15-06-10

Nil Volentibus Arduum

Nil Volentibus Arduum

 

Zaterdag 12 juni.

Vandaag krijgt deel drie van het drieluik van het klassieke voorseizoen zijn beslag: het drieluik BHM. 

B= 20 Km door Brussel,

H = De Corrida door Hoogstraten 

M = Kapellekensloop te Minderhout.

BHM dus.

 

Slopend drieluik. 

Kan je in Brussel nog anoniem in de massa je wedstrijd afwerken en desnoods ten onder gaan, dan is dat in Hoogstraten en zeker in Minderhout onmogelijk. 

Ongeveer iedereen kent je, zowel deelnemers als toeschouwers.  En van de toeschouwers zijn er ook altijd wel een paar die met de pint in de hand een of andere denigrerende rotopmerking in huis hebben.

"Mark, je hangt eerste, of neen, toch niet,  je staat op het punt gedubbeld te worden...."

Leuk!

Daar komt dan nog bij dat er een drietal bevriende fotografen over het parcours verspreid staan, zodat elke pijnlijke afgang op de gevoelige plaat zal worden vastgelegd, als bewijslast voor het nageslacht.

Zit je de eerste ronde nog te dollen met de camera, dan is ronde twee al een rood hoofd en ronde drie doffe ellende.

 

Zoals gezegd moest er een keuze gemaakt worden.

Neen, niet tussen een wit konijn, een klauwende leeuw, een salonsocialist met een strikje of een of andere tsjeef.

 

De keuze tussen, in mijn geval dan toch, de 15km750m of de halve marathon.

 

Meteo: het was rond de 20°. 

Dat is niet bepaald warm als je monokini in de zon wil gaan liggen.

Dat is warm met jeans en T-shirt en een frisse, parelende pint in de rechterhand.

Dat is heet als je vol wil doorlopen.

 

Meteo 2: er stond een strakke wind. 

Dat geeft plaatselijke tepelstijfheid als je monokini in de zon wil gaan liggen.

Dat is prima met jeans en T-shirt; het koelt ook lichtjes je frisse, parelende pint in de rechterhand.

Dat koelt een beetje tijdens het vol doorlopen, maar is fnuikend voor je loopritme en -tempo wanneer je de wind vol op de snuit hebt.

 

En de sadistische weergoden hadden als saillant detail er voor gezorgd dat de wind op kop zat op de licht hellende stukken van het parcours.

 

 

OK, OK, OK, OK, ik weet het. 

Minderhout is geen pittoresk dorpje in de Atlantische Pyreneeën, waar wilde 'pottocks' grazen op de steile flanken van de  heilige Baskische berg 'La Rhune' als buffer in de baai van Gascogne....

Neen, dat nu ook weer niet.

En het hoogteverschil dat in Minderhout dient overbrugd te worden is inderdaad verwaarloosbaar.  Dat zal elke topograaf u onder ede kunnen bevestigen.

Maar toch.  Zijn die licht hellende wegen tijdens Ronde 1 nog een makkie, nadien worden die flauwe hoogteverschillen pijnlijker en pijnlijker per ronde.

 

******

 

Ik fiets op mijn dooie gemak naar Minderhout.  Ik doe het kalm aan, want wil absoluut geen energie steken in het fietstochtje.

Inschrijven in het plaatselijke parochiecentrum.  Ik twijfel, treuzel, klamp bekenden aan met de vraag welke afstand zij gaan lopen. 

Frank B. gaat voor de 5km250.

Dat is me véél te weinig.  Me aankleden en opwarmen duurt langer dan het lopen.

Marc B., Dré B. en Rik B. (heeft hier iemand een achternaam die niet met een B. begint?) gaan voor de 10,5 km.

Dat vind ik nog altijd te weinig.  Dan ben je namelijk verplicht héél hard te lopen, wil je kans maken om moe te worden. 

Eddy K., Els VDK gaan voor de 15km750.

Zou ik niet beter deze afstand lopen?  De hoogconjunctuur conditie is nog ver weg en het gebrek aan kilometers zou me wel eens érg zuur kunnen opbreken tijdens de halve marathon.  Zeker in deze omstandigheden.

Zowat iedereen van AVN gaat voor de halve marathon.  Ook Axel A. en Peter F., twee hardlopers van formaat, gaan voor deze afstand.   Maar ik acht me nog niet in staat om hen te volgen, laat staan hen het vuur aan de schenen te leggen.

In een niet eens zo ver verleden zou ik onnadenkend en met de nodige zelfoverschatting vlotjes de halve marathon hebben gelopen, maar nederig geworden...

...heeft u een secondje, want ik moet even mijn vrouw gaan oprapen; ze is in een soort katzwijm gevallen; ze wist niet eens dat ik het woord nederig kende, of foutloos kon schrijven, laat staan dat ik ook maar enige notie van de betekenis zou hebben...

Dus waar waren we?

Ach ja, nederig geworden door blessureleed doet me beseffen dat het beter is te wachten tot er genoeg kilometers op de teller staan om dit soort avonturen aan te vatten.

De 15km 750 dus, maar zelfs op weg naar de kleedkamer sta ik nog een drietal keren op het punt om mijn inschrijving te gaan wijzigen naar de halve marathon.

Blij weerzien met zovele loopbroeders in de kleedkamer...

 

*****

 

Tijdens het opwarmen voel ik dat mijn rug zelfs niet meer opspeelt.  Dat is alvast een opsteker.

En dan is het wachten op de start.  Nog wat zenuwachtig gebabbel met omstanders en plots zet een scherp fluitsignaal de groep in beweging, een 90-tal lopers op de halve marathon en een 30-tal voor 15km750m.

 

We're on a road to nowhere
Come on inside
Takin' that ride to nowhere
We'll take that ride

Feelin' okay this mornin'
And you know,
We're on the road to paradise
Here we go, here we go

 

Zoals Talking Heads al wisten.

 

De Hoge Weg loopt lichtjes op en de wind blaast er genadeloos in het nadeel.  Ik zoek brede schouders om achter te schuilen, maar ze schuiven allemaal vlot van me weg. 

Plots bevind ik me in het gezelschap van Maria V., begenadigd langeafstandsloopster, maar een kop kleiner dan ikzelf en een absoluut smal lichtgewicht.

Qua windscherm stelt dat niet bijster veel voor, dus verhoog ik het tempo en laat haar ter plaatse. 

Noem het gerust blunder 1 in het grote blunderboek.

Kilometerpunt 1: 3 minuten 23 seconden.

Jep, schrijf maar op: blunder 2.

Qua versmachtende start kan dat tellen.

Kapellekesloop Minderhout juni 2010 vervolg 174

Bouwwerk met op de voorgrond kunstwerk.

Of is het eerder: ruwbouw met op de voorgrond ruïne?

 

 

Maar dan valt het tempo terug op iets minder waanzinnig, en kilometer drie wordt bereikt na 11 minuten en een handvol seconden.

Waar ik voor vreesde, is nu al bittere realiteit.  Ik ben alleen gevallen, nu al.  En ik voel dat ik al ernstig op mijn adem heb getrapt.

En dan draaien we de Leemstraat in en krijgen we weer de wind vol op kop; een paar honderd meter verder is het op de koop toe ook nog eens licht bergop de Witherenweg in.

Het hakt er allemaal goed in.

Vijf kilometer op 20 minuten.  Ik heb me duidelijk verslikt in de eerste snelle kilometers, maar zit nu op mijn klassieke tempo.

 

Doortocht 1 aan de finish nog een minuutje later. 

 

En wanneer ik in de Markwijk loop, hoor ik de omroeper galmend aankondigen:

"Doortocht eerste vrouw op de halve marathon, Maria V."

Ik heb hoogstens een luizige  honderd meter voorsprong en moet nu weer vol de wind trotseren op de lichtjes oplopende Hoge Weg.

Maria V. schuift langzaam naar me toe.  Ik vecht voor wat ik waard ben en het duurt toch een kilometer of twee vooraleer ze kan aanpikken.  We bevinden ons inmiddels in de buurt van de watermolen.

 

Ze schuift me voorbij en dan maak ik blunder 3: ik pik aan en sterf een drietal keer in haar zog.

Maar dan is ze weg.  En ze laat een zwalpend wrak achter, dat al flink in de reserves heeft getast.

Kilometer 10 op 41 minuten en half  en doortocht 2 aan de finish op een kleine 43 minuten.

Het verval begint in te treden.

Kapellekesloop Minderhout juni 2010 vervolg 235

 

De bek wijd open, happen naar schaarse zuurstof.

En de lijdensweg is nu compleet.

Ik word opgejaagd als aangeschoten wild.  Ik word geremonteerd door verschillende lopers.  Telkens pik ik mijn wagonnetje aan, maar telkens moet ik het hoofd buigen. 

Dit is hard, beenhard.

De systemen beginnen uit te vallen.

In de zandweg naar de watermolen nadert een groepje halve marathoniers, onder aanvoering van Peter F. uit Niel.  Hij maant me aan om door te gaan, wat ik ook prompt doe.

Ik trek het groepje op een langgerekt lint.

IMG_0913

Watermolen.

Bevoorrading.

IMG_0914

Ik grijp naar een spons en knijp ze leeg over mijn verhitte kop en armen.  Wat nippen aan een drinkbeker, en de rest over het hoofd leeggieten.

En omdat ik even temporiseer, valt het groepje halve marathoniers me helemaal in de nek.

Maar het heeft benzine gekost.

DSCN0755

Schouwing der troepen kruispunt Molenstraat -  's Boschstraat.

Verdomme, Axel A. zit in dit groepje!  Sympathieke jongeman met naar mijn smaak iets te snelle benen.  Axel is ook een Brusselganger.

We wisselen enkele woorden.

Ik besluit me stevig in dit groepje te nestelen en me met hen mee te laten drijven naar de finish.  Zij moeten dan nog wel een ronde afwerken.

Twee lopers voor mij als windbuffer, Axel en Peter flankeren me.

Even de hartslag enkele slagen laten zakken en afwachten wat er nog volgt.

We draaien de Leemstraat in.  Nog circa 1,5 kilometer naar de finish.

 

Maar wie zit er allemaal in dit groepje?

Concurrenten op mijn afstand? 

Of enkel lopers van de halve marathon?

Ik kijk vertwijfeld rond op zoek naar borstnummers, maar kan niet iedereen zien.

En dan voel ik dat de loper voor mij iets verzwakt windop. 

 

En ik besluit in een flits om alles of niets te spelen.

Kaarten op tafel.

Ik versnel (noem het voor mijn part blunder 4).

Het groepje kreunt en kraakt.

Iemand klampt aan.  Ik hoor zijn voetstappen vlak achter me.

DSCN0764

De tweede demarrage in de Leemstraat.

 

Ik versnel nog een beetje (denk ik toch).

En het groepje spat finaal uit mekaar.  Daar zullen ze me niet echt dankbaar voor zijn.

 

De Witherenweg.  Licht glooiend bergop, wind op kop. 

Dit is sterven als een beest.

Buigen of barsten.

Alles uit de kast.

Alles kraakt.

 

Nil Volentibus Arduum.

Niets is onmogelijk voor hen die willen. 

Schatplichtig aan de Wever...

 

Enkele meters worden een tiental meters.

Ik ben weg.

Nu mag niemand meer aansluiten, niemand mag me remonteren.  En tussen de gedubbelden door is het moeilijk in te schatten of er nog gevaar dreigt van snelle finishers die opduiken uit de achtergrond...

 

Maar het lukt.

Finish in 1 uur 6 minuten en 16 seconden. 

Plaats acht.

 

7 seconden later komt de eerste vrouw over de finish.  Ze zat inderdaad verscholen in het groepje...

Toch een wijs besluit geweest om te versnellen.

 

*****

Nahijgen aan de finish.

Nadruppen.

Kleedkamer.

Mijn vriend Tom komt me nog wat met mijn slechte tijd uitlachen.  En me plagen dat ik het voorprogramma heb gelopen, in plaats van de halve marathon.

Daar heeft een mens vrienden voor.

En er wordt flink nagetafeld in het zonnetje op het terras.

 

*****

 

Vandaag, maandag, is er absoluut geen schade.  Geen spierpijnen, geen zware benen, geen stramme kuiten, geen gehavende rug. 

De keuze voor de iets kortere afstand heeft op dat vlak gerendeerd.

Mark is een flinke jongen!

En deze ochtend zweet ik een lange, lome duurloop uit, in de immense, gewijde stilte van de kolonie.

Ik en de insecten.

 

En ik beraam nieuwe plannen, nieuwe blunders.

Nil Volentibus Arduum.

 

_____________________________________________________________

Foto's: Martine Van Rijckevorsel, Leo Gabriëls en Tom Van Loock.