14-09-10

Ludus pro Patria

Ludus pro Patria

 

12 september 2010.

 

De 'Jogging Ville de Namur'.   Het tweede luik van mijn hoogstpersoonlijke Ardennenoffensief.

 

Onderdeel van de 'Carrefour Running Tour', wat dan weer thuishoort in de stal van 'Golazo', het geesteskind van Bob Verbeeck.

 

Vroeg uit de veren, snel wat boterhammen bijeen gescharreld en een appel en een banaan gearresteerd.  Een fles water en een paar cd's voor onderweg.

 

De GPS op Rue de Fer, Namur et on y va!

Het is half acht.

 

Het regent zachtjes.

 

 

*****

 

Weinig verkeer op de E-19.  Cruise control op 126 km/uur (de flitsmachines in België hebben een tolerantie van 6 km/uur).

Expected time of arrival: 9 uur.  Dan hebben we nog twee uur voor de plichtplegingen en voor het obligate fout rijden omwille van omleidingen en ruzie met de madam in mijn GPS.

En nieuwe madam trouwens, want ik heb mijn GPS geüpdatet (verschrikkelijk woord, niet?).  Nu spreekt ze nog een afgrijselijker soort Hollands, met een arrogant bijklankje waarvan ik spontaan opstandig word. 

 

Alles loopt op wieltjes.  Ik eet een boterham, een halve banaan.  Drink wat en brul mee met een cd van Tom Helsen.

 

De kilometers schuiven vlotjes onder me door op het bezwerende ritme van de ruitenwissers...

 

Het wordt donkerder en donkerder.  En het begint harder en harder te regenen.  Stortregenen in feite.  Ik zie me genoodzaakt de mistlampen te ontsteken en trager te rijden.

 

Ik verlaat de E-411 en vorder via landelijke wegen.  Het doel is, volgens mijn Hollandse madam, binnen een handvol minuten bereikt.

Maar dan is de weg afgesloten wegens een zondagse markt.   Gelukkig staat er een bord van de 'Carrefour Running Tour' dat me naar links stuurt, dus volgen maar.

 

Mijn Hollandse madam is het daar niet mee eens.

 

En ik kan ze geen ongelijk geven.  Ik word een straat ingejaagd die opgebroken is.  Mijn schokbrekers kreunen onder de putten.  Stapvoets rijden.

 

Helaas volgt er geen enkele richtingaanwijzer meer van Carrefour Running.

 

Wat nu gevogeld?

 

GPS volgen!

 

De GPS brengt me via kronkelwegen tot aan het station van Namen.  Hier staan er weer borden.  Die dirigeren me naar de gratis ondergrondse parking onder het stadhuis van Namen, waar de inschrijving en de startzone is.

 

Inschrijven, functioneel T-shirt gekocht. 

 

De omkleedruimte bevindt zich op 2 kilometer van de startzone.  En het regent.  Ik besluit me om te kleden in de achterklep van mijn limousine, een voorbeeld dat door velen wordt gevolgd.

Inmiddels zijn de kinderlopen afgehandeld en vertrekt de 5 Km, wedstrijd in het kader van Start to Run.

 

*****

 

Ik warm op in de Naamse binnenstad.  Namen, Capitale de la Wallonie, is een kleurrijk, levendig universiteitsstadje.  Maar in de regen wordt het een grauwe, troosteloze stad. 

De Rue de Fer is de commerciële hartslagader van de stad, waar de winkelketens heersen. 

 

Kijk omhoog!

 

Boven de winkels kan je meestal de majestueuze oude gevels zien, uit de 18de en 19de eeuw.  Veel leegstand boven de etalages en charmante, verweerde zandstenen gevelornamenten.

 

De Marché aux légumes!

 

Normaal een gezellig, bruisend pleintje vol bont gekleurde parasols, toebehorend aan de talloze eethuisjes en cafés. Nu staan de stoelen desolaat opeengestapeld, druipend van de regen. 

Ik meander door kleine straatjes en nauwe steegjes.  Pittoreske natuurstenen geveltjes met  gevelankers die roestig tranen, eenzame graffiti, uitpuilende vuilnisbakken.  

 

De cafés verjagen hun kater. 

Inboorlingen bij de bakker.

 

Namen ontwaakt.  Voor de inwoners van Namen, de 'Escargots', wordt het een lome, herfstige septemberzondag. 

 

De laatste lopers van de 5 km druppelen inmiddels binnen.

 

Het regent zachtjes.

 

De startzone is een heksenketel van dreunende muziek, flashy luchtbogen, promostands van sponsors.

Het is inmiddels kwart voor elf.  Nog een laatste sanitaire stop en ik begeef me naar de startbox.

 

 

*****

 

11 uur.

 

Het regent.

 

Zenuwachtige laatste minuten.

Het startschot weerklinkt en de meute trekt zich langzaam op gang.

 

 

jognamur010_10_sized.jpg

 

En plots gaat alles snel.  Een kluwen van lopers slingert door de Naamse binnenstad: Rue de Fer, dan links voorbij de gebouwen van de RTBF, vervolgens rechts de brug over de Samber, via de achterkant van het Waalse Parlement, rechts langs de oever van de Samber.

 

Aan onze linkerzijde doemt dreigend de Citadel van Namen op. 

 

De eerste kilometer zit ik iets onder de 4 minuten.  Vermits ik de eerste paar honderd meters niet kon doorlopen wegens de drukte, vrees ik dat ik daarna de gashendel serieus heb opengedraaid om toch de kaap van 15 km  per uur te ronden.

Links omhoog, aan de voet van de citadel.  En meteen kreunt het peloton onder de eerste stijgende meters, nu nog op asfalt.

 

En dan draait het opnieuw links.  Maar nu nog een stuk steiler en op ongelijkmatige, bol liggende kasseitjes. 

 

 

jognamur012_12_sized.jpg

 

De groep wordt uit mekaar geranseld.

De regen en mijn zweet vermengen zich... 

Enkele vlakkere zones door tunnels, maar de stijgende kasseiwegen blijven mekaar opvolgen. 

Kilometer drie is een bittere, zware kilometer, waar het tempo in mekaar stuikt naar ongeveer 12 km/uur.

 

Doortocht zone 'Château des Comtes', nog meer verbrokkeling....

 

jognamur013_13_sized.jpg

 

We lopen op de 'Route Merveilleuse' en langs de befaamde Parfumerie van Guy Delforge.

 

Kronkelend en verduiveld zwaar klimmen naar 'Terra Nova', het  toeristische hart van de site van de Citadel.

 

Even kunnen we een honderdtal meter recupereren op een relatief vlak stuk, maar dan worden we weer slopend bergop gejaagd naar het hoogste punt van de Citadel, de esplanade aan de achterkant van het 'Théatre de Verdure', indrukwekkend bouwwerk waarop prominent de slogan 'Ludus pro Patria' prijkt (Spelen voor het Vaderland).

 

namur2009 186.jpg

 

 

 

We lopen diagonaal over de immense parking.  Zuurverdiende waterbevoorrading.  Ik gris een bekertje mee.

 

Schaderapport: ik ben al behoorlijk diep moeten gaan tijdens de eerste klimmende kilometers.  Maar de tank is nog niet leeg.   Al een troefkaartje gespeeld, maar nog een paar in de mouw!

 

Even een stukje vlotjes bergaf, waarbij ik wat snellere klimmers terug bijbeen.

 

Verdomme, nu moet er wéér geklommen worden.  En niet mals ook.  We klimmen naar het 'Château de Namur', een prestigieus hotel. 

 

Afwisselend klimmen en dalen, waarbij ik jojo speel met voor- en achterliggers.

 

Aan de andere kant van de nadar komen tragere lopers ons tegemoet.

 

Tweede passage op de 'Esplanade', opnieuw bevoorrading.

 

 

jognamur024_24_sized.jpg

 

 

En dan begint de riskante afdaling van de Citadelle de Namur, maar aan de Maaskant.  Als een razende storten we ons op de natte, gladde kasseien naar beneden.  De weg kronkelt langs de bergwand naar beneden via een viertal haarspeldbochten, waar het tempo er telkens helemaal uit moet.

 

 

 

jognamur025_25_sized.jpg

 

 

In sneltreinvaart naar beneden.  Loeihard!  Ik durf niet sneller.  Rondom mij wordt er bikkelhard geknokt voor het derde plekje op het podium bij de dames.  De nummer vier, luidruchtig kreunend bij elke landing,  zit me op de hielen en nummer drie zit niet écht ver voor ons.  Maar loop maar eens 30 meter dicht, niet evident!

 

En dan zijn we op begane grond, vlak achter het Casino van Namen.  We duiken de kade naast de Maas op.

 

jognamur027_27_sized.jpg

 

Langs de boorden van de Maas lopen we tot aan de 'Quai des Chasseurs Ardennais' en zo tot aan de samenvloeiing van Maas en Samber.  Terug de brug op en over en zo duiken we de 'Grongon' in, één van de oudste wijken van Namen.  Via een wirwar aan vlakke straatjes komen we in de laatste rechte lijn: de Rue de Fer.

 

De pijngrens overschreden, ik voel elke bult in het wegdek. 

 

11 km 700 meter bereikt na 48 minuten en 22 seconden, gemiddeld 4 min 8 sec per kilometer of 14,52 km/uur.  Gezien het lastige karakter van de wedstrijd kan ik daar mee leven. 

 

Positie: 104 op 882 finishers.

 

Omdat het nog steeds regent, laat ik snel de chip van mijn schoen knippen, drink een flesje sportdrank en zoek vervolgens de warmte op in het Naamse stadhuis.

 

De douches zijn nog steeds 2 kilometer hier vandaan, maar na die 11,7 km lijkt die 2 kilometer nu plots een héél stuk verder.

 

Dus besluit ik me, zonder douche, om te kleden in de parkeergarage.  Daarna eet ik achter het stuur van mijn wagen de rest van mijn banaan en een appel.  Wegspoelen met water.

 

Nog één keer ga ik naar de startzone, maar het blijft maar regenen, dus flaneren in Namen zit er niet in. 

 

Ik besluit dan maar terug naar huis te keren. 

 

De GPS brengt me feilloos naar de E-411.

 

Op de E-411 word ik ingehaald door twee Harleys.  Op hun stoere rug staat te lezen: Brother Eagles, Dinant.  Dinant, 14 dagen geleden: de Descente! 

 

2010 is een raar loopjaar, flitst er nog even door mijn hoofd.

 

Honger drijft me naar een wegrestaurant.  Ik eet er een kop soep en een broodje.  En mijmer over de wedstrijd.  Hoe zwaar het was, hoe mooi het kader.  Weer kan ik een mooie wedstrijd afvinken op mijn verlanglijstje, mijn 'Bucket List'.

 

En toch knaagt er iets.

 

Een gevoel van ontevredenheid.

 

Ik start opnieuw de wagen en rij richting Brussel.  Het regent bijwijlen heel hard.  Via de  Brusselse ring kom ik op de E-19 richting Antwerpen.

 

Beste lezer, normaal eindigt hier mijn verslag.  U weet wel, meestal met nog een onnozele kwinkslag of een flauwe woordspeling.

 

Maar deze keer niet, want zondag 12 september gaat de annalen in als een absurde loopzondag...

 

 

*****

 

 

Ik heb lang getwijfeld over mijn deelname aan de Jogging Ville de Namur.  Zo ver rijden voor amper 12 km te lopen.  Er waren immers toch genoeg mooie wedstrijden dichterbij.

 

Zaterdag de Ganzenvenloop of de Monumentenloop.

 

En op zondag eventueel ook nog de Bollekesloop in Antwerpen, Berchem.

 

Daar had ik ook kunnen deelnemen.

 

 

Het is kwart na 1.  En voor ik het besef heb ik mijn GSM in de hand (ik wéét het, het mag niet) en bel mijn vriend Tom. 

 

En ik vraag hem of hij thuis voor het internet zit. 

 

Dat is niet zo.

 

Of hij weet waar de brouwerij 'De Koninck' staat in Berchem.

 

Hij weet dat niet, maar zijn broer die naast hem zit, weet dat wel.

 

En net op het moment dat ik de Craeybeckxtunnel nader, weet Jef, broer van Tom, me Berchem in te dirigeren. 

 

 

*****

 

 

Een wild plan is geboren!!!

 

We lopen mee in de Bollekesloop in Antwerpen!  De dubbelslag: Namen en Antwerpen binnen een tijdsbestek van, ocharme, 4 uur! 

 

De vraag is niet: hoe?

De vraag is: waarom?

 

Maar na het aanvankelijke optimisme, duiken toch meteen al de eerste vraagtekens op....

 

Probleem 1: waar is het?

Na wat rondcruisen zien we in de verte een luchtboog van de Gazet van Antwerpen, dus opgelost.

 

Probleem 2: het is nu kwart voor twee, hoe laat is de start?

Plots bespeur ik iemand met een borstnummer.  Ik stop de wagen, bzzz mijn raampje omlaag en vraag hem hoe laat de wedstrijd start.

Hij antwoordt: "De vaaif killemeiters oem twej uur, de tien killemeiters oem draai uur." 

Tijd zat dus.

 

Probleem 3: Parkeerplaats.

Na drie keer rondrijden en wat gevloek,  vind ik op een forse kilometer van de start zowaar parkeerplaats.  Hallelujah!

 

Probleem 4: Veel voeding heb ik de laatste uren niet binnengekregen.

Het zij zo.

 

Ik schrijf me in, krijg een functioneel loopshirt en begeef me naar de kleedruimte.  Dat is in een oud bedrijfsgebouw met een indrukwekkende verzameling spinnenwebben.

 

Probleem 5: Mijn loopkleding  en -kousen zijn zeiknat.

Het zij zo. 

 

 

Ik trek bibberend mijn natte uitrusting opnieuw aan.  Op mijn shirt prijkt het borstnummer van Namen.  Nu de Antwerpse versie er opspelden.

 

En het zonnetje is inmiddels ook van de partij.  Ik voel mijn loopkleding langzaam aan mijn lijf opdrogen.

 

Even opwarmen.  Ik voel meteen dat de benen al iets hebben meegemaakt vandaag.  Maar toch ook binnenpretjes: ik durf er wat op te verwedden dat niemand kan bevroeden wat ik al uitgevreten heb vandaag.

 

Vier uur na de start in Namen: de start in Antwerpen!

 

id125857-468x470.jpg

 

 

En we zijn nogmaals weg!

 

En ik voel me niet eens zo slecht.  De eerste kilometer schuif ik vlot voorbij tientallen lopers.   We lopen eerst  via een paar straten in een vierkant omheen de site van 'Brouwerij De Koninck' en lopen dan de Mechelsesteenweg op.  Vervolgens rechts ellenlang de Belgiëlei, de wind vol op kop.  Ik kruip laf in de rug van een loper met blauw shirt. 

Links Mercatorstraat en vervolgens via de Plantin Moretuslei langsheen het Stadspark.  Bevoorrading.  Er staat een bordje dat het 5 km punt aankondigt. 

 

18 minuten en 49 seconden. 

 

Ik geloof niet dat dit bord exact staat.

 

Eerste tunnel aan de Van Eycklei, onder de leien door.  Het doet pijn om bergaf te lopen.  Bergop gaat al niet veel beter.  Britse Lei, Amerikalei, het begint zwaar te wegen.  Nu al.

 

Wiens idiote idee was dit eigenlijk?

 

Via de Kasteelpleinstraat en Vleminckveld komen we aan de Oudaan, de flikkentoren, Lange Gasthuisstraat, tunnel twee.

 

id125785-468x470.jpg

 

Hier wordt de rekening gemaakt.

 

Wiens idiote idee was dit eigenlijk?

 

Het roept beelden op van de 20 Km door Brussel.

 

Weer via het stadpark en dan helemaal terug naar de finish.  En de laatste kilometers wegen erg zwaar.  Iedereen komt me weer voorbij.  Enfin, toch een paar lopers.

 

 Wiens idiote idee was dit eigenlijk?

 

Finish na 41 minuten en 46 seconden, op plaats 40 van 615 deelnemers. 

 

Geen bijster goede tijd voor 10 kilometer, maar we hadden een geldig excuus.

 

Schoon volk ook in Antwerpen: Stefan Van Den Broeck, Veerle Dejaeghere, Xenia Luxem, Sugar Jackson,...

 

 

*****

 

 

In de kleedkamer, opnieuw zonder douche, spreekt een man me in sappig Antwerps dialect aan.  Hij heeft net de 10 km gelopen op iets meer dan 50 minuten.  Een nieuw persoonlijk record.

 

Hij vraagt mijn tijd.  Ik zeg:  41 m en 46 seconden.

 

Waarop hij zegt: "Amai, da's gene krot! "

Dit is schoon Aantwaarps voor: "Potverdikkie, dat is een fijne prestatie!"

 

Ik kan het niet nalaten te zeggen dat ik een paar uur eerder 11,7 km heb gelopen in Namen, op 48 minuten en 22 seconden. 

 

*****

 

Wanneer ik mijn bolleke De Koninck aan de lippen zet (dat kreeg je in ruil voor je borstnummer), hoor ik achter mij een bekende stem, sappig Aantwaarps sprekend.

 

Het is die kerel van daarnet in de kleedkamer.

 

Hij zegt tegen het gezelschap dat hij daarnet iets raars voorhad.  Dat hij in de kleedkamer stond op te scheppen over zijn tijd op de 10 km tegen een collega-loper.

 

En dat die collega maar liefst 9 minuten rapper was.

 

"Mor dees gade ni gelove!", zei hij toen.

 "Maar dit ga je niet geloven!", zei hij toen

 

Het gezelschap houdt hoorbaar de adem in (en ik, als luistervink, ook).

 

"Neije, dees gade ni gelove.  Dieje gast had deize morregent al gon loape in Noamen, twelf killemeiters.  En wulde na is iet weite?  Dieje gast was op die twelf killemeiters oak al rapper gelak kikke op maijn tien killemeiters tejust.  En dan loapt em ier 10 killemeiters, oek nog es rapper gelak kikke. Is da ni bangelek?"

 

Schoon Antwaarps voor: Nee, dit ga je niet geloven.  Die kerel had deze ochtend al gelopen te Namen, 11,7 kilometer.  En ter informatie: die man was op die 11,7 kilometer sneller als ik op die 10 km van daarnet.  En nadien loopt hij hier de 10 km, eveneens sneller als ik.  Boezemen deze gegevens u allen, hier rondom mij verzameld, geen schrik in?

 

Waarop iemand in het gezelschap droogweg verzuchtte:

 

"Dan zeide godverdoemme wel ni goe zjust, a get maai vroagt!"

 

En dat laatste mag u zelf vertalen.

 

 

Maar het klopt wel, als u het mij vraagt.

 

 

****

 

 

De 'ni goe zjuste' wandelt naar zijn auto.

 

Mijn benen schreeuwen om hulp.

 

Tevergeefs.

 

Ik pak mijn GSM om mijn vriend Tom te bellen. 

 

Of hij even het internet wil checken. 

 

Of er misschien nog een wedstrijd was vanavond, pakweg rond 19u.

 

10-09-10

Franz Ferdinand

Franz Ferdinand

 

 

Ontbijt.

 

U kon hier eerder al lezen dat ik van een vaste routine hou.

 

Bloemkool met chipolata en béchamelsaus, bijvoorbeeld.  De enige juiste combinatie, waar verder niet aan geprutst dient te worden.  Dat klopt namelijk. 

 

Fikken af! 

 

Niks nouvelle cuisine, niks 'Hobbykok van Vlaanderen', Sergio Herman,  poten af!

 

Zo verloopt mijn ontbijt ook volgens een vast stramien. 

 

Twee boterhammen (niet één, niet drie, twee). 

Eén met aardbeienconfituur en één met honing.

 

En in die volgorde. 

Niet andersom.

 

Na de eerste boterham drink ik de helft op van mijn glas sinaasappelsap.  Tegelijk met een multivitaminepil (voor 50-plussers, hoewel ik daar nog een paar jaar van verwijderd ben).

 

Dan eet ik mijn tweede boterham. 

 

Waarna ik de rest van het glas fruitsap opdrink.

 

Vervolgens neem ik drie pillen vitamine C.

 

En roer gedecideerd in mijn thee (variatie op zondag: met rechterpink fier geheven).

 

Van mijn thee drink ik nu nog niet.  Die laat ik namelijk afkoelen om die op te drinken ergens halfweg de voormiddag.

 

Zo.

En niet anders.

 

 

*****

 

 

Vanmorgen liep ALLES FOUT.

 

En nog geen klein beetje.

 

Bij het robotmatig uitladen van de vaatwasser was er die vraag van Kind 2.

 

Kind 2 vroeg namelijk:

 

"Mamma, waarom ben jij in de tijd gevallen voor pappa?"

 

OP NUCHTERE MAAG!

 

Zo'n vraag kan de aanzet zijn van een wekenlang bitter conflict. 

 

Is uiteindelijk Wereldoorlog 1 ook niet begonnen omdat Dhr Princip zonodig de Oostenrijkse kroonprins Frans Ferdinand dacht neer te moeten schieten? 

Daar is, naar ik meen, ook niemand beter van geworden, zeker de naar schatting 17 miljoen doden niet.  Franz Ferdinand is tevens ook bekend van het liedje "Take me out", maar dat terzijde. 

De moord gebeurde trouwens met een wapen van Belgische makelij.  Als er ergens rottigheid in de wereld is, dan zijn we nooit veraf...

 

 

Waar waren we?

 

Ah ja, de vraag van Kind 2.

 

"Mamma, waarom ben jij in de tijd gevallen voor pappa?"

 

 

Er viel een pijnlijke stilte.  Meer nog.  Dit was de moeder der pijnlijke stiltes....  Een geoefend oor kan op de achtergrond het wetten der messen horen....

 

Van de pijnlijke stilte maakte ik dankbaar gebruik om koortsachtig een relatief spontaan antwoord klaar te stomen, want het lag in de lijn der hooggespannen verwachtingen dat straks Kind 2 de priemende blik op mij zou richten en de vraag in omgekeerde zin zou formuleren...

 

Mijn vrouw twijfelde iets te lang naar mijn zin.

 

Dan kwam er iets in de trant van ...

  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),

 

Opvallend: ze drukte zich uit in de verleden tijd.

 

gevolgd door een hele litanie wat er inmiddels ten nadele veranderd was:

  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek).

 

Opvallend : deze opsomming was in de tegenwoordige tijd.

 

En toen kwam de vraag in omgekeerde zin.

 

Vluchten kon niet meer...

 

 

*****

 

Inmiddels had ik de broodzak genomen, om enerzijds mijn strikt georchestreerde ontbijt te beginnen en om  anderzijds nog wat tijd te winnen, al was het slechts uitstel van executie...

 

 

MAAR...

 

De broodzak was leeg!

 

DE BROODZAK WAS LEEG!

 

U moet weten dat Kind 1 een eetlust heeft, omgekeerd evenredig met de inspanningen die hij dagelijks levert.  En gisterenavond was Kind 1 gaan zaalvoetballen met vrienden van het jeugdhuis, met aansluitend de sportieve evaluatie in de kroeg.  Thuisgekomen: een klein hongerke en mijnheer had alle brood opgevreten!

 

Ik had geen brood!

 

Nu kan u wel zeggen: ga dan even naar de bakker.

 

Bent u gek?  Het regent oude wijven!

 

Ik keek verwachtingsvol naar mijn vrouw, maar die gebaarde van krommenaas.  En dan moet u weten dat ze een gloednieuwe paraplu heeft!  Mag die niet nat worden, misschien?

 

Ik had natuurlijk Kind 1 uit zijn nest kunnen zetten, maar dat is redelijk gevaarlijk.  Kind 1 houdt, in afwachting van verdere studies, een zomerse winterslaap, waarbij het opstaan voor de noen geen optie is.

Wij moesten vroeger de patatten met de blote hand uit de grond sleuren, maar onze kinderen staan op tegen het middageten, en kijken dan geeuwend naar de dampende aardappels op tafel. 

De natuur kennen ze enkel van 'Google Maps'.

 

Neen, geen optie dus. 

 

 

Plus hoe vroeger wij Kind 1 wekken, hoe vroeger hij begint te plingelen op zijn gitaar.

 

Elektrische gitaar!

 

MET EEN VERSTERKER MET DE VOLUMEKNOP OP TWAALF, WAARDOOR HET HOORAPPARAAT VAN DE BUURVROUW BEGINT MEE TE TRILLEN.

 

Maria, de 85-jarige buurvrouw, neuriet nu ganse dagen intro's van Pearl Jam...

 

 

*****

 

 

Mijn vrouw stelde dan maar een SMS-ontbijt voor.  Dat is een ontbijt voor mensen die begrijpen wat volgende boodschap wil zeggen:

 

Thx, d8 idd mssch 1s ff nx t dn.

 

Jeugd dus.

 

Pas op, zoiets tik ik ook wel eens op mijn GSM, vooral wanneer ik mijn leesbril nergens kan vinden.

 

Neen, een SMS-ontbijt is zoiets modern: ontbijtgranen en melk.

 

Dus heb ik met lange tanden 'Honey Loops' met melk gegeten, waarbij het ganse pillenritueel in het water viel.

 

Zéér ontregelend.

 

 

*****

 

 

De omgekeerde vraag van Kind 2 volgde alras.

 

"Pappa, waarom ben jij in de tijd gevallen voor mamma?"

 

Ik heb een slecht geheugen.

Mijn vrouw kucht betekenisvol op de achtergrond, vandaar deze correctie: Ik heb onder andere een slecht geheugen.

 

 

Maar om op de brandende vraag terug te komen...

 

Ach, het is allemaal al zo lang geleden, ouwe koeien uit de gracht en zo....

 

.....edoch ....

 

.....er stonden nog wel bepaalde beelden op mijn netvlies gebrand, namelijk:

 

  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),

 

Waarna ik tactisch besloot met volgende gevleugelde woorden:

 

Ik ben verliefd op jou
Mijn hart draait ondersteboven
Kon je het toch maar geloven
Mijn hoofd draait als een tol
En m'n hart is op hol
Zeg maar niet nee
'k wil jou alleen en voor altijd

 

Maar ze had me verdorie door. 

 

"Dat heb je gepikt van Paul Severs", riep ze. 

 

Waarna een woordenwisseling volgde, waarbij Wereldoorlog 1 een potje uit de hand gelopen 'Risk' leek.  Moest Princip getuige geweest zijn van dit dispuut, dan had hij de revolver tegen de eigen slaap gezet....

Vervang revolver door pistool in de vorige zin, want volgens het woeste wereldwijde web is de FN model 1910 een pistool ...  waarvan akte.

 

 

*****

 

Ontbijt, of wat er voor moest doorgaan, voorbij.

 

Mijn vrouw maakt zich klaar om noest te gaan werken. 

 

Ha, ja! 

 

Er moet wel brood op de plank komen (want ik weiger om nog van die Loops te eten).

 

Dus vrouw gaan werken.

 

Ik niet.

 

Zot!

 

Ik ga lopen!

 

Ja, het regent, dat weet ik ook wel, maar ik ben toch niet van suiker!

 

 

*****

 

De voordeur opengezwaaid...

 

....enne....

 

....beikes....

 

......het regent toch wel heel hard.

 

Maar, om te oogsten moet er eerst wél gezaaid worden.

 

Willen we zondag 12 september de Citadel van Namen fluitenderwijs oplopen, dan moet er geïnvesteerd worden: in trainingsarbeid, bijvoorbeeld.

 

En dus vertrekken we voor een lange, natte duurloop.

 

 

*****

 

 

De dreven en zandwegen staan quasi blank.  Plassen, drassige zones, zompig gras. 

 

Ik streel met mijn schoenen de lange grashalmen.  Telkens voel ik koele druppels mijn schoenen binnendringen.

 

Het regent fors.

 

De druppels maken mooie concentrische cirkels in de plassen.

En blaasjes.

 

Dit lijkt wel aquajogging.

 

De buien roffelen op het bladerdek van de loofbomen.   Even later loop ik tussen de mais.  Hier roffelt de regen  in een andere toonaard.

 

De natuur schuilt.  Vogels zwijgen.  Kop tussen de schouders.

 

En na een paar kilometers ben ik zeik- en zeiknat.  Tot voorbij mijn ondergoed.  Maar gelukkig genoeg blijf ik warm.  Het ritme zit goed, we stomen door.

 

Een konijn schiet verschrikt weg voor mijn voeten.

 

Het is zigzaggen tussen plassen en modderzones.

 

 

Plots verzwik ik mijn rechtervoet.  Redelijk drastisch. 

 

Een pijnscheut giert door mijn been.  Gelukkig heb ik geen krak gehoord.  Want dan is het alarm. 

 

Ik vertraag, maar stop niet.  Blijven lopen, hopen dat ik het er uit kan lopen.

 

Het doet godverdomme wel pijn.

 

De regenval mindert. 

 

Nu smost het nog een beetje. 

 

 

*****

 

 

Thuis.

 

Mijn achilles doet pijn. 

 

Rechts. 

 

Gevolg van de verzwikking?

 

Wie weet.

 

Dit is pijnlijk.

 

In alle opzichten.

 

Zondag Namen?

 

Sais pas!

 

Merde!