24-04-12

De Konijnenpijp zien en sterven !

 

 

De Konijnenpijp zien en sterven !

 

 

 

Zondag 22 april 2012.

 

De Antwerp 10 miles.

 

De grootste Vlaamse stratenloop, zo wil de legende, in de mooiste stad van de wereld, toch als je de mening van de Sinjoor voor waarheid moet nemen.

  

 

Ik liep hier ooit één keer eerder, in 1998 meer bepaald, en dat was geen onverdeeld succes. 

 

Mijn tijd was ronduit beschamend, 1 uur 14 minuten en 4 seconden. 

 

 

1 uur 14 minuten; om zo'n tijd te verantwoorden aan mijn vriend de kinesist, moet ik minstens uitpakken met een excuus in de vorm van een complexe open scheenbeenbreuk ter hoogte van de Kennedytunnel.

 

Of had ik de 10 mijl gelopen met de toekomstige burgemeester van Antwerpen op mijn rug (nu hij een slordig zakje cement is afgevallen, zou dat desnoods wel moeten kunnen)...

 

 

Nu ja, 1998 was een bijzonder moeilijke editie voor ondergetekende.  U moet weten dat ik de avond voordien een klein, maar o zo fijn feestje moest opluisteren met mijn sprankelende persoonlijkheid. 

 

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, ik was de avond voordien na ongeveer een kwartiertje alle goede voornemens omtrent plat water vergeten, waarna het bacchanaal in volle hevigheid uitbarstte, met op zondag een kreunende kater tot gevolg, een opstandige maag die weigerachtig stond tegenover alles wat nat en droog was, en darmen die rommelden als een gemiddeld zomers warmteonweer.

 

 

Maar zoals mijn schoonmoeder altijd placht te zeggen:

 

 

Een kermesse is een geselinck weird.

 

 

Geen idee wat het wil zeggen, want mijn schoonfamilie is van over 't water (Parking Zuid, volgens Axl Peleman).

 

Volgens mijn vrouw gaat het over iets wat met Dafalgan Forte op te lossen valt.

 

 

Enfin, in 1998 stond ik met een joekel van een kater aan de start van de Ten Miles, nadat ik de auto ergens aan de kant had weggesmeten, omdat ik wat aan de late kant was.  Mijn  auto had namelijk uitgerekend die zondag uitgekozen om een lekkende radiator te krijgen en tegen oververhitting aan te staan hikken, waardoor ik me onderweg verplicht zag mijn noodrantsoen plat water, voor de rehydratatie van de sporter, geheel op te offeren aan de radiator.

 

Hectisch qua opbouw naar de wedstrijd, is het minste wat u kan zeggen. 

 

De wedstrijd liep toen nog enkel in en rond het centrum van Antwerpen, met vlak voor de finish de beklimming van de ijzeren brug aan de Franklin Rooseveltplaats, u weet wel, de tijdelijke brug die er uiteindelijk, naar goede Belgische gewoonte, 34 jaar zou blijven staan.

 

In de afdaling van die brug ben ik trouwens nog ferm uitgeschoven over een plas braaksel, om maar te zeggen dat wijlen die brug er ferm in kon hakken.

 

 

Ik meen me te herinneren dat het hier halfverteerde pasta carbonara betrof, toch voor zover ik de brokken kon identificeren...

 

 

Maar dat was dus in 1998. 

 

Ik finishte er als 1057ste, maar kan u dat alstublieft voor uzelf houden?

 

 

*****

 

 

 

Ik keek erg uit naar deze wedstrijd, kwestie van ook eens een keertje door de Kennedytunnel te kunnen razen zonder het risico geflitst te worden, te sterven in de Konijnenpijp (Waaslandtunnel) en algemeen, een trip down memory lane doorheen Antwerpen te maken, de stad waar ik ooit student was. 

Ik was vooral benieuwd hoe de stad er bij daglicht uit zou zien (en hier hoort een smiley, maar ik vind er zo meteen geen, of ja, toch Knipogen).

 

 

 

Ach, u steekt een vinger op.

 

 

U heeft een vraag?

 

 

Wat zegt u?

 

 

Hoe ik er conditioneel voorsta?

 

 

Fijn dat u het vraagt.

 

 

 

Wel, de laatste weken begon het allemaal wat beter te vlotten (de dreiging van de naderende 20 Km door Brussel aan de horizon doet meestal wonderen voor mijn blessures), zodat ik nu driemaal per week 1 uur 25 minuten aan het lopen was. 

 

 

Duurlooptempo, maar ja, een mens moet ergens beginnen.

 

 

En de achillespezen houden het relatief goed (met minieme pijntjes), de hielspoor gedraagt zich beschaafd, dus waarom zouden we zeuren?

 

 

 

 

Wel, ik zal u zeggen waarom.

 

 

 

Dinsdag liep ik een vlotte duurloop, toen ik plots in de bossen een blonde nimf zag lopen. 

 

 

Peroxideblond. 

 

 

 Zodra ik ze inhaal en naast haar kom, trek ik mijn buikje wat in.  

 

 

Ja, ook ik heb mijn trots.

 

 

Ze ontplugt haar oren van muziekoortjes en we geraken aan de babbel. 

 

 

Over lopen, natuurlijk, blessures, records,...

 

 

Op een bepaald punt scheiden onze wegen zich, waarop ik, haar priemende ogen op mijn rug voelend, als het eerste het beste haantje, een forse versnelling uitvoer, waarbij de wind fluitend mijn wijkende haarlijn bespeelde. 

 

Overmoed wordt altijd bestraft, haantjesgedrag met vertraging (vraag maar aan Pol VDD), enfin, iets verder knapte er iets in de rechtervoet.

 

 

Een vlijmscherpe pijn net onder de rechterknoesel, buitenkant rechter enkel.

 

Zodra ik zeker was dat de blonde nimf uit het gezichtsveld verdwenen was, ben ik gestopt om te bleiten, te jammeren en te vloeken.

 

 

Thuisgeraakt, maar toch.

 

 

En alle ijs en flexium ten spijt, op zaterdagmiddag is de pijn nog niet helemaal weg.

 

 

Dus, kortom, samengevat: ik ben niet geweldig goed in conditie, ik ben licht geblesseerd en ik sta aan de start van de Antwerp 10 miles.

 

 

Een persoonlijk record zit er in vandaag!

 

 

Of compleet kreupel, dat kan ook!

 

 

*****

 

 

Zondag 22 april 2012.

 

Nu is het menens.

 

Na 4 maanden niet gelopen te hebben wegens hielspoor, en na 2 maand schoorvoetend opbouwen, nu een eerste test, de Antwerp 10 miles.

 

Met een grote delegatie van de Kempen, in het woordenboek van de wereldberoemde Axl Peleman is dat Parking Noord, zijn we afgezakt naar de koekenstad, om er 10 Engelse mijl te lopen.

 

antwerp 10 miles 2012

Frank rechts, uw dienaar centraal en links Benny.

 

Mobiliteitsproblemen kennen we niet.  Met de auto naar Merksem, trammetje naar Antwerpen en afstappen in de buurt van de Groenplaats om op de Grote Markt van Antwerpen de gladiatoren van de marathon te zien finishen.  We zien er Koen een puike 3u23 neerzetten.  Waarvoor een welgemeende proficiat!

 

antwerp 10 miles 2012

Koen en een banaan.

antwerp 10 miles 2012

 Iedereen.

 

 

Rond 12 uur de boterhammen opgegeten, waarna we te voet vertrekken naar Linkeroever.  Via de Hoogstraat naar de Voetgangerstunnel (eindeloze roltrappen) en zo belanden we na een fikse wandeling op Linkeroever.  Elke stap voel ik lichte pijn in mijn rechtervoet....

 

 

*****

 

 

Linkeroever ademt een sfeertje  uit dat vaag doet denken aan Oost-Berlijn. 

 

Strenge Stalinistische flatgebouwen, strak gewapend beton, staal en glas.

 

Troosteloze brede kaarsrechte lanen, verlepte parkjes.

 

Moest een of andere Noord-Koreaanse Kim nog een plek zoeken voor een militair defilé,    jep, Linkeroever!

 

 

 

*****

 

 

Het lopersdorp en de startzone van de Antwerp 10 miles. 

 

Het contrast kan niet groter zijn: een kakofonie van beats, schreeuwlelijke vlaggen en wimpels, hekken, nadars, promostands, kortgerokte hostessen, tenten van sponsors en een  kleurrijke mierenhoop aan toeschouwers, atleten en loopadepten.

 

antwerp 10 miles 2012

 

Onze groep lopers bij mekaar houden in deze wriemelende massa is erger dan met een kleuterklasje hyperkineten mét ADHD op stap gaan in Bobbejaanland, dus het vergt wat ge-SMS en ge-GSM om mekaar telkens opnieuw te vinden.

 

Wanneer we in de expo-tent zijn, geselt een hagel- en regenbui de massa. 

 

 

Een voorproefje voor straks?

 

 

*****

 

 

Drukte in de kleedkamer/legertent. 

 

Om afkoeling in de startbox te vermijden, trek ik over mijn loopplunje een wegwerp-T-shirt en daarover een vuilniszak-jurk aan (érg van Beirendonck).  Het is geen gezicht, maar nu vriezen in elk geval mijn ballen er niet meer af.

 

 

We lassen nog een laatste sanitaire stop in. 

 

Op een DIXI-pot. 

 

antwerp 10 miles 2012

 

Smetvrees is hierbij niet gewenst.

 

 

*****

 

 

Ik twijfel wat me te doen staat vandaag. 

 

Een pijnlijke voet rechts en geen wedstrijdritme, dat baart me zorgen. 

 

 Frank is in goede vorm, dus hem volgen is waanzin.

 

Katleen wil vandaag 1 uur 10 minuten lopen (een forse 4 minuten sneller dan haar PR). 

 

Wanneer ik zeg dat dat doenbaar moet zijn, wordt er een plan gesmeed om met z'n drieën bij mekaar te blijven. 

 

En dan nadert het startuur en besluiten we ons te gaan opstellen in het startvak met beoogde eindtijd tussen 1u10 en 1u25 (om in dat vak te geraken, zien we ons verplicht een stukje afsluiting open te breken...).

 

antwerp 10 miles 2012

 

*****

 

 

Startprocedure.

 

Muziek, een man met een microfoon, Kris Peeters, Geert Hoste, enfin, the usual suspects.

 

En dan eindelijk: het verlossende startschot, gevolgd door de klassieker: Zie ik de lichtjes van de Schelde, het Aaantwaarpse volkslied bij uitstek...

 

Na wat gedrum zijn we quasi meteen weg. 

 

Ik blik constant over de schouder of Katleen en Frank er nog zijn.  De wind zit hier op de kop, het is kwestie van brede schouders te vinden die snel genoeg gaan.

  

Ik heb een beetje moeite om het tempo juist te krijgen; ik heb geen idee hoe snel ik loop.  En ik loop met een bang hartje, want zal de rechtervoet het houden?

 

 

Aan kilometer 1 blijkt dat we fors gestart zijn: 3m50s.

 

We spreken af het tempo iets te laten zakken.  Op kilometer 2 staat de chrono op 8 minuten. 

 

 

antwerp 10 miles 2012

De drie musketiers op pad, volg de pijlen, van rechts naar links: Frank, Katleen en uw scribent.

  

 

We verlaten de Blancefloerlaan en draaien linksaf richting Ring en Kennedytunnel.  Het gaat hier meteen drastisch omhoog, en ik voel dat ik al een eerste keer op mijn adem trap.  Toch malen we nog een kilometer aan 4m07s.

 

 

Frank krijgt het even lastig. 

 

We vertragen wat.

 

 

Bergaf de Kennedytunnel.  Beheerst naar beneden, wat herstel inbouwen.

 

Vervolgens omhoog de tunnel uit. 

 

 

Godverdomme, wat is me dat hier? 

 

Dit doet pijn!

 

En het einde van de tunnel bergop gaat naadloos over in een moordend steil oplopende afrit Amman, richting Antwerpen-Centrum.  Je ziet de lange sliert lopers boven je wegdraaien in een eindeloze lus.  We zijn 5 kilometer onderweg.

 

antwerp 10 miles 2012

 

 

En alsof de duivel er mee gemoeid is, krijg je meteen de Bolivartunnel onder het Justitiepaleis voor de voeten geworpen. 

 

Weer een knik naar beneden en een opdoffer naar boven.

 

antwerp 10 miles 2012

Tunnel uit, Amerikalei, 180° draaien, fraaie blik op het Justitiepaleis, dan rechtsaf richting eerste bevoorrading. 

 

 

Ik heb dorst, ik wil afkoeling!

 

 

Ik merk dat Katleen nog érg goed zit, ze kan nog vlot babbelen en loopt erg soepel.  Frank is ook helemaal hersteld van zijn dipje van daarnet. 

 

Maar ik voel dat ik al zwaar in het rood ben geweest; gebrek aan basisconditie begint zich te wreken.  Nu is het mijn beurt om een dip te krijgen.

 

 

Zeg maar  DIP !

 

 

Ik drink een volledige beker water, kieper er eentje over mijn hoofd, en merk dat ik hierdoor een tiental meters achterstand heb opgelopen op Katleen en Frank. 

 

antwerp 10 miles 2012

 

Versnellen en terug aansluiten.  Het enige goede nieuws is dat de rechtervoet geen kik geeft.

 

 

Via de Namenstraat belanden we op de kaaien naast de Schelde.  Een ellenlang stuk kasseitjes (3 kilometer).  Een massa toeschouwers maakt de loopstrook erg eng.  Je loopt als het ware in een smalle tunnel tussen twee hagen mensen.  Een gevoel alsof je op Alpe d'Huez zit tijdens de Tour.

 

antwerp 10 miles 2012

 

 

Ik voel dat ik dit tempo niet langer kan aanhouden.  Wil ik een fatsoenlijke tweede wedstrijdhelft lopen zonder de complete instorting, dan moet ik nu uit puur lijfsbehoud mijn kompanen laten gaan.

 

 

Het doet pijn, maar ik moet machteloos toekijken hoe Katleen en Frank meter per meter van me wegschuiven.

 

antwerp 10 miles 2012

 

Wanneer we halfweg wedstrijd zijn (tijd: 33 minuten en nog wat), ongeveer ter hoogte van Het Steen, weet de omroeper te melden dat op dat eigenste moment de laatste lopers vertrokken zijn op Linkeroever.  Redelijk waanzinnig!

 

 

 *****

 

 

antwerp 10 miles 2012

Kaaien voorbij, rechtsaf de Sint-Paulusstraat.  Dit is de rand van het Red Light District van Antwerpen. 

 

 

Schipperskwartier!

 

 

Ik zie Frank nog steeds voor mij uit lopen.  Ook hij heeft Katleen moeten lossen, merk ik.  En wanneer hij vertraagt voor een drankbeker, kom ik zelfs terug tot op een vijftal meter.

 

Maar wanneer hij opnieuw in zijn ritme komt, merk ik dat ik opnieuw moet lossen. 

 

 

Frustrerend!

 

 

*****

 

 

De Meir.

 

Ik loop inmiddels op automatische piloot en laat de chrono voor wat ie is.

 

Registreer niet echt veel meer. 

 

Linksaf, Jezusstraat, km 11. 

 

Linksaf, Italiëlei.

 

Linksaf Paardenmarkt.

 

Via het Hessenplein, de Oude Leeuwenrui en een bocht van 180° aan het Falconplein en het MAS, waar ik zowel Katleen als Frank aan de andere kant zie lopen, karren we richting de hel, richting Waaslandtunnel, aka de Konijnenpijp.

 

Een bocht van 180° en on y va!

 

 

 

antwerp 10 miles 2012

 

Volgens Gazet Van Antwerpen is er licht aan het einde van de tunnel.

 

 

Dat klopt.

 

 

Het was uit... 

 

 

*****

 

 

In den beginne is de Konijnenpijp nog een lieflijk tunneltje. 

 

Mooie wandtegeltjes, goed afwasbaar, de betere badkamer, quoi?

 

Het gaat vlotjes bergaf en bergaf en bergaf. 

 

Jaja, wat is de Schelde diep.

 

Dan eventjes vlak.

 

antwerp 10 miles 2012

 

 

Maar dan begint de verschrikkelijke marteling bergop. 

 

 

En bergop. 

 

En bergop. 

 

 

Had ik al gezegd dat het bergop was?

 

Wel, het was bergop....

 

 

Ik zal het even schematisch voorstellen:

 

 

 

                                    p

                                             o

                                        g

                                    r

                              e

               b

 

 

Ongeveer zo bergop, dus.

 

 

En miljaardedju, wat is die Schelde diep!

 

 

Ik aanroep alle Goden,

 

 

Tevergeefs !

 

 

Vervloek alle Goden.

 

 

Nog tevergeefser.

 

 

Mijn benen verzuren, mijn kuiten staan op ontploffen, mijn hart raast als bezeten, het zweet loopt langs mijn zwoegende bast, dit is beulenwerk, dit is afzien als een beest.

 

 

Ook wel lekker, natuurlijk.

 

 

2 kilometer duurt de volledige marteling.  Ik klok 1 uur af op de chrono wanneer het einde van de tunnel zichtbaar wordt.

 

 

Halfweg de Konijnenpijp begon ik me al af te vragen wat dat afgrijselijk gejank wel kon zijn? 

 

 

Wat bleek?

 

 

Aan de uitgang van de Konijnenpijp stond een stel doedelzakspelers hun, heum..... .

 

 

........  zak op te blazen.  

 

 

Doedelzak, dus.

 

 

De weerkaatsing in de tunnel van het doedelzakspel klonk als het geluid van twee katten die levend gevild en vervolgens in brand gestoken werden, maar paste wonderwel bij het gevoel van totale uitputting en ontreddering die ik op dat moment voelde, en ook wel doffe ellende toen bleek dat de klim- en klauterpartij nog niet voorbij was.

 

antwerp 10 miles 2012

 

 

De uitloper van de tunnel bleek eindeloos en zwaar.

 

antwerp 10 miles 2012

 

 

Dan 180° rechtsaf de Charles De Costerlaan. 

 

 

Ok, ik weet het. 

 

 

Charles de Coster heeft Tijl Uilenspiegel geschreven, een wereldvermaard werk.

 

 

Maar moeten ze die mens daarvoor zo'n   godverdomse   ellenlange laan geven?

 

 

Kon het écht niet een klein beetje korter, neen ?

 

 

 

*****

 

 

In de verte staat de boog van de finish.

 

Ik ben op sterven na dood.

 

En bereik de finish na 1 uur 8 minuten en 59 seconden (Chronorace corrigeert nadien naar 1u09m00s), plaats 820.

 

antwerp 10 miles 2012

 

 

Gezien de voorgeschiedenis, kan ik er mee leven.

 

 

Drank, koekjes, medaille.

 

 

Een loper spreekt me aan en vraagt me of ik zonder pijn heb kunnen lopen.

 

Wanneer hij mijn verbaasde blik opmerkt, lacht hij even en zegt:

 

 

Ja, ik volg je blog, vandaar dat ik wist dat je een blessure hebt gehad.

 

 

 Niet enkel een goed loper, die man, hij heeft tevens excellente smaak....

 

 

***** 

 

 

Frank finishte na 1 uur 7 minuten en 6 seconden (pos.: 575) en Katleen na 1 uur 6 minuten en 8 seconden (plaats 489, 8ste in haar leeftijdscategorie)!!!!

 

Andere tijden: Hild: 1.28.53, Gert: 1.19.12, Els: 1.37.06, Katrien: 1.16.38 , Ed: 1.30.24, Ingrid: 1.26.50, Benny: 1.33.17 en Wouter 1.16.56.

 

 

We wisselen wat indrukken uit, maar de snijdende wind zorgt ervoor dat we razendsnel afkoelen.  Ik voel mijn hele lijf verkrampen van de kou.

 

Klappertanden en daveren van kou en uitputting.

 

 

Weg hier!

 

Snel de rugzak ophalen en de kleedruimte opzoeken.

 

Daar is het lekker warm.

 

 

****

 

 

De troepen verzamelen zich. 

 

Gepakt en gezakt. 

 

Iedereen heeft een verhaal te vertellen. 

 

Van lijden en afzien.

 

Van klimmen en dalen.

 

Van zwoegen en zweten.

 

Van Meir en Italiëlei.

 

Van lopen en genieten.

 

 

antwerp 10 miles 2012

 

antwerp 10 miles 2012

 

Er wordt gepronkt met edelmetaal.

 

*****

 

 

We besluiten huiswaarts te keren.

 

Blijkt dat we niet de enigen zijn die naar huis willen.

 

Mijnheer De Wever, er is wel degelijk een mobiliteitsprobleem in Antwerpen. 

 

Het tramstation Van Eeden-Linkeroever stroomt over van het vermoeide volk.

 

Hier een tram bemachtigen met zitplaats voor het vermoeide lijf, is onmogelijk.

 

 

Maar de mensen van de atletiekclub AVN hebben daarvoor een sublieme oplossing gevonden.

 

Ik mocht het niet wereldkundig maken van Frank, maar doe het toch...

 

 

We pakken een tram richting Zwijndrecht, weg van de drukte, en stappen twee haltes verder terug af.

 

Dan draaien we om en nemen de eerstvolgende tram richting Antwerpen.

 

Die is quasi leeg, zodat we allemaal een zitplaats hebben.

 

 

Twee haltes verder knallen we het station Van Eeden opnieuw binnen en wordt de boot volgestouwd met mensen.  De ganse rit tot Merksem kunnen we lekker zitten.

 

 

Zwangere vrouwen moeten nu niet rekenen op enige vorm van clementie. 

 

Ik ben moe, ik blijf zitten...

 

 

 

*****

 

Het was een wonderlijke dag, vol emoties.

 

 

Wat van Rome gezegd wordt, klopt ook voor de Antwerp Ten Miles.

 

 

Of heum...       

 

 

...was het Milaan?

 

 

 

Of neen, Napels.

 

 

 

Napels !

 

 

 

Napels zien en sterven!

 

 

 

De konijnenpijp zien en sterven!

 

  

 

 

 ___________________________________________

  

Foto's: Hild Hillen en de fotografen van DVV Running Tour en Gazet van Antwerpen (gepikt, waarvoor excuus).