle wolfsklemmen en schietgeweren inbegrepen.  De verraderlijke  boomwortels, konijnenpijpen, putjes en dies meer, zullen door de verse sneeuwlaag aan het oog onttrokken worden. 

Valkuilen alom.

Retorische vraag: gebruikt men in Nederland ook de term konijnenpijpen, of is dat daar iets héél vies?

 

*****

 

Zondagochtend per fiets bakkerwaarts getrokken. 

Voor Valentijnsgebak.

Hoe romantisch, hoor ik de dames kirrend verzuchten, collectief in katzwijm vallend.

Neen dames, sprak hij streng, dit was louter een opdracht, een verplicht nummer.

Afgelopen week had mijn vrouw een advertentie met Valentijnsgebak van de bakker uitgescheurd en op tafel gelegd. 

Qua subtiele hint kon dat tellen.

Voor alle zekerheid heeft ze me dan ook nog eens op mijn plicht gewezen en gezegd, terwijl ze met haar wijsvinger op de advertentie tikte:" HALEN!"

Ik ben geen bloemengeeftype.  Ik vind dat weggesmeten geld.  De bloemen verwelken terwijl je er op staat te kijken.

En ja, een cactus is een goed alternatief.  Maar dat is dan weer zo droogjes.  En ongeschoren op de koop toe.

 

*****

 

Valentijnjogging, prelude zondagvoormiddag:

 

Al vijf keer mijn looprugzak in en uit geladen.  Zit er alles in?  Kledij voor de opwarming? 

En naar buiten kijken in ongeloof.  Het is verdorie weer beginnen sneeuwen.

We moeten realistisch zijn.  Met dit weer de auto nemen en naar Lichtaart rijden is pure waanzin.  De wegen zijn ongezouten, welke idioot neemt zo'n risico?

Deze idioot dus.

 

Mijn vriend Tom, hij die een horloge heeft maar niet eens weet waarvoor dat dient,  laat staan dat hij ze weet liggen, ging mee lopen te Lichtaart.

Omdat ik al genoeg taakspanning had, wou ik daar geen extra dosis stress aan toevoegen door Tom het tijdschema van de dag te laten bepalen. 

Kortom, ik zou rijden.

Ik bel mijn vriend Tom (dat was inmiddels al de zesde keer deze voormiddag) met de melding dat we het vertrekuur met een half uur vervroegen.

Ik spreek af dat ik Tom op zal pikken om 12u30.

 

*****

 

Om 12u22 sta ik aan de voordeur van Tom.

Ik bel aan.

Vruchteloos.

GSM.

Voice-mail.

Een déjà vu-gevoel overvalt me.

 

*****

 

Enkele minuten later komt Tom dan toch aangesloft, een warrige bundel loopgerief en sportdrank tegen zijn borst drukkend.

Hij smijt zijn loopspullen nonchalant  in een sporttas.

We zijn klaar voor de barre tocht.

 

*****

 

Aankomst Lichtaart.

Het sneeuwt nog altijd.

De parking is een spiegeltje, de startzone ook.

Muziek weerklinkt: Albert Hammond, The Free Electric Band.  Waar hebben ze dat nummer opgegraven?

De omroeper van dienst straalt een enthousiasme uit dat ik niet deel.

Inschrijven en omkleden.

Tom zit in paniek in zijn sporttas te graven, op zoek naar een tweede loopschoen.  Hij heeft er wel twee, maar het zijn helaas alle twee rechterschoenen. 

Pas op, dat gaat erg goed samen met zijn twee linkerhanden, maar toch....

 

Opluchting.

Een linkerschoen wordt gevonden.  Weliswaar niet van hetzelfde merk, maar het scheelt niet veel.  Een kniesoor die daar over valt.

 

We brengen onze sporttassen terug naar de wagen. 

Tijdens het opwarmen merken we dat het toch erg koud is (minus 3°).

 

Hoe zie ik er uit?

Muts, handschoenen, 2/3de spanbroek, compressiekousen (zo blijven er een drietal centimeters been bloot), shirt met korte mouwen, singlet met nummer en daarboven een shirt met lange mouwen (dat ik na de opwarming wil dumpen in de wagen).

Maar het is te koud en ik wil het shirt met lange mouwen onder het singlet met nummer dragen en het shirt met korte mouwen dumpen.

 

Volgt u nog?

 

Naar de wagen.

Om de wisseltruc der kledij te doen, moet ik me tot op mijn blote bovenlijf ontkleden.  Uw dienaar staat in majestueus bloot bovenlijf in een sneeuwbui. 

Niets schijnt hem te deren.

Afgetraind lichaam, sixpack.

Vrouwen vielen in katzwijm, wolven huilden....

 

 

We warmen verder op.

 

Hoe ziet Tom er uit?

Tom draagt een triatlonpak (ja, dat doet hij ook nog, naast tennis, zaalvoetbal, voetbal en lopen), met daar overheen een shirt met lange mouwen en een lange broek.

Tom moet plassen.

En een triatlonpak is handig voor triatlon, maar niet als je moet plassen.  Je geraakt niet bij je gerief. 

Of je moet een drastische striptease inlassen.

Dus, even later staat Tom tegen een boom te plassen, terwijl de sneeuwvlokken op zijn ontblote torso nederdalen.

Iets minder majestueus.

Min of meer afgetraind lichaam, véél sixpacks gedronken de laatste tijd....

Vrouwen huilden, wolven vielen in katzwijm....

 

*****

 

De startzone.

Babbelen met bekenden.  Peter F. uit Niel (scherp bekje, dus zal wel in vorm zitten), Frank T., AVN Hoogstraten, gisteren nog aan de slag in Wallonië.

En ik dus.

De eerste echte test.

Hoger tempo, hogere belasting. 

 

*****

 

71 lopers voor de 4 km, 99 voor de 8 km en 98 voor de 12 km brengen 268 lopers aan de start (maar wie weet zijn het er wel 269?).

Wiskunde is nooit mijn 'fort' geweest, maar even uit mijn blote hoofd gerekend zijn er dus 1.126  voeten over het besneeuwde parcours gelopen, rekening houdend met volgende variabelen:

  • dat die van de 4 km maar 1 doortocht maakten,
  • die van de 8 km tweemaal,
  • die van de 12 km driemaal,
  • en dat iedere deelnemer minstens  twee voeten had (Tom desnoods  twee rechtervoeten).

 Ik kan er 6 naast zijn, lees verder.

 

*****

 

Ronde 1.

De startzone was glad gereden door de voertuigen,  dan meteen haaks rechts een zanddreef in, waar het ook al de zijkant opzoeken was voor wat grip.

Eens in het bos lopen al die voeten het sneeuwtapijt  tot één grote, gladde spiegel.

In het begin kan ik nog vlot mee met Peter F. 

Kilometer 2 op 7 min 47 seconden. 

Snel, zeker gezien de ondergrond.

De bochten zijn gevaarlijk, dus daar kom je telkens bijna tot stilstand.  Daarna proberen weer wat snelheid te maken; het is puur interval.

De hoogste heuvel is goed beklimbaar; de sneeuw is er min of meer geruimd en de dennennaalden zorgen voor een beetje grip.  Op het einde van het rondje volgen er echter een paar heuveltjes die er gevaarlijk glad bij liggen. 

Afdalen op ijs is geen sinecure.  Instinctief probeer je bergaf gecontroleerd te lopen, en dat afremmen doet pijn.

Halsbrekerij.

Kilometer 4 op 16 minuten en een paar seconden en kilometer 5 op 20 minuten en nog wat seconden.

Ik lig ongeveer twee zijden van het voetbalveld voor op Tom.  Tom loopt sterker dan verwacht; ik iets zwakker dan normaal.

 

*****

 

Ronde 2.

Omdat het ganse peloton over de omloop is gegaan, is het zoeken naar veilige zones in de berm. 

Je slingert van rechts naar links,

omdat het gras,

heum de sneeuw,

aan de andere kant van de heuvel,

heum de weg,

altijd groener,

heum minder glad, lijkt. 

Maar schijn bedriegt.

 

In het bos wordt het nu ongeveer onmogelijk om te lopen.  Groeven in de weg zijn gevaarlijke ijsrichels geworden en alle sneeuw is plat gelopen.  Bij elke landing schuif je lichtjes weg en afzetten is ook telkens wegschuiven. 

Dat kost bergen energie.

Ik voel mijn hamstrings protesteren.  Ze moeten teveel instabiliteit opvangen.

Peter F. schuift van me weg.

De heuveltjes op het eind van de ronde zijn nu spekglad geworden. 

Ronde 2 net boven de 18 minuten. 

Verval, gecombineerd met schuifpartijen.

Ik lig nu de 3 zijden van het voetbalveld voor op Tom.

 

*****

 

Ronde 3.

Kwestie van overleven en niet te vallen.

Mijn bil/heup speelt zelfs even op.

En dan begin je je af te vragen waarom je dit allemaal doet. 

De motivatie smelt als, heum, sneeuw voor de zon.

Er is een schuine, verkeerd hellende bocht vlak naast een beek met ijslaag.  Ik schuif er bijna de beek in.

En wanneer ik een bocht van 180 graden neem, ook al bijna stapsgewijs, zie ik dat Tom een stuk genaderd is. 

 

Nu weet ik weer waarom ik dit allemaal doe. 

De motivatie die ik nu plots kan opbrengen, zou desnoods de hel doen bevriezen.

Nu is het geen kwestie meer van overleven en vallen interesseert me niks meer.

Ik vlieg door de bossen en schuif en zwiep van hot naar haar.

De laatste heuveltjes zijn nu bijna niet meer op te komen.  Als een stripfiguur trappel ik ter plaatse.

Maar zonder gips beland ik in de laatste honderden meters.

Nog een langgerekte spurt  rond het voetbalveld en finish in een beschamende 51 minuten en 56 seconden. 

 

Positie: onbekend.

Dat zien we wel in de uitslag.

Misschien.

Frank T. heeft Tom in de laatste hectometers nog te grazen genomen.

We wisselen stoere indianenverhalen uit, met een sneeuwtoets.

 

*****

 

Chaos in de douche.

Overal smeltwater en modder.  Nauwelijks ruimte om te bewegen.  Waar leg je je kleding? Handdoek?

De douche druppelt water. 

Druppelsgewijs.

Maar wat er uitdrupt is kokend heet. 

Niet uit te houden.

Startnummer ingeruild voor Valentijnsoep. 

Tomatensoep. 

Met één eenzame bal.

 

*****

 

Kantine.

Bijpraten met een delegatie AVN-lopers.

Nog een Ice-Tea en dan wordt de uitslag op papier uitgedeeld in de kantine van VV Molenkring.

 

In totaal 268 lopers en loopsters opgenomen in de uitslag.

Er ontbreekt één persoon in de uitslag.

Eén persoon.

U mag drie keer raden wie...

 

Exact.

 

Uw dienaar staat niet eens in de uitslag.

Ik ben dus de onzichtbare man!

 

Beseft de organisatie wat zij mij hiermee aandoen?

Mijn vriend Tom zal mij de rest van mijn luizige bestaan achtervolgen met de melding dat hij mij heeft verslagen tijdens de Valentijnjogging 2010. 

En dat ik maar eens het tegendeel moet bewijzen aan de hand van, zeg maar, bijvoorbeeld, een uitslag.

Ik durf er een vat op te verwedden dat hij die uitslag zal inkaderen en prominent in zijn vuilnisbelt annex appartement zal ophangen.

Hij zal kopies van die uitslag rondsturen naar vriend en vooral vijand.

Publicaties zullen volgen in tijdschriften, gespecialiseerde vak- en weekbladen.

De lokale TV zal er avondvullende programma's aan spenderen.

Websites zullen gebouwd worden rond die uitslag.

Heelder blogs zullen volgeschreven worden over die rampzalige dag half februari 2010. 

U twittert hopelijk niet...

 

*****

 

Met mijn eigen geklokte tijd zou ik op positie 23 moeten staan, maar daar sta ik dus niet. 

Neen.

Op positie 23 staat ene Gerrit R. uit Laakdal.

Een uitstekend loper, dat lijdt geen twijfel.

Bijna zo goed als ikzelf.

U mag mij dus vanaf heden Gerrit noemen.  Ik woon in Laakdal en ben afgelopen zondag maar liefst 9 jaar jonger geworden. 

 

Daar is deze maandagochtend alvast weinig van te merken.

Gerrit voelt zich niet kiplekker.

Ik ben een jaar of tien ouder geworden.  Zware benen, pijnlijke binnenkant rechterknie, protesterende hamstrings, onderrug kraakt, zeurt en piept.

 

Maar om te besluiten: in apocalyptische omstandigheden toch geen onaardige wedstrijd gelopen; zeker gezien de voorgeschiedenis van de laatste maanden.  Maar ik wil de test toch nog eens overdoen op een fatsoenlijke ondergrond.

We gaan toch niet liggen zeuren over een minder goede tijd.

Of toch.

 

*****

Gouden wintertip!

Tijdens de winterse dagen hangen wij voedsel buiten voor de vogeltjes.  En zetten ook schalen met water buiten, want als alles bevroren is, hebben de vogels het moeilijk om drinkwater te vinden.

Tsjilp!

Nu bevriest dat water in die schalen constant.

Daar heb ik nu iets geniaals op gevonden!

Door er namelijk een forse scheut  javel in te doen, bevriest dat water vééél trager.

Alles voor de natuur!

En ze mogen beweren wat ze willen, de vogelliefhebbers, maar witte merels zijn écht niet zeldzaam. 

Bijlange niet.

Bij mij in de hof stikt het er van...

 

*****

 

GERRIT, KOMEN ETEN!

Mijn vrouw roept.

Ja, het is nog even wennen....