30-03-10

Reculer pour mieux sauter

Reculer pour mieux sauter

 

Maandag 29 maart

 

Derde week gedwongen rust is ingegaan. 

Niet lopen. 

Dat is zwaarder dan lopen.

En binnen een achttal weken is er de 20 Km door Brussel.

Madre madonna!

Vorige week hard gewerkt aan het spierkorset.  Twee Redcord-trainingen, maar ook de nodige hamstringoefeningen.  Was ik in het begin van de week 's ochtends altijd nog wat stram rond de heupkammen, dan behoorde dat op donderdag al quasi tot het verleden.  

 

Donderdagochtend dacht ik toch wat snoeiwerk in de tuin af te moeten handelen.  Om mijn  rug niet nodeloos te belasten had ik een buurman ter hulp geroepen. 

Het plan was dat ik wat gewichtig en vervaarlijk zou staan rondzwaaien met de takkenschaar, terwijl het échte werk door mijn buurman werd verricht.

Doen alsof je werkt, ik ben daar héél sterk in. 

Moest er nu eens vraag zijn naar acteurs op dit vlak, dan was mijn broodje gebakken, maar helaas...

In afwachting van mijn buurman, had ik al een trapladder opgesteld en was er op geklommen om al een eerste, voorbereidend gesprek met het boompje te hebben. 

De zachte aanpak, begrijpt u?

 

Ik sta dus boven op het aluminium trapladdertje, dat schuin tegen het boompje leunt, te lullen tegen een boom.

Plots hoor ik iets ritselen en een halve seconde later springt er iets tegen me op.  Mark gaat met trapladder en al omver (godzijdank in een blok buxus), terwijl een lange, roze tong enthousiast mijn gelaat grondig aflikt.

 

Een grote zwarte hond, type labrador, zonder nummerplaat.

Hij ziet mij graag!

Héél graag zelfs!

Iets té graag zelfs!

 

Ik verbreek dit intiem moment en kijk om me heen, op zoek naar een baasje van dit mormel met een orale fixatie.

Gelukkig was het geen pitbull die aan mijn broekspijp komt bungelen.

Voor hetzelfde geld had ik nu een kuit minder.  Stel je voor dat die pitbull zijn gebit in uw kuit begraaft!

 

Maar deze hond ziet mij graag!

 

Zo graag dat ik niet meer op mijn ladderke mag kruipen.  Elke keer ik het probeer, springt hij tegen me aan en sta ik te wankelen om recht te blijven.

Hond ziet mij graag, maar zo kan ik niet werken.

"ZIT!", roep ik, als een gek balancerend boven op mijn trapladderke, dat dreigt te kapseizen onder het hondengeweld.

 

En het beest gaat zowaar zitten.

Van het verschieten val ik bijna van mijn ladder.

Voor de eerste keer in mijn leven luistert iemand naar mij! 

Dat is me nooit eerder gelukt, niet met Kind 1 en al helemaal niet met Kind 2.

Om over mijn vrouw maar te zwijgen...

 

Er luistert iets naar mij!

Ik kijk triomfantelijk om me heen.

Helaas waren er geen getuigen.

 

Maar plots besef ik dat  het een  toevalstreffer kan zijn.  Wie weet had de hond wel zélf beslist om te gaan zitten. 

Dus....

"ZIT!", roep ik nogmaals.

En prompt gaat de hond zitten.

Eureka!

Een opvoeding.  Die hond heeft een opvoeding genoten.  Wat me niet gelukt is met onze kinderen, lijkt me nu warempel te lukken met deze hond.

 

*****

 

Na 24 keer "ZIT"  te hebben geroepen, is de lol er wat van af en probeer ik iets anders.

 

"LIG"

Hond kwispelt. 

Ik roep "kwispel", maar hij gaat niet liggen. 

Ja, je moet alles uitsluiten...

 

"ROL"

Hond kwijlt.

Ik roep "kwijl", maar hij rolt niet.

 

"SNOEI BOOM"

Lukt ook al niet. 

Ik denk dat deze hond het Nederlands niet machtig is.

 

"APPORTE"

Ik roep dus apporte, terwijl ik een gesnoeide tak weggooi.

......

......

 

Ik ben de tak zelf maar terug gaan halen.

Zelden zo'n domme blik in hondenogen gezien.

De hond keek als een koe naar een trein. 

Nu ja, technisch gesproken is dit gelogen, want ik heb nog nooit een koe van dichtbij naar een trein zien staren. 

Ja, denkt u nu werkelijk dat ik voor alles tijd heb? 

En trouwens, ik heb geen koe.  En ook al geen trein.

 

Dus....

Apporte begrijpt hond ook al niet.

Hond kent dus ook al geen Frans.

 

 

Het is wel overduidelijk dat de hond niet kan verdragen dat ik werk.  Elke keer ik het probeer, valt hij aan. 

Een arbeidsallergische hond. 

Dan toch nog een gemeenschappelijk trekje met Kind 2.  

 

*****

 

Mijn buurman snoeit verder. 

Ik zucht wat empathisch mee. 

En hou me in stilte bezig met de opvoeding van mijn hond.

 

Maar dan verschijnt er een man op een fiets.  De man speurt om zich heen.

Hij zoekt iets. 

Ik vraag hem of ie een hond zoekt, wat hij bevestigt.

Ik fluit arrogant op mijn vingers en de hond komt uit mijn garage gelopen (waar hij, zoals achteraf zal blijken, de vuilniszak uiteengereten heeft en de inhoud kwistig heeft rondgestrooid).

Ik zeg apetrots tegen de man dat de hond erg goed luistert naar mij. 

De man kijkt me vol ongeloof aan en zegt:

"Die hond luistert naar niemand; hij loopt ook altijd weg en is te lomp om de weg terug te vinden".

 

Ik zeg met een superieur lachje dat ik de hond kan doen zitten.

De man lacht schamper en zegt dat zijn hond dat niet kent.

 

Ik roep zelfbewust: "ZIT".

 

En, ja hoor.

 

De hond blijft staan.

 

*****

 

Vrijdag

 

Pijnvrij opgestaan. 

Lijkt Plan B dan toch voorzichtig vruchten af te werpen?  Looprust in combinatie met versterkende spiertraining?

In voetbal noemen ze zoiets een 6-puntenwedstrijd.  Winnen van een rechtstreekse concurrent zorgt dat je 3 punten pakt en de concurrent niets. 

6 punten in de kering.

Dat is hier ook de redenering.  Looprust neemt oorzaak weg.  Training zorgt ervoor dat je de belasting aan zal kunnen. 

6 punten.

 

*****

 

Zaterdag

En op zaterdag vlieg ik vol in de buikspieroefeningen, hamstringoefeningen en probeer zelfs enkele oefeningen van Redcord uit met inzet van een zetel en wat kussens, maar met matig succes. 

Ik ga het schema van herstel eens een stevig zetje geven!

Het lekkere lenteweer trekt keihard aan mijn arm om te lopen, maar ik weersta aan de verleiding.

Ik ben een beest.

 

 

*****

 

Zondag

 

Omdat ik niet loop, zoek ik iets anders om mijn zinnen te verzetten. 

Weer volop de buikspieren verbranden. 

Maar de voormiddag is nog pril.

Op zolder ligt het archief van mijn vader te wachten op een sorteerbeurt.  Ik sleur een uurtje met loodzware dozen vol boeken en paperassen, en voel mijn rug lichtjes opspelen.

In de namiddag verga ik van de pijn. 

Lage rugpijn en pijnlijke heupkammen, maar nu in zo'n mate dat ik niet geheel rechtop kan stappen.  Het lijkt wel of ik mijn bekken niet achterwaarts kan kantelen. 

Ik ben een oud manneke, kreupel.

Dit is een verschrikking. 

Ik verbijt de pijn. 

En de teleurstelling. 

Dit soort reactie had ik nu niet meer verwacht.  Al twee weken sta ik aan de kant.  Is er dan echt nog geen enkele winst?

Ik word met de neus keihard op de feiten gedrukt. 

We staan nog nergens en Brussel lijkt verder weg dan ooit.

Het is om moedeloos van te worden.

Ik ben een mank beest.

Aangeschoten wild.

 

*****

 

Maandag

 

De nacht heeft geen soelaas gebracht.  De scherpe pijn is wel verdwenen, maar het zeurt nog serieus na.  Ik sta al wat rechter, maar ook nog niet voor de volle 100%.

Met deze rug en heup zie ik mij vanavond echt niet in de Redcord-touwen hangen.  Ik heb Tom B., mijn kine, al gecontacteerd.  Vanavond bekijken we wat er aan de hand is en hoe het verder moet.

Wat is realisme?

 

Ik heb pijn.

En dat kan ik niet hebben. 

Ik zeur iedereen de oren van de kop.

 

*****

 

Maandagavond.

 

Ben net terug van Tom B., mijn kine.

En hij heeft me duidelijk gemaakt dat ik zijn schema moet respecteren, wil ik een waterkans van slagen hebben.  Geen geëxperimenteer met bijkomend trainen, want dan krijg je zo'n 'accident de parcours'.

Geen gesleep met dozen, geen buikspieroefeningen (vooral geen sit-ups), alles op zijn tijd en gecontroleerd opbouwen.

Tom heeft me eerst terug mobiel gemaakt in heup en rug.  En om het vertrouwen wat op te krikken hebben we toch een aantal Redcord-oefeningen uitgevoerd. 

Tot mijn verbazing lukte dat wonderwel.

Volgens Tom zitten we nog altijd op schema, maar is de window naar Brussel klein.  Dat wil zeggen: de trein der trainingen moet vlekkeloos lopen, geen ongevallen of uitvallen meer en dan misschien...

Ik heb mijn lesje in elk geval wel geleerd.  En besef nu maar al te goed wat aanhoudende pijn met een mens doet.

 

*****

 

Links van mij ligt de bevestigingsmail van de organisatie van de 20 Km door Brussel.  Met mijn borstnummer.

1382.

Zal ik dat rugnummer op 30 mei opspelden?

Het lijkt steeds onwaarschijnlijker.

Ik heb niet het gevoel dat er veel beterschap is en mijn lichaam kan in elk geval nog steeds geen serieuze belasting aan. 

En zijn de oefeningen die we doen efficiënt?

Is dit de oplossing?

Hoeveel zekerheid hebben we?

De enige zekerheid die we hebben is dat de conditie nu pijlsnel bergaf gaat.

 

 

De 20 Km door Brussel halen?

Het zou een mirakel zijn.

Maar als er iemand is die me dat mirakel kan bezorgen, dan misschien Tom B. wel.

 

Reculer pour mieux sauter...

Vrij vertaald: Even een stapje terug zetten, om daarna verder te springen.

...et puis, tomber?

26-03-10

Karl Friedrich Hieronymus von Münchhausen

Karl Friedrich Hieronymus von Münchhausen

 

Wij zijn thuis fervente aanhangers van de combinatietheorie.

De wat?

De combinatietheorie.

Neen, ik heb het niet over artikel 6:12 van het Nederlandse Burgerlijk Wetboek (zie hiervoor het 'Compendium Bijzondere Overeenkomsten' van Christiaan Johannes van Zeben en de correcties daarop door Hasser-Hartkamp II, nr 50 en 51). 

Ligt op mijn nachtkastje trouwens.

Blader ik toch geregeld eens diagonaal doorheen.

Zou u beter ook af en toe eens doen.

Neen, dat boeiend stuk literatuur dus niet, maar wel de combinatietheorie van mijn vrouw.

 

Aha, zegt u nu.

 

De combinatietheorie.

Mijn vrouw combineert graag dingen.

Autorijden en geflitst worden bijvoorbeeld, maar dat is een slecht voorbeeld.

 

Neen, ze zegt bijvoorbeeld: "Als je dan toch naar de garage gaat voor een trappist Westmalle, breng dan ineens een fles melk mee."

Of: "Wanneer je naar de bank gaat, neem dan deze brieven mee om ze te gaan posten."

Plots valt mij op dat de combinatietheorie van mijn vrouw meestal een combinatie van bevelen aan mijn adres is.

 

*****

 

Maar inmiddels draai ik helemaal dol.

In de combinatietheorieën.

Zo probeer ik tegenwoordig mijn schoenen te kuisen terwijl ik al autorijdend mijn mails check.  Dat gaat, met een cruise control.  En met een borsteltje.  En desnoods met airbags.

 

*****

 

Kind 2 is overigens ook een aanhanger van de combinatietheorie.  Kind 2 combineert namelijk alles met ketchup.

 

In die optiek, een culinaire tip (ik meen te weten dat ik u nog geen deelgenoot heb gemaakt van mijn waarlijk encyclopedische kennis van oneetbare gerechten).

 

Vandaag het ultieme recept indien u met uw darmgassen een totale biologische uitroeiingsoorlog in gedachten hebt; het recept werd op punt gesteld door een wereldautoriteit op dat vlak, meer bepaald mijn Oost-Vlaamse schoonbroer, Ludo. 

Nu ik er eens over nadenk: 66%  van mijn schoonbroers draagt de naam Ludo. 

Daar moet een reden voor zijn.

Een slechte, waarschijnlijk.

 

Enfin: u neemt een blik witte bonen met twijfelachtige versheidsdatum. 

Vervolgens laat u een fikse klot boter in de pan smelten.

Klot = volgens het Oost-Vlaamse maatstelsel is dat ongeveer een half pakje, ongeacht hoe groot het pakje is.

Eens de boter gesmolten is, kiepert u het blik bonen er in.

Bij voorkeur nadat u het blik geopend hebt, alhoewel het misschien tot aanbeveling kan strekken het blik toch gesloten te laten.

 

Serveer deze smurrie in een halfproper soepbord. 

Overgiet rijkelijk met mayonaise en ketchup en werk af met een halfgaar gekookt ei (met in het achterhoofd dat honger de beste saus is).

Dit is wel uiterst belangrijk: het ei mag niet zachtgekookt zijn, neen, het eiwit moet nog in slijmvorm zijn, zoals bij een verkoudheid... 

Een ei dat voor het zingen de kerk is uitgegaan, als het ware...

 

Meng dit alles tot het er uit ziet als iets wat een meeuw op uw net gewassen auto heeft gescheten.

 

Dien op met gekookte aardappelen, die u voorafgaandelijk hebt 'gededderd'.

Dedderen: Oost-Vlaams dialect voor prakken.

 

Et voilà....

 

Als het goed is klaargemaakt, dan ziet het er uit alsof u al gebraakt heeft.

 

Waarlijk het allerslechtste wat er op culinair gebied te beleven valt, goed voor een score van -50 in de Gault Millau.

Volgens de Conventie van Genève (het derde verdrag van 1929) mag dit niet aan krijgsgevangenen geserveerd worden.  Dit gerecht en de onwelriekende naweeën ervan vallen tevens onder Artikel 7 f van het Statuut van Rome, aangaande misdaden tegen de menselijkheid, zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb!

 

*****

 

 

Hoe beledig je een medemens?

U zal nu zeggen: door hem een idioot te noemen.

Mja, niet slecht.

Maar dat kan beter.

Ook hier komt de combinatietheorie ons te hulp.

Zo ben ik een vurig aanhanger van de dubbele belediging.

Door tegen iemand bijvoorbeeld te zeggen:

"Je bent even dom als je broer."

of

"Je bent nog lelijker dan je moeder."

 

Twee vliegen in één gecombineerde klap!

 

*****

 

En dan heb je nog de belediging volgens het principe Münchhausen by proxy.

Dat is wat betreft beledigingen, gebaseerd op de combinatietheorie, de absolute top, niveau Everest.

 

Kind 2 is ooit, als poezelige, welriekende baby, een nachtje blijven slapen bij een bevriend koppel van ons, Ann en Stefan.

Beschouw het als een soort vakantie voor ons. 

Voor dat bevriend koppel, kinderloos op dat moment, een soort afradende stage.  Een therapeutisch weekend om ze te doordringen van het besef dat kinderwens vooral wens moet blijven...

 

Enfin.

's Ochtends nemen ze Kind 2 even in de warmte van hun bed (onder het motto: gezinnetje spelen).

Plots laat mijn vriend Stefan  ....      

     .......een daverende wind 

           (ja, zo kennen we hem).....

 

 

Reactie Kind 2:

 

 

Papa????

 

 

 

Een soort 'by proxy'-belediging.

Een belediging door middel van...

Ann en Stefan hebben een uur liggen bulderen van het lachen....

24-03-10

Britannia rule the waves!

Britannia rule the waves!

 

 

Maandag 22 maart

Vandaag is de dag van de waarheid.

 

U weet dat ik de ganse vorige week knagende rugpijn had.  Met vrijdag als kers op de zure taart een ganse dag helse pijn, gevolg van de donderdagse training van het spierkorset. 

Ik had met plezier mijn loopschoenen ingeruild voor een pijnvrije rug.

Ik had zonder twijfel getekend.

 

Maar zaterdag was het al een stuk beter, zondag ook.

 

Vandaag dus de eerst Redcord-training, het begin van de herrijzenis, ofwel het verdere wegzinken.

De dag van de waarheid.

 

Mag ik u allen bedanken voor uw meelevende reacties, uw bemoedigende schouderklopjes (kijkt u wel uit voor mijn rug) en de uitgestoken handen (niet te hard knijpen).  Ik neem uw raad ter harte....

 

*****

 

Het borstnummer is bekend!

1382.

1382!

 

En nu blijkt eens te meer dat God een cynicus is.

Kijkt u even mee?

101_1500

 

 

16 edities lang heb ik als een hond achter mijn eigen staart aangerend, in de ratrace naar een plaats in de eerste startbox.

Een paar keer rechtvaardigde mijn prestatie een plaats in box 1, maar dan wist de organisatie de volgende editie een strikter indeelprincipe toe te passen, waardoor ik weer uit de boot viel.

En nu ik geblesseerd ben en ocharme misschien vanaf begin mei terug kan  beginnen lopen, word ik in de elite-box vooraan Wave 1 gedropt.

 

Ik: kilo's dikker, pijnlijke rug, nauwelijks kilometers op de teller, zelfvertrouwen nul.

Voor mij: de 100 snelste lopers ter wereld (met enige zin voor overdrijving).

Rondom mij: een slordige 1500 afgetrainde loopgekken.

Achter mij: een briesende meute, waarvan ook nog eens een pak lopers sneller en beter getraind zal zijn.

 

Merci!

De kans dat ik vertrappeld zal worden is reëel.

 

*****

 

Mijn vriend Tom start in Wave 2.  Zes minuten na uw dienaar.  De kans dat hij mij rond kilometer 15 op de schouder zal tikken, is niet onbestaande.

 

Nu ja, wie zegt dat Tom op 30 mei op tijd zal zijn?  En we moeten ook rekening houden met de mogelijkheid dat Tom de bus naar Brussel zal missen.

 

De bus missen is trouwens één van de specialiteiten van mijn vriend Tom.

 

*****

 

Tom gaat met de bus naar zijn werk.

En 's avonds uiteraard ook weer met de bus naar huis.

 

Tom heeft dus dagelijks twee kansen om de bus te missen.

 

Nu hou ik al enkele jaren dwangmatig cijfermateriaal bij van het busmisgedrag van mijn vriend Tom. 

Een mens kan uiteindelijk nooit over genoeg gegevens beschikken.  En loopschoenen, maar dat doet nu even niet terzake. 

En bier, dat doet altijd terzake.

 

Terzake nu.

Een momentje, ik neem het lijvige dossier er even bij.  Dat is weliswaar slecht voor mijn rug, maar alles voor de wetenschap....

 

Even kijken.

Tom heeft tot op heden al 3 482 keer de bus gemist.

Daarvan was 78 % de ochtendbus.  Logisch, want dan zit de nachtelijke prut nog in de ooghoeken.

En bij uitbreiding: 22 % de avondbus.

 

Of wat dacht u?

Dacht u dat ik niet punctueel was, of zo?

Hé!

Dat ik met cijfers knoei?

Ja maar, als u dat denkt, mag u dat gerust zeggen hoor.

Neen, ik doe daar niet moeilijk over.

Ah, bon.

 

Goed, en dat is al een jaar of zeven zo, dat die cijfers zich ongeveer zo verhouden.  Tom is op dat vlak een rots, waarop men een kerk kan bouwen.  Consequent in zijn nonchalance, zeg maar.   En zo heb ik het graag...

 

Maar nu is er een kentering in het busmisgedrag van mijn vriend Tom.

 

Spannend, hé!

 

Volgt u mee?

 

 

Normaal avondlijk busritueel van mijn vriend Tom.

Hoofdpersonen: Tom, Bus, Kerktoren.

Vijf stappen.

1. Tom komt van zijn werk gesloft.
2. De kerktoren roep 'BOING' (teken van half uur).
3. Tom roep 'SHIT' en begint te spurten richting bus.
4. Bus vertrekt.
5 a) Tom mist bus  b) haalt net de bus (schrappen wat niet past).

 

Vernieuwd avondlijk busritueel van mijn vriend Tom.

Hoofdpersonen: Tom, Bus, Kerktoren.

Probleem: door werken op de Grote Markt is de bushalte een honderdtal meter verder gelegd, tijdelijk.

Zes stappen.

1. Tom komt van zijn werk gesloft.
2. De kerktoren roep 'BOING' (teken van half uur).
3. Tom roep 'SHIT' en begint te spurten richting bus.
4. Tom merkt dat de bushalte weg is en roept 'SHIT KWADRAAT'
5. Bus vertrekt.
6 a) Tom mist bus  b) haalt net de bus (schrappen wat niet past).

 

Maar doorgaans nekken de extra meters Tom, zodat hij bijna altijd de bus mist.

 

Wij verwachten dat de werken aan de Grote Markt een bepaalde nivellering der cijfers met zich mee zal brengen, en dat het avondlijke missen der bus (nu 22%) zal stijgen, vermoedelijk naar 47, mogelijk 48 %, tevens afhankelijk van nog in te calculeren regenverlet dat  de heraanlegwerkzaamheden van de Grote Markt zal vertragen.

 

Is dit allemaal negatief?

Niet persé.

Tom heeft de laatste tijd als loper heel wat aan explosiviteit gewonnen, wat ook tijdens zijn spelletjes, zoals voetbal, rendeert.

 

Tot zover allemaal verduiveld spannend.

Bent u nog mee???

 

*****

 

Maar nu zit ik, als statisticus,  met een immens probleem!

 

Tom heeft namelijk een nieuwe invalshoek gevonden wat betreft busmisgedrag, waarbij een nieuw gegeven op de tabellen moet.

 

Vandaag heeft Tom namelijk het volgende gepresteerd.

 

De kerktoren BOINGT,

Tom roept SHIT en vervolgens SHIT KWADRAAT,

Bus vertrekt,

maar Tom weet nog in een ultieme jump tot bij de bus te komen en hamert (assertief) op de deur.

Bus stopt, opent de deur, Tom stapt op en ploft nahijgend in de zetel.

Tom start zijn avondlijk busritueel: krant lezen en indommelen.

In de krant staat een artikel over het aantal klachten dat vervoersmaatschappij De Lijn krijgt over stiptheid van de bussen, een artikel dat Tom erg nauwgezet zal uitpluizen....

 

*****

 

Even later merkt Tom dat de bus een alternatieve route kiest.

En dan nog een.

En dan nog een.

Hij zit VERDOMME op de verkeerde bus!

Nu is het vooral kwestie niet in slaap te vallen, want voor je het weet open je slaapdronken je ogen in, bijvoorbeeld, Islamabad. 

Via een rits Kempense dorpjes komt Tom in de terminus, ongeveer even ver weg van huis als het originele punt van vertrek, maar nu in een andere windrichting.

 

De tijdstabel in het bushokje leert hem dat hij pas over 50 minuten een bus naar het centrum van de wereld (mijn en zijn thuisstad) kan nemen.

 

*****

 

Laat Tom zich door zijn kleine tegenslag uit het veld slaan?

Dat dacht ik niet....

Tom is namelijk een loper.

 

Tom beslist de tijd te doden door in de plaatselijke supermarkt broodnodige boodschappen in te slaan.  

Nadien kan een krantenwinkeltje zich verheugen op zijn klandizie. 

Tom wint niets met een krasbiljet. 

En ook het volgende biljet levert noppes op.

 

*****

 

Tom merkt plots dat de tijd snel gaat wanneer een mens zich amuseert.

 

Zo snel dat zijn bus nét voor zijn neus vertrekt,

..... maar ach,

..... binnen 50 minuten is er weer een.

 

*****

 

Een mens zou toch denken dat er soort leerproces ontstaat.  Dat in de hersenpan van Tom, na een paar duizend keer de bus gemist te hebben, een soort verbinding ontstaat waardoor hij de bus wél haalt.

Uiteindelijk: als men een aap kan leren dat hij, wanneer hij op een knop duwt, een koekje krijgt, dan moet het ook wel mogelijk zijn om Tom te leren een bus te halen.

Maar zolang Tom zijn eigen koekjes kan kopen, zal hij het nut niet inzien van op een knop te duwen, laat staan een bus te halen.  

Soms heb ik de indruk dat mijn vriend Tom in feite Kind 3 is...

 

*****

 

Medical update...

Redcord training 1 is achter de rug; letterlijk en figuurlijk.

Weinig reactie vandaag.

Horde 1 is genomen, we bekijken het dag per dag.

 

19-03-10

Tabula Rasa

Tabula Rasa

 

Er is slecht nieuws.

En er is héél slecht nieuws.

Wat wil u het eerst horen?

 

*****

 

Woensdag 17 maart.

Woensdag is één van de vaste loopdagen van de week, net zoals maandag en zaterdag.  Dat zijn de kapstokken waaraan ik mijn week, en bij uitbreiding mijn leven, ophang. 

Alles wordt daar rond geschikt. 

Ondergeschikt.

Maandag was al weggestreept.

Woensdag ook.

 

*****

 

8u48.

 

Deze ochtend ging mijn vrouw stoksgewijs Nordic Walken.  Ik mocht mee.  Een soort alternatief voor de verloren gegane looptraining.

Nu ja, mee mogen, dat is veel gezegd.  Het komt er meestal op neer dat ik de muilezel van dienst ben.  Ik mag een rugzak dragen waarin van alles zit: water, een muesli-reep, een muts, de dopjes voor onder haar stokken.

En naargelang de tocht vordert, stript mijn vrouw verder en krijg ik de overtollige kledingsstukken om in te laden in de rugzak.

Ik kan niet wachten tot het zomer is....

Tegen het eind van de tocht heb ik ongeveer een 35 kg zware rugzak te torsen, want mijn vrouw weet onderweg ook nog het nodige materiaal te sprokkelen voor de bouw van creatieve bloemstukken en dergelijke.

Dan roept ze:

"Apporte die 3 kubieke meter boomschors!"

"Apporte 2 are mos."

"Apporte een gros dennenappels."

En dan spring ik hijgend het bos in, om mijn baasje te brengen wat ze wil, en het aan haar voeten te leggen, kwijlend en kwispelstaartend.

Het is, wat mijn kant van het verhaal betreft, een echte survivaltocht, ook wel omdat mijn vrouw af en toe een uitschuiver doet met één van haar poles, zodat ik er over struikel...

 

Vandaag dus fors gaan doorstappen in de bossen.  We volgden hiervoor een groot stuk van mijn vaste loopronde.

Noem het desnoods een onbewust afscheid van mijn loophabitat, mijn heilige grond, alsof ik voorvoelde wat er later deze dag stond te gebeuren...

 

*****

 

10u45.

 

Mijn afspraak met Sam, de sportdokter.

Na mijn beschrijving van de feiten, waar ik inmiddels een viertal maanden mee sukkel, kwamen de obligate oefeningen.

Buigen, bovenlijf draaien, bips opspannen,...

En toen kwam het slechte nieuws.

Vergeleken met mijn looptechnische spieren (bewegingsspieren), zijn mijn houdingsspieren niet genoeg ontwikkeld.  Daardoor is er geen balans in mijn lichaam en krijg ik allerlei pijnsignalen via de rug en heup.  Lage rugspieren, zijwaartse rug- en buikspieren, bilspieren bips, spierenstelsel wervels,...  allemaal in verhouding te zwak met de beenspieren.  En de zijwaartse klappen van het lopen kunnen niet meer opgevangen worden. 

Eigenlijk een gevolg van altijd méér en méér, langer en langer, sneller en sneller, in de eeuwige jacht op adrenaline en endorfine. 

Het gevecht met de chrono kent maar één verliezer....  

.... en dat ben ik.

 

En nu is het over en out.

Verder doen op deze wijze zorgt voor nog grotere problemen: hernia of serieuze  rugschade.

We zitten op een dood spoor.

 

Er is licht op het eind van de lange tunnel.

Het is uit.

 

Neen, er is een lichtpuntje op het eind van de tunnel.

Namelijk het volgende.

9 tot 12 weken niet meer lopen.

Alternatieve sporten en alternatief trainen om de rug-, buik- en bilspieren te trainen om zo het lichaam in evenwicht te brengen en dan opnieuw beginnen.  Onderaan de loopladder.

 

En dan nu het hele slechte nieuws.

Het hele slechte nieuws is dus dat Brussel weggevaagd kan worden.

Sam vertelde me dat ik een en ander eens moeten laten bezinken.

 

*****

 

Ja, ik zou er wat voor over hebben om nu te kunnen tikken:

'En toen werd ik badend in het angstzweet wakker.'

 

*****

 

Het nieuws is al bezonken, het bezonk zelfs razendsnel in het kabinet van Sam.

Ik heb Sam gezegd dat 9 tot 12 weken onbespreekbaar is en dat het op 30 mei 2010 de 20 Km door Brussel is en dat hij één keer mocht raden wie daar aan de start zou staan.

Straffe kerel, die Sam.

Hij wist meteen wie ik bedoelde.

 

Een tussenoplossing is tot eind april alternatief sporten, begin mei beginnen lopen en hopen op een 'lucky shot' eind mei.

 

*****

 

13u17.

 

Een nieuw en ambitieus plan heeft het licht gezien.

6 weken niet lopen; namelijk tot eind april.

In die periode ga ik niet suf zitten doen met zwemmen of fietsen of godbetert Rollerbladen, want dan weet ik niet of ik efficiënt bezig ben (weet ik veel of ik de juiste spiergroepen train).

En trouwens Rollerbladen.  Ik heb geen evenwichtsgevoel, kan niet eens rolschaatsen of ijsschaatsen, dus dat is geen optie.  Ja, stel dat ik de ambitie moest hebben om mijn rug te breken, dan moet ik vooral zo'n blades gaan proberen.

 

Wat over en weer gemaild met Tom B., mijn kinesist en baken in stormachtige tijden.

 

Dit is het plan.

Noem het gerust plan B.

We gaan 6 weken hoogwaardige, gerichte trainingen doen op die bewuste spiergroepen, mijn conditie proberen op peil te houden met alternatieve sporten en begin mei starten de looptrainingen terug, net op tijd om de magische kaap van 1 uur 30 minuten te slechten in Brussel.

 We gaan Redcord trainingen inlassen (zie hiervoor de kroniek: Eendracht maakt macht ).

 

Voilà, het is bezonken.

Tabula Rasa. 

Een schone lei. 

Niet proper.

 

 

*****

 

Vrijdag.

Al de ganse week heb ik lage rugpijn. 

Erfenis van de looppoging van zaterdag. 

En in tegenstelling met de vorige keren wil de pijn deze keer maar niet wijken.  Vandaag is ze zelfs op het ondraaglijke af.  Gisteren heb ik een aantal oefeningen gedaan om mijn spierkorset te verstevigen.  Dat geeft meteen deze reactie.

Mijn optimisme van gisteren lijkt nu erg misplaatst. 

Plan B lijkt verder af dan ooit.

Mentaal slinger ik heen en weer tussen de handdoek definitief in de ring gooien en nog één keer proberen de bakens te verzetten.

 

Ik heb geen zin meer.

Heeft dit alles nog zin?

 

Ik weet het niet meer.

 

Ik heb geen antwoorden meer.

Ik heb geen woorden meer.

 

Zijn deze woorden mijn looptestament?

 

 

 

16-03-10

Slijmbal

Slijmbal

 

 

Zaterdag 13 maart

 

Zaterdag de 13de.

De 13de!!!

En vandaag zou ik gaan testen.  Na een week getroubleerd te zijn met mijn rug en na een paar behandelingen (kine en osteopaat) ging ik proberen een lange duurloop af te werken. 

Liefst zonder pijn.

Als dat even zou kunnen...

Op de 13de.

Geen vrijdag, maar 't scheelde maar een paar uren...

Dat is natuurlijk om problemen vragen. 

 

*****

 

Nu ja, wanneer je echt problemen wil, dan stel ik voor dat u eens probeert om Kind 2 op een zaterdag aan de studieboeken te krijgen.

Daarvoor heeft een mens het soort moed nodig dat ook van pas kan komen wanneer je van plan bent  je hoofd in de geopende muil van een leeuw te steken.   Het soort moed dat je nodig hebt om naar een groep neo-nazi's te roepen: "Hey strandjanetten!"

Mijn vrouw heeft dat soort moed (ze is tenslotte ook met mij en mijn zweetvoeten getrouwd).  Ze heeft dat soort volharding waarvoor een mens alleen maar respect kan opbrengen.

Nu is het anderzijds ook wel zo dat ik Kind 2 niet veel bij kan brengen.  Ik weet namelijk niks dat het weten waard is en zo ontsnap ik aan de opdracht om Kind 2 te helpen met zijn schoolse taken. 

U merkt het, soms is het een voordeel om niet opgelet te hebben tijdens de les.  Jaren heb ik zitten wegdromen in de schoolbanken en zie je wel dat het rendeert!

 

Dit weekend was het weer van dat.

Mijn vrouw ging Kind 2 assisteren bij zinsontleding en hem aan het verstand proberen brengen wat 'het lijdend voorwerp' en 'het meewerkend voorwerp' is.

Voor mij was dat onderscheid meteen duidelijk, ik zag het meteen aan de keukentafel zitten:

Mijn  vrouw was het lijdend voorwerp.

Kind 2 was niet bepaald een meewerkend voorwerp.

Zagen en blazen, zeg maar.

 

*****

 

Maar zoals gezegd, ik had een missie. 

Ik ging lopen.

Met de nodige achterdocht, dat wel.

En met in het achterhoofd de wetenschap dat de laatste twee duurlopen op een sisser zijn afgelopen.  Telkens moest ik aan de kant met hemeltergende pijn in de lage rug. 

Ik was het lijdend voorwerp, zeg maar. 

Ruglijder.

Dat is niet bepaald luxueus.

De vorige twee duurlopen stond ik telkens aan de kant na, pakweg, een twintig tot dertig minuten.

We vertrokken behoedzaam. 

Er knaagde van alles, maar vooral de onzekerheid.

 

*****

 

Kind 2 is een friemelaar.

Kind 2 zit overal met zijn fikken aan.  En hij heeft ook een absolute dwanggedachte dat hij alles uiteen moet schroeven.  Overal, maar dan ook overal, vinden we onderdelen van passers in huis.

 

Gaat de telefoon en moet je dringend iets opschrijven?

De kans dat er een balpen naast de telefoon ligt, grenst aan nul.

Maar, stel dat er een ligt, een vrijwel hypothetisch geval maar toch, dan durf ik er een vat op te verwedden dat je die niet opgeklikt krijgt.  Kind 2 heeft er namelijk de veer uitgehaald.

 

Geen enkele afstandsbediening in huis is nog de originele.  Ik koop trouwens Tv-toestellen louter op basis van de robuustheid van de afstandsbediening.  Een exemplaar dat openklikt overleeft nooit langer dan drie maanden het regime van Kind 2.

 

In die optiek even een anekdote.

Op een zondagochtend zitten mijn vrouw en ik in de keuken wat te suffen achter een kopje Senseo.  We kijken mekaar aan. 

U kent dat wel. 

De blik van twee wanhopige mensen die keihard geconfronteerd worden met het besef dat ze zich hebben voortgeplant.

De kinderen monopoliseren de woonkamer waar de TV hypergewelddadige cartoons uitbraakt.  Het soort lawaai waar een weldenkend mens geen behoefte aan heeft op een prille zondagochtend.

Plots horen we rare geluiden, meer bepaald het geluid van een soort tamtam in combinatie met gerochel, dat niet in het ritme van de cartoon van dienst valt.

Ik steek mijn neus voorzichtig voorbij de deur om vast te stellen dat Kind 1 en Kind 2 in een handgemeen betrokken zijn. 

Het zit er bovenarms op.

Punt van discussie was wie dat de afstandsbediening mocht hanteren.

Op dit moment was het alleszins overduidelijk wie de afstandsbediening hanteerde.  Kind 2 gebruikte namelijk de afstandsbediening om er Kind 1 enthousiast mee op het hoofd te timmeren.  

Dat was dus het tamtam-geluid.

Bij elke slag werd overigens het kanaal van de TV veranderd, wat bijdroeg aan de algehele sfeer van verwarring.

Het gerochel kwam dan weer uit Kind 2 dat door Kind 1 in een wurggreep werd gehouden.  Kind 2, hoewel blauw aangelopen, bleef tamtammen.

Het was lang geleden dat mijn kinderen zo sportief bezig waren geweest, maar dat geheel terzijde.

 

Na een tiental minuten besefte ik dat ik moest tussenkomen, zoveel was duidelijk. 

 

Weet u hoeveel een nieuwe afstandsbediening kost?

Ha!

Een kordaat optreden was noodzakelijk.

Dus ik heb mijn vrouw geroepen en gezegd dat haar kinderen weer aan het vechten waren.

 

*****

 

Ik loop inmiddels een twintigtal minuten.  Hier stond ik meestal al ongeveer stil.  Of besefte ik dat het hoogstens een kwestie van tijd zou zijn. 

Nu moet ik toegeven dat het iets minder dramatisch pijnlijk is.  Maar we kunnen er niet omheen: dit is niet ok.

Ik loop voorbij het Bootjesven en wanneer ik in de lange dreef richting thuisstad beland, besef ik dat verder aandringen zinloos is.  Deze pijn is dezelfde als de vorige keren.  Ik zet me mistroostig neer op een bankje en kijk om me heen.

Veel geluiden.

Vogels.

Zinloos.

Ik masseer mijn lage rugzone en wandel naar een infobordje van Bosbeheer.  Over de heraanleg van vennen en welke soorten libellen daar euforisch van worden.  Over salamanders die bijna uitgestorven zijn.

 

In de verte zie ik een eenzame loper.

Hij komt me tegemoet.

Normaal gesproken begin ik dan opnieuw te lopen om de loper in volle vaart en met kloeke borst en vliegende kleuren te kruisen.

Vandaag niet.

Ik wandel wat.

De loper nadert. 

Ik herken de oogstrelende loopstijl van looplegende Jan H.

 

Jan H. stopt en zegt:

 

Godverdoeme, ik bijt hier toch wel een stukje van mijn tand zeker!

 

Neen, Jan zei dat niet, dit heeft niets met het verhaal te maken, maar ik ben terwijl ik deze kroniek aan het tikken ben, een Granny Smith aan het eten.  Ik bijt iets te fors door en mijn tanden klappen schuin op mekaar en voilà een héél klein stukje er af.  Dat kan er nog maar bij!

 

Dus...

Jan H. stopt en zegt:

"Wat scheelt er?"

Ik vat het héél kort samen, want ik wil niet dat Jan afkoelt.

Enfin, een uurtje later kon Jan verder lopen.

 

Nu zit ik heel de tijd met mijn tong aan die tand te frutselen...

 

Ik besluit terug te beginnen lopen, op een lager tempo.

In het begin lukt dat wonderwel, en ik begin er weer schik in te krijgen.  Ik besluit af te wijken van mijn route, de chrono is toch niet meer relevant, en besluit een mij onbekende wandelweg in te slaan.  Enkele honderden meters verder zit ik al volop in modderige toestanden, de Brooks schoenen gaan bijna kopje onder.

Met nog één keer te stoppen voor rugmassage en verwensingen allerhande, kan ik toch iets meer dan een uur later de voordeur achter me toeklappen.

Het loopt niet.

Voor geen meter.

 

*****

 

Ik besluit noodgedwongen om maandag en woensdag niet te lopen en na overleg met Tom B., mijn kinesist, maak ik een afspraak met Sam V., een sportdokter met enige renommee, om diens advies in te winnen.

Tom B. gaat Sam een mail met info sturen. 

Vermoedelijk iets in de trant van: deze patiënt  is een drama queen, kleinzerig tot en met, manisch depressief, hypochonder, die denkt dat hij kan en/of moet lopen.  Help ons en help hem uit zijn droom.

Iets in die aard.

 

*****

 

Kind 2 komt hier over mijn schouder meelezen en protesteert heftig.  Dat het absoluut niet waar is dat hij overal met zijn vingers aanzit.

"Wil je verdorie wel eens van die muis afblijven!"

"Af, zeg ik..."

"AF"

Ik herinner me trouwens nog een voorval op zomervakantie in de Landes, meer bepaald in Biscarosse.  Op terugweg van het strand naar de camping, kwamen we telkens voorbij een kleurige winkel met plaatselijke specialiteiten, streekproducten, wijn, kaas en uiteraard ook alle mogelijke prullaria aan souvenirs.

We stoppen.

Mijn vrouw was voor vriend en vijand cadeaus aan het hamsteren, ik stond niets te doen, Kind 1 sms't  en Kind 2 zat overal aan.

En, oh rampspoed, Kind 2 had een voorraad knijpballen gevonden. 

U kent dat wel. 

Slijmknijpballen.

Héél flexibele plastic ballen, gevuld met slijm.  Als je er met je volle hand in knijpt, dan komt de plastic doorzichtig tussen je vingers door en zie je het klotsende slijm.

Heeft u dat beeld?

Kind 2 vond het nodig om in elke bal te knijpen.

Mijn vrouw is aan het wapperen met de Visa-kaart, wanneer plots een straal  lichtblauw slijm vlak naast mijn hoofd in een sierlijke boog doorheen de ganse winkel vliegt.

Kind 2 had een fit in één van de ballen weten te maken en het slijm vloog los doorheen de winkel en spatte uiteen tegen een glazen sierkast waar het duurdere materiaal lag.

Een paar Duitsers stonden in de vuurlinie, maar die vonden dat best  'fröhlich'...

Wij ook.

Kind 2 en uw dienaar proesten het uit.

Mijn vrouw kijkt verstoord om, zich van niks bewust, en kijkt vervolgens naar de verkoopster die met verbaasde blik naar een slijmerige kast met juwelen staat te kijken.

Wij blazen de aftocht....

 

*****

 

Voilà Kind 2, nog maar eens een illustratie dat je nergens met je fikken af kunt blijven.

Wil je verdorie wel eens van die delete-knop afblijven?

AF ZEG IK!

AF

A

12-03-10

Eendracht maakt macht

Eendracht maakt macht

 

 

Woensdag 10 maart

 

Aan de arbeid.

De drie laatste woorden van de vorige kroniek.

Ik trok aan de arbeid.  Doel was een lange duurloop.  In de hoop dat de zeurende rug zich gewonnen zou geven.

En wat in de sterren stond geschreven, is waarheid geworden.  Mijn rug zet me aan de kant.  Alle oplapwerk ten spijt, heb ik mijn duurloop van deze ochtend niet kunnen afwerken.  De eerste kilometers was de pijn nog te harden, maar nadien niet meer.

Een stuk te voet afgelegd, verzonken in sombere gedachten.

1 uur afwisselend lopen en wandelen. 

Alweer over and out.

Het was erg eenzaam in de bossen van Wortel.

 

*****

 

Ik heb heimwee naar vroegere tijden.  Toen ik onbezorgd en onnadenkend liep.  Mijn enige beperking was mijn gebrek aan uithouding.  Had ik toen maar geweten wat ik nu weet, dan zou ik van elk moment nog meer hebben genoten.  Dat het misschien wel eens eindig zou zijn, daar had ik geen flauw benul van.

Loop elke training of wedstrijd alsof het je laatste is.

Ooit zal het effectief zo zijn.

 

Ik zit in zak en as.

Daarnet zei iemand, na mijn gezeur over blessureleed: "Heb je wel het juiste schoeisel?"

Pfff, ik had zelfs niet de energie om er op te reageren.

Vroeger kende ik God nog gebod.  Ik deed alles wat God verbood, deed zelfs dingen waar God nog niet aan gedacht had.

Was verslaafd aan het roken, dronk graag en té veel.  Ik was er ook erg goed in, leunde tegen de top aan, had er veel energie en training ingestoken.

Allemaal opgeofferd voor een andere verslaving: het lopen.  En dat wil maar niet meer lukken.

 

Receive with simplicity everything that happens to you...

(Rashi)

 

Ja, Rashi, dat zal allemaal wel waar zijn, maar het is toch dik klote.

 

*****

 

Donderdag 11 maart

Zwartgallig hé.

Al een keer of zes heb ik met de vinger op de deleteknop gestaan om het bovenstaande te verwijderen en u mijn depressieve gedachten te besparen.  Want ik vermoed dat u de laatste drie maanden uw portie geweeklaag over pijntjes en vage klachten al wel gehad heeft.

Ik in elk geval wel.

Goed.

Vandaag is dag 1 van de wederopstanding.

 

En meteen heb ik de ganse medische staf gealarmeerd: donderdagavond lig ik op de tafel bij mijn kinesist Tom en vrijdagochtend bij mijn osteopaat Steven. 

Multidisciplinaire aanpak.

Ik heb namelijk geen tijd meer te verliezen. 

Nog 79 dagen.

 

 

*****

 

Donderdag 11 maart

 

20u: op de tafel bij Tom, mijn kine.

Ik stond weer scheef. 

Tom heeft me via manuele therapie terug in de haak getrokken.  Dat was niet bepaald een pretje.

Duwen en trekken en vermits ik weet dat pijn gaat komen, span ik me onbewust op.

Nu ja, moest Tom dan ook een klein beetje minder genieten van dat toebrengen van pijn, dan zou het misschien ook wat vlotter gaan.

Is het nu absoluut écht nodig om telkens enthousiast te brullen:

 

"You gonna fuckin' die big time, here comes the pain"

  (Al Pacino, Carlito's Way, 1993).

 

Na een dik kwartier in de slagerij te hebben doorgebracht, was ik zo murw dat  ik me zelf al genezen wou verklaren. 

Maar mijn kolerieke kinesist had nog een aap van formaat in de mouw.

Hij zei, terwijl hij met zijn ogen rolde:

"Kom mee naar mijn SM-kelder!"

 

En dat was niet eens gelogen.

Mijn kinesist heeft een nieuw speeltje. 

U zou 'Redcord' eens moeten googelen. 

Dat is een manier van actief herstel en spierversteviging door middel van  het optakelen met, u wist het al, rode koorden.  Een systeem waar een hele geut topsporters mee wordt behandeld.  Eén van de bekendste is Cadel Evans.

 

Het was erg koel in de behandelingskamer.  Laat ons zeggen dat het er een graad of zes vroor.  Er hingen in elk geval ijspegels aan de neus van mijn  kinesist.

Tom zei: "Frisjes, hé."

Ik zag blauw van de kou.

Tom zei: "Dat is zo meteen over."

En ook dat was niet eens gelogen.

Schouders op de tafel, bekken opgetakeld aan verende elastieken en mijn voeten een stuk hoger opgetakeld in koorden.

Dan moest ik mijn bekken optillen, terwijl één voet los hing.  Zo een keer of tien.  Dan andere voet los.  Hetzelfde.

Terwijl ik hang te verzuren in de touwen, tikt Tom ook nog eens als een bezetene tegen het touw waarin mijn steunvoet hangt, om zo extra druk te ontwikkelen.

Het zweet liep van de tafel af en bevroor ter plekke.

 

Op de buik in de constructie!

Armen in V-vorm op de tafel, bekken omhoog en voeten nog hoger. Bekken opheffen en knieën samen voorwaarts zwaaien, daarna beurtelings.  Bekken stilhouden in de hoogte.

Het was puffen geblazen.

Ik voelde geen pijn meer in mijn rug, maar dat was enkel het gevolg van het feit dat ongeveer al de rest van mijn lijf pijn deed.  Verzuring in spieren waarvan ik het bestaan niet eens durfde vermoeden.

 

*****

 

Het is wel zo dat je daar wel bijzonder kwetsbaar, in je ondergoed, hangt te bungelen in een warrige koorden- en katrollenconstructie.

Je bent altijd alert voor het geluid van het petsend aantrekken van latex handschoenen, zeg maar....

Wat je in die situatie vooral niet wil horen is het geluid van een knallende karwats of rijzweep, terwijl iemand roept:  "Who's my bitch?"

Dat zou dan "Here comes pain, deel 2" zijn, vrees ik.

 

*****

 

Daarna kreeg ik nog wat huiswerk mee van Tom.  Oefeningen om rug- en buikspieren wat te verstevigen.

En de mededeling: moest je voetballer zijn, dan mocht je vrijdag meetrainen en zaterdag de match spelen.

 

*****

 

Vrijdag 12 maart.

 

Aan een wedstrijdje voetballen wil ik niet eens beginnen!

Ik ben helemaal murw.

Spierpijnen tot achter mijn oren.  Mijn buikspieren liggen losjes te rammelen, in flarden getrokken door de rode koorden-gymnastiek van gisteren.

Ik kan het iedereen aanraden!

Buikspieren om zeep en toch nog wat restschade in de rug.  Tom, mijn kine, had me wel gewaarschuwd dat vrijdag een lekker dagje zou worden.

Klopt dus.

 

*****

 

En als kers op de taart ben ik bij Steven, de osteopaat, geweest.  Onder het motto: Eendracht maakt macht!

In de wachtkamer ligt  vakliteratuur zoals bijvoorbeeld de Story.

Ik blader door dit weekblad en moet vaststellen dat in het land der Bekende Vlamingen iedereen het met iedereen doet, deed, wil doen of gaat doen.

Nu ja, Bekende Vlamingen, meer dan de helft van die mensen ken ik niet en met de andere helft wil ik niets te maken hebben....

De Pfaff-dynastie, Vlaamse schlagerzangers, de pruik van Lotti, wie zwanger is van wie, welke Tv-omroepsters een kind hebben geworpen en welke naam ze het kind hebben toebedacht (meestal kiezen ze een naam die ik nog niet aan mijn hond zou geven, zelfs niet aan een chagrijnige Pitbull).

Half ingevulde kruiswoordraadsels, een horoscoop.

Wist u trouwens dat van de 14-jarige meisjes er slechts 1 op 12 maagd is?

 

 

Schokkend, niet?

 

De rest is ofwel Steenbok, Waterman, Kreeft, Tweelingen,...

 

*****

 

Steven, de osteopaat.

Ook hier ging ik de slachtbank op. 

Het abattoir, zeg maar.

Steven had vandaag een obsessieve interesse voor mijn borstkast.  Ik weet het, een erg menselijk verschijnsel... 

Hij klikte zijn vingertoppen onder mijn ribben door en duwde fors, érg fors door.  Héél pijnlijk. 

Minuuuuutenlang. 

Aan beide kanten.

Ik zat zowaar te zweten van de pijn.

Hij zei: "Als het niet gaat, dan moet je het zeggen, hé."

Nooit...

De hel zal nog eerder bevriezen dan dat ik zou toegeven dat het té pijnlijk is.  Maar het moest niet veel erger meer worden.

En uiteraard weer beuken op de heup.

 

En tot slot kreeg ik hier ook weer huiswerk: méér drinken.

Ik was al enthousiast aan het denken aan Tripel Westmalle, maar dat moest van de lijst geschrapt worden (niet zuipen, maar drinken).  Verder moesten van de lijst:  koffie, thee, cola.

En vlees, rood vlees, chocolade, frieten, pitta, citrusvruchten, boters en vetten.

Alles wat lekker is, moet weg.

 

Wat mag dan wel?

Eten?

Gekookte rijst.

Drank?

Water godverdomme.

Plat water. 

Tot 2 liter per dag.

 

Ik moet nu dus om het half uur pissen. 

Ik ben het zo beu dat ik om de haverklap moet gaan pissen, dat ik HEM niet eens meer opberg.  Ik heb HEM toch dadelijk weer in de hand.

Ik weet het, niet smakelijk, maar wel praktisch.

 

*****

 

Wat hebben we geleerd de laatste 24 uur:

  • mijn bekkenstand is nog altijd om zeep,
  • mijn rug ook,
  • ik moet pissen,
  • mijn buikspieren zijn gefileerd,
  • mijn borstkas rammelt,
  • ik mag niet meer zuipen,
  • ik moet water drinken,
  • ik moet véél te veel water drinken,
  • godver, ik moet alweer pissen.

 

Maar ook hier kreeg ik te horen dat ik terug mag lopen. 

En dat gaan we morgen testen. 

Als het niet lukt, dan vlieg ik terug in de Tripel Westmalle.

En ik moet pissen.

 

 

 

09-03-10

De Smurf en de sofa

De Smurf en de sofa

 

Zaterdag 6 maart

Ik maak me zorgen. 

U moet weten dat ik vorige week behoorlijk wat rugbelastend werk heb verricht, in casu het verhuizen van huishoudelijke toestellen (droogkast en wasmachine), loodzware meubels en dozen met rommel.

Normaal laat ik anderen het tilwerk doen; als loper heb ik namelijk andere prioriteiten voor mijn lichaam. 

Liefde en Gini, zeg maar.

Hola, dat wil niet zeggen dat ik niet solidair ben met het werkvolk.

Zo ben ik bijvoorbeeld héél goed in het meezuchten en meekreunen terwijl anderen hun rug verknoeien.  Of in het geven van nutteloze instructies, zoals: opgepast voor de lamp... 

Maar mijn allergrootste specialiteit is:  het opdrinken van het verhuisbier.

 

*****

 

Bij gebrek aan dommekrachten, heb ik in een vlaag van overmoed deze keer zelf het tilwerk gedaan.

En mijn rug protesteerde achteraf. 

Lage onderrug.

Doffe pijngordel.

Zaterdag was het al iets beter en dacht ik nog even snel een sofa te versjouwen naar het containerpark.  Met een vouwmeter had ik gecontroleerd of de sofa in de lift paste én in de muil van de kofferbak van mijn auto.

De sofa paste inderdaad in de lift, maar veel overschot hadden we niet.  Zelfs de mat van de liftkabine heb ik moeten verwijderen om de sofa er in gepropt te krijgen.  En dan moest ik de zetelkussens nog opzij trekken opdat het veiligheidsoog van de lift vrij zou zijn, want anders wil de lift niet vertrekken.

Het zweet liep tappelings van mijn arme rug.

En die rug was terug om zeep.

 

De sofa paste vlot in de auto.  Zij het wel dat ik met open achterklep moest rijden en dat de sofa er ruim een meter uit stak.

 

*****

 

Ik sta aan te schuiven aan een kruispunt van mijn thuisstad, waar iedereen weer meent met de auto te moeten rijden, wanneer ik uit mijn rechterooghoek twee Smurfen zie aankomen. 

Flikken! 

Op parkeerschijfjacht.

Ja, zo zijn ze wel.  De arme burger nog snel 15 euro uit zijn zak kloppen omwille van een onnozele parkeerschijf, terwijl de Brusselse banlieus branden en het rapaille er heerst in de straat!

Als je een flik nodig hebt, dan staan ze er nooit, maar doe eens iets dat niet helemaal koosjer is en ze kruipen uit de onmogelijkste spleten tevoorschijn....

En daar sta ik dan, met een meter sofa uit de achterklep en de klep helemaal open.  Die klep steekt dan een frisse anderhalve meter boven mijn wagen uit.  Toegegeven, het ziet er uit alsof er een kapotgewaaide kermisattractie op het kruispunt staat.

Dat blijkt een rode lap te zijn voor de Smurfen....

Ik doe alsof ik de Smurfen niet zie.

Helaas zien de Smurfen mij.

 

*****

 

De Smurfin sluit mijn achterklep tot op de sofa.  Dat is behoorlijk zinloos, want ik weet dat die spontaan terug opent eens ik vijftig km per uur rij.  Vanaf honderd sluit ze terug door de windweerstand, vanaf honderdvijftig terug open en wat ze doet op 200 heb ik nog niet kunnen uittesten; onze bebouwde kom is zo lang niet om die snelheid te halen....

U vraagt waarom ik de achterklep niet met een touwtje vastmaak.

Goede vraag.

U bent een kenner!

Wel dat heeft te maken met die verkeersdrempels die overal te pas en te onpas worden gelegd.  Dan klapt mijn achterklep keihard op de inhoud, telkens ik de   drempel op- of afrij.

En natuurlijk heeft dat vooral ook alles te maken met mijn belangrijkste aangeboren eigenschap: mijn legendarische luiheid.  Daarnaast is er dan ook nog eens een nijpend gebrek aan touwtjes, een gevolg van het feit dat Kind 2 alles kan gebruiken wat ik nodig heb.

 

In die optiek, even een interne dienstmededeling:

TROUWENS, KIND 2, WAAR IS DE GROTE NAGELKNIPPER?

 

*****

 

Enfin, de Smurfin sluit mijn achterklep.

De Smurf loopt als een volleerde John Wayne gewichtig rond mijn wagen.  Met de handen op de wapengordel staat hij wijdbeens naast mijn raampje.  Hij roffelt op mijn raampje.

Ik bzzzzzzzzzzzzzz mijn raampje naar beneden.

 

*****

 

Goeiemiddag meneer, waar gaat de reis naar toe?

Ik denk: Naar Zimbabwe.  Ik rij met een zetel naar Zimbabwe.  Wat denk je zelf?  Kan jij überhaupt zelfstandig denken?  Mark, bijt op je tong, smaad aan de politie kost centen....

Ik zeg: Naar het containerpark, mijnheer.

 

U weet toch dat uw lading uit uw kofferbak steekt...

Ik denk: Tiens, daarstraks nog niet, maar blijkbaar heb ik mijn auto té warm gewassen en die is me toch beginnen krimpen!

Ik zeg: "Ja, mijnheer."

 

Normaal gesproken moet u daar een waarschuwingsbord of -vlag aan bevestigen.

Ik denk: Jaja, en een flikkerlicht, een fluovestje én een gevarendriehoek.  Gedurende de tijd die we hier aan het verschijten zijn met dit gemekker had ik al over en weer geweest en kunt u eens achter mij kijken...  Er staan een kleine driehonderd automobilisten hun stuur op te vreten omdat dat hier blijft duren....

Ik zeg: "Ja mijnheer."

 

En u dient de achterklep te sluiten met een touwtje of zo, want op deze manier kunnen wij uw nummerplaat niet zien.  Zo kunnen we u niet flitsen, bijvoorbeeld.

Ik denk: Juist, een touwtje.  Ik zal u het GSM-nummer geven van Kind 2 en vecht het dan maar eens met hem uit.  Fin de carrière, ongetwijfeld.  En daarbij, flitsen?  Dacht je nu echt dat ik tegen 160 ga scheuren met een sofa die bijna over de grond sleept?  Get a life!  GET A LIFE!

Ik zeg, heum, ik lieg: "Ik zal me iets verder aan de kant zetten en het nodige doen, mijnheer."

 

 

Ik zat als een schaap op weg naar de slachtbank te wachten op een fikse boete, of eventueel verdere pesterijen als controle houdbaarheidsdatum brandblusser (kijk dat na, er staat een houdbaarheidsdatum op!), inhoud verbandkoffer (zit er een schaartje in?), controle profieldiepte banden (minimum 1,6 mm), maar....

..... ik mocht gaan!

 

Geen boete!

Ik ben er nog niet goed van!

Er bestaan barmhartige flikken!

In België!

Toch na een rits Zuid-Amerikaanse landen het meest corrupte land ter wereld!

Laat Brussel desnoods tot aan de grond afbranden, leve het rapaille!

Heu, neen, bij nader inzien, Brussel heb ik nog nodig, op 30 mei....

 

*****

 

In het containerpark vonden ze dat mijn zetel iets voor de Kringwinkel was.  In de Kringwinkel vonden ze dan weer een miniem scheurtje in de stof (van de achterklep, merci Smurfin), zodat ik terug naar het containerpark mocht. 

Heen en weer,

heen en weer...

Had ik de sofa gewoon in de fik gestoken in mijn tuin, dan was er minder CO2-uitstoot geweest.

 

*****

 

Zaterdag na het sofa-avontuur toch de loopschoenen aangetrokken.  Het was een zonnige, maar koude dag.

De eerste honderden meters is de rug niet te spreken over mijn voornemen om te gaan lopen.

Luid protest!

Pijnscheuten!

Lopen, een feest! 

Maar gaandeweg wordt het beter en kan ik, tot mijn opluchting, gewoon mijn looptempo ontwikkelen.

 

Wat doe ik allemaal tijdens het lopen?

Niks, tiens.

Lopen.

Of toch, ik tel bomen. 

U zal nu zeggen: Je doet wat?

Ik herhaal: ik tel bomen.

En probeer per dreef te bepalen of het aantal even of oneven zal zijn. 

Maar oh ramp, nu zijn de heren van Bosbeheer aan het zagen geslagen, en ben ik niet meer zeker van het aantal bomen. 

Moet ik dus helemaal opnieuw beginnen...

 

*****

 

Dat tellen doe ik wel eens meer. 

Zo tel ik soms ook het aantal passen dat ik zet tijdens een lange duurloop.   Sterker nog: zodra ik daar mee begin, dan kan ik niet meer stoppen.

 

*****

 

Halfweg de Torendreef merk ik plots dat ik mijn chrono niet heb gestart op het moment dat ik thuis mijn schoenen de sporen gaf.  Ik heb dus geen flauw idee hoe lang ik al onderweg ben. 

Ik start alsnog mijn chrono en kan dan, bij bekende tussenpunten, gaan extrapoleren. 

Zo bepaal ik via de stelling van David Hilbert Pythagoras Da Vinci Iyenger Riemann dat ik een 25-tal minuten bij mijn lopende chrono moet optellen.

Dat is dus ook weer tellen.

Leuk!

 

*****

 

En natuurlijk nummerplaten van auto's memoriseren.  De cijfers optellen of vermenigvuldigen en de letters proberen om te zetten in een bericht, als ware het een afkorting.

TSS wordt dan bijvoorbeeld 'Trans Siberische Spoorweg'. 

VLP zou dan 'Vereniging der Lokerse Paardenworstenkwekers' kunnen zijn.

VRT: 'Vlaamse Radio en Televisie' of 'vuile rosse teef'.

Ik ken vermoedelijk een slordige duizend nummerplaten, geheel of gedeeltelijk, uit mijn hoofd. 

Mijn duurloop bracht me op 1 uur en plusminus 19 minuten en enkele tientallen seconden.

 

*****

 

Zondag.

De lage onderrug zeurt.

De zaterdagse duurloop heeft er geen goed aan gedaan. 

Gegokt en verloren.

 

 

*****

 

Maandag 8 maart

 

De rug is nog zuur, maar toch gaan we lopen.

Nu een kortere duurloop van ongeveer een uur en een tiental minuten.

Berekoud.

En het sneeuwt!  Het sneeuwt! 

Sneeuw!  Het sneeuwt sneeuw.

 

Pijnlijke onderrug.  En nu gaat het niet weg tijdens het lopen.

Dju.

Ik draai een wegje in waar een paar putten gevuld werden met grof steenpuin.

En blijkbaar steekt er een halve baksteen wat hoger dan de rest en deze jongen struikelt feestelijk over deze baksteen.  Gevolg: een zware elektrische schok davert als een trein doorheen mijn rug.

Nu is het feest compleet.

Ik loop verder, maar het gaat niet van harte. 

De schwung is er uit en de schrik er in. 

Mijn rug is nu in een kramp geschoten, waarvan ik het letterlijk op mijn heupen krijg.

Ik ben maar liefst drie keer gestopt om de rug wat te masseren.  Ik stop normaal voor niets of niemand (of er is minstens een jachtgeweer in het spel).

Nu wel, noodgedwongen.

Het besluit is: naar huis via de kortste weg.  Na 58 minuten ben ik thuis.

Mijn heupkammen zijn pijnlijk, mijn lage rug speelt op en de spierbundels die links en rechts van mijn ruggengraat naar boven lopen voelen erg pijnlijk aan.

Hoesten doet pijn, zelfs ademen is pijnlijk....

 

Wat is me dat allemaal?

En ik wil niet stoppen met lopen. 

Nu kan dat niet. 

Binnen luttele weken staan er 20 slopende kilometers te Brussel op mij te wachten.

Ik kan me niet permitteren nu uit te vallen.

Aan de arbeid.

05-03-10

Tien kleine negers

Tien kleine negers

 

En inmiddels hebben we vorige zaterdag een lange duurloop afgeklokt op 1 uur 20 minuten rond. 

Het gaat dus goed.

Maandag niet gelopen, wegens uuuuuuuren zitten klooien om ingeschreven te geraken voor de 20 Km door Brussel.  De administratieve molen van de 20 Km draait verder; zo hebben we bevestiging gekregen dat de betaling ok is.  Maar voorlopig kennen we ons borstnummer nog niet; dat zou nog enkele weken duren.  Zij die nog geen nummer hebben, hoeven nog niet te panikeren.  Maandag 8 maart verkoopt de organisatie de laatste, in hun kantoren.

Woensdag (eergisteren) opnieuw diezelfde lange duurloop. 

Omdat ik zaterdag net de grens van de 1 uur 20 minuten niet had gehaald, zat dat een beetje in het achterhoofd te spoken.  En na 1 uur 19 minuten en 10 seconden stak ik de huissleutel weer in het slot van de voordeur. 

Opdracht volbracht!

 

*****

 

Laatst ben ik getuige geweest van een reeks toch wel behoorlijk bizarre gebeurtenissen, waarvan ik u graag deelgenoot maak.

Ik had op een vroege zaterdagavond zin in een frisse pint en stap de plaatselijke kroeg binnen.  Daar zit mijn vriend Tom, in het gezelschap van drie van zijn voetbalvrienden, allen prille dertigers. 

Ik vervoeg het gezelschap.

Er wordt nagekaart over de match.  Moest de helft van hun matchverhalen waar zijn, dan is de toekomst van het Belgische voetbal verzekerd en moet de bondscoach dringend eens komen scouten...

Enfin, u weet hoe dat gaat, een paar minuten later is het onderwerp via snelle auto's naar de vrouw in het algemeen en onze vrouwen in het bijzonder verschoven. 

U kan een volledige scheurkalender met vrouwonvriendelijke grappen vullen met wat er toen allemaal gezegd werd.

Bericht aan mijn vrouw: ik was toehoorder.

Bericht aan das publikum: namen aanwezigen werden gewijzigd...

 

*****

 

Wim zei op een bepaald moment:

"Als die van ons belt, dan moeten jullie ......

Intermezzo.  Voor de niet-Kempenaars onder u: wanneer een man uit de Kempen zegt: "die van ons", dan wordt daarmee bedoeld: zijn vrouw.  Alternatief "mijn halve trouwboek", "mijne gendarm",...

Dus:

Wim zei op een bepaald moment:

"Als die van ons belt, dan moeten jullie het geluid van een tennisclubkantine imiteren, want ik heb haar gezegd dat ik na de match nog ging squashen."

 

 

Ik keek Tom onzeker aan.  Hoe kan je in godsnaam het geluid van een tennisclubkantine imiteren?

Geen flauw idee.

 

Plots gaat de GSM van Wim. 

Algemeen alarm.

Wim kijkt ons bemoedigend aan en wij beginnen met zijn allen het geluid van een tennisclubkantine te imiteren: het geplop van tennisballen op de achtergrond inbegrepen. 

We lieten ons totaal gaan: 15-love, 15 all en scheldpartijen op de ref inbegrepen:

OUT? 

The ball was in!

Chalk dust!

Eens we op dreef waren, kwam het zelfvertrouwen en trokken we alle registers open: geluiden van sportieve mensen die ice tea bestellen, sporttassen die tegen de grond werden gekwakt, de hele reutemeteut...

 

Niet eenvoudig, maar we zetten toch iets geloofwaardig neer, dachten we.

Wim bestelt nog wat.

Amper hebben we de schuimsnor van de Leffe van onze bovenlip gelikt,  of  de gsm van Wim gaat opnieuw af...

Vrouwlief!

Algemeen alarm nummer 2.

En meteen zetten wij weer alle zeilen bij: tennisballen alom,  backhand met spin, deuce en van die zaken.  Wij imiteren met verve minstens de spannende finale van een grandslam.  Oohs en aahs van het publiek inbegrepen, en een Mexican Wave als kers op de taart.

Vrouwlief was echter achterdochtig en nu blijkt dat ze eerst naar de tennisclub had gebeld.  Ze maakt aan de telefoon op krachtige manier duidelijk dat Wim nu en wel nu naast haar op de sofa diende  te verschijnen.  En dat dat kinderachtig gedoe op de achtergrond wat haar betreft ook mocht ophouden.

Een bleke Wim kiest eieren voor zijn geld en verdwijnt met de staart tussen de benen.

Toen waren we nog met vier.

*****

 

Ik had dit tafereel met stijgende verbazing gevolgd.

We krijgen tekst en uitleg van Chris, een vriend des huizes van Wim.

Dat de vrouw van Wim een kenau van formaat is.  Een vrouw die zich het liefst hult in een lichtroze peignoir in combinatie met krulspelden. 

Een dodelijke combinatie voor het libido, menen wij te weten.

Dat het altijd voeten vegen is, sokken opruimen en op tijd een propere onderbroek.

Afgrijzen vult de kroeg.

Chris gaat verder op zijn elan.

Een vrouw die tevens het doen en laten van Wim op de voet volgt en waar nodig bijstuurt en bekritiseert.  Chris besluit met een gewaagde vergelijking: moest deze vrouw in het interbellum actief geweest zijn, dan zou ze het waarschijnlijk geschopt hebben tot SS-Obergruppenführer.

Haar bijnaam in de ploeg was trouwens: il commandante.

Wij knikken begripvol. 

Zulke dingen bestaan.

Tenslotte hebben wij ons in de loop der jaren, in navolging van ene Freud, ook al duizend keer de vraag gesteld: "Was will das Weib?"

Chris is door de consumptie van Duvel wel erg breedvoerig geworden in zijn uitlatingen.  Dat het in feite een schande was dat een man door zijn vrouw werd beknot in zijn vriendschappen, vrijheid en ontspanning.  Dat het toch enkel een kwestie was van wederzijds begrip en respect, van afspraken en volwassenheid, van eerlijkheid en verstandhouding.  Dat zoiets bij hem niet zou pakken, dat hij wel zou weten hoe dat varkentje gewassen moest worden.

Wij knikken.

Toen ging de GSM van Chris.

Ik begon alweer vol overgave tennisballen te imiteren, maar hij verzekerde me met een zelfvoldane glimlach dat dat geenszins nodig was. 

Chris pakte kordaat op.

Daarna volgde iets minder kordaat:

"Neen, schatje, nu nog niet. Komaan schatje, ik ben nog maar pas hier..."

"Maar schatje hier en schatje daar, schatjeuuuu...."

Exit Chris.

Toen waren we nog met drie!

*****

 

Wanneer Chris amper weg is, barst Erik in lachen uit.

Hij zegt: "Hedde da gezien?  Da's toch wel héél straf, hé.  Die gasten liggen serieus onder de sloef.  Awel, ik begin meer en meer het voordeel in te zien van vrijgezel te zijn!"

En ik zweer het u, uitgerekend op dat moment gaat de gsm van Erik.

Zijn moeder.

"Neen ma, ge moet me nog niet komen halen.  Ik had toch gezegd dat ik zou bellen."

Toen waren we nog met twee...

 

*****

 

Nu zit ik nog alleen met Tom  in de kroeg.  Ik ben gehuwd met de vrouw van mijn dromen en Tom is een vrijgezel die alleen woont.

De GSM's blijven stil.

De avond gaat over in de nacht.

 

*****

 

Kent u trouwens de drie voorwaarden voor een gelukkig huwelijk?

Ten eerste: een slecht geheugen.

02-03-10

Broodje Bapao

Broodje Bapao

 

Zondag 28 februari

Alles is peis en vree ten huize loopwonder Mark. 

Buiten tempeest de storm Xynthia en huilen de wolven.  Binnen snort de kachel.  En de kat, moesten we een kat hebben.

We eten Pita. 

En als Kind 2 Pita eet, dan is dat met gans zijn gelaat.  Het lijkt wel een scène uit 'Zombie Holocaust'.  Maar dan met cocktailsaus.

 

Maandag 1 maart

De dag dat je kan inschrijven voor de 20 Km door Brussel.  Vanaf 9 uur gaan de lijnen open voor online inschrijven.

Omdat ik na de inschrijving nog een duurloopje van een uur wil afhaspelen, heb ik mijn loopkledij alvast aangetrokken.

Om 8u40 klik ik al eens op de link en tot mijn verbijstering kan ik inschrijven. 

Ik lach in mijn vuistje. 

Dit wordt een makkie!

Ik vul mijn inschrijving nog wat verder aan.

Nadat al mijn gegevens zijn ingevuld, wil ik een tweede inschrijving invoeren; die van mijn vriend Tom. 

Ik neurie een melodietje.

Aan deze PC zit een evenwichtig man.

Een evenwichtig man, die weliswaar slecht geslapen heeft.  Kind 2 is namelijk vannacht ziek geworden, een paar serieuze braakpartijen, afgewisseld met darmproblemen. 

Revenge of the Pita!

'Zombie Holocaust, the return'.

Ik heb nog een paar keer naar een zieltogend Kind 2 geroepen:

"Kan dat braken asjeblief wat stiller?"

"Is het absoluut noodzakelijk om zo hard te kreunen tijdens het braken?"

"Halloooo, hier proberen mensen te slapen!"

 

Ik heb als atleet namelijk mijn nachtrust broodnodig.  Ik heb minimum 8 uur nachtrust nodig.  Wanneer ik daar 's nachts niet aan kom, moet ik dat overdag op mijn werk inhalen....

 

Net wanneer ik de button "Beëindigen en betalen" wil aanklikken, word ik uit het systeem geflikkerd.

Ik frons een wenkbrauw.

Ik probeer opnieuw via de link op mijn inschrijfformulier te komen, maar nu krijg ik de melding dat het maximum aan simultane inschrijvingen bereikt is en dat ik het later opnieuw moet proberen.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

 

Dan is de server weer temporarily unavailable.

Dan sta ik plots op een wachtlijst.

Dan moet ik weer helemaal herbeginnen.

 

Zo werd het 9 uur.

Nog tijd zat voor het duurloopje.

Maar het blijft hetzelfde liedje.  Herbeginnen.  Opnieuw proberen. Server plat.  Website 20 Km plat.

Niet onlogisch, want vanaf 9 uur wil de grote massa allemaal tegelijk inschrijven.

Razernij!

 

*****

 

Twintig na 9.

Ik schreeuw mijn frustratie uit.  Brul dat het godgeklaagd is en tevens van den bok zijn kloten!

Van de evenwichtige man is nu helemaal niets meer te merken.  Als een dolleman tik ik op elke button die het aandurft in mijn gezichtsveld te komen.  Er komt inmiddels evenveel rook uit mijn oren als uit mijn PC.

Dit is onmogelijk, dit mag niet.

Ik voel een  razende koppijn opkomen!

Moest ik nu een verantwoordelijke van de 20 Km door Brussel in mijn klauwen hebben, het zou ook een scène uit 'Zombie Holocaust' worden, maar dan zonder cocktailsaus.

*****

 

Mijn vrouw komt af en toe bezorgd kijken hoe ik over de rooie ga op het bureau.  Ze wil mijn bloeddruk weten.

Omstreeks 10 uur heb ik een nieuw computerscherm aangesloten; in het vorige heeft zich warempel op mysterieuze wijze een schaar geboord.

Het luchtte wel even op.

 

*****

Kwart voor tien.

Mijn voormiddag is finaal om zeep.

IK GERAAK NOG STEEDS NIET BINNEN!

En de tijd verglijdt.

Uitverkocht, spookt het constant door mijn hoofd!

Het zwaard van Damocles!

Mijn vrouw merkt dat mijn humeur op diepvries staat.  En ik zit in haar eBay-hoofdkwartier haar activiteiten te blokkeren.

Ik besluit naar mijn winkel te gaan en daar verder te proberen in te schrijven.  Vermits de winkel nog dicht is, kan ik daar naar hartelust mijn woede verbaal botvieren!

Daar is het hetzelfde liedje.

Wachten op verbinding.

Website gevonden.

Maximum simultaan....

Herbeginnen...

Wachtlijst....

Server tempor....

 

*****

 

In mijn mailbox vind ik een mail uit Nederland, van een trouwe bezoekster van deze blog én een collega-adept van de 20 Km door Brussel, die een link wist te melden waardoor je rechtstreeks kon inschrijven.

Geprobeerd.

Zelfde resultaat. 

Geen resultaat.

Dit is een nachtmerrie....

Haastig een beleefde dankmail terug gestuurd.

Ik ben inmiddels zo razend dat ik op zoek moet naar een nieuw toetsenbord.  De enter-toets is er nog wel, maar zit ongeveer drie centimeter dieper dan de rest van de toetsen.

Opnieuw mail uit Nederland.

Diezelfde collega, Geertje, is binnen geraakt en stelt voor dat ik haar bel om mijn gegevens met haar door te nemen en zo in te schrijven.

Ik bel. 

Ik zou inmiddels met alle plezier mijn ziel aan de duivel verkopen in ruil voor een inschrijving.

Een borstnummer, mijn koninkrijk voor een borstnummer!

Ik loop met Geertje, na wat zenuwachtig geklets, mijn inschrijving door.  En geef haar mijn VISA-nummers en code.  We doen allebei wat lacherig om het feit dat ze nu in staat is om een snoepreisje op mijn kosten te boeken naar de Canarische Eilanden (ik hou mijn afrekeningen in het oog!!!).

Terwijl we nog met mekaar aan de lijn hangen, mijn hartslag is inmiddels terug op een aanvaardbaar niveau, krijg ik mijn vrouw op mijn GSM, die me meldt dat er een mail is binnengelopen met de melding dat ik ingeschreven ben.  Nu heb ik aan elk oor een pratende vrouw, en tussen die oren ook nog eens razende koppijn.

Ik roep op tot discipline.  Vrouwen moeten in volgorde praten!

 

*****

 

Ok, ik beken.  Ik heb in het verleden wel eens schamper afgegeven op Holland en Hollanders. Ik heb me vrolijk gemaakt om falende oranje elftallen op EK of WK,  de oranje karavaan caravans op onze autowegen, door het ijs zakkende elfsteders, zich van baan vergissende Kramers, ....

En ja, daarbij heb ik vaak de botte hakbijl der vooroordelen gebruikt, ik besef het. 

EN TERECHT!

Niets van dat alles was gelogen, sterker nog, ik heb me altijd met de nodige schroom uitgedrukt.

Hollanders en Kempenaars, dat gaat niet door één deur.

MAAR, vanaf heden is er één uitzondering.

Geertje.

Bij deze verhef ik Geertje tot levenslang erelid van het Mean Machine Running Team.  Zij dient vanaf heden door het plebs aangesproken te worden met de titel 'Freule'. 

Freule Geertje.

Overal waar zij wandelt schrijdt, zal een rode loper liggen, overdekt met verse rozenblaadjes. Overal waar zij wenst te gaan zitten neder te vleien, zullen donzige kussens liggen.  Zoetgevooisde barden zullen haar lof bezingen in eindeloze coupletten, onderworpen aan strikte rijmschema's.  Dichters vinden in Geertje hun enige muze. 

Doe me er trouwens eens aan denken dat ik een paar containers Italiaans marmer bestel, want  de nobele trekken van Freule Geertje zullen vereeuwigd worden in een beeldhouwwerk, dat een prominente plaats zal krijgen in een immense fontein in het midden van het Jubelpark.

Onderschrift: 'Freule Geertje, bezorgde het loopwonder een borstnummer anno 2010.'

 

Straf dat een volk dat vooral bekend is voor "Broodje Bapao" zo'n straffe madam kan voortbrengen!

 

*****

 

Maar mijn vriend Tom is nog niet ingeschreven.  Ok, dat is geen absolute prioriteit, maar toch.

 

*****

 

Namiddag, we zijn allebei ingeschreven. 

De rust!

Maandag 1 maart omstreeks 16u45 is het hele zootje uitverkocht.

Alle 30 000 borstnummers.

 

*****

 

Vermoedelijk is het zwaarste onderdeel van de race hierbij al achter de rug. 

Ik ben er uiteindelijk drie uur mee zoet geweest. 

Op die tijd loop ik verdorie de wedstrijd twee keer!

 

26-02-10

Rocky komt altijd terug

Rocky komt altijd terug.

 

Mijn vriend Tom heeft gelijk.

Ik moet het schoorvoetend toegeven.

Ik ben een manisch-depressieve loper.

Als alles goed gaat, en helaas is dat slechts een paar keer per jaar, dan ben ik euforisch.

Een goede wedstrijd gelopen?  Dan gaan alle registers van zelfoverschatting open, en schreeuw ik het van de daken. 

Bewonder mij, dit is een bevel!

Wanneer het iets minder is, of erger nog, een blessure gooit roet in het eten, dan zakt de moed me in mijn loopschoenen.

Dan zaag ik iedereen de oren van de kop, me wentelend in zelfbeklag.  Zit te tobben met de vraag of het nog wel goed komt, of ik hier wel mee verder moet of kan, of ik beter niet stop, of ik niet te oud aan het worden ben voor dit gejakker...

Laat me met rust, dit is een bevel!

 

Tom drukte het weliswaar iets kernachtiger uit:

  • wanneer je goed gelopen hebt, dan ben je onuitstaanbaar blij,
  • wanneer je slecht gelopen hebt, dan ben je onuitstaanbaar nors,
  • maar wanneer je gekwetst bent geraakt tijdens een wedstrijd, dan ben je onuitstaanbaar down.

 

 

*****

 

Maar ach, lieve mensen, genoeg gezeurd, kom hier, dat ik u aan mijn weelderige borstkast druk. 

Leg uw hoofd te rusten tegen mijn boezem.

Aanhoor die gestage, trage, krachtige hartslag.  Laat mij u in slaap wiegen met die hartslag.

Ga nu in trance, dit is een bevel!

Heb ik al gezegd dat ik u allemaal graag zie?

Neen?

Wel, ik zie u allemaal graag.

Jullie zijn ook allemaal mooi (nu ja, u daar rechts achteraan nu ook weer niet overdreven, maar ik weet wat gedaan, kom hier, we bedekken dat met de mantel der liefde ...

..... shit, de mantel is te klein...).

 

En wanneer zou het nog eens sneeuwen?

Tralalalaaa.

En kent u die mop van dat blondje?

Van je hela hola.

Drinkt nog iets van mij.

Dit is een bevel!

 

*****

 

 

Ja, het ging goed deze woensdag. 

Ik vertrok thuis en na enkele meters wist ik het al: dit zit goed!

Business as usual.

Ter hoogte van de gevangenis, denk ik nog even terug aan enkele dagen geleden, toen ik hier noodgedwongen moest stoppen.

Nu stomen we door.

Vlot in het tempo.

Anderhalve week verloren, dat wel, maar geen ongemakken meer.  En gelukkig blijft oud zeer, zoals de heup, ook achterwege.

Modderige ondergrond, wind en af en toe druppels, het raakte mijn kouwe kleren niet eens.

En de kilometers schoven onder me door.  Zonder dat ik het merk.

 

Mijn langste duurloop werd zonder enige vorm van pijn afgewerkt in 1u 21m en 9 seconden.

ZONDER ENIGE VORM VAN PIJN!

De opluchting!

Dat moet geleden zijn van, heum, pakweg halfweg de jaren tachtig.

 

Een zware last valt van mijn schouders.  Ik torste als een volleerde Atlas het gewicht van de wereld met me mee; niet moeilijk dat ik amper vooruit geraakte!

Nu ik zo eens terugblader, valt het me pas op: ongelooflijk hoe ik de laatste kronieken een zaag heb gespannen over zoiets futiels als een hamstringetje.

We hebben de vredespijp gerookt, ik en mijn hamstrings.

We stomen volle bak voorwaarts op de rails richting 20 Km door Brussel.

Rocky komt altijd terug.

Zoals Buurman het al wist....

 

*****

 

En ja, de opluchting ging vlotjes over in ongebreidelde euforie. 

Manisch dus.

Deze woensdag kon niet meer stuk.  Mocht niet meer stuk.

Ik voelde dadendrang.

De auto werd volgestouwd met gerief dat verlegen zat om een lift naar het containerpark.  Ik flaneer met mijn wagen door mijn thuisstad, zonnebril op de snuit en als een volleerde Johnny het armpje uit het geopende raam, statig wuivend naar  andere automobilisten, met een hoffelijk gebaar voetgangers hun zebra-moment gunnen, vrolijk toeterend en schalks knipogen naar schoon vrouwvolk, met mijn parkeerschijf zwaaien naar de parkeerwachters en ja, ik heb zelfs één keer voorrang van rechts gegeven!

Wat ben je toch een watje (ook weer zo'n uitspraak van mijn vriend Tom).

 

Het containerpark!

Ik had een groene zak...

.....(stop onmiddellijk met dat kinderachtig gelach en laat een mens uitspreken)...

....dus, ik had een groene zak .... of zes met huishoudelijk plastic te dumpen. 

En u moet het gezien hebben om het te kunnen geloven! 

Met een achterwaartse zwaai en een ferme dunk werden de zakken één voor één de container ingeflikkerd, terwijl ik een flukse flikflak flatteus combineerde met een driedubbele schroef.

Een tanende staande lamp, TL-buizen op rust, een oude computer bezweken aan een virale infectie (nu hebben we er nog maar vijf), leeg glas, vol papier, oud frietvet, lekgeslagen batterijen, het vond allemaal zijn weg.

Weg ermee!

En het was nog maar nauwelijks half elf.  Deze dag kent enkel maar wonderen!

Naar de bakker! 

Daar zag ik het licht, in de vorm van een éclairke!

En de Carrefour! 

Carré confituur! Salami met look!  Aanschuiven met een olijke glimlach!

En naar de bank!  

Die arme bankdirecteur had weer geld van mij nodig.  Hier, sukkelaar, pak aan!  Een bonus.  Een nieuwe dag, nieuw geld!

De Post!

Ik zwaai de deur open en roep: "Ik heb pakjes bij voor de brave kindjes!"

 

Had ik al gezegd dat ik in een goede bui was?

 

*****

 

Mijn vriend Tom kwam vandaag bij mij binnengewaaid.

Huissleutels vergeten.  Voor zo'n toevalligheden (wekelijks vaste kost) heb ik een set reservesleutels van het appartement van Tom bij mij liggen.

U moet weten dat mijn vriend Tom een competitiebeest is.  Hij durft alles aan.  Alleen het gevecht met zijn horloge en huissleutels is op voorhand verloren.

Ook in onze zinloze discussies over het lopen zit er een soort competitiedrift in mijn vriend Tom. 

Noem het liefdevol pesten.

Nu ja, volgens mijn vrouw laat ik me ook niet onbetuigd...

 

Een paar scenario's...

 

Voor de start van een wedstrijd, zal Tom telkens langs zijn neus weg zeggen:

"Kijk maar uit dat ik niet op je schouder tik tijdens de wedstrijd." 

Daarmee bedoelend dat hij mij, na een té snelle start, wel eens zal komen oprapen.

Waarop ik meestal zeg:

"De kans is groter dat ik je op de schouder tik .....

.......wanneer ik je dubbel."

Dat soort machoïstisch gedrag.

 

Ik moet Tom jaarlijks inschrijven voor de 20 Km door Brussel.  Daar zijn een paar erg gegronde redenen voor:

  • alles wat een vooropgestelde deadline heeft, gaat compleet in de mist als je het overlaat aan Tom,
  • Tom heeft geen Visa-kaart,
  • Tom heeft enkel bankkaarten die niet meer werken,
  • Tom is zijn bankkaart kwijt,
  • Tom is zijn inschrijfnummer voor de 20 Km kwijt,
  • Tom is de mail met info van de organisatie kwijt,
  • Tom zijn computer is gecrasht,
  • Tom heeft de factuur van het internet niet betaald/verkeerd geklasseerd/ergens weggelegd waar hij die zo meteen niet kan vinden,
  • Tom is zijn huissleutel kwijt en kan niet binnen,
  • Tom zijn muis doet raar (nu ja, moest ik de muis zijn van Tom, dan zou ik er een erezaak van maken raar te doen).

De laatste twee jaar heb ik Tom telkens met succes ingeschreven voor de 20 Km door Brussel, maar wegens een achillesblessure heeft hij zijn borstnummer de afgelopen twee edities nillens willens doorgegeven aan een loper die er geen had weten te bemachtigen.  Omdat die stand-ins geen bijster goede tijden liepen, heeft Tom een aantal startvakken moeten inleveren.

Daarom kon ik, toen hij me deze week vroeg hem in te schrijven, niet nalaten op te merken:

"Tom, als je dit jaar niet mee kan lopen, dan zal ik je chip wel aan mijn andere voet meedragen.  De voordelen zijn legio:

  • je loopt eindelijk eens een fatsoenlijke tijd,
  • excuus, je loopt ook eens een droomtijd,
  • je wint een aantal startvakken.

Anderzijds is het wel spijtig dat je dan een tijd achter je naam krijg, die je nooit zult kunnen verbeteren, laat staan evenaren.  Neen, ik zou je chip met een slechtere loper meegeven, iemand van jouw niveau...."

Waarna hij nog maar eens dacht te moeten opmerken dat hij voor mij is geëindigd in de Valentijnjogging van dit jaar.  

Ik protesteerde met, geheel naar waarheid, te zeggen dat dat niet waar is, maar dat ik om een of andere mysterieuze reden niet in de uitslag werd opgenomen.

Tom repliceerde:

"Waarschijnlijk werd je gediskwalificeerd, wegens het nemen van een binnenweg of zo.  Alles doe je om mij voor te kunnen blijven."

 

En zo kabbelt het gesprek verder...

 

*****

Nu ik er nog eens over nadenk.

Stel dat mijn vriend Tom aan me vraagt of ik  tijdens de 20 Km door Brussel 2010 zijn chip voor tijdsregistratie aan mijn andere voet wil hangen, dan vrees ik dat ik moet weigeren. 

Ik ga namelijk keihard vallen!

Even schetsen.

Aan mijn rechtervoet hangt mijn chip, aan mijn linkervoet die van Tom.  Dan moet ik er voor zorgen dat ik aan de finishlijn eerst met mijn rechtervoet over de tijdregistratiemat loop, want één ding mag wel duidelijk zijn: nooit ofte nimmer zal ik Tom een plaats voor mij gunnen in de uitslag.

En ik denk al te weten wat er zal gebeuren.  Aan de finish ben ik zo kapot dat ik me niet meer kan herinneren aan welke voet welke chip hangt. De kans is dan ook groot dat ik in pure, onversneden paniek over mijn eigen voeten zal struikelen.

Dus dat gaan we niet riskeren.

Dacht het niet.

 

*****

 

Maandag inschrijven; eerst mezelf, dan mijn vriend Tom; de hiërarchie moet uiteraard gerespecteerd blijven.

 

 

Nog 92 dagen, 20 uren en counting....

 

 

23-02-10

Bomalarm

Bomalarm

 

Zaterdag 20 februari

 

Vol verwachting klopt ons hart.

Nadat we woensdag een verschrikkelijk lange, afmattende duurloop hadden afgewerkt van maar liefst 800 meter, stond zaterdag geheel in het teken van de wederopstanding. 

De hamstrings waren woensdag té pijnlijk om fatsoenlijk te lopen, nu voelden ze relatief ok. 

 

Het was weer maar eens koud. 

Rijm bedekt auto's en daken.

Ik check de hamstrings.

  • Rechts: zo goed als nieuw!
  • Links: de hamstrings van een oude, versleten Trabant.

 

Ik begin te lopen, met een klein hartje.

We begonnen alvast pijnloos. 

AHA! 

Zullen de avonden vol ijspacks en warmtekussentjes, afgewisseld met doorgedreven massages met Flexium vruchten afwerpen?

En zo ja, zijn die vruchten te vreten?

 

Een klein kilometertje verder, rechts van u ziet u de Lidl, voel ik doffe pijn in de linker hamstrings.

 

De vertwijfeling slaat toe.

Ik maak me wijs dat het tussen mijn oren zit.  Dat ik te gefixeerd ben op de hamstrings en me dus pijn aanpraat (of aandenk).  Daarom neem ik me voor de pijn te verbijten in de hoop dat ze zal wijken.

 

Hoe naïef kan een mens zijn?

Niet naïef genoeg.

Na 20 minuten besef ik ten volle dat het allemaal weer zinloos is.  De doffe pijn heeft inmiddels plaats geruimd voor scherpe pijn.

 

Ik stop.

Hier stond ik eerder ook al stil. 

De achterkant van de gevangenis.

Stretchen. 

De pijnlijke hamstrings masseren doorheen mijn lange loopbroek.

Ik word overspoeld door sombere gedachten.

Het zal toch weer niet waar zijn? 

Amper hersteld van de heupblessure, enkele weken opbouwen en na de eerste wedstrijd al meteen de hoofdvogel afschieten met een nieuwe blessure.

Ik vrees dat er sprake is van een miniem scheurtje, of in het beste geval een lichte verrekking.

Minst slechte geval, moet dat zijn.

Het is om moedeloos van te worden.

 

*****

 

Nu heb ik er genoeg van.

Er moeten koppen rollen!

Zoals ik al eerder stelde: moest ik een Duitser zijn, dan viel ik nu Polen binnen, puur uit frustratie.

Aargh!!!!

Daarom verklaar ik bij deze de oorlog aan, even denken, heum, pakweg Duitsland!

Nu ja, bij nader inzien, dat is nogal ver rijden.  En op de E34  staan er ook altijd files.  Dan zijn we niet thuis tegen het middageten.

En oorlog, dat doen de Duitsers weer net iets té graag...

 

*****

 

Hier sta ik dan, met pijnlijke hamstrings in the middle of nowhere.  Ik heb er geen probleem mee om 20 kilometer te lopen, maar 3 kilometer wandelen is een verschrikking.

En wedden dat het zo meteen begint te stortregenen?

Wandelen.

Het gaat niet vooruit.

En ja, ik hoor u al denken:

Geniet Mark!

Pluk de dag!

Geniet van het frivole gekwintelier van de vogeltjes,  savoureer de natuur,  snuif de geuren van de wilde planten, aanschouw de majestueuze bomenpracht, aanhoor het lieflijke geklater van beekjes, oh krinkelende winkelende waterding...

 

 

MIJN REET!

Ik pluk helemaal niks!

 

Moest ik op dit moment een vlammenwerper in mijn handen hebben, dan zaten er binnen enkele seconden alleen nog maar medium gebakken vogels op zwartgeblakerde boomstammen te jammeren van de pijn.

 

*****

 

Ik kom thuis, na een nukkige wandeling van nog eens twintig minuten.

Totaal: 20 minuten gelopen, 20 gewandeld.

Ja, we bouwen op (deze zin werd overgoten met een cynisch sausje).

 

Wanneer ik de voordeur theatraal achter me toesmak, weet mijn vrouw al dat er iets loos is.   Ik ben té vroeg terug van mijn looptocht, dat kan maar één ding betekenen: meneer is weer maar eens geblesseerd.  

Dekking zoeken!

Vrouwen en kinderen eerst!

Dat wordt weer eieren lopen.

Ik merk dat mijn vrouw een rondslingerend aardappelmesje achter haar rug wegmoffelt.

Mijn vrouw weet dat ze nu best stilletjes de aftocht blaast en vooral geen vragen stelt.  Vooral niet!

Dat ik eerst stoom moet aflaten.

Kind 2 beweegt zich op de tippen van zijn tenen door het huis.  Zelfs het internet houdt de adem in.

 

Aargh!

Iets moet kapot.

Iets goedkoop.

 

Na talloze blessures hebben wij alleen nog maar dure dingen....

 

Oh God, asjeblief, stuur  nu een getuige van Jehova tot aan mijn voordeur.  Ik heb dringend behoefte aan een uitlaatklep! 

Het stapeltje 'Wachttorens' zou ik uit zijn handen rukken en confettigewijs in de lucht flikkeren.

Vervolgens zou ik mijn voordeur een keer of zes tegen zijn neus aanbonken, tot hij sterretjes zou zien.

 

Ik pijn?

Iedereen pijn!

 

*****

 

Neen, oorlog, en wel nu!

Holland dan!

Ja, dat is het, prima plan, we vallen Holland binnen!

Nu de regering daar toch gevallen is, moeten we van de algemene verwarring gebruik maken.  We stoten door tot Denemarken!

En als we Holland annexeren, alleen maar voordelen:

  • we kunnen alsnog meedoen aan het EK voetbal. 
  • de Westerschelde geraakt eindelijk uitgebaggerd.

Snel zijn is de boodschap.

Hebben we nog F-16's die vliegklaar zijn?  Of staan de laatste exemplaren in Kandahar weg te roesten? 

U weet toch dat de motoren van die F-16's in Kandahar  beschadigd werden door opvliegend zand en keien.

Woestijnzand in Kandahar.

Dju toch, daar had Defensie geen rekening mee gehouden.

 

*****

Neen, neen, ik weet nog iets beter!

Baarle Nassau.

30 enclaves in totaal, wat een onwaarschijnlijk zootje. 

Bekijk de kaart van de provincie Antwerpen. 

Met de drie hoofden.

Baarle Nassau en Hertog aan de punt van de pijl.

Geef toe, het lijkt alsof de hond iets heeft laten vallen, en dat het baasje geen plastic zakje bijhad.

baarle3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar enfin, dat trekt toch helemaal op niks.

Dat moet beter kunnen.

Wat denken we hiervan?

 

baarle5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Véééééél beter.

Twee vliegen in één klap: al dat gedoe tussen die bulten weg en meteen een hoop bouwgrond bij in mijn thuisstad.

 

 

*****

 

Het is inmiddels maandag.

Dus, hier zitten we.

Beetje misnoegd.

Mijn linkerhamstrings?  Voelt alweer ok (na nogmaals een weekend lang masseren en warmte/koude-therapie).  Maar ik weet niet hoe ze zal reageren op belasting.

Dat zullen we woensdag proefondervindelijk nagaan.  Als het dan weer niet goed aanvoelt, dan zoek ik hulp.

Kinesist.

En een psychiater, vrees ik.

 

*****

 

Shit, nog maar 1 week en dan openen de inschrijvingen voor de 20 Km door Brussel.

Maandag 1 maart a.s., vanaf 9 uur 's ochtends kunnen we inschrijven.  De routiniers krijgen op voorhand een mail toegestuurd met een nummer om in te schrijven.

Nog niks mail gezien.

Omdat ik toch slecht gezind was, heb ik de organisatie van de 20 Km gebeld.

Ik kreeg een meneer aan de lijn die zo mogelijk nog slechter Nederlands spreekt dan Laurette Onckelinckx. 

Hij beweerde dat de mail vandaag verstuurd werd.  Hij wist zelfs mijn mailadres op te snorren.

 

*****

 

Inmiddels is de mail binnengekomen.

Tenenkrullende stijl.

Leest u even mee?

 

Geachte Mevrouw, Geachte Heer,

U heeft ons de eer gedaan in 2009 deel te nemen aan de "20KM DOOR BRUSSEL". Graag bevestigen wij dat de 31ste editie plaatsvindt op zondag 30 mai 2010.

U herinnert zich ongetwijfeld nog het succes van 2009 en de heel snelle afsluiting van de inschrijvingen. Ondanks dit enthousiasme worden nieuwe maatregelen getroffen voor 2010. Wij hebben besloten om het aantal deelnemers te verhogen tot 30 000 , om de wedstrijd zo goed mogelijk te laten verlopen, zal het vertrek gebeuren in 3 golven. Deelnemers kunnen zich inschrijven vanaf maandag 1 maart 2010 om 9uur.

Indien u dit jaar wenst deel te nemen, moet u zich inschrijven d.m.v uw codenummer dat zich naast uw naam bevindt. Schrijft u in door
hier te klikken .

Vanaf maandag 1 maart 2010 om 9u. kan men inschrijven:

- via Internet : www.20kmdoorbrussel.be. Prijs: 15 euro inclusief BTW . U tikt uw codenummer in, u kijkt uw gegevens na en verbetert ze indien nodig en, u betaalt online. Daarna ontvangt u een bevestigingsmail met vermelding van het borstnummer dat u wordt toegekend in functie van uw resultaat. Met deze mail kunt u uw borstnummer en chip afhalen in ons kantoor.

Of - In ons kantoor : Kapellestraat, 17 te 1000 Brussel. Prijs: 20 euro inclusief BTW . Met deze mail kunt u inschrijven en krijgt u onmiddellijk uw borstnummer en chip, eveneens in functie van uw resultaat van 2009. Ons kantoor is elke werkdag open van 9u. tot 18u. en zaterdag van 10u. tot 18u.

Zodra wij de kaap van 30.000 deelnemers hebben bereikt, worden de inschrijvingen spijtig genoeg afgesloten.

Wij verheugen ons om u terug te zien en wensen u nog een goede voorbereiding
.

 

*****

 

"We wensen u nog een goede voorbereiding."

Sadisten!

Eén ding is zeker.

Als de server maandag crasht en ik geraak niet ingeschreven voor de 20 Km door Brussel, dan mag u van één ding overtuigd zijn: niemand zal lopen.

Ik niet lopen?

Niemand lopen!

 

NIEMAND ZAL LOPEN.

BOMALARM!

 

Daar wil ik desnoods een paar weken voor in de bak draaien; kan ik ook eens bijslapen....

19-02-10

Miss Piggy

Miss Piggy

 

Woensdag 17 februari.

 

Even een rechtzetting. 

OK, ik was niet helemaal tevreden van mijn wedstrijd qua tijd. 

Juist.

Maar dan kijk ik even over mijn schouder en moet besluiten dat de test (van de heup) een succes was.  Vreesde ik een aantal weken geleden nog dat het lopen op de grens van mijn kunnen niet meer mogelijk zou zijn met de heupkwestie, wel dan moeten we zeggen dat die bekommernis nu van de baan is. 

Voorlopig toch.

En ja, de realiteit is dat ik nog bijlange niet het niveau haal van vorig jaar, maar dat was het minste wat we konden verwachten en iets waaraan gewerkt kan worden.

Er is in elk geval in dat opzicht nog veel werk aan de winkel.

 

foto

 

Iemand kwam op het lumineuze idee om mijn deelname aan de Valentijnjogging  aan te tonen via fotografisch bewijsmateriaal (merci Hild).

U ziet hier het loopwonder (met nummer 3507) in volle inspanning op de nijdige klim halfweg de ronde, in het spoor van nummer 21 in de uitslag.  Onder mijn linkerelleboog: het silhouet van een loper.  Zo kan u zich een idee vormen van het stijgingspercentage dat hier dient overwonnen te worden.

De witte vlekken op de foto zijn sneeuwvlokken.

Sneeuwvlokken?

Kent u niet?

Uiterst zeldzame vorm van bevroren neerslag.

De foto toont ook goed de hectische omstandigheden waarin een en ander zijn beslag kreeg...

 

*****

 

In de vorige kroniek meldde ik u al dat mijn hamstrings protesteerden tijdens de Valentijnjogging.  Vermoedelijk een gevolg van de onstabiliteit op de spekgladde ondergrond, gecombineerd met de koude...

Maandag voelde ik me niet lekker en de hamstrings loeiden na van de pijn.  Alsof ik een halve marathon op golvend parcours had gelopen.

Pijnlijke hamstrings, zowel de linker als de rechter...

Woensdag was het plan om een lange duurloop af te werken en zo de laatste verzuring uit de stramme benen te lopen.

Ik hijs me in mijn loopkledij en tast met enige bezorgdheid naar mijn linkerhamstring.  Toch wel behoorlijke restschade van de wedstrijd van zondag.

 

****

 

Ik start. 

Aarzelend. 

En meteen schieten er pijnscheuten door mijn linkerbil.  Rechts valt wel mee.  Ik besluit traagjes te starten, in de hoop dat het wat betert eens ik opgewarmd ben.

Maar na een paar honderd meter, weet ik het al.

Dit loop ik er niet uit.

Even alles op een rijtje: ik ben er zeker van dat de doffe pijn rechts in mijn hamstring zal verdwijnen tijdens het lopen.  Maar ik ben er ook heel zeker van dat dat links niet zo zal zijn.  En dat de vrees gegrond is dat ik het links alleen maar zal verergeren, met mogelijk een scheurtje tot gevolg.

 

Oproep tot realisme.

Ik keer terug om mijn stappen.

Naar huis, na een slordige 800 meter.  Dit gaat in de geschiedenisboeken als de kortste duurloop aller tijden.

Om te zeggen dat ik slecht gehumeurd ben, is de understatement van de week.  Moest ik een Duitser zijn, dan zou ik nu Polen binnenvallen.

Ik besluit zaterdag pas terug te lopen.  En ga aan de slag met warmte/koude en Flexium gel. 

 

Ode aan de Flexium gel.

De tube Flexium gel is een rode draad doorheen mijn loopgeschiedenis.  Ik denk dat ik wel een viertal versies van de lay-out van verpakking en tube heb weggesmeerd over contracturen, weerbarstige knieën en peesaandoeningen.  Zodra ik officieel stop met lopen, vrees ik voor de werkgelegenheid bij Melisana, de producent van Flexium Gel.

Trek om het even waar bij ons thuis een schuif open en je vindt er een halve tube Flexium Gel, naast troep van Kind 2 overigens.

 

*****

 

Donderdag 18 februari

 

Hamstrings al wat beter.  Ze reageren goed op de warmte (kersenpitkussentje) in combinatie met grondig masseren met Flexium.

Wat staat er donderdag op het programma?

Shoppen met de übershopgod, mijn vrouw.  We richten de steven naar het Wijnegem Shopping Center, want ik heb klaarblijkelijk nood aan hemden en truien.

Om een gezwind tempo te kunnen ontwikkelen, reizen we lichtbepakt.  Dat wil zeggen dat mijn vrouw haar handtas op de keukentafel ledigt om enkel het hoogstnoodzakelijke mee te nemen.

DAT WAS OM SCHRIK VAN TE KRIJGEN. 

Met wat mijn vrouw in haar handtas heeft kun je fluitend een viertal weken overleven in een nucleaire winter of desnoods meedoen met Expeditie Robinson.

Ik overloop even:

  • een paraplu,
  • handschoenen,
  • startkabels,
  • Ricola met citroensmaak,
  • papieren zakdoekjes,
  • parfum,
  • een opblaasbare rubberboot met slechts één peddel,
  • gevarendriehoek,
  • GPS,
  • een halve tube Flexium Gel (punt van discussie: ik vond dat dit basisuitrusting was en absoluut meemoest),
  • een flesje Evian (ja, dat hebben ze daar niet, drinken),
  • lippenstift,
  • sleutels,
  • inbussleutels,
  • pijnstillers Dafalgan Forte, Immodium en Motilium,
  • geldbeugel kleingeld,
  • een halve kilo klantenkaarten,
  • GSM + oplader,
  • een jerrycan met 12 liter Diesel (je weet nooit),
  • horloge,
  • reserve paar nylonkousen.

Dat was het linkervak.

Rechtervak:

  • pepperspray,
  • portefeuille,
  • een faxtoestel,
  • CD-Rom Norton anti-virus,
  • keeltabletten,
  • 4 bollen breiwol,
  • deodorant,
  • foto's van de kinderen,
  • stadsgids Antwerpen,
  • kortingsbonnen van Esprit en Yves Rocher,
  • ticketje van de droogkuis,
  • 4 kapstokken,
  • de kanarie die we al drie jaar kwijt waren (gemummificeerd),
  • het heilige blauwe boekje met al onze inlogcodes voor duizend websites.

Er was nog een middenvak en nog een tiental min of meer geheime zijvakjes, maar ik vermoed dat u zich inmiddels al wel een beeld kan vormen van wat mijn vrouw allemaal met zich meezeult.

Het mag een wonder heten dat ze in die zooi altijd met de glimlach de autosleutels weet te vinden.

Goed voor een slordige 25 kilo. 

De handtasdief die, gezeten op een scooter, de handtas van mijn vrouw weggrist, gaat door het gewicht van de handtas gegarandeerd feestelijk op zijn kloten.

 

Doet me trouwens denken aan één van mijn mindere momenten tijdens mijn studententijd.

We hadden tijdens onze opleiding ook een week creatieve technieken, waar rollenspel en andere halfzachte toestanden werden geoefend.

Iemand was op het onzalige idee gekomen om een sketch uit de Muppet Show na te spelen.

Een blonde studente zou de rol van Miss Piggy op zich nemen en ik zou me wel door de rol van Kermit de Kikker heenkwaken.

De avond tevoren was ik in de studentenkroeg in elk geval erg grondig creatief geweest met Hoegaarden en Jägermeister zodat ik de dag nadien een forse kater had en me nauwelijks nog iets herinnerde van mijn tekst.

Schminken was bovendien ook nauwelijks nodig; ik zag behoorlijk groen van ellende....

Enfin, we haspelen ons door de sketch.

De punchline van de sketch bestond er in dat Miss Piggy boos zou worden op Kermit en hem met haar handtas een dreun zou verkopen...

Zo geschiedde.

Ze haalt enthousiast uit met haar handtas en toen ging bij deze Kermit finaal het licht uit.

Bleek dat de juffrouw in haar handtas een forse glazen fles parfum had zitten, waar desnoods een buffel mee kon uitgeschakeld worden.

Mijn kater was wel meteen weg....  Verjaagd door een schedelbasisfractuur.

 

 

*****

 

Ik merk toch dat ik anders kijk tegen het lopen.  Normaal heb ik in januari al een forse lijst van te lopen wedstrijden opgemaakt en via diverse kanalen verspreid aan alle  belanghebbenden.  Dit jaar noppes.

Er is nog geen lijst.

De enige zekerheid is de 20 Km door Brussel. 

En de corrida door Hoogstraten.

En de Kapellensloop in Minderhout.

De Landlopersjogging in Wortel.

 

Maar verder een groot maagdelijk blad.

 

*****

 

Shoppen dus op donderdag met mijn vrouw.

Wijnegem Shopping Center.

Bent u er ooit al eens geweest?

Nu dacht ik dat ik, een man zijnde, me redelijk goed kon oriënteren.  Ik bedoel maar, ik heb wereldsteden bedwongen zonder kaart, ik snap metroplattegronden na één blik en kan zonder handleiding én geblinddoekt IKEA-kasten in mekaar steken, geen probleem, maar laat me los in het Wijnegem Shopping Center en ik geraak er nooit meer weg.

Mijn vrouw daarentegen weet zich feilloos doorheen dit labyrint te bewegen.  Om de weg terug te vinden probeer ik nog een spoor te leggen van broodkruimels, maar dan blijkt er die stomme poedel achter ons aan te lopen....

 

Het trekt ook allemaal op mekaar: H&M, C&A, P&C, United Colors en United Brands, Cassis en Paprika.

Andere winkels hebben dan weer namen die doen denken aan nog niet voor het gerecht gebrachte Nazi-kampbeulen: Mayerline en Hunkemöller.

 

En schoenen!

Een zondvloed aan schoenen!

Schoenwinkels achter elke hoek.  17 stuks, dacht ik. 

Hoeveel schoenen heeft een vrouw nodig?  En ik heb het daarnet nog even rustig nageteld, maar mijn vrouw heeft ook twee voeten.  Geen idee waarom een mens zoveel schoenen moet hebben.

Hola!

Er is één uitzondering:

Loopschoenen.

Dat wel.

Daar kan een mens er niet genoeg van hebben.

 

En cd's natuurlijk.

Dus terwijl mijn vrouw truien voor mij aan het kopen is, storm ik de FNAC binnen.  Het walhalla voor boeken en cd's. 

En ik had uiteraard een lijstje klaargemaakt van boeken die ik wou bepotelen en cd's die ik wou voorbeluisteren, maar dat lijstje ligt nog op de keukentafel, merk ik nu.

Dus binnen de tien minuten heb ik zeven cd's en 5 boeken hebzuchtig vastgeklemd.

Vijf minuten later krijg ik een aanval van zinloosheid.

Waarom heb ik al die dingen nodig?

Dat vuige materialisme!

Ik zet ze terug.

Hou twee cd's over.

 

Dan slinger ik weer naar egoïsme en haal ze terug.

Om ze prompt  terug te plaatsen.

En zo nog een keer of vier.

 

Na een halfuurtje in de  Fnac  krijg ik het  Spaans benauwd.  Er is een verlammende overvloed aan keuze. 

"Too much choice leaving us bewildered and depressed", wist Professor Markus al, geen familie trouwens.

Ik ben dus bewildered en mildly depressed.

En zo gaat dat elke keer.

 

*****

 

Vrijdag  19 februari inmiddels...

Dan vraag je aan een vriend om een foto van een website af te halen om in mijn blog te verwerken, dan krijg je zoiets doorgestuurd.

Wurgen zal ik hem.

Een hoed die eerder thuishoort in de garderobe van een Miss Piggy.

 

printscreen

 

 

Goed, wat is nu het plan?

Morgen de duurloop der wederopstanding.  Zorgen dat ik de hamstrings terug in lijn krijg en verder werken aan de brede basis.

En af en toe een wedstrijdje prikken, om zo het niveau wat op te krikken.

Dat rijmt.

Nog minder dan 100 dagen scheiden ons van de 20 Km door Brussel.....

16-02-10

De onzichtbare man

De onzichtbare man

 

SSSSSSNNNNNNNNEEEEEEEEUUUUUWWWWW

NNNNNNNEEEEEEEEEEEEEE

God, waarom?

Mijn eerste wedstrijd van het seizoen en meteen al een domper op de feestvreugde.  De Valentijnjogging is een wedstrijd arglistig vermomd als een bosloop.  Met alle wolfsklemmen en schietgeweren inbegrepen.  De verraderlijke  boomwortels, konijnenpijpen, putjes en dies meer, zullen door de verse sneeuwlaag aan het oog onttrokken worden. 

Valkuilen alom.

Retorische vraag: gebruikt men in Nederland ook de term konijnenpijpen, of is dat daar iets héél vies?

 

*****

 

Zondagochtend per fiets bakkerwaarts getrokken. 

Voor Valentijnsgebak.

Hoe romantisch, hoor ik de dames kirrend verzuchten, collectief in katzwijm vallend.

Neen dames, sprak hij streng, dit was louter een opdracht, een verplicht nummer.

Afgelopen week had mijn vrouw een advertentie met Valentijnsgebak van de bakker uitgescheurd en op tafel gelegd. 

Qua subtiele hint kon dat tellen.

Voor alle zekerheid heeft ze me dan ook nog eens op mijn plicht gewezen en gezegd, terwijl ze met haar wijsvinger op de advertentie tikte:" HALEN!"

Ik ben geen bloemengeeftype.  Ik vind dat weggesmeten geld.  De bloemen verwelken terwijl je er op staat te kijken.

En ja, een cactus is een goed alternatief.  Maar dat is dan weer zo droogjes.  En ongeschoren op de koop toe.

 

*****

 

Valentijnjogging, prelude zondagvoormiddag:

 

Al vijf keer mijn looprugzak in en uit geladen.  Zit er alles in?  Kledij voor de opwarming? 

En naar buiten kijken in ongeloof.  Het is verdorie weer beginnen sneeuwen.

We moeten realistisch zijn.  Met dit weer de auto nemen en naar Lichtaart rijden is pure waanzin.  De wegen zijn ongezouten, welke idioot neemt zo'n risico?

Deze idioot dus.

 

Mijn vriend Tom, hij die een horloge heeft maar niet eens weet waarvoor dat dient,  laat staan dat hij ze weet liggen, ging mee lopen te Lichtaart.

Omdat ik al genoeg taakspanning had, wou ik daar geen extra dosis stress aan toevoegen door Tom het tijdschema van de dag te laten bepalen. 

Kortom, ik zou rijden.

Ik bel mijn vriend Tom (dat was inmiddels al de zesde keer deze voormiddag) met de melding dat we het vertrekuur met een half uur vervroegen.

Ik spreek af dat ik Tom op zal pikken om 12u30.

 

*****

 

Om 12u22 sta ik aan de voordeur van Tom.

Ik bel aan.

Vruchteloos.

GSM.

Voice-mail.

Een déjà vu-gevoel overvalt me.

 

*****

 

Enkele minuten later komt Tom dan toch aangesloft, een warrige bundel loopgerief en sportdrank tegen zijn borst drukkend.

Hij smijt zijn loopspullen nonchalant  in een sporttas.

We zijn klaar voor de barre tocht.

 

*****

 

Aankomst Lichtaart.

Het sneeuwt nog altijd.

De parking is een spiegeltje, de startzone ook.

Muziek weerklinkt: Albert Hammond, The Free Electric Band.  Waar hebben ze dat nummer opgegraven?

De omroeper van dienst straalt een enthousiasme uit dat ik niet deel.

Inschrijven en omkleden.

Tom zit in paniek in zijn sporttas te graven, op zoek naar een tweede loopschoen.  Hij heeft er wel twee, maar het zijn helaas alle twee rechterschoenen. 

Pas op, dat gaat erg goed samen met zijn twee linkerhanden, maar toch....

 

Opluchting.

Een linkerschoen wordt gevonden.  Weliswaar niet van hetzelfde merk, maar het scheelt niet veel.  Een kniesoor die daar over valt.

 

We brengen onze sporttassen terug naar de wagen. 

Tijdens het opwarmen merken we dat het toch erg koud is (minus 3°).

 

Hoe zie ik er uit?

Muts, handschoenen, 2/3de spanbroek, compressiekousen (zo blijven er een drietal centimeters been bloot), shirt met korte mouwen, singlet met nummer en daarboven een shirt met lange mouwen (dat ik na de opwarming wil dumpen in de wagen).

Maar het is te koud en ik wil het shirt met lange mouwen onder het singlet met nummer dragen en het shirt met korte mouwen dumpen.

 

Volgt u nog?

 

Naar de wagen.

Om de wisseltruc der kledij te doen, moet ik me tot op mijn blote bovenlijf ontkleden.  Uw dienaar staat in majestueus bloot bovenlijf in een sneeuwbui. 

Niets schijnt hem te deren.

Afgetraind lichaam, sixpack.

Vrouwen vielen in katzwijm, wolven huilden....

 

 

We warmen verder op.

 

Hoe ziet Tom er uit?

Tom draagt een triatlonpak (ja, dat doet hij ook nog, naast tennis, zaalvoetbal, voetbal en lopen), met daar overheen een shirt met lange mouwen en een lange broek.

Tom moet plassen.

En een triatlonpak is handig voor triatlon, maar niet als je moet plassen.  Je geraakt niet bij je gerief. 

Of je moet een drastische striptease inlassen.

Dus, even later staat Tom tegen een boom te plassen, terwijl de sneeuwvlokken op zijn ontblote torso nederdalen.

Iets minder majestueus.

Min of meer afgetraind lichaam, véél sixpacks gedronken de laatste tijd....

Vrouwen huilden, wolven vielen in katzwijm....

 

*****

 

De startzone.

Babbelen met bekenden.  Peter F. uit Niel (scherp bekje, dus zal wel in vorm zitten), Frank T., AVN Hoogstraten, gisteren nog aan de slag in Wallonië.

En ik dus.

De eerste echte test.

Hoger tempo, hogere belasting. 

 

*****

 

71 lopers voor de 4 km, 99 voor de 8 km en 98 voor de 12 km brengen 268 lopers aan de start (maar wie weet zijn het er wel 269?).

Wiskunde is nooit mijn 'fort' geweest, maar even uit mijn blote hoofd gerekend zijn er dus 1.126  voeten over het besneeuwde parcours gelopen, rekening houdend met volgende variabelen:

  • dat die van de 4 km maar 1 doortocht maakten,
  • die van de 8 km tweemaal,
  • die van de 12 km driemaal,
  • en dat iedere deelnemer minstens  twee voeten had (Tom desnoods  twee rechtervoeten).

 Ik kan er 6 naast zijn, lees verder.

 

*****

 

Ronde 1.

De startzone was glad gereden door de voertuigen,  dan meteen haaks rechts een zanddreef in, waar het ook al de zijkant opzoeken was voor wat grip.

Eens in het bos lopen al die voeten het sneeuwtapijt  tot één grote, gladde spiegel.

In het begin kan ik nog vlot mee met Peter F. 

Kilometer 2 op 7 min 47 seconden. 

Snel, zeker gezien de ondergrond.

De bochten zijn gevaarlijk, dus daar kom je telkens bijna tot stilstand.  Daarna proberen weer wat snelheid te maken; het is puur interval.

De hoogste heuvel is goed beklimbaar; de sneeuw is er min of meer geruimd en de dennennaalden zorgen voor een beetje grip.  Op het einde van het rondje volgen er echter een paar heuveltjes die er gevaarlijk glad bij liggen. 

Afdalen op ijs is geen sinecure.  Instinctief probeer je bergaf gecontroleerd te lopen, en dat afremmen doet pijn.

Halsbrekerij.

Kilometer 4 op 16 minuten en een paar seconden en kilometer 5 op 20 minuten en nog wat seconden.

Ik lig ongeveer twee zijden van het voetbalveld voor op Tom.  Tom loopt sterker dan verwacht; ik iets zwakker dan normaal.

 

*****

 

Ronde 2.

Omdat het ganse peloton over de omloop is gegaan, is het zoeken naar veilige zones in de berm. 

Je slingert van rechts naar links,

omdat het gras,

heum de sneeuw,

aan de andere kant van de heuvel,

heum de weg,

altijd groener,

heum minder glad, lijkt. 

Maar schijn bedriegt.

 

In het bos wordt het nu ongeveer onmogelijk om te lopen.  Groeven in de weg zijn gevaarlijke ijsrichels geworden en alle sneeuw is plat gelopen.  Bij elke landing schuif je lichtjes weg en afzetten is ook telkens wegschuiven. 

Dat kost bergen energie.

Ik voel mijn hamstrings protesteren.  Ze moeten teveel instabiliteit opvangen.

Peter F. schuift van me weg.

De heuveltjes op het eind van de ronde zijn nu spekglad geworden. 

Ronde 2 net boven de 18 minuten. 

Verval, gecombineerd met schuifpartijen.

Ik lig nu de 3 zijden van het voetbalveld voor op Tom.

 

*****

 

Ronde 3.

Kwestie van overleven en niet te vallen.

Mijn bil/heup speelt zelfs even op.

En dan begin je je af te vragen waarom je dit allemaal doet. 

De motivatie smelt als, heum, sneeuw voor de zon.

Er is een schuine, verkeerd hellende bocht vlak naast een beek met ijslaag.  Ik schuif er bijna de beek in.

En wanneer ik een bocht van 180 graden neem, ook al bijna stapsgewijs, zie ik dat Tom een stuk genaderd is. 

 

Nu weet ik weer waarom ik dit allemaal doe. 

De motivatie die ik nu plots kan opbrengen, zou desnoods de hel doen bevriezen.

Nu is het geen kwestie meer van overleven en vallen interesseert me niks meer.

Ik vlieg door de bossen en schuif en zwiep van hot naar haar.

De laatste heuveltjes zijn nu bijna niet meer op te komen.  Als een stripfiguur trappel ik ter plaatse.

Maar zonder gips beland ik in de laatste honderden meters.

Nog een langgerekte spurt  rond het voetbalveld en finish in een beschamende 51 minuten en 56 seconden. 

 

Positie: onbekend.

Dat zien we wel in de uitslag.

Misschien.

Frank T. heeft Tom in de laatste hectometers nog te grazen genomen.

We wisselen stoere indianenverhalen uit, met een sneeuwtoets.

 

*****

 

Chaos in de douche.

Overal smeltwater en modder.  Nauwelijks ruimte om te bewegen.  Waar leg je je kleding? Handdoek?

De douche druppelt water. 

Druppelsgewijs.

Maar wat er uitdrupt is kokend heet. 

Niet uit te houden.

Startnummer ingeruild voor Valentijnsoep. 

Tomatensoep. 

Met één eenzame bal.

 

*****

 

Kantine.

Bijpraten met een delegatie AVN-lopers.

Nog een Ice-Tea en dan wordt de uitslag op papier uitgedeeld in de kantine van VV Molenkring.

 

In totaal 268 lopers en loopsters opgenomen in de uitslag.

Er ontbreekt één persoon in de uitslag.

Eén persoon.

U mag drie keer raden wie...

 

Exact.

 

Uw dienaar staat niet eens in de uitslag.

Ik ben dus de onzichtbare man!

 

Beseft de organisatie wat zij mij hiermee aandoen?

Mijn vriend Tom zal mij de rest van mijn luizige bestaan achtervolgen met de melding dat hij mij heeft verslagen tijdens de Valentijnjogging 2010. 

En dat ik maar eens het tegendeel moet bewijzen aan de hand van, zeg maar, bijvoorbeeld, een uitslag.

Ik durf er een vat op te verwedden dat hij die uitslag zal inkaderen en prominent in zijn vuilnisbelt annex appartement zal ophangen.

Hij zal kopies van die uitslag rondsturen naar vriend en vooral vijand.

Publicaties zullen volgen in tijdschriften, gespecialiseerde vak- en weekbladen.

De lokale TV zal er avondvullende programma's aan spenderen.

Websites zullen gebouwd worden rond die uitslag.

Heelder blogs zullen volgeschreven worden over die rampzalige dag half februari 2010. 

U twittert hopelijk niet...

 

*****

 

Met mijn eigen geklokte tijd zou ik op positie 23 moeten staan, maar daar sta ik dus niet. 

Neen.

Op positie 23 staat ene Gerrit R. uit Laakdal.

Een uitstekend loper, dat lijdt geen twijfel.

Bijna zo goed als ikzelf.

U mag mij dus vanaf heden Gerrit noemen.  Ik woon in Laakdal en ben afgelopen zondag maar liefst 9 jaar jonger geworden. 

 

Daar is deze maandagochtend alvast weinig van te merken.

Gerrit voelt zich niet kiplekker.

Ik ben een jaar of tien ouder geworden.  Zware benen, pijnlijke binnenkant rechterknie, protesterende hamstrings, onderrug kraakt, zeurt en piept.

 

Maar om te besluiten: in apocalyptische omstandigheden toch geen onaardige wedstrijd gelopen; zeker gezien de voorgeschiedenis van de laatste maanden.  Maar ik wil de test toch nog eens overdoen op een fatsoenlijke ondergrond.

We gaan toch niet liggen zeuren over een minder goede tijd.

Of toch.

 

*****

Gouden wintertip!

Tijdens de winterse dagen hangen wij voedsel buiten voor de vogeltjes.  En zetten ook schalen met water buiten, want als alles bevroren is, hebben de vogels het moeilijk om drinkwater te vinden.

Tsjilp!

Nu bevriest dat water in die schalen constant.

Daar heb ik nu iets geniaals op gevonden!

Door er namelijk een forse scheut  javel in te doen, bevriest dat water vééél trager.

Alles voor de natuur!

En ze mogen beweren wat ze willen, de vogelliefhebbers, maar witte merels zijn écht niet zeldzaam. 

Bijlange niet.

Bij mij in de hof stikt het er van...

 

*****

 

GERRIT, KOMEN ETEN!

Mijn vrouw roept.

Ja, het is nog even wennen....

12-02-10

De opstand van de borrelnootjes

De opstand van de borrelnootjes

 

En plots is het vrijdag.

Visdag.

En nu blijkt dat ik vorige woensdag officieel de laatste duurloop aan de vooravond van het nieuwe loopseizoen heb afgehaspeld.

Een nieuw loopseizoen staat vol ongeduld op de stoep te trappelen.  Een loopseizoen waarin de triomfen elkaar voor de voeten zullen lopen, waar de ene ijzingwekkende nederlaag de andere proeve van onbekwaamheid zal opvolgen.  Waar de duimen gelegd zullen worden en enkels verzwikt.  Waar de duimschroeven aangehaald en de veters nonchalant worden gestrikt.

 

Te beginnen zondag.

De Valentijnjogging in Lichtaart.

Drie ronden van 4 kilometer.  En dan nog een klets rond het voetbalveld.

Ik stond er reeds vier maal aan de start.

  • 2005 :opgave na valpartij
  • 2007: 50m 58s, pos.: 29
  • 2008: 48m 00s, pos.: 12
  • 2009: 48m 57s, pos.: 19

 

Geen gemakkelijke loop. 

Draaien en keren op een geaccidenteerde ondergrond, in combinatie met een paar nijdige klimmetjes, zorgt ervoor dat je moeilijk een egaal ritme kunt lopen.  En bij sommige nattere edities kregen we er nog schuifpartijen en modderzones op de koop toe bij.

En nu?

Sneeuw.

De vierde winterprik (moet er nog zout zijn, Crevits?).

Ik vrees dat er zondag nog restjes sneeuw zullen liggen.

SCHRIK!

 

*****

 

En u, de hondstrouwe lezer van deze kronieken (kom hier, dat  ik u aai), weet dat ik huiver voor elke vorm van verandering.  Daarom heb ik het ook moeilijk om de warme cocon van de gewoonte te verlaten. 

Terug wedstrijden lopen, waarom? 

Ik was toch perfect gelukkig met de trein der trage duurlopen, kapstok voor een vast stramien in mijn week.

En omdat de wedstrijd op een zondag valt, zal er een kink in de kabel van de regelmaat de trainingen komen.

 

Amai, ik kan een zaag spannen....

 

Plots ben ik benieuwd naar de oorsprong van het woordje 'amai'.

De meest romantische verklaring is een Portugese uitdrukking, verbasterd:

Ah, mãe de Deus!

Maar ik raad u aan niet te googelen, want het houdt niet op: 'Oh my' of 'ai mij', 'ai maria' en dat gaat zo maar door.

 

*****

 

En dan is er natuurlijk de twijfel.

We moeten het onder ogen durven zien.  We hebben niet bepaald de luxe van een brede basis om op terug te vallen.  En dan knaagt nog de twijfel hoe de heup zal reageren op een hoger tempo, een zwaardere belasting.

SCHRIK!

 

*****

 

Wil je wel geloven dat ik zelfs twijfel of ik nog wel weet hoe ik moet lopen?

Ja, natuurlijk, de ene voet vlot naar voren zwaaien, terwijl de andere achter me aan bungelt en dan weer omwisselen, dat besef ik ook wel, neen,  ik bedoel daarmee hoe ik het moet aanpakken, indelen.

Welk tempo in het begin?

Geen idee.

Zal ik het tempo herkennen?

Aanvoelen?

Geen idee.

Ga ik wel weten hoe te ademen? 

Geen idee.

Armen te zwaaien?

Handschoenen?

Singlet?

Korte broek?

TWIJFEL!

*****

 

Ik denk dat ik ga voor het Rocky-scenario.  Ideaal voor een wedstrijd over 3 rondes.

Het Rocky-scenario komt van de Rocky-films van Stallone.  U weet wel, eerst wat winnen, vervolgens een pak slaag krijgen en dan op het einde toch nog terugvechten en als (weliswaar bont en blauw geslagen) overwinnaar uit de strijd komen.  Gelouterd.

In looptermen gaat dat als volgt:

  • Ronde 1 keihard doorvliegen, zonder na te denken over wat er nog komt.
  • Ronde 2 quasi in mekaar zakken van ellende omdat je over je toeren bent gegaan.
  • Ronde 3 uit de as herrijzen en alsnog een geweldig eindresultaat neerzetten.

 

Dat is het meest bevredigende scenario. 

Dat je moet knokken om iets te bereiken, wijn na bier, ik heb het hier al eens eerder aangehaald. 

 

Zo heb ik ook altijd een probleem met borrelnootjes. 

Ik vind, maar dat is een persoonlijke mening, dat de borrelnootjes te weinig weerstand bieden.  

Ze gaan té gewillig naar de slachtbank. 

Ik zou het plezant vinden, moesten de borrelnootjes wat meer tegenstribbelen, desnoods zich verstoppen, of alleszins toch wat meer weerwerk geven.

Of janken als je er in bijt. 

Dat mag ook.

Dat zou toch een extra sportief element geven, terwijl je languit in de zetel hangt.

 

Dat de borrelnootjes eens een voorbeeld nemen aan de olijven. 

Dat zijn ten minste 'mean bastards'! 

Probeer maar eens een olijf op een houten stokje te prikken. 

Niet evident!

Maar neen, borrelnootjes zijn te lui.

TE LUI!

Pas op, versta me niet verkeerd, de borrelnootjes moeten nu ook weer niet, heum, de Stallone gaan uithangen.  Dat ik een pak slaag krijg van de borrelnootjes kan nu ook weer niet de bedoeling zijn.

Enfin, we ronden af, vooraleer de witte meneerkes met een dwangbuis aan komen hollen....

 

*****

 

En natuurlijk is er het weerzien met zovele bekenden.  En die verwachten sneller of trager te zijn dan uw dienaar.  Of waar ik van verwacht dat ze sneller....

En zal dat ook zo zijn?

Waar zitten ze qua conditie? 

Zijn ze blessurevrij? 

Zitten ze nog in opbouw? 

Willen ze doorgaan tijdens de wedstrijd?

 

NIKS WEET IK......

 

*****

 

En morgen halen we de looprugzak boven. 

Waar spinnenwebben zich inmiddels thuis voelen.

En lopen we al een eerste keer losjes door de inhoud.

Wat moet er allemaal mee?

Waar is de routine?

IK GA VAN ALLES VERGETEN.....

 

 

*****

 

 

Zal Mark een geweldige prestatie neerzetten op de Valentijnjogging?

Lees er alles over in de volgende bijdrage, met als titel:

'Mark valt en breekt van alles, behalve zijn record, te Lichtaart.'

10-02-10

Schoon occasie

Schoon occasie!

 

Inmiddels heb ik alweer twee duurlopen afgewerkt sinds de vorige kroniek.  Zaterdag mijn grote duurloop, deels afgewerkt in het gezelschap van Koen V. D., ook een Brusselganger. 

Hoewel we de ganse loop hebben gebabbeld, was mijn tijd niet eens onaardig: 1 uur 21 minuten en 35 seconden.  Als je weet dat een vlotte duurloop me net onder de 1 uur 20 brengt op deze ronde, dan valt dat niet tegen.

Wat waren de onderwerpen?

Blessures, of wat dacht u.

De barbaarse winter.

En.... de 20 Km door Brussel natuurlijk.

Koen dacht dat het optrekken naar 30 000 lopers wel eens een tegenzet zou kunnen zijn van de organisatie van de 20 Km door Brussel om zo de status van 'grootste loopevenement van België' te behouden.  De Antwerp marathon/Antwerp 10 Miles  hadden in 2009 over de diverse afstanden immers ook al meer dan 25 000 deelnemers op de been gebracht....

Zou kunnen...

*****

 

 

Haha, we hebben het gevonden!

Eindelijk!

 

Laat mij u meenemen naar het ochtendritueel bij mij thuis.

 

Ochtendritueel, deel 1:

De wekker loopt af. 

Dat is mijn Polar sporthorloge dat  piep zegt.

En piep blijft zeggen tot ik op de rode knop duw.

Al naargelang hoe slaapdronken ik ben, donderen in de zoektocht naar die rode knop leesbrillen en afstandsbedieningen van het nachtkastje.

Volgende stap: mijn vrouw verlaat het bed. 

Ik blijf nog even liggen. 

En vraag me daarbij een aantal dingen af:

  • waarom moeten wij op zo'n goddeloos uur uit het bed?,
  • waarom moet Kind 2 überhaupt naar school?,
  • moeder, waarom leven wij?,
  • waarom leef ik?,
  • waarom ik?,
  • waarom?,
  • waar?,
  • wa?,
  • w?,
  • ?
  • .

 

Moet ik zo afzien omdat Kind 2 toevallig naar school moet?  Terwijl het overduidelijk is dat Kind 2 er niets noemenswaardig bijleert.

Moet ik uit mijn bed?

Volgens mijn vrouw wel.

 

*****

 

Maandag 7 februari looptocht nummer twee van de week.

Ja, ik weet het.

Normaal zou het een rustige week zijn, in de aanloop naar de Valentijnjogging van zondag a.s.  Maar onverwacht kwam er deze ochtend tijd vrij, en dan zijn er twee mogelijkheden:

1. ik werk in of rond het huis (of doe alsof),

2. ik ga lopen

De keuze was hartverscheurend, maar na lang twijfelen (afgeklokt na ongeveer 0,25 seconden) werd optie 2 gekozen.

 

******

Ochtendritueel, deel 2:

 

Ik hijs mij node uit mijn warme sponde.  En trek in de haast wat kledingstukken aan, sommige binnenstebuiten, andere dan weer achterstevoren....

Mijn vrouw heeft inmiddels de zweep al gepakt.

Ja, zonder zweep durft niemand de kamer van Kind 2 in om hem te wekken.   Kind 2 heeft de laatste tijd namelijk een knoert van een ochtendhumeur... 

Het alarm wordt afgezet.

Ik laat me van de trap vallen.

 

*****

 

Maandag dus mijn tweede loopsessie van de week.

Smogalarm.

Ik mag niet sneller dan 90 per uur lopen.

Inhouden dus.

En na 1 uur en 10 minuten exact, sta ik monter terug aan mijn voordeur.

 

*****

 

Ochtendritueel, deel 3:

 

Aanschouw de geoliede machine!

Meer bepaald mijn vrouw dus.

Ik zit klaar aan tafel, terwijl mijn vrouw alles doet. 

  • Thee plukken en  zetten,
  • buiten sinaasappelen gaan plukken om ze vers te persen (vroedvrouwen weten een en ander af van persen),
  • Kind 2 nogmaals roepen,
  • cornflakes afwegen,
  • de koe gaan melken voor verse, romige melk op koeienlichaamstemperatuur,
  • vitaminen klaarleggen,
  • brullen dat Kind 2 moet komen,
  • brood bakken,
  • aardbeien omzetten in confituur,
  • bijen honing ontfutselen,
  • alles klaarzetten voor het ventje,
  • Kind 2 een laatste ultimatum stellen dat hij nu en wel nu naar beneden moet.

Kind 2 komt de trap af gedonderd.  Het ochtendhumeur is nu op volle sterkte.  Kind 2 kijkt giftig rond of iemand het lef heeft hem aan te spreken.

Wij weten wel beter.

 

*****

 

 

In het weekend is er geen ochtendhumeur van Kind 2. 

Dat komt omdat Kind 2 de ochtend niet eens bewust meemaakt... en omdat de schoolse beslommeringen ver van zijn bed zijn.  Kind 2 kan zich dan volop smijten op de verloederingen van het internet en op zijn duivelse technologie.

Kind 2 tatert dan vrolijk in het rond.

Dat getater is zo mogelijk nog irritanter dan zijn ochtendhumeur.  Een mens zou zowaar hopen op een ochtendhumeur en de bijhorende geladen stilte.

 

Maar om het enthousiaste getater van Kind 2  in de kiem te smoren hebben wij nu een probaat middel gevonden.

Haha, eindelijk!

Wij kunnen namelijk het stralende humeur van Kind 2 met drie simpele woorden om zeep helpen:

ONREGELMATIGE WERKWOORDEN DUITS.

 

Lukt altijd.

Ik heb altijd geweten dat de Duitsers ooit wel eens van nut zouden zijn....

 

Kind 2 heeft namelijk een talenknobbel voor alle talen, uitgezonderd het Duits.  Kind 2 verzint in het heetst van de strijd desnoods zelf een paar fraaie naamvallen bij.

Wanneer we Kind 2 vragen hoe de toets Duits is verlopen, krijgen wij geregeld als antwoord:

"Wir haben es nicht gewusst."

Kind 2 vervoegt  werkwoorden op de wijze van Jean-Marie Pfaff en spreekt Duits met het accent van Herr Flick.

 

 

*****

 

Kind 2 kan, wanneer zijn humeur opperbest is, aan de afwasbak uitbarsten in jolig gezang, waarbij de ramen in hun sponningen daveren.

Om het onaangename gezang aan het nuttige te paren kiezen we heden ten dage voor Duitse schlagers, kwestie van het Duits van Kind 2 wat bij te spijkeren:

Daarvoor putten wij uit het rijke repertoire van de onvolprezen en ons veel te vroeg ontvallen Freddy Breck:

 

Du bist die schönste der Welt für mich, Bianca.

BIANCA (allemaal)


Durch jedes Feuer geh' ich für Dich, Bianca.

BIANCA (allemaal)

 

Of

 

Denn ich hab' heute nacht an was Schönes gedacht

Halli

Hallo

da stehst du schon vor mir.

Meine Liebe ist echt un du kommst grade recht.

Halli

Hallo

nun bleibe ich bei dir.

Of

 

Überall auf der Welt scheint die Sonne!

 

Maar het regent natuurlijk ook wel eens.... en die Sonne mag onderhand wel eens op volle kracht beginnen schijnen....

 

*****

 

Mag ik met aandrang vragen dat u niet biedt op mijn vrouw!

Kind 2 heeft namelijk, nadat wij iets teveel de troefkaart 'Onregelmatige werkwoorden Duits' hadden uitgespeeld, zijn moeder, mijn vrouw, te koop aangeboden op eBay.

Dat ik daar verdorie zelf nog niet opgekomen was!

Een schoon occasie, dat wel.

Niet overdreven veel kilometers op en nauwelijks roest.

Onderhoudsboekje bij.

Zou toch een redelijke prijs moeten gaan.

Maar toch, mag ik met aandrang vragen niet te bieden op mijn vrouw.

We hebben namelijk de verzendingskosten te laag gezet.

05-02-10

Moet er nog zand zijn?

Moet er nog zand zijn?

 

Woensdag 3 februari.

 

Februari.

FEBRUARI !

Plots dringt het besef tot me door. 

Maand 2 van het jaar en de 20 Km door Brussel is er op het eind van maand 5. 

Een golf vlinders in de buik.

De inschrijvingen openen binnen een 23-tal dagen, in casu 1 maart vanaf 9 uur 's ochtends.  Vermoedelijk zullen de 30 000 borstnummers diezelfde dag nog een nieuw baasje hebben gevonden.

Wist u trouwens dat de moeder van Markies de Sade een non was?

 

*****

 

Goed, er was geen sneeuw meer. 

Maar, oh ironie, het was onwaarschijnlijk glad woensdagochtend.  Met geen mogelijkheid kon je risicoloos lopen op het asfalt in mijn straat. 

De zandkant opzoeken was de enige remedie, maar ook daar was het uitkijken geblazen. 

De mekaar opvolgende opritten waren in hetzelfde schuivende bedje ziek en zelfs de hardbevroren zanderige ondergrond had een fijn ijslaagje, waar het heerlijk schuiven was.

Al bij al was het een van de meest enerverende duurlopen van deze lange lange lange winter. 

Ik ben het in elk geval spuugzat.

Ik hunker naar lente, naar zonnestralen, naar licht!

 

Wist u trouwens dat de Romeinen op het geluk van een huwende vrouw dronken, door op elke letter van haar naam een nieuw glas te heffen.  Moest dit een Kempens gebruik zijn, dan waren alle vrouwen met de naam An levenslang vrijgezel...

 

*****

 

Mijn loopronde brengt me eerst via de gevangenis van Wortel. 

Daar loop ik een eerste keer over onze rivier, de Mark, genoemd naar .... inderdaad, uw dienaar...

Rivier, rivier.

Een beek met pretentie, hoogstens.

Ik loop over de rivier. 

U dient hier te lezen dat ik dat doe via een brug.

Brug, brug.

Een bruggetje, hoogstens.

 

De massale hoeveelheid smeltwater heeft de Mark in zijn winterbedding gedwongen.  De aanpalende weiden zijn herschapen in watervlaktes waarin de lage zon zich behaagziek spiegelt.

 

Weet u trouwens wat het belangrijkste exportproduct van Schotland naar Saoedi-Arabië is?

 

Zand.

Ongelogen.

Zand.

Het Schotse zand bevat veel kwarts en is uiterst geschikt voor het zandstralen.  Er wordt jaarlijks 500 ton Schots zand uitgevoerd naar Saoedi-Arabië...

 

*****

 

Waar het zand en de bladeren nog in de schaduw vertoeven, is het hard bevroren en glad.  De zones in de schuchtere zon hebben een iets soepelere toplaag, waar wel grip te vinden is.

Het asfalt op.

Schuiven.  Het is straf hoe snel de auto's hier voorbij durven zoeven. 

 

U denkt dat wij in een apenland leven?

Dat klopt.

Maar wist u ook dat Frankrijk tussen de twee wereldoorlogen door maar liefst 40 verschillende regeringen werd bestuurd?

 

*****

 

Het is bijna Valentijn. 

Ja, ik meld het maar even, want lopers staan niet bepaald bekend voor hun romantische inborst. 

We zijn zo bezig met de trainingsopbouw dat  belangrijke data er wel eens bij inschieten: trouwdatum, verjaardag vrouw en kroost.

 

Valentijn dit jaar zal ik zeker niet vergeten! 

Mijn vrouw mag wat dat betreft op beide oren slapen...

 

Die dag sta ik immers aan de start van de Valentijnjogging te Lichtaart!

Allen daarheen!

 

Nu zullen de verzuurden onder u zeggen dat ik geen greintje romantiek in mij heb.

Ik pleit schuldig, maar er zijn verzachtende omstandigheden.  Het is een erfelijke kwestie. 

Toen mijn moeder zich tegen mijn vader bekloeg over het feit dat hij 's avonds zo veel weg was, heeft hij daar onmiddellijk een mouw aan gepast. 

 

Hij kocht een TV-toestel voor mijn moeder.

Kempense nuchterheid.

 

******

 

Telkens ik een beton- of asfaltweg kruis, moet het tempo er helemaal uit en is het bij momenten traagjes en met kleine, onwennige passen oversteken.

We lopen door de lange dreef de kolonie in. 

Hier worden bomen gesnoeid door mensen van Bosbeheer. 

Ach, de klaagzang van motorzagen!

 

Voorbij het Bootjesven.  Nog steeds bedekt met een ijslaag.

Iets verderop heb ik het uiterste punt van mijn duurloop in noordoostelijke richting bereikt.  Nu even nog een kronkelende voetweg door het bos en dan staat de neus terug richting huis.

Op mijn terugweg zie ik in een flits, een meter of tien voor mij uit, een vreemd dier de dreef kruisen. 

Een wit langwerpig dier met een prominente staart. 

Ik loop verder en speur al lopend links tussen de struiken.  Daar zie ik het dier opnieuw. 

Ik meen dat het een fret was. 

Dat is alleszins de eerste keer in 19 loopjaren dat ik zo'n beestje ontmoet.  En mijn gegaap resulteert in twee natte voeten.  Ik loop pardoes dwars door een ijsplaat een forse plas in...

En ben meteen terug bij de les.

 

Dieettip: Als je met je hoofd tegen de muur bonkt, verbruik je 150 calorieën per uur (en vier Dafalgans).

 

*****

 

Ik verlaat de dreef en ga nu noordwaarts tussen de velden.

De zanddreven hebben een harde korzelige bovenkorst op een door ijswater verzadigde onderlaag. 

Alles deint onder mijn voeten.

 

Wist u trouwens dat de Eiffeltoren in de zomer, wegens het uitzetten van het metaal, 15 cm hoger is?

 

*****

 

Opnieuw een stukje bos. 

En dan bevinden wij ons weer in de dreef langs de bosrand.

Vanaf nu weer het asfalt en beton op, enkele kilometers nog en dan ben ik thuis.

Ik kruis opnieuw het riviertje de Mark, nu wel op een andere plaats. 

Hoog waterpeil, springtij als het ware, heeft de weilanden ingepalmd. 

De rietbossen van de oevers steken eenzaam uit de plassen.

 

Opnieuw in mijn thuisstad.

En via het Begijnhof en het daargelegen trage wandelpad kom ik op enkele honderden meters van de denkbeeldige finishlijn. 

Thuis.

Koude thee.

Warme douche.

 

*****

 

Wist u trouwens dat Jezus onder de heerschappij van Herodes is geboren? 

Niks speciaals zal u zeggen, maar wist u ook dat Herodes is gestorven in het jaar 4 voor Christus.  

Dus is Jezus minstens 4 jaar voor zijn eigen geboorte geboren....

Dat noem ik pas een mirakel!!

02-02-10

Garmisch Partenkirchen

Vrijdag 29 januari

 

Dames en heren, beste lezers van deze kronieken, vrijdag laatstleden hebben we deelgenomen aan een quiz.  Meer bepaald de 'Algemene Kennisquiz' van 'Minderhout VV', een voetbalploeg van één van onze deelgemeenten.

 

U bent bekend met het organigram van onze loopclub?

Onze loopclub draagt de gevleugelde benaming: 'Mean Machine Running Team'.  Ledenaantal: 3 lopers. 

Vol is namelijk vol.

Uw verslaggever is benoemd tot de Président Fondateur van dit zootje ongeregeld.  Deze benoeming is helaas voor het leven.

Onze quizploeg is een onderafdeling van onze loopclub.

We waren quasi op volle oorlogssterkte (enkel mijn vrouw ontbrak; een geldig doktersbriefje was in ons bezit).

Schouwing der troepen: de lopers: Moi, mijn vriend Tom en Jan J.  De loopgroep werd aangevuld met Jan T. en Jan D. 

U merkt het: zodra u "Jan" roept in de richting van onze quizploeg, draaien er een drietal het hoofd.

 

*****

 

U weet dat domheid niet bepaald een schaars goed is op deze planeet. 

Zij die ooit het twijfelachtige genoegen genoten hebben om na gedane studies Militaire Dienstplicht te lopen, hebben vanop de eerste rij kunnen vaststellen dat domheid er welig tiert. 

Sterker nog, dat domheid er zelfs absoluut tot aanbeveling strekt.  Zeker indien u er een carrière overweegt en er sterren en strepen wenst te vergaren.

 

U kent wellicht de Gauss-curve. 

Over de normale verdeling.

 

 

gauss

 

 

 

 

Alles is verdeeld volgens de Gauss-curve. 

Van intelligentie (lomp links, slim rechts) tot omvang vrouwenborsten (Justine links, Serena rechts).

Onze quizploeg situeert zich qua intelligentie uiterst rechts. 

In feite donderen we rechts van de curve af op de wijze van een schanssprong van 'Eddy the Eagle' te Garmisch Partenkirchen.

 

*****

 

Zaterdag 30 januari.

 

Had ik een paar kronieken geleden niet ritueel afscheid genomen van de  witte winter 2009-2010? 

Maar zaterdag lag er weer een fijn sneeuwtapijt.  Enkele verse centimeters knorren onder mijn voetjes...

En het blijft niet bij knorren.

Het kraakt bijwijlen onrustwekkend.  Onder het dunne sneeuwlaagje gaan ijsplaten schuil, die op hun beurt plassen ijswater verbergen.

Ik voel me de kapitein van de Titanic, op ramkoers met een ijsplaat....

 

*****

 

Ik had op voorhand al een spiekbriefje gemaakt met daarop in chronologische volgorde alle winnaars van 'De Slimste Mens ter Wereld', maar dat vroegen ze weer niet natuurlijk.

Jammer.

Godzijdank is onze ploeg erg complementair. 

Ieder lid heeft een aantal specialiteiten.

Jan T. vliegt voor zijn werk de halve planeet rond, dus die kent alle landen, hoofdsteden, luchthavens, maar combineert dat met een waarlijk verbijsterende kennis van marginale zaken, zoals bijvoorbeeld de namen van de teamleden van alle basketploegen in de Ethiopische tweede klasse.

Tom is leraar wiskunde, dus die kan zelfs rekenen zonder rekenmachine.  Zijn kennis van voetbaltrivia loopt tot in het absurde.  Wie won wanneer 'de Gouden Schoen' en met hoeveel punten voorsprong op welke tweede?

Jan J. kent vogels die uitgestorven zijn en planten die oneetbaar zijn, en omgekeerd, en kent daarnaast alle onderdelen en ziektes van het menselijk lichaam, medische troep.

Jan D. heeft ook een klassieke opleiding genoten en verknoeid, kent dus flarden Latijn, automerken en -logo's, stripfiguren, TV-roddels, droedels en onontwarbare puzzels.  Vraag Jan D. de naam van de vliegtuigen die welke  atoombommen op welke steden  hebben gegooid en hij weet het aantal slachtoffers per stad te melden, aangevuld met hun namen, voornamen en adressen.

Mijn vrouw ontbrak, wat ons een serieus hiaat opleverde in TV-programma's, Vitaya, alle vrouwenzaken, boeken, medische zaken, koningshuizen en welke prins van België hoeveel kinderen heeft (en welke absurde namen die mormels meekregen), mode en dies meer...

 

En Moi?

Ah oui...

Moi.

Ikzelf ben dan weer erg goed in het volgende onderdeel: de aandacht trekken van de ober. 

Zodat we niet zonder drank vallen.

Cruciale taak, dat spreekt!

 

Een tweede opdracht (daaraan gerelateerd) die ik dien te vervullen: de timing van de dranken voor de quizploeg. 

Uit bittere ervaring hebben we geleerd dat  overmatige consumptie van Duvel een nefaste invloed heeft op onze quizprestaties. 

Vandaar werd volgend reglement in het leven geroepen:

  • van 20 tot 21u: enkel koffie, cola zero, verse dagsoep en desnoods al een pintje, Palm of Hoegaarden,
  • van 21 tot 22u: bieren van hoge gisting zijn toegelaten, mits afgewisseld  met bruiswater, fruitsap, cola en een broodje kaas of ham,
  • vanaf 22u tot einde: alle remmen los...

Meestal is rond 22 u de kloof met de andere ploegen al in die mate geruststellend uitgediept, dat we ons enige vertroebeling en verstrooiing kunnen permitteren.

 

Een andere taak die ik tijdens een quiz op mij neem is: 'het goedkeurend knorren'. 

Dat gaat als volgt:

Er wordt een vraag gesteld.

Ik weet uiteraard weer van niks.

Jan of Tom geeft razendsnel het correcte antwoord.

Ik knor goedkeurend.

Het antwoord wordt neergeschreven.

 

De wenkbrauw!

Soms trek ik een wenkbrauw op.  Alsof ik twijfel aan het antwoord (terwijl ik meestal de vraag niet eens begrijp).  Maar die opgetrokken wenkbrauw is enkel een aansporing om alsnog dieper na te denken over het antwoord. 

Dat is mijn manier om de ploeg alert te houden.

Daar schuilt een gevaar in.  Het eerste intuïtieve antwoord is dikwijls het juiste.

 

Erg vermoeiend allemaal...

 

Opgepast, mijn takenpakket is bij deze nog niet helemaal behandeld.

 

*****

 

Krak!

Mijn rechtervoet gaat door een ijsplaat heen en ik voel een gulp ijswater mijn schoen binnendringen.

Wat is dat lekker koud!

We zijn nu ongeveer drie kwartier aan het lopen.  Alle systemen zijn op bedrijfstemperatuur...

En amper tien stappen verder...

krak

....links een nat voetje...

 

*****

 

Een volgende opdracht waarvoor ik tijdens de quiz de verantwoordelijkheid draag als Président Fondateur, is het Pearl Harbor-moment.

Tijdens een quiz krijgt u als ploeg een hoop papieren op de tafel.  Opdrachtbladen, kladbladen of quiz-uitnodigingen.

Dat begint op den duur serieus in de weg te liggen. Door de bomen zien we het papieren bos niet meer, zeg maar.

Dan komt ons Pearl Harbor-moment.

Een papieren vliegtuigje vouwen kan iedereen.

En het blijkt tevens een aanstekelijk iets te zijn.

Binnen de tien minuten hangt het zwerk vol met papieren vliegtuigjes.

En zo geraken wij van ons overtollig papier af.

En populair dat we ons daar mee maken!

 

*****

 

Mijn zaterdagse duurloop klok ik af na 1u25 minuten, met twee natte voeten.  Maar er is wel de bevestiging dat ik nu al een paar weken pijnvrij kan trainen.  Mijn sessies bij de osteopaat bleken efficiënt.

De afspraak is dat we mekaar niet meer zien, ten minste zolang ik probleemloos loop.  En vlak voor en/of na de 20 Km door Brussel doen we een check-up.

Steven, de osteopaat, wordt bij deze verheven tot het statuut van halfgod. 

Hij vervoegt de galerij der onsterfelijken.

 

*****

 

Sinds dit jaar hebben we ondervonden dat er nood was aan een bijkomende maatregel voor onze quizploeg.

De brilfactor.

Omdat wij heren van stand zijn, lagen er op een bepaald moment maar liefst 3 leesbrillen op de tafel. 

Van een verschillende sterkte. 

Maar wel ongeveer hetzelfde van uitzicht. 

Vanaf drankmoment 22 uur heeft een groot deel van onze ploeg de quiz visueel gehandicapt moeten afwerken, wegens constant de verkeerde bril op de neus. 

De ene keer  keek ik met sterkte +5 naar Tom, en kreeg op die manier toch wel iets teveel schokkende anatomische details van zijn gelaat mee. 

Een ander moment zat  ik dan weer met toegeknepen ogen naar troebele

koeien van letters

te staren. 

't Was niet proper.

 

*****

 

Maandag 1 februari

 

Vandaag loopsessie twee van de week. 

En ja hoor. 

Weer sneeuw.  Vers bijgevallen.

De weg is spekglad.

Alweer.

Mijn thuisstad is zuiniger geworden met zout.

Maar op het randje van de weg ligt nog wat malse sneeuw, waar grip te vinden is.

 

Eens het bos in, is het gevaar op schuif- en valpartijen zo goed als onbestaand. 

De zon is mijn olijke gezel. 

Ik neurie een vrolijk lied. 

Adem.

Voel me herboren.

 

Dit is het liefste wat ik doe.

Dit is het enige wat ik graag doe.

Lopen.

Lopen.

Lopen.

Ik kijk naar beneden en zie mijn voeten ritmisch dansen. 

Het is goed.

Alles is goed.

De zon verdwijnt en het wordt langzaam donkerder.

Het begint lichtjes te sneeuwen.

Jingle bells.

Even later geselen duizenden stofhagelsteentjes mijn aangezicht. 

Prikkelend.

Ik leef!

 

*****

 

Quiz?

Gewonnen.

Noblesse oblige.

9 punten los.

Olie drijft boven.

Een deel van de quizploeg doet een uitgebreide nabeschouwing in de kroeg.  Ze zullen omstreeks half vijf, vermoeid maar gelukkig, de bedstee inkruipen....

Uw dienaar niet.

Ah neen.

's Anderendaags ochtendlijke duurloop.

29-01-10

Hagar de Verschrikkelijke

Hagar de Verschrikkelijke

 

Woensdag 27 januari.

Hoera!

Het vriest.

Wat was dat lang geleden!

We hadden de airco thuis al afgestoft, want de temperatuur in huis begon wreed op te lopen.  Maar nu vriest het weer.

 

De loopschoenen aan om de ochtendlijke  koude te gaan trotseren.  Kilometers maken. 

Wat zegt de klok?

Niks.

Hoe laat is het?

8u20!!!!

 

*****

 

8u20!!!!

In mijn studententijd waggelde ik omstreeks dat uur van de kroeg naar mijn kot, onderwijl de mannen van de vuilkar moed insprekend.

De cafébaas van mijn stamcafé, 'The Seven Oaks', iemand die ook nooit daglicht zag, heeft me wel eens gesuggereerd dat ik mijn kot 's nachts evengoed zou kunnen doorverhuren.

"Je bent er tenslotte nooit 's nachts", zei deze grauwbleke man, die  qua huidskleur verdacht veel gelijkenissen vertoonde met Count Dracula.

Daar had hij wel een punt.

En ik nog een pint.

 

*****

 

8u20 dus.

Maar nu ben ik gezegend met een andere verslaving. 

De loopverslaving.

 

*****

 

Nu ja, ik hield me tijdens mijn studententijd mijlenver van alles wat naar sport neigde.  Bij nader inzien, ik was allergisch voor alles wat naar inspanning tout court neigde.

 

Toch heb ik één keer een serieuze loopinspanning geleverd tijdens mijn doortocht als student te Leuven. 

Ik zat achterop de fiets bij een collega-student.

En dan zijn ze daar natuurlijk, de fascistoïde flikken!

En ze hadden geen poot om op te staan, dacht ik zo.

Enkele kleine tekortkomingen zoals:

  • geen werkend voor -,  noch achterlicht (wat je niet hebt, kan niet werken),
  • een nijpend gebrek aan reflectoren vooraan, achteraan en opzij,
  • de afwezigheid van een bel

even buiten beschouwing gelaten, zou het puur muggenzifterij zijn, moesten wij hiervoor een bekeuring krijgen. 

En puur technisch gesproken waren wij niet eens de eigenaar van deze fiets, meen ik me te herinneren. 

Diefstal is nu meteen weer een zwaar woord, iets te pejoratief dunkt me; bruikleen lijkt me iets vriendelijker.

De arm der wet dacht daar anders over.

Ze wilden ons aanhouden voor controle voertuig en berijders.  Ze maakten  de nodige armbewegingen om ons dat duidelijk te maken.

Wij gebaarden van krommenaas en namen de beslissing: wegwezen!

Ik schoot als een krommenaas weg.  Mijn collega ook. 

Een politieagent dacht dat hij mij wel kon vatten en zette de achtervolging in.

Haha, de zelfoverschatting!

Let the games begin!

Ik weet niet hoe de opleiding van de flikken er qua fysieke proeven uitziet, maar ik vrees dat het lamentabel is.   Ik was nog maar amper opgewarmd of hij moest er al af.

Jammer.

 

*****

 

8u20 dus.

Het is zelfs nog niet helemaal licht. 

En de medemensen zitten allemaal chagrijnig te kijken in hun auto op weg naar weer een dag slaafs werken. 

Jeugd met boekentassen op fietsen, zonder licht (waar zitten die overijverige flikken nu?!?), op weg naar nutteloze schoolse inzichten.

 

*****

 

Hard bevroren ondergrond. 

Het is -5° C. 

Zelfs met twee paar handschoenen blijven mijn vingers gevoelloos verkleumd.

Vorige week heb ik een zware drietrainingenweek afgewerkt, deze week schroeven we weer even terug naar twee (ook wel wegens een te drukke agenda), maar volgende week stomen we weer volle kracht vooruit.

Dit is mijn tweede van de week.

 

*****

 

Mijn doortocht als student te Leuven was kort, maar enorm krachtig.

Studeren was niet gemakkelijk, want ik had teveel té slechte vrienden.

Laat mij er twee aan u voorstellen.

Eerst was er Lothar. 

Een woeste naam voor iemand die er minstens zo woest uitzag.  Twee karbonkels van brandende ogen in een overdreven behaard gelaat.   Die kop stond middels een stierennek op een kort,  gedrongen, gespierd lichaam.

 

Kent u Hagar? 

Van de strip?

 

hagar

 

 

Zo zag Lothar er dus uit, moest hij fris geschoren zijn.

De beker met schuimend gerstenat was ook altijd onlosmakelijk met Lothar verbonden.

Lothar heeft me op het slechte pad gebracht. 

Nu ja, daar heeft hij niet zo erg veel moeite voor moeten doen.

Een voordeel van in het gezelschap van Lothar te vertoeven was dat je nooit ruzie kreeg.  Lothar zag er namelijk uit als een kruising tussen een  ongewassen Neanderthaler en een Rottweiler met tandpijn, als u begrijpt wat ik bedoel.

Zijn broer was nog iets erger.  Wanneer je met die twee op stap was, had je altijd plaats aan de toog.

 

*****

 

De bossen van Wortel in.  De zon doet een beetje vergeefse moeite om mijn arme knoken op te warmen.

Verrassend veel lopers in de bossen vandaag. 

Een hond met een vrouw (heum, dat moet omgekeerd zijn).  Een duo koffiekletsende vrouwen tegen een tempo dat net niet achteruit lopen is.  En dan nog een magere, getaande loper.

Had ik er geen vijf geteld?

Ah ja, ik nog.

 

*****

 

Lothar zat niet op kot in Leuven.

Hij pendelde dagelijks over en weer. 

Soms bleef hij bij mij op kot slapen. 

Ooit heeft hij het gepresteerd om op maandag naar de les te vertrekken en pas op donderdagochtend terug thuis te komen. 

Zijn ouders vonden dat niet abnormaal.

Moest ik zo'n stunt uithalen, dan hadden mijn ouders het Belgisch Leger al ingeschakeld om mij op te sporen.

 

 

De tegenpool van Lothar was Wim.

Die zag er dan weer uit als Jezus van Nazareth.

images

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar dan zonder de staf.

En zonder schapen.

Zonder baard.

Zonder soepjurk.

Met een jeansbroek.

Fatsoenlijk schoeisel.

Iets korter haar.

Nu ja, bij nader inzien, hij trok helemaal niet op Jezus.

 

Maar hij had toch een soort zalvende sérieux over zich.  Van hem gelooft een mens alles blindelings.  Wim zou zelfs een kapotte helikopter kunnen verkopen aan een blinde met één been.

En dat heeft ons toch geen windeieren gelegd.

Wanneer op donderdagavond  de bodem van onze geldbeugel helemaal bereikt was, dan konden we rekenen op het onschuldige gezicht van Wim om ons toch aan gratis bier te helpen.

We trokken met zijn drieën naar een of andere fuif in het Leuvense.  Liefst een duo-organisatie van een paar studentenclubs.  Zo had de organisatie niet echt een beeld wie tot de helpers moest gerekend worden.

Wim trok dan met veel misbaar achter de toog, joviaal totaal onbekenden groetend, een paar gillende keukenmeiden met een vingerwijzing wegsturend,  links en rechts wat kritiek spuiend op de tappers en hun tapcapaciteiten om tenslotte zelf enthousiast de tap te laten vloeien.  Hij voorzag ons (en zichzelf) rijkelijk van gratis bier.

Lukte steevast.

Wim.

De dorstigen laven.

Dan toch Jezus.

 

*****

 

Uiteindelijk heb ik 1 uur 23 minuten gelopen over mijn grootste omloop. 

U merkt het, ik ben al een tikkeltje sneller aan het lopen.

Niks schokkend. 

Normaal loop ik nog een drie tot zeven minuten sneller  over deze afstand, afhankelijk van welk duurlooptempo ik me opleg. 

Maar het gaat de goede kant op.

En wie weet, de Valentijnjogging in Lichtaart. 

Mijn besttijd staat er op 48 minuten rond....

Maar als het niet lukt, dan zij het maar zo...

Want in feite staat alles dit jaar in het teken van de 20 Km door Brussel.  Daar wil ik alle registers nog eens opentrekken.

En en passant Hoogstraten en Minderhout natuurlijk.

 

26-01-10

Griekse beginselen

Griekse beginselen

 

Zaterdag 23 januari.

 

 

Ik had geen goesting om te lopen.

Dat overkomt me heel zelden.

Ik slef door het huis.  Ik pak links en rechts iets vast, om het vervolgens verloren te leggen.

Plots valt me te binnen dat ik iets uit de garage moet halen.

Vijf meter verder. 

Ik sta in de garage. 

En weet begot niet meer wat ik nodig had.  Sta als een koe naar een trein te kijken.

Terug naar de keuken.

Fruitsap!

Dat was het!

 

*****

 

Vandaag is het de cross in Wortel, normaal een vaste afspraak op de loopkalender.  Maar we doen niet mee.

En dat wringt.

Vandaar waarschijnlijk geen zin om nu te gaan lopen.

Mark moet dringend tot de orde herroepen worden.

HERPAK U!

NEEM JE BED OP EN WANDEL!

Grinta nondedju!

Er moet gelopen worden, willen we in blakende conditie geraken.  De 20 Km van Brussel nadert met rasse schreden!

Räder müssen rollen für den Sieg!

Voeten moeten afwikkelen voor de zege!

En ik verplicht me om alles uit de kast te halen,  te beginnen met mijn loopspullen....

 

*****

 

Ik sta beneden.

En merk dat ik geen loopsokken heb meegebracht.

Miljaar.

Terug naar boven.

Onderweg vind ik mijn looponderbroek.

Waarschijnlijk uit mijn handen gevallen tijdens de vorige afdaling.

 

Intermezzo: inderdaad, ik heb een speciale looponderbroek.  Met platte naden, die niet kunnen irriteren. 

Nu denkt u dat ik slechts één exemplaar heb. 

Dat klopt. 

Zodra ze vuil is, draai ik ze binnenstebuiten, dan heb ik er al meteen één extra....

Milieu...

 

*****

 

Opnieuw beneden.

Nu blijk ik ook nog eens mijn compressiekousen vergeten te zijn.

Maar enfin!!!

Terug naar boven.

Ik heb het gevoel dat ik zo wel aan voldoende kilometers zal komen vandaag.

 

*****

 

Beneden.

Je gelooft het niet. 

Hartslagmeter vergeten.

Fuck it.

Dan maar zonder.

 

*****

Ik vind maar 1 handschoen.

 

*****

 

 

Ik begeef me uiteindelijk met anderhalve schoen op pad. 

Mijn vaste loopronde.

De vaste lezers kunnen dat toertje inmiddels ook al voor de geest halen, vermoed ik.  Visualiseren heet dat. 

Ter hoogte van het kruispunt voor het Bootjesven, kan ik niet nalaten naar rechts te kijken.  Daar zal straks de cross worden gelopen. 

In de verte zie ik de tent, die dienstig is als kleedkamer.

Ha,  de charme van de cross.  Omkleden in een tent.  De temperatuur binnen in de tent is nauwelijks 1 graad hoger dan de buitentemperatuur.

Na de cross kan je daar dus de dampende lijven van de atleten aanschouwen. Een longontsteking loert om de hoek.

 

Maar ik loop dus niet mee.

Dju.

 

*****

Er is twijfel.

Twijfel of ik wel voldoende hersteld ben van de blessure om voluit te gaan.  En daarom geen cross voor mij.

Het debuut wordt dus, zoals gezegd, uitgesteld naar de Valentijnjogging.  Donderdag heb ik een behandeling bij de osteopaat; in zijn bekwame handen leg ik mijn onzekere lot.

 

*****

 

Het is elk jaar ook wat.  De laatste winter die ik zonder blessure ben ingegaan was die van 2003.  Nadien was het elk jaar prijs.  Telkens omstreeks september of oktober liep ik een min of meer ernstige blessure op.

Feest!

 

De blessure van dit jaar is wel de meest verontrustende. 

Nu ja, dat zeg ik elk jaar. 

Hoewel ik deze blessure met plezier wil inruilen voor een achillesaandoening.  Dan weet je dat je 6 weken later terug als nieuw bent.

 

Nu knaagt de onzekerheid.

Anderzijds voel ik dat er toch een voorzichtige vorm van beterschap is.

Ik veronderstel dan ook dat we aan de vooravond staan van de zoveelste comeback.

Nu ik er eens over nadenk.  Ik heb meer comebacks gemaakt dan Clijsters, Museeuw, Henin, Schumacher, wijlen Vandenbroucke en La Esterella samen.

 

*****

 

 

Stel dat u de volgende opdracht krijgt:

Zorg ervoor dat u binnen de 10 seconden een brandwonde oploopt (2de graads), zonder gebruik te maken van een open vlam of een hittebron.

Zou u dat lukken?

Gesteld dat u gestoord genoeg zou zijn om het te willen proberen?

 

Het kan dus, maar het vergt wel wat van een mens.

Mijn vriend Tom had wat tijd te verkwisten en kwam bij mij de winkel binnengelopen.  Er staat hier altijd wel een Playstation te snorren.

Tom, sportman in hart en ziel, koos het spel: 'Olympic Games'.

Eén van de onderdelen was de 100 meter sprint.

Door afwisselend twee knoppen op de controller aan te tikken, werd zijn figuurtje aangedreven.

 

Tom zette zich klaar.

Cola light en een zakje zure beertjes binnen handbereik (de échte sportman verzorgt zich goed).

Tom had tijdens de opwarming minstens evenveel charismatische bewegingen in huis als ene Usain Bolt (kwatongen beweren zelfs dat het er lichtjes over was; kwatongen zouden in deze wel eens gelijk kunnen hebben!).  Tom was in goede doen.  Knipogen naar en dollen met onbestaande camera's, pijl- en boogbewegingen makend, zich keihard in het gelaat meppen, rare danspasjes makend....

Het was hem duidelijk menens.

Het startpistool weerklinkt en Tom begint als een razende met zijn wijsvinger afwisselend over de twee knoppen te wrijven.

9.56!

Straffer dan Bolt.

En inderdaad, in diezelfde 9.56 seconden had Tom een blaar op de wijsvinger opgelopen.

Dat, Dames en Heren van de jury, noemen wij grinta.

Helemaal door het lint gaan en toch niet versagen!

 

Met dezelfde grinta stort Tom zich dagelijks op de zure beertjes, de colaflesjes, de poepegatjes, de zuurtjes, de groentjes....  Tom kan wel een zakje of 4 achter mekaar opvreten.  Goed voor toch een slordige 320 gram snoepgoed.

Mix dat met vier blikjes Cola light (calorievrij!), 1,3 liter is dat, en je hebt een bruisende cocktail van naar schatting 2 dm³ dat ligt te borrelen in zijn maag.

 

*****

 

Tom had de smaak meteen goed te pakken en heeft vervolgens een Wii van Nintento gekocht.

Ja, hoe zal ik het zeggen, hij werd toch wat dikskes van dat dagelijkse gesnoep en dacht dat een beetje sport geen kwaad zou kunnen.

Beginnen doen we met virtuele sport.

Dus een Wii-spelconsole en een paar sportspelletjes aangeschaft.

En omdat alleen sporten zo zielig is en de brandende dorst naar competitie moest geblust worden, werd ik zijn sparringpartner op de Wii.

Van moetens.

Maar u kent mij inmiddels, elke uitdagende handschoen die mij toegeworpen wordt, neem ik volgaarne aan.

 

*****

 

En daardoor heb ik nu dus een slechte schouder.

Een pees in de schouder beschadigd tijdens het golfen.

Op de Wii dus.

Overbelasting.

Wegens dagenlang de Tiger Woods uit te hangen, samen met Tom.

Op mijn werk.

 

*****

 

Pas op, dat was niet eens de eerste sportspelconsoleblessure die ik heb opgelopen.

Ooit heb ik een duimblessure gehad, te wijten aan het overmatig spelen op een Playstation. 

Gran Turismo! 

Met autotjes racen! 

Mijn duim deed pijn van het gas geven. 

En gas geven was het enige wat we deden, want, laat ons wel wezen,  'freinen is voor coiffeurs en janetten'.

Voor de Nederlanders op deze blog enige duiding. 

'Freinen is voor coiffeurs en janetten' betekent:

  • freinen: remmen, van het Franse werkwoord freiner, zie ook: coup de frein: remstoot, niet te verwarren met coup fraises, ijscoupe met aardbeien,
  • coiffeurs: haarkappers, ook al van het Franse werkwoord coiffer, coiffeur, of friser, friseren, friseur, niet te verwarren met coup fraises, aardbeienkapsel,
  • janetten: mannen die de herenliefde bedrijven, aanhangers van de Griekse beginselen, dikwijls friseurs zonder coup fraises, aambeienkapsel,....

Wat hebben we vandaag geleerd?

Dus, samengevat, in correct Nederlands:

Remmen is voor haarkappers en mannen die de herenliefde bedrijven,  aanhangers van de Griekse beginselen die graag een ijscoupe aardbeien nuttigen.

Simple comme bonjour.

 

Een overbelastingsblessure in mijn duim dus, van gas geven op de Playstation.

Moet je vooral fier op zijn (hoor ik de coulissen hardop denken).

Maar vooral grinta voor hebben!

 

Een vriend van mij had zijn dochter een Wii-dansmat gegeven.  Dan moet je op het ritme van de muziek de symbolen op de mat aantoetsen met de voet.

Knieblessure!

Kon mijn vriend niet mee lachen....

Sport blijft gevaarlijk...

 

*****

 

Grinta.

Het woord viel hier al eerder.

Grinta of verbeten gedrevenheid. 

Absoluut basiskenmerk voor de loper.

 

Voetballers hebben geen grinta.  Wel een Vuitton tasje en een gestileerde , gefriseerde haarcoupe.

Coupe fraises, meen ik te weten.

 

*****

 

Mijn verkoudheid is inmiddels in de definitieve plooi gevallen.  We vullen zakdoeken tegen een schrikbarend tempo.

Maar nu is mijn vrouw ziek.

En meteen goed ziek.

Bronchitis.

Ze hoest als een astmatische zeehond.

Strijken, op de knietjes de gang dweilen, de ramen kuisen, boodschappen doen, werken, de was, stofzuigen, een koele Trappist voor mij gaan halen uit de ijskoude garage, het valt haar allemaal erg zwaar.

Ik begrijp dat.

 

Ze is zo ziek als een hond dus.

Ik heb haar de toegang tot het echtelijk bed ontzegd (ja, ik kan ook hard zijn als het moet).

Zodat ik toch minstens van een verkwikkende nachtrust kan genieten. 

 

Pas op, ik ben geen onmens. 

Ik zeg niet dat mijn vrouw in het tuinhuis moet slapen.

Neen, dat kan helaas niet.  

Er is namelijk te weinig plaats. 

Morgen mag mijn vrouw het tuinhuis opruimen.  Een frisse neus halen, heet dat in de volksmond.

 

Te weinig plaats dus in het tuinhuis.

Neen, ze mag beneden op de zetel slapen.  Zodat de atleet toch ongestoord kan slapen.

 

Nu, dat is niet helemaal waar. 

Dacht u nu werkelijk dat ik zo'n barbaar was?

Neen, wees eens eerlijk....

Dacht u dat echt?

Waar ziet u mij voor aan?

Neen, ze mag nog altijd in ons bed.  Een half uur voor ik ga slapen, mag ze even in ons bed gaan liggen, meer bepaald op mijn plaats.

Zo is mijn plaats al warm wanneer ik naar boven kom.

Dan moet ze er wel uit.

 

En mag ze beneden liggen blaffen.

Kind 2 droomt al lang van een hond.

Dichter zullen we nooit komen....

22-01-10

Armageddon

Armageddon

 

 

Woensdag.

Derde duurloop deze week. 

Zo komen we op een 'grand total' van 4 loopuren. 

Buigend als een knipmes neem ik het stormachtig applaus in ontvangst.

Nee maar, het wordt zelfs een staande ovatie!

U bent werkelijk veel te vriendelijk...

 

****

 

Derde duurloop dus.

En eindelijk zijn we van alle winterse ellende verlost. 

Geen sneeuw of ijs meer, het maagdelijk wit heeft plaats gemaakt voor alle tinten bruin. 

De dreven en zandpaden liggen er erg veerkrachtig bij.  De diepere ondergrond is nog bevroren en het dooiwater maakt de toplaag vettig en zwaar beloopbaar.  De toplaag deint onder mijn voetjes.

Voetjes, gemaakt voor het lopen.

Sommige mensen vinden het al bijna lente.  Voelen het kriebelen op diverse plaatsen. Worden krols.

Een dartel paard in de weide.

 

Mijn verkoudheid begint te wijken.   Nu de naweeën nog.  Ik hoest, rochel en snuit met veel theatraal kabaal.

Ik lijk wel een slak. 

Ik laat namelijk een slijmspoor na.

 

*****

 

Het loopt lekker.

Toch ook wel koud.  Rond de 3 graden.

In kadans.

Op het boswegeltje, op het uiterste punt van mijn duurloop, ligt nu al enkele weken een ontschorste boom dwars over het weggetje.  Een dwarsligger.

Een leuke afwisseling in het parcours.

De sneeuw- en ijzelperiode van de laatste tijd zorgde ervoor dat ik er telkens halt hield om er voorzichtig over te stappen.  Voorzichtigheid was de boodschap (moeder aller porseleinkasten nog aan toe); ik wou er mijn heupstand niet verknallen met een domme val.

Vandaag geen sneeuw of ijs meer.

Dus dit frivole veulen (nu ja, oude knol) zal eens een sierlijke sprong over de boomstam maken. 

En daarbij wou ik een steeple-touch inlassen. 

Je zet af, tikt met de andere voet boven op de boom, zet daarbij af om zo fraai te landen aan de andere kant van de boom,  zonder snelheidsverlies.

Dat was het plan.

Ik zet me af.

Ik plaats mijn steeple-touch.

De boomstam blijkt groenig nat en spekglad.

Mijn steunbeen schuift weg naar rechts.

Ik ga net niet op mijn gezicht, scheur een spier of drie, breek een sleutelbeen en een knieschijf, loop een hernia op, voel een paar nekwervels verschuiven, breek twee tenen, verstuik een enkel of drie en moet vaststellen dat mijn haar in de war ligt.

Maar mijn heup overleeft het, merkwaardig genoeg.

Gelukkig dat niemand dit gezien heeft.

Dacht ik toch.

Tot ik een groep Nordic-walkers op de grond zie liggen. 

Proestend van het lachen.

Zal 't gaan ja?

 

*****

 

Ik loop verder. 

De zon wint langzaam aan kracht en verdrijft de laatste mistslierten.

De zandpaden tussen de uitgestrekte velden liggen er zwaar(moedig) bij.  Het is ploeteren.

Eén moedige loper is me voor geweest op dit pad.

 

 

Les 1 voor de beginnende Winnetou.

 

Aan de kleine voetafdruk valt af te lezen dat het een vrouw is.  Ik schat een kilo of 54, gezien het feit dat de afdrukken amper 12,63 mm diep zijn.  Ik merk dat ze pronerend afwikkelt  in haar enkelgewricht.  Haar snelheid ligt, gezien de paslengte  en de hoek van hielimpact, vermoedelijk rond de 10,62358 km/uur. 

Dat is respectabel. 

Ze is moeder van 1,8 kinderen en moet nog 7 jaar afbetalen aan een hypothecair krediet voor een halfopen bebouwing.  Gasverwarming en dubbel glas. Acajou gekleurd haar. Rechtshandig.  Heeft gele crocs.  Gaat jaarlijks naar 'The Night of the Proms'.  Werkt sinds kort halftijds.

Gek wat je allemaal, mits wat goede wil, kan aflezen aan een voetafdruk.

 

****

 

Ik steek de Rode Weg over.

En het is alsof de duivel er mee gemoeid is, maar wanneer ik de asfaltweg kruis, lig ik wéér bijna op mijn gezicht. 

Iets knapt in mijn lies.  Voel ik daar geen haarscheurtje in mijn trommelvlies?

3 graden, mijn oor.

Dit stuk asfaltweg is bevroren en glad als ijs.

Zal ik heelhuids thuiskomen?

 

*****

 

Nog een zanddreef of twee later.  Links kaatst het zonlicht op het dichtgevroren ven.  De bomen en struiken zorgen voor flitsend afwisselend zonlicht en schaduw.

Ik steek opnieuw de Rode Weg over. 

Geen schaatspartij deze keer.

Weer het bos in.

 

*****

 

In de berm zie ik plots twee Nordic poles (stokken), eenzaam gestald tegen een boom.  Ik vertraag voor dit toch wel vreemde beeld. 

Plots zie ik iets verder in het bos een mevrouw.

Ten minste, ik kijk knal op haar  blote reet.

Correctie: immense blote reet, moet dat zijn.

Correctie nummer 2: gigantische, immense blote reet, moet dat zijn.

Van een witheid die pijn doet aan de ogen (de ondraaglijke lichtheid van het bestaan).   Waar is mijn zonnebril?

Echte Kempense dikbil: 25 euro/kg.  Aanbakken met boerderijboter.

 

Ze zit gehurkt te plassen.

Een erg ontluisterend beeld, moet ik toegeven. 

Iets wat lang bijblijft.

 

Ik kuch even. 

Zo zijn we dan ook weer.

 

Ze kijkt geschrokken op en begint in paniek diverse lagen kleding op te trekken.  Een kop als een pioen.

Bijna had ik gezegd:

"Goeiedag, bleekscheet."

Maar ik kan de Winnetou in mij nog net tot de orde roepen.

Helaas ken ik haar niet.

Haar reet vanaf nu wel.

En dat is ook al helaas.

 

*****

 

Dat doet me trouwens denken aan een voorval een aantal jaren geleden op een dropping.  We hadden team gevormd met een bevriend koppel en gingen, gewapend met een fles jenever (tegen de bijtende kou), op tocht.

Maar zoals altijd was er meer jenever dan kou en de vrouw van mijn vriend was behoorlijk jolig.

En op een bepaald moment  moest ze ook nog eens plassen.

Ze verdwijnt de bosrand in, ietwat wankel, en na ontbloting van het nodige, hurkt ze neer.  Daarbij gaat ze klaarblijkelijk met het achterwerk quasi op het nest van een of andere vogel zitten.  Deze schrikt met het nodige kabaal op, waardoor mevrouw op haar beurt paniekerig opschrikt en achterover kukelt.  En vervolgens begint te schateren van het lachen....

 

Ja, u lacht.

Maar u moet zich even in de plaats van die arme vogel stellen.

Het is nacht.

Het is bitter koud.

Er is geen blaas op de TV.

De wormen waren schaars én anorectisch.

En plots komt daar een soort van, heum, vleesachtige komeet, qua formaat ongeveer 5 keer groter dan de ganse vogel, nedergedaald.

 

Warm, geel vocht spuwend!

Met een bezwerend pssschhhht-geluid.

 

Voor dat beest is dat puur 'Armageddon', maar dan zonder Bruce Willis.

 

Je zou voor minder een vogelhartaanval krijgen.

Waar zit de Vogelbescherming?

 

*****

 

 

Toen ik deze morgen thuis kwam van mijn duurloop, was de pedicure de tenen van mijn vrouw aan het bijvijlen. 

Nagels, om correct te zijn.

De pedicure vertelde me dat een vriendin van haar vorige week tijdens het lopen op ijzige ondergrond ten val was gekomen en knal op haar kin was gevallen.  Resultaat: een gebroken kaak.

Lekker!

Ik hoop dat ze yoghurt lust!

Ik deed behoorlijk stoer over dat zoiets stoms mij nooit zou overkomen.  Dat  je het lopen moet overlaten aan zij die er verstand van hebben, échte mannen en si en la.

 

Een kwartiertje later stap ik uit de douche.

Ik leg de handdoek buiten de douchecabine.

Mijn steunbeen stapt op de handdoek.

Onder de handdoek ligt een loopbroek.

Mijn steunbeen schuift weg.

Mijn andere voet knalt tegen de zijkant van de cabine.  Met mijn rechterhand vang ik mijn val op.  Helaas staat op de plaats waar ik mijn hand wil zetten een houten kistje met shampoo en dergelijke.

Resultaat: pijnlijke rechtervoet en drie sneden in mijn rechterhand.

 

Het bloed zeikt hier letterlijk in mijn klavier.

Hoort u mij klagen?

Dacht het niet!

Opgeven?

Nooit.

Ik ben namelijk een beest.

Enfin, ik ruik toch naar een beest.

 

*****

 

Diezelfde voormiddag.

Met een pijnlijke hand loop ik mankend naar de brievenbus.

De niveauverschillen in mijn tuinpad, in Portugese graniet, worden opgevangen door granieten boordstenen (het mocht iets kosten).

Al jaren wandel ik onnadenkend over die trapjes.

Nu niet.

Ik mistrap me.

Val net niet.

 

 

Ik denk dat ik terug in bed kruip.

 

 

_______________________

Dienstmededeling: Zaterdag 23 januari, cross te Wortel.  Normaal de eerste afspraak van het loopseizoen.  Maar ik vrees dat ik mijn rentree op wedstrijdniveau nog even voor mij uitschuif.  Faalangst.  Te weinig fond. Nog te weinig vertrouwen in de heup/bekken.

Volgend streefdoel: Valentijnjogging Lichtaart. 

En ja, ik weet het, dat is februari....

19-01-10

Roze olifant

Roze olifant

 

'k zen zo ziek als nen hond.

Zaterdag duurloop in gure weersomstandigheden. 

En eigenlijk had ik dat beter niet gedaan, want vrijdag had ik al een voorsmaakje gekregen van wat er me te wachten stond: hoofdpijn, schorre stem, hoofd vol met watten.

Maar de zoete plicht roept, dus gaan we lopen.  Goed aangekleed en hopen dat ik het niet erger maak.

Zaterdagavond zat er dus een platgereden vogeltje in de zetel te zieltogen. 

Infectie van de luchtwegen.

Slijm hoesten en snotterbuien.

 

*****

 

Mijn vrouw heeft een medische achtergrond.

Zodra iemand sporen van ziekte en/of ander lichamelijk ongemak vertoont, duikt zij in gestrekte draf (kataklop, kataklop) de medicijnkast in, op zoek naar verlichting en medicatie. 

In een mum van tijd heb ik een explosieve cocktail slijmoplossers, hoestbevorderende hoestremmers, pijnstillende en koortswerende middelen achter de kiezen.

En vitamine C.

En weerstandopbouwers.

Moest er een dopingcontrole zijn, dan zou ik geschorst worden voor het leven.  Dopingdokter Fuentes is klein grut vergeleken met mijn vrouw. 

Door de mix aan medicatie geef ik zelfs licht af in het donker.

 

*****

 

Maar het helpt!

Een half uurtje later ben ik terug het mannetje én in staat om bomen met de botte bijl om te hakken (waar gehakt wordt vallen splinters), buffels met blote hand te dresseren (pootje, hij is braaf) en te armworstelen met vrouwelijke zwemsters uit het voormalige Oostblok (met meer snor en borsthaar dan ik).

 

*****

 

De medicijnen helpen....een uurtje.

Dan zak je weer als een brokje ellende in elkaar.

Sinutab, Dafalgan Forte nu!

Doet me trouwens denken aan een voorval een paar jaar geleden.  Ik had Sinusitis en ging dat oplossen met zelfmedicatie.

Ik nam op een halve dag een forse dosis Sinutab.

Roze olifantjes alom. 

Staart aan slurf.

Slaart aan sturf.

Slurt aan staarf.

In de zetel zat ik met een schaapachtige glimlach voor me uit te staren, zo high als een kanarie op speed.

Tot ik mijn hartslag even controleerde.

36.

Hartslag 36.

Nu heb ik, als duursporter, een trage pols in rust, maar 36, dat is Merckxiaans. 

BOENK - BOENK

Lange tijd niks.

BOENK - BOENK.

Lange tijd niks.

 

Ik was er niet helemaal gerust in. 

Bijsluiter Sinutab gelezen en, ja hoor, als neveneffect: vertraging hartslag.

En ik moest nog gaan slapen!  En dan vertraagt de hartslag nog wat. 

Lang opgebleven die avond....

 

*****

 

Zondag.

Onrustige nacht gehad. 

Vrouw wakker gehouden met mijn verkouden gesnurk. 

Waar gehakt wordt vallen splinters.

Maar op zondag moest niks.  Ik sleep me van tafel naar zetel en terug, badend in sloten gloeiendhete thee citroen en wadend door een zondvloed aan zakdoeken met inhoud. 

Er komt van alles los. 

Ik rochel als een oudmannetjeshuis.

 

*****

 

Maandag.

Redelijk geslapen. 

Althans toch tot vijf uur.

Wakker geworden omdat mijn rechterneusgat potdicht zit en het linker hypergevoelig is omdat er constant koude lucht door ingeademd wordt.

Snuiten.

Lukt niet.

Ik draai me op de andere zijde.

Even later beginnen de slijmen naar het andere neusgat te migreren.

Actie nu!

Ik neem een zakdoek en trompetter als een volleerde roze olifant mijn vrouw wakker.

Goeiemorgen schat!

Nu ze toch wakker is, gaan we er vol voor.

Niezen,

rochelen,

snuiten.

Nog eens niezen.

En rochelen.

Alles met succes....

 

*****

 

Mijn eten smaakt niet.  Of ik nu een stuk appel eet of mijn tanden in een ui zet, maakt geen enkel verschil.  Thee zou warm water kunnen zijn.

 

 

*****

 

Maandag.

Auto naar de garage gebracht.

Onderhoudsbeurt.

Ik loop dan altijd terug naar huis.

 

De allereerste keer dat ik me meldde bij de garage voor een onderhoudsbeurt (voor de auto, zieke geesten), vroeg de garagist of hij me even naar huis moest brengen.

 

Ik antwoordde:"Brave man met geoliede handen, ik loop terug naar huis."

Hij: "Maar dat is een kilometer of 11!"

Ik: "Ja, waarde joint de cullasier."

Hij: "En hoe lang doe je daar dan over?"

Ik: "Een dik uurtje, maar ik loop eerst nog via Meerle, want anders kom ik niet aan voldoende kilometers, waarde luchtfilteraar."

Hij: "Zot."

Ik: "Ja, waarde oliepeiloppuntsteller."

 

 

*****

 

Ik loop terug naar huis en met nog wat extra lusjes op het einde kom ik bijna aan het uur.  Een uurtje in de mist.

Het verjaagt in elk geval de mist uit mijn hoofd.

De zakdoeken stapelen zich op.

 

Normaal heb ik volgend weekend de eerste afspraak van het seizoen; de cross in Wortel. 

Ik twijfel of het verstandig is om er aan de start te verschijnen.  Moest ik het als een training kunnen beschouwen, en de wedstrijd aan trainingstempo afwerken, dan zou het kunnen.  Maar 6 kilometer tegen een traag tempo, dat is vragen om een nieuwe valling.

En ik ken mezelf, eens het startschot weerklinkt, knal ik door de geluidsmuur.

 

Het seizoen begint meteen al in mineur.  Maar ik meen me vaag te herinneren dat mijn osteopaat had geopperd dat wedstrijden lopen nog geen optie was.

Vage herinnering.

Vaag.

Me know nothing.

15-01-10

Manneke Pis

M@nneke Pis

 

Woensdag 13 januari

 

Er is nieuws van de 20 Km door Brussel 2010.

De 20 Km door Brussel, de heilige graal van het lopen.

Laat de klaroenen schallen!

Slacht het jonge kalf!

Buig nederig het hoofd en spits de oren (in uw geval, beste lezer, ogen).

Deze info heb ik van joggings.be.  Gehoord dus in de wandelgangen van de loopwereld.  Moest het niet kloppen, ik ontken alles.

Volgens de oververhitte geruchtenmolen zal de organisatie dit jaar maar liefst 30.000 lopers laten starten.  En dat in 3 golven.  Uw tijd op vorige edities zal bepalen in welke golf je wordt ingedeeld.  Er zou ook geen voorinschrijving meer zijn, maar op maandag 1 maart vanaf 9 uur worden de lijnen opengezet voor alle inschrijvers.

Geen voorinschrijving voor de hondstrouwe deelnemers.

Oh, bitterzoete pijn.

Dat wordt weer lekkere chaos.

Hun site zal plat gaan.

Maar goed, het is altijd wat.

De habituees met een bij de organisatie bekend mailadres krijgen de info nog per mail. 

Vanaf vandaag kampeer ik dus dag en nacht bij mijn computer en klik om de 4 seconden op de toets verzenden/ontvangen. 

Af en toe brul ik naar de vrouw:

"Wijf, honger, eten, nu! "

 

*****

 

Deze ochtend stoute jongen geweest.

Nadat ik mijn zaterdagse duurloop op de volle afstand heb gebracht, heb ik nu voor het eerst ook op woensdag de grootste omloop afgelegd. 

En vertel het vooral niet verder, maar vanaf volgende week komt er een derde trainingssessie bij.  Vooral niet tegen mijn kinesist of osteopaat zeggen!!!

Jajajajajajajajaaaaa.

Hoogmoed komt voor de val.

Op naar de volgende fijne blessure!

 

*****

 

Het was koud deze morgen.

Voor de verandering.

Minus 3 graden.

Maar er werd sneeuw voorspeld, die in de namiddag nat zou worden, waarna regen kon komen en ijzel verwacht werd.

Soep dus.

Maar vermits het deze ochtend nog poeierdroog was, werden de schoenen aangegord en gingen we de baan op, op weg naar nieuwe avonturen.

De wind zit schuin vooraan.  En het is koud.  De wind maakt het nog minstens een trui kouder.

En ik ben al zo een verschrikkelijke koukleum. 

Niet in de zin van mijn vader die in Zuid-Frankrijk zelfs bij temperaturen van pakweg 35° in volledig driedelig pak rondliep, maar het scheelt toch niet veel.

Wanneer de rest van de planeet in korte mouwen rondhangt, heb ik nog altijd minstens een onderhemd, hemd en trui aan.

Op mijn winterse trage duurlopen, waarbij je maar langzaam op temperatuur komt, zie ik er dan ook uit als een Michelin-manneke.

 

*****

 

De asfaltbanen liggen er perfect beloopbaar bij.  Enkel uitkijken dat je niet onnadenkend teveel naar de zijkant uitwijkt, want daar ligt een spekgladde zone gepolijste sneeuw.  Een schuiver is snel gemaakt.

Ik kom voorbij een serre waar aan de goten ellenlange ijspegels hangen.

Het water loopt me in de bek.

In onze prille jeugd, toen de wolven nog konden spreken, braken wij de ijspegels van de dakgoten en zogen die op, als ware het ijsjes.

Fijn stof en andere ongezonde ongein die toen ook al in de lucht hing en via de regen in ijspegels neersloeg, gaven er dat extra smakenpallet aan.

Ja, wisten wij veel.

 

*****

 

Ik draai de eerste sneeuwdreef in.

Oeps, gladde ondergrond!  Ik word naar de bult in het midden gedreven.  Daar vinden mijn trouwe Brooks-schoenen toch nog iet of wat grip.

Het is belangrijk om niet weg te dromen en alert de staat van de ondergrond correct in te schatten. 

Focus!

 

*****

 

Focus is mijn sterke kant.

Kan je dat aanleren?

Neen, het is erfelijk.

Kind 2 heeft een enorme focus.

Niets kan hem afleiden wanneer het er écht om gaat.

 

Laat mij u meenemen naar een doordeweekse zondag (het lijkt een contradictio in terminis), lang geleden...

Mijn vrouw zit verborgen achter een enorme hoop strijk.

Kind 1 zit boven muziek te draaien. 

Nu ja, muziek, dat ook weer niet. 

Het is waanzinnig lawaai. 

Een zanger....

nu ja zanger, dat ook weer niet....

....er staat een persoon in de microfoon te braken en/of te rochelen.  De gitaren produceren iets waar een straaljager zich voor zou schamen. 

Alles is peis en vree dus.

 

De loper, moi, ligt languit in de zetel.  Ik recupereer.

Focus, u weet wel.

Kind 2 kijkt befopspeend TV, meer bepaald naar een aflevering van Samson & Gert. 

Samson kent u toch.

Samson, u weet wel, die dyslectische rothond.

 

Plots horen wij een klaterende waterval.

Kind 2 was in de bloempot van een kamerplant aan het  plassen om toch maar niets te moeten missen van Samson en Gert.   Kind 2 stond te plassen met het hoofd achteruit gedraaid naar de TV, nota bene.

Dat, mijne heren en dames,  noemen wij pas focus!

Ik was zo trots!

 

*****

 

Eenmaal in de bossen, waar de bomen alle sneeuw van zich hebben afgeschud, valt de wind grotendeels weg.  Hier is de weg één spiegel.  Ik loop noodgedwongen in de kant, waar nog grip is, maar waar takken en doornstruiken naar mijn broek happen.

AF!!!

ZIT!!!

Aan het Bootjesven moet ik een stukje klunen.  De weg is hier één grote ijsplek en ik heb echt geen zin om te vallen.

Schuifelen, voetje per voetje.

Maar daarna krijgen we weer vrije baan en komen we opnieuw vlot in het tempo.  Het loopt lekker, als een goed geoliede machine.

We draaien de vlakte in.  Hier heeft de wind vrij spel. 

Koud!

We moeten een plasstop inlassen. 

Dat is ook een gevolg van de koude.

We bevinden ons te midden van een mooie sneeuwvlakte die schreeuwt om een geschreven boodschap.

 

*****

 

Wat zal ik eens in de sneeuw plasschrijven?

Mijn naam?

Neen, vulgair, dat doet iedereen.

De eerste twaalf coupletten van 'De Vlaamsche Leeuw'?

Mja, maar hoe ging die weer?

Of zal ik een tekening maken?  Bijvoorbeeld twee giraffen (omhoog ermee) die op de vlucht slaan voor een groep jagende leeuwen op de weidse vlakten van het reservaat van Limpopo Valley, met een schitterende zonsondergang als orgelpunt?

Neen, niet genoeg pis.

Neen, ik weet het: mijn mailadres!

 

*****

 

Ik ben geraakt tot halfweg het apestaartje: @

Ja, zo'n symbool vraagt toch een zwierige pols.

Toch ook goed uitkijken, want  té enthousiast gezwaai kan natte handen opleveren!  En door de schrale wind en de koude had het penseel ook veel weg van een apestaartje.

Kunnen we enig niveau betrachten, aub?

 

*****

 

De laatste kilometers gaan moeizaam.  Gek hoe dat beetje extra meteen doorweegt.

Maar het ging prima.

Meteen verloopt de rest van de zaterdag ook een stuk vlotter.

Lopen is heilzaam.

 

*****

 

De vernieuwde website van de 20 door Brussel is online. 

Het klopt dus.

Drie golven van 10.000 lopers.

En geen voorinschrijving meer.

 

En de sadisten van de organisatie hebben een aftelklok op de homepage gezet. 

 

Die klok telt genadeloos af naar de start.

 

***

 

Nog 134 dagen, 21 uren, 32 minuut en 34 seconden.

Ik zit moedeloos naar de klok te kijken.

De tijd glipt weg,

als zandkorrels tussen mijn vingers.

Het besef daagt me.

Er is nog veel werk aan de winkel. 

Ik voel per seconde de conditie wegvloeien. 

Ik word per seconde dikker.

SHIT.

 

 

12-01-10

Blikschade

Blikschade

 

Ik ben afkomstig uit de Kempen, de trouwe bezoeker weet dat.  Meer bepaald de Noorderkempen.

Dit deel van Vlaanderen staat bekend voor zijn knoestige inwoners. 

We lopen niet te koop met onze emoties, behalve misschien wanneer we keihard met een hamer op onze duim slaan. 

We praten ook wat moeilijk.  Sta me toe een vergelijking te maken met Kevin Pauwels, de veldrijder van Fidea.  Vergeleken met de gemiddelde Kempenaar is Pauwels een onstuitbare praatvaar, het orakel van de Kempen, die lijdt aan een milde vorm van verbale diarree.

De Kempenaar is in bepaalde mate contactgestoord.

Stug.

Het is niet anders.

 

Anderzijds zijn het harde werkers. 

Met veel gemiljaar.

 

En wat schaft de pot qua ontspanning?

Duursporten.

Triatlon, lopen, veldrijden, motorcross en pinten pakken.

Het is niet anders.

 

*****

 

Even de draad weer oppakken.

2 januari duurloop.

5 januari, uitzonderlijk op een dinsdag, nogmaals duurloop (1u16min).

Uitzonderlijk op een dinsdag, omdat ik woensdag opnieuw een afspraak had met de osteopaat.

En debiteer nu geen dooddoener in de geest van: "Jaaaaaaaaaaaaa, sport is gezond."

Want anders draai ik u de nek om.  En zal u moeten vaststellen dat zo'n opmerking geven pas écht slecht voor de gezondheid is.

 

Steven V., de osteopaat in kwestie, heeft zo'n soort charismatische manier van (be)handelen, waarbij je bijna gelooft in wonderbaarlijke genezingen. 

En hij begint ook niet zo 'zenachtig' rond te huppelen, druk in de weer met wierook en gongen, want daar krijg ik het van op mijn heupen.  En mijn heupstand is al om zeep, dus laten we vooral daar niet mee beginnen.

Ooit heb ik trouwens een behandeling bij zo'n soort gebedsgenezer gevolgd (wat een mens al niet doet om te kunnen blijven lopen).  De brave mens zat met viltkloppers op de wijze van Ingeborg ('door de wind, door de reeeeegen') van die gongen en klankschalen te timmeren, dat deze nuchtere Kempenaar er bijna de slappe lach van kreeg. Het verband met mijn toenmalige getormenteerde achilles ontging me volkomen.

Schoot niet op. 

Bracht niets op.

Goed gelachen, dat wel.

 

*****

 

Wat heeft de Kempen met duursporten in het algemeen en het veldrijden in het bijzonder?

Wat stelt u vandaag toch intelligente vragen. 

Opmerkelijk.

De Kempense sporter is van het type dat met het blote hoofd en met de grijnslach door een muur wil/kan lopen.  Een eigenschap die van nut is bij pijnsporten, en enkel bij pijnsporten. 

Pijnsporten zijn sporten waar je nog een tand bijsteekt op het moment dat het licht uit gaat.

Denksporten zijn niet zo aan ons besteed.  Sudoko is in de Kempen iets dat wellicht met warme curry wordt gegeten.

 

En ja, het veldrijden heeft een speciale plaats in het Kempense supportershart.

En in de supportersmaag, gezien het aantal hamburgerkramen op de omlopen.

Je hebt de bijna-aanraakbaarheid van de sporters, die allemaal ook nog eens om de hoek wonen, maar het gaat vooral toch om de ambiance. 

De ambiance in de jenever- en dranktenten, dat spreekt.

Moest u ooit de Azencross in Loenhout bezoeken, dan nodig ik u uit om na de wedstrijd de festiviteiten in de publiekstent te gaan bekijken.

Opgepast, dit wordt niet gedekt door uw familiale polis.

In de dranktent hangt de halve Kempen met een stuk in zijn kraag aan de toog te leuteren.  De helft van de aanwezigen heeft geen half fietswiel gezien, wegens goed op tijd de tent in gedoken en er nadien niet meer uit geraakt te zijn.

Nadat de nodige drank in de man en de wijsheid in de kan is, komen de heren in hun element.  Discussies worden hoogoplopend en even later lijkt de tent wel herschapen tot een scène uit een album van Asterix, waar het eens zo vredige dorpje op zijn kop staat.

Iemand beschuldigt iemand van het verkopen van niet bijster verse vis.

Vis vliegt vervolgens in het rond.

Raakt onderweg een of meer onschuldigen.

Die nemen gretig de handschoen op.

En we zijn vertrokken.

Velen hebben 's anderendaags geen idee wie de veldrit gewonnen heeft.  Maar ze hebben wel een blauw oog.

En een kater.

Het is niet anders.

 

*****

 

Mijn empathische, charismatische osteopaat wist me te melden dat ik weer in beperkte mate scheef sta. 

Ik bekeek hem daarop even scheef.

Ik wou nog in discussie gaan dat zijn vloer misschien niet geheel waterpas lag, maar daar trapte hij niet in. 

Eerst heeft hij mijn darmen gedeblokkeerd. 

Dit klinkt bij nadere lezing als iets waarbij roze latex handschoenen en glijmiddel moet gebruikt worden (ik ben inmiddels al vertrouwd met uw perverse inborst), maar neen,  niets is minder waar.

Mijn osteopaat beweert dat mijn darmen mede oorzaak zijn van mijn lage rugpijn en het feit dat mijn heup steeds wegzakt en blokkeert.

Pas op, ik kan zijn redenering volgen.  We kijken bij blessures naar de buitenkant, de carrosserie zeg maar, maar vergeten daarbij dat ook alles wat van binnen zit, impact heeft op bewegen en op de ganse samenhang van spieren en beenderconstructie.

Hij begint dus in mijn buik te porren en te duwen met de vingertoppen alsof hij zijn autosleutels kwijt is gespeeld ergens in mijn darmen.  Ik durf er wat op te verwedden dat hij zelfs doorheen mijn lijf de oneffenheden van de tafel kan voelen.

Zijn herschikking van mijn darmen brengt zijn handen nogal ver naar beneden.  In die mate zelfs dat hij mijn onderbroek induikt.

Ik sper mijn ogen in paniek open.

Gelukkig gaat de afdaling niet verder.

Wij Kempenaars pikken zulk gedrag namelijk niet (of het moest een bevallige deerne zijn....).

 

Nadien volgen de kraaksessies.

Op mijn zij gelegen, drukt hij mijn schouder naar achter en mijn heup naar voor.   U begrijpt dat dat eindig is.   Plots laat hij zowat zijn ganse lichaamsgewicht gecombineerd met zijn spierkracht op mijn heup neervallen. 

KRAK.

Verschrikkelijk geluid. 

Alsof men iemand de nek breekt.

Maar dan moet de andere kant ook nog eens gebeuren.  En vermits ik weet wat er gaat komen, blijf ik me onbewust opspannen. 

Tot driemaal toe lukt het niet.

 

De vierde keer.

KRAK.

Gelukt.

Binnen drie weken opnieuw.

 

*****

 

Maar de duursport bij uitstek voor de Kempenaar is toch wel: pinten pakken.

Een anekdote.

Op Nieuwjaarsdag kregen we thuis altijd de nodige mensen over de vloer die mijn vader kwamen bedanken voor de samenwerking van het afgelopen jaar.  Eén van die aannemers wist ons toen een keer te melden dat hij zich niet echt lekker voelde.

Mijn vader vroeg hem: "Iets verkeerd gegeten of gedronken, Jef?"

"Neen", was het antwoord.

"Hoogstens een drietal trappistjes daarnet in Café De Zandberg"(Nieuwjaarsdag, 11 uur 's ochtends!!!!).

"Allé Jef, dat kan voor u toch geen probleem zijn.  Voor de rest  echt niets gedronken?", vroeg mijn vader.

"Neije, of ja, een pintje of twaalf, maar voor de rest niks."

 

En pas op, dit was een bloedserieus gesprek. 

 

 

*****

 

Zaterdag 9 januari, lange duurloop in de voormiddag.

Wanneer houdt die dekselse winter op?

Ik begin het langzaam beu te worden altijd over sneeuw en ijs te moeten lopen/schuifelen.

Het is spekglad in de dreef naar het Bootjesven.  Wellicht omdat veel schaatsliefhebbers zich per auto naar het bevroren ven hebben begeven.  De sneeuwlaag is verworden tot een spiegel.

Bootjesven.

Er staat zowaar zelfs een hamburgerkraam. 

De middenstand regeert het land!, wist Luc De Vos al.

Net daarvoor grijp ik een viertal lopers van AVN bij de kraag.  We wisselen wat algemene witzen uit, kafferen wat op Frank Deboosere, kloppen ons op de borst dat we zelfs in deze winterse periode de loopschoenen niet op stal laten.

Ze lopen een iets trager tempo. 

Ik groet hen en neem mijn eigen tempo weer op.

Uiteindelijk pijnloos de lange duurloop afgewerkt; 1 uur 26 minuten.

Ik twijfel of ik met deze zwakke winterbasis in staat zal zijn om binnen een paar weken al een razendsnelle cross af te werken.  En vooral, hoe zou het gestel reageren op zo'n opdracht?

Tijd brengt raad.

 

*****

 

 

Maar er is toch wel heel wat ten goede veranderd. 

De vele BOB-campagnes hebben de excessen uit het verkeer gehaald.  En dat is maar goed ook.

 

*****

 

Nu moet ik u deelgenoot maken van een BOB-verhaal met toch wel een vervelend staartje.

Een kennis van mij, Marc V. was met zijn makker Danny B. op stap.  Marc  hield zich aan de promilleregels, Danny iets minder.  Beide heren reden op dat moment met gloednieuwe BMW's, de 7-reeks.

Enfin, na de nodige uren vermaak, werd besloten huiswaarts te keren.

Marc was bloednuchter, Danny niet.

Er werd wijselijk een BOB ingeschakeld om Danny en zijn auto veilig thuis te brengen.  Marc volgde hen met zijn wagen, om nadien de BOB thuis te brengen.

Alles verliep schitterend. 

Verantwoordelijkheidszin om trots op te zijn.

Erg onkempens.

 

*****

 

Nu heeft Danny een vrouw waar eigenlijk niemand mee getrouwd wil zijn. 

Hoe moet ik het zeggen?

Nog een geluk dat Danny met zijn vrouw getrouwd is, anders zouden er vier mensen ongelukkig zijn.

Danny, goed beseffend dat zijn vrouw met de deegrol op de uitkijk lag, wou niet dat ze zou zien dat er een BOB uit zijn auto stapt op de oprit.

Kwestie van niet te veel vervelende vragen te moeten beantwoorden in de trant van:

"Wette gij wel hoe laat het is?"

"En hoeveel pinten dacht meneer weer te moeten zuipen?"

 

Dus Danny zegt tegen de BOB: "Stop 100 meter voor mijn huis.  Dan pak ik het stuur wel over".

Prima plan.

Waterdicht.

Feilloos, zeg maar.

Kunnen we alleen maar respect voor opbrengen.

 

Er liep echter iets gruwelijks fout.

Namelijk het volgende.

De BOB-chauffeur stopt inderdaad 100 meter voor het huis van Danny. 

Maar Marc, die vlak achter hen rijdt, verwacht dit maneuver niet en was een fractie van een seconde verstrooid.

 

VLAM.

 

Marc, bloednuchter, rijdt knal achter in de auto van Danny.

Twee BMW's met blikschade.

Het is feest als BOB in je gat rijdt.

08-01-10

Filibusteren

Filibusteren

 

Er zijn zo van die dagen dat alles op wieltjes loopt. 

Dat je drie dingen tegelijk kan afhandelen en warempel nog succesvol ook.  Dat je halfweg de voormiddag al alles gedaan hebt wat op de planning staat (of wat mijn vrouw op mijn planning heeft gezet). 

En dat je niet eens moe bent. 

Je zelfs boordevol dadendrang zit.

 

Maar er zijn ook van die dagen dat niets lukt. 

Dat je drie dingen tegelijk laat vallen.  En dat de tijd voorbij vliegt en dat niets écht afgehandeld wordt (en dat je daardoor mogelijk nog méér werk op je hals haalt).  Dat bijvoorbeeld tijdens het afruimen van de tafel de pot mayonaise plots uit je handen glipt.  Tijdens die halve milliseconde dat de pot nog in de lucht zweeft, besef je dat je weer een hoop tijd zal verknoeien met kuisen. 

Berusting is dan het codewoord. 

Je kan er je tegen verzetten, maar dat heeft geen zin.

 

*****

 

Wij hebben thuis een magneetbord.  Daarop hangt onze planning.

Wat verwaardig ik me hier te zeggen?

Planning?

Graag een beetje meer respect!

Neen, het is eerder onze bijbel. 

Elke dag staat er op, plus wat er moet gedaan worden, door wie, wat we wanneer eten en waarom, welke recyclageactiviteiten we dienen te ontplooien (groene bak, grijze bak, groene zak, blauwe zak, papier), wie waar waarom naartoe moet en hoe laat, enfin mijn zielige leven in een notendop.

Daarop staat ook altijd wanneer ik loop, train of wedstrijden loop. Alhoewel er nu meer bezoeken kinesist op staan dan loopsessies. 

Maar ik ga niet nog eens zagen.

We strepen ook altijd door wat we afgehandeld hebben.  Zo tellen wij af naar de volgende dagen, het weekend en de dood. 

Neen, ik ga niet zagen.

En wanneer we iets doen wat niet op de planning staat, érg ontregelend is dat voor een semi-autistische idioot als ik, dan betrap ik me er op dat ik die taak na afhandeling eerst nog op de planning schrijf om die vervolgens prompt  door te strepen. 

Erg, ik besef het.

 

Ons leven is nogal hectisch.  Er moet van alles gebeuren, dus de planning slibt altijd helemaal dicht. 

Overvol. 

Soms moeten we voor bepaalde dringende zaken écht zoeken naar een plaatsje op de planning.

Ruzie maken bijvoorbeeld.

Daarvoor hebben we dikwijls geen gaatje op de planning.  En ruzie maken zonder dat het op de planning staat, dat kan uiteraard niet.

Daar hebben wij iets op gevonden.

Elke derde donderdag van de maand trekken wij een uurtje uit om ruzie te maken.  De agenda van de ruzie moet weliswaar een week op voorhand in drievoud én aangetekend aan alle betrokken partijen worden overgemaakt.  En van de agenda wordt niet afgeweken.

De eerste 40 punten op de ruzie-agenda hebben meestal als onderwerp: Mark en zijn afwijkingen. 

De volgende 30 punten gaan doorgaans over Kind 2. 

De laatste 2 over mijn vrouw, maar meestal is de tijd te beperkt om dat in de diepte uit te spitten.

En we hebben natuurlijk altijd nog de alarmbelprocedure. 

En filibusteren natuurlijk.

*****

 

Mijn vrouw is een lijstjesfanaat. 

Ze maakt lijstjes van zowat alles.

Wat er gewinkeld moet worden.  In welke volgorde we de bewuste winkels zullen aandoen (rekening houdend met windrichting en gemiddelde CO2-uitstoot). 

Lijstjes van boeken te kopen, muziek te beluisteren, films te zien, projecten in en om het huis, planning opvoeding Kind 2 (een erg exhaustief lijstje - ten behoeve van Kind 2: exhaustief is een woord dat je nooit per SMS zult krijgen, daarom gratis Vandaele: uitputtend, volledig).

Zo heeft mijn vrouw ook een lijstje, excuus, forse lijst met tekortkomingen van haar man.  Dat is een lijst die pas exhaustief is, wat zeg ik nu, er is verwantschap tussen die lijst en het heelal; ze dijen allebei uit.

Nu ik er over nadenk: mijn vrouw maakt zelfs lijstjes van lijstjes.

 

*****

 

Vanmorgen merkte mijn vrouw op dat er haar in mijn oren groeit.  Meteen ook de meest recente aanvulling op de lijst 'rare verschijnselen echtgenoot'.

Ik blijf haar na al die jaren nog verbazen.  En mijn lichaam heeft rare verrassingen in petto, blijkt nu.

Ze ajusteerde haar nieuwe bril om mij aan een inspectie ten gronde te onderwerpen.  Bleek dat  er zowel in mijn linker- als rechteroor enkele forse haarpijlen stonden. 

Tot haar groot jolijt.

Ja, beste lezer, hier wordt weer een horde van invasie in de persoonlijke levenssfeer vlotjes genomen, merk ik, maar alla.

Ze besliste dat die haren moesten verdwijnen en ging meteen voor de kordate aanpak: ze ging die manueel uittrekken. 

JAAAAAAAKKK.

Dat doet dus belachelijk veel pijn. 

En het gekke is, dat  na alle  geleden pijn en smarten de haren er nog altijd doodleuk staan. 

Sterker nog, nu krullen ze nog ook.

U kent dat wel bij het inpakken van cadeautjes.  Een lint er om heen en dan met een schaar er langs ritsen doet dat lint krullen.

Dat heeft mijn vrouw dus ook gepresteerd met de weerbarstige haren in mijn oren. 

Ze gekruld. 

Erg modieus. 

Dat hebben we in gezinsverband toch mogen vaststellen voor de spiegel.  De krulharen in de oren van ons pa.  Zal waarschijnlijk een nieuwe hype worden.

 

Plots merkt mijn vrouw dat er in mijn rechterwenkbrauw een haartje zit dat fors langer is vergeleken met de rest,  dat  overduidelijk uit de band springt. 

Een rebels haartje, als het ware.

Ik moet toegeven dat die nieuwe bril bittere vruchten afwerpt.

Ook dat haartje is gedoemd te verdwijnen.

Na 8 (acht, eight, huit) pogingen heeft ze het juiste haartje uitgerukt.  Ja, u begrijpt me goed, ze heeft 7 (zeven, seven, sept) verkeerde haartjes uitgerukt.  Ik vreesde dat ik na verloop der werkzaamheden er uit zou zien als een geplukte kip.

 

De inspectie loopt verder.

"Eureka", roept mijn vrouw.

Ik blijk nu ook één haarpijl op mijn rug te hebben. 

Het nut ervan ontsnapt me volkomen, maar ze staat er wél. 

Borsthaar heb ik a volonté,  en dat mag van mijn vrouw, maar wat bezielt dat ene haarpijltje op mijn rug om uitgerekend daar te gaan groeien. 

Het pijltje weet toch dat mijn vrouw met argusogen (en met haar nieuwe bril) de beharing nu op de voet volgt en dat het daarom geen lang leven beschoren blijft.  Een zelfmoordhaarpijltje, als het ware.

Ook op mijn rug staat er nu een krulhaartje in geschenkverpakking.

Ik heb haar bril verstopt, puur voor mijn gemoedsrust.

 

 

*****

 

Nagekomen info:

Opgepast beste collega-lopers.

In de bossen van Wortel dwaalt een afzichtelijk monster rond. 

Het is de verschrikkelijke sneeuwman.

Het lelijke beest is verzot op lopersknoezels en -kuiten, op een bedje van vers maagdenbloed.

 

Wat te doen als je lijfelijk geconfronteerd wordt met het beest?

  • vermijd oogcontact,
  • draai je rug naar het beest,
  • prevel een schietgebed,
  • gooi desnoods een vers geslacht konijn naar het beest,
  • ga razendsnel lopen (het zal nodig zijn).

Indien u in het bezit bent van een hagelgeweer, met bijhorende patronen, en  een quasi geldige jachtvergunning, dan mag u bovenstaande regels vierkant aan uw laars lappen.

 

Er bestaat tot op heden slechts 1 foto van de verschrikkelijke sneeuwman.  Alle anderen die hem op hun weg zagen hebben het helaas niet kunnen navertellen.

De moedige fotograaf die het verschrikkelijke monster op foto heeft kunnen vastleggen is Frank T. 

Frank was snel genoeg om uit de klauwen van het monster te blijven. 

Voorlopig toch.

Erg voorlopig toch.

 

 

Winter 2009 - 2010

 

 

 

05-01-10

Bij de Rijkswacht

Bij de Rijkswacht

 

 

1 januari 2010.

Ik had koppijn. 

En nog geen klein beetje. 

En, een man zijnde, ging ik me totaal in zelfbeklag wentelen.  En iedereen in mijn omgeving heeft mogen mee genieten. 

Net toen ik troosteloos in een glas water met een Dafalgan zat te staren (wat maakt een bruistablet toch een kloteherrie), kwam Kind 2 vrolijk taterend de keuken binnengebonjourd.

Hoewel ik bonkende koppijn had, vond ik toch nog genoeg motivatie om Kind 2 een lijst van opdrachten te geven (lijst volgt hier onder, met telkens de reactie van Kind 2):

  • kamer opruimen

Wenkbrauwen worden gefronst.

  • onregelmatige werkwoorden Duits herhalen

"Du bist ja ganz verrückt".

  • verdwijn uit mijn ogen, ik heb koppijn.

"Voor iemand die koppijn heeft, kunde gij wreed hard zagen...".

 

Dixit Kind 2, nieuwjaarsdag 2010.

 

*****

 

Zaterdag 2 januari 2010.

 

't Was verdorie geleden van vorig jaar dat ik nog eens de loopschoenen aangebonden had! 

Meer bepaald van 30 december.

Toegegeven, we hadden ons in deze sneeuwtijden toegelegd op enkele wintersporten, meer bepaald:  Glühwein en Langsaufen.

 

*****

 

Wat is er allemaal gebeurd sinds de laatste keer dat we mekaar hier hebben gesproken?

Even denken.... 

 

God ja, Kind 2 heeft een overval gepleegd.

Tja, wat zal ik zeggen.

Kind 2 heeft de winnaar van de Lotto overvallen en heeft daarmee 350 miljoen buit gemaakt. 

Vanuit de keuken word ik gecorrigeerd door het geweten van dit gezin (mijn vrouw): het was 360 miljoen.

Vooraleer u de politie belt, het is allemaal wel voorgevallen in de virtuele wereld der maffiosi van het online gaming.

Godzijdank enerzijds, maar toch ook wel jammer. 

Ik bedoel maar, voor 20 euro wil ik de doos niet indraaien, maar voor 350 miljoen (keuken: 360!!!) weet ik het nog zo niet.

Niet dat de criminaliteit welig tiert in onze familie.  Er is ooit wel wat in het zwart betaald, maar toch nooit in de orde van 350 miljoen.

360, brult de keuken.

Neen, allemaal brave mensen in onze familie.  Nu is mijn grootmoeder langs vaders kant wel in de jaren dertig van de vorige eeuw officieel gescheiden, dus daar is wel wat loos geweest.  U moet weten dat in het begin van vorige eeuw uit de echt scheiden niet zo eenvoudig was, of je moest Helmut Lotti heten. 

Maar criminelen in de orde van 350 miljoen, neen dat niet.

De keuken laat in een officieel communiqué weten dat het 360 miljoen moet zijn.

Had ik 350 gezegd?

Excuus.

 

*****

 

Zaterdag 2 januari dus.

Ik maak me op voor een duurloop.

Vorige keer goed voor 1u35min, een verschrikkelijk slechte tijd, maar er waren verzachtende omstandigheden:

  • een extra lus van 6 minuten ingelast,
  • érg gladde ondergrond.

Het is koud, en er is een vers sneeuwlaagje gevallen.  Handschoenen aan, muts op en goedgemutst op pad.

Uiteraard de kolonie van Wortel, mijn heilige grond.  Hier maal ik mijn kilometers af, op weg naar roem en de opperste zelfvoldoening. Het is een smal pad, over doornen.

De lange dreef naast het kerkhof van de landlopers.  In de verte zie ik een kolonne lopers de dreef in komen draaien. 

Het zijn de collega's van AVN (Atletiek Vereniging Noorderkempen) die een duurloop in groep afwerken (en nadien spek met eieren gaan eten, de snoodaards).

Ze liggen een driehonderdtal meter voor op mij. 

In een niet zo ver verleden zou ik de gashendel helemaal opengedraaid hebben en in één langgerekte spurt de aansluiting forceren (desnoods tot hartslag 390), maar nu ik de jaren van verstand heb bereikt......

....een momentje, mijn vrouw heeft zich geweldig lelijk verslikt tijdens het lachen...

....dus, nu ik de jaren heb bereikt waar bij ANDERE mensen het verstand is gekomen, heb ik het rustig aan gedaan.

Ik naderde de groep, zij het schoorvoetend.

 

*****

 

Neen, in onze familie zitten geen tot de verbeelding sprekende criminelen.  Wijlen mijn vader heeft, zo wil de familielegende, ooit wel eens een papegaai gestolen. 

Met kooi en al. 

Mijn moeder vond dat hij die moest terug bezorgen.

 

Dus neen, niets in de orde van grootte van 350 miljoen.

360 miljoen.

 

 

*****

 

Ze draaien de bocht om, terwijl ik nog maar net aan het Bootjesven ben gekomen.  Ze lopen toch iets sneller dan ik dacht.

Ik verlies ze even uit het oog, maar eens de lange dreef ingedraaid, merk ik dat ik nu toch wel een flink stuk van mijn achterstand heb goedgemaakt.

 

*****

 

Nu, volgens de 'six degrees of separation'-theorie (google: human web), is elke mens maar 6 stappen verwijderd van gelijk welke andere persoon op deze planeet.  Dus zou ik toch in 6 stappen bij een crimineel moeten geraken van enig niveau, zeg maar pakweg 350 miljoen.

"Doe je het erom?",  vraagt de keuken.

"Wat?" antwoordde hij, met die belachelijke grijns op zijn gelaat.

"350 zeggen, terwijl het 360 moet zijn..."

 

Soit, 6 stappen dus.

Even testen.

Mijn nicht L. (stap 1) is getrouwd (geweest) met een advocaat (stap 2).

Die heeft de verdediging op zich genomen van Marc Dutroux (stap 3).

Lap, drie stappen maar en het is al bingo!  Een bingotje in de orde van 350 miljoen, maar als ik de keuken mag geloven, kan ik er iets naast zijn.

 

Test 2.

Mijn schoonbroer (stap 1) heeft een broer (stap 2).  Diens ex (stap 3) had een vriendin (stap 4).  Zij was tevens de vriendin van één van de ontvoerders (stap 5) van Anthony De Clerck.  De familie De Clerck.  U weet wel, de tapijtenmagnaat uit Waasmunster, onsterfelijk geworden dank zij de zinsnede:

"Anthonyke, ge zijt nen toffe jongen."

Hadden die trouwens niks gefoefeld met belastingen? 

In de orde van 360 miljoen?

De keuken brult: 350 miljoen.

Of omgekeerd, wie zal het zeggen...

 

*****

 

Als ze nu rechtsaf draaien, dan heb ik een waterkans om aan te sluiten voor de volgende kruising. 

Ze draaien rechtsaf.

Ik volg.

Ze hebben nog altijd niet in het snuitje dat ik achter hen aan loop.

Maar dan draaien ze linksaf, terwijl mijn route rechtdoor loopt.  En van onze vaste route wijken wij onder geen beding af.

Omdat ze haaks afdraaien, merkt de staart van de colonne mij op.  Er wordt gespeurd wie die welgemutste manspersoon is. 

Met die flukse tred, die .... je ne sais quoi...

Ik merk dat men zich afvraagt of er iemand uit de colonne is weggevallen zonder dat ze het gemerkt hadden.

Ik wuif. 

Er wordt aarzelend terug gewuifd.

 

*****

 

Wat is er nog gebeurd?

Kind 2 is gaan babysitten! 

Bij vrienden die zo wanhopig waren dat ze écht geen enkel ander alternatief zagen. 

Jack the Ripper was niet vrij, Freddy Horion had geen goesting.   

Ze hadden zelfs Marc Dutroux gebeld (ik ken die trouwens quasi persoonlijk - zie hoger), maar er was iets mis met zijn penitentiair verlof.

Dan hebben ze maar de noodrem getrokken en Kind 2 opgevorderd om te komen babysitten.

Uiteindelijk zijn ze thuis gebleven (na lezing van enkele kronieken op deze blog).

Dat is jammer, want zo zal hun oudste dochtertje tot nader order nog altijd niet de Brabançonne kunnen boeren.

En zal het jongste kind voorlopig nog niet uitblinken in volgende discipline: 'creatief vingerverven met pamperinhoud'.

 

*****

 

In eenzaamheid loop ik verder.  De kilometers, gecombineerd met de koude, beginnen te wegen.

Ik draai de laatste dreef in en bots op de colonne AVN-lopers en -loopsters. 

Gingen ze voor een tweede ronde?

Ik loop 1 uur en 23 minuten, zijnde een 6-tal minuten sneller dan de vorige keer, maar daar horen geen vreugdekreten bij...

Dinsdag lopen we opnieuw, woensdag laten we de osteopaat op dit weerbarstige lijf los.

 

*****

 

Kind 2 kampt trouwens met een nieuwe verslaving.

En dus wij ook.

Via de wondere wereld van YouTube heeft hij het Antwerpse combo 'De Strangers' ontdekt. 

De ganse dag schallen klassiekers als "Scheile Vanderlinde", "den Blauwe Geschelpte"  en "Bai de Raaikswacht" doorheen het huis.

Nu heb ik gemerkt dat er ook een paar verdwaalde Nederlanders deze blog frequenteren, vandaar enige duiding:

  • Scheile Vanderlinde: een lied over Dhr Vanderlinde, die lijdt aan strabisme op de deun van Gigi l'amoroso van Dalida.  Neen, hij lijdt niet aan strabisme op muziek, maar het lied is gebaseerd op Gigi van Dali.  Neen, niet Salvator Dali, ik was aan het afkorten opdat het hier ook eens een beetje zou opschieten....,
  • den Blauwe Geschelpte: een ode aan het duivenmelken in het algemeen en de duif (vogel) in het bijzonder, vrij naar George Baker (O la Paloma Blanca),
  • Bai de Raaikswacht: een lied waarbij men een jongeling probeert te overhalen een carrière bij de Rijkswacht te overwegen.  Rijkswacht: paramilitaire organisatie met rechtse sympathieën (zie ook: Bende van Nijvel).  Rijkswacht; vulgo:  politie met snor.

 

 

Bij wijze van opwarming: het refrein (op de wijze van 'In the Navy' van het nichtengenootschap  'Village People'):

 

Bij de rijkswacht
Daar weurde pas nen echte vent
Bij de rijkswacht
Daar voelde w'in oew element
Bij de rijkswacht
Daar is ne mens mor iest content
Bij de rijkswacht... bij de rijkswacht
Bij de rijkswacht
Daar weurde gij direct aanveerd
Bij de rijkswacht
Is 't op ne motto of e peerd
Bij de rijkswacht
Daar zedde meer as 't dobbel weerd
Bij de rijkswacht
Ba wie... bij de rijkswacht

 

 

Ik begrijp dat dit voor Nederlanders heel dicht aanleunt bij Albanees.

29-12-09

KABOEM

KABOEM

 

Zondag 27 december.

Duurloop in de voormiddag.

We gaan de vetrolletjes eens danig op de proef stellen.  Want meneer dacht dat hij ongestraft een overdosis pralines en witte wijn kon verteren. 

De weegschaal denkt daar anders over.

En omdat het mijn verjaardag was, gaf ik mezelf als geschenk de toestemming om mijn allergrootste ronde als duurloop af te werken.  En met nog een extra lus in het begin om wat kerstkaarten te gaan posten.

De sneeuw is verdwenen uit het straatbeeld, of toch zo goed als.  In de bossen en dreven van Wortel daarentegen lag er zondag toch nog behoorlijk wat sneeuw. 

Eigenlijk was het de meest gladde duurloop van het afgelopen winteroffensief.  De boerenwegen waren hier en daar spekglad.  De nachtelijke vorst in combinatie met schuchtere dooi en/of regenval zorgde voor wintertype weet ik veel.

 

Uiteindelijk 1 uur en 35 minuten gelopen.  Toch goed voor een dikke 18 kilometer.

 

Woensdag 30 december wordt de laatste duurloop van het jaar afgewerkt. 

Wat zie ik ginds in de verte?

Aan de bloedrode kim.

Zie ik daar al niet de eerste wedstrijd van het jaar opdagen?

Cross te Hoogstraten.

Ik huiver.

 

*****

 

Straks jaarwisseling.

2009 wordt 2010.

Met begeleidend bacchanaal waarbij we gerstennat zullen slurpen uit de schedels van overwonnen vijanden.  Of, bij gebrek daaraan, uit een ordinair glas natuurlijk.

Oudjaar. 

We moeten weer veel te veel eten en drinken.  En laat opblijven, daar gaat mijn dag- en nachtritme weer.

En om de jaarwisseling met een big bang in te luiden, laten wij op oudjaar het nodige vuurwerk het zwerk in vliegen. 

Dat is onze wraak op de blaffende honden in onze buurt. 

Zij denken een jaar lang te mogen blaffen op onchristelijke uren, wij zullen ze één uur lang de stuipen op het lijf jagen met donderbussen, duizend bommen en granaten nog aan toe.

Laat de hel losbarsten!

Onze buren zien ons graag...

*****

 

Mijn vrouw vindt onze fascinatie voor vuurwerk maar zo zo.

Zij is dan ook de persoon met de minste aanleg voor pyromanie in ons gezin.

Maar Kind 1, Kind 2 en uw dienaar gaan helemaal op in het vuurwerk. 

Voor de gelegenheid hullen we ons ook in de juiste dramatische kostuums. 

Kind 1 en Kind 2 dragen allebei een pinhelm, relicten van Wereldoorlog 1, érg Pruisisch.  Uw dienaar draagt zijn blauwe dienstplichtpet van 18 RA. 

De 18de Rijdende Artillerie! 

Kaboem, bij wijze van spreken!

Artillerie!

Hoe toepasselijk!

 

Wij steken op oudjaar alleen maar vuurpijlen af. 

Dat is louter een princiepskwestie, namelijk: luiheid. 

Zo hebben we achteraf geen vuiligheid op te ruimen.  De restanten van de vuurpijlen landen in de tuinen van onze sympathieke buren. 

Onze buren zien ons graag....

 

*****

 

Veiligheid eerst!

We lanceren de vuurpijlen vanuit een lege champagnefles (aan lege flessen is er meestal geen gebrek).  Een champagnefles heeft een bredere teut, zodat de houten onderbouw van de vuurpijl er vlotjes in én vooral uit gaat. 

Na een spijtig voorval een paar jaar geleden, hebben we de champagnefles ook nog eens verankerd in een emmer zand.

Wat was het spijtig voorval?

Wel, ik plaatste een enorme vuurpijl in de champagnefles, die iet of wat wankel op de kasseien langs de straatkant staat. 

Vuur aan de lont. 

Een seconde later, viel het hele zootje om. 

Ik brul: "OPGEPAST", terwijl een razende vuurpijl over de grond wegraast en iets verder op de begane grond ontploft.

 

De schade viel mee. 

Die auto had toch al zijn beste jaren gehad. 

Opa ook.

 

Onze buren zien ons naar het schijnt graag. 

Toch zij die toen niet de lucht zijn ingevlogen.

 

Al bij al gaf het toch een sensationeel effect.

Kind 2 was dolenthousiast en vond dat we dit altijd op deze manier moesten doen.

 

*****

 

We hebben ook ooit eens een vuurpijl gehad, waarvan de houten staart gebroken was.  Geen probleem, een stukje plakband zou hier redding brengen.

Deze doe-het-zelf-oplossing bleek toch niet echt een groot succes. 

Bij het opstijgen begaf de plakband het, waarna de vuurpijl geen richtingregelende houten staart meer had.  De pijl begon op geringe hoogte als een razende in gekke bochten rond te vliegen alvorens te ontploffen.

De buren stoven als gillende keukenmeiden uiteen. 

De schade viel al bij al nogal mee. 

Dat rieten dak was toch aan vervanging toe.

En wat kost een nieuwe kat?

 

Soms denk ik dat onze buren ons graag zien.

 

*****

 

Ooit heeft een vuurpijl het gepresteerd om te blijven staan in de champagnefles. 

Aangestoken, lanceergefluit, maar.... 

.....ter plaatse gefluit.

Ik besefte dat de pijl op nauwelijks enkele meters afstand van ons in duizend kleurrijke lichtjes zou ontploffen, in plaats van tientallen meters boven de grond.

Opnieuw roep ik: "DEKKING" (wat heb ik toch een vermoeiend leven....).

Het ganse gezin duikt tussen de lavendelstruiken. 

De buren ook.

KNAL!!!!

 

 

Soms denk ik dat onze buren ons graag zien....

                                   .....verhuizen.

 

 

*****

 

Dames en heren blogbezoekers,

trouwe lezers van deze kronieken.

 

Mag ik u en al de uwen

uit naam van Kind 1, Kind 2,

mijn vrouw en mezelf,

een spetterend uiteinde wensen.

 

God, wat klinkt dat ineens vies.

 

Neen, heum...

 

Het allerbeste voor 2010.

Moge het een droomjaar worden.

 

 

En nu allemaal beginnen trainen.

Op naar de 20 Km door Brussel!

 

 

25-12-09

Onnozelaar

Onnozelaar

 

Wegens kerstballen vandaag geen bijdrage. 

Allé dan, een kleintje...

 

Woensdag, traditionele loopdag.

Het is niet meer zo koud. 

Er wordt geflirt met het nulpunt.

De sneeuwmassa kwijnt langzaam weg.  De straten worden omzoomd door grauwe sneeuwhopen.  Grijsgrauwe smurrie overal.

En een symfonie van krassende sneeuwschoppen.

Op sommige plaatsen is het wegdek toch vervaarlijk glad.  Uit de doppen kijken is de boodschap.

Ik dacht dat ik in de dreven en zandwegen meer grip zou hebben. 

Niets is minder waar. 

Waar auto's de sneeuw vast hebben gereden is het spiegelglad geworden.  Normaal loop je daar dan naast, maar de vele voetgangers hebben het sneeuwtapijt herschapen in een hobbelige vlakte, die dan ook nog eens hard bevroren is. 

Het is dus kiezen tussen twee kwalen: lopen op een steenhard hobbelparcours of door spiegelgladde bandensporen.

Eens de bossen van de kolonie van Wortel in, is de eenzaamheid totaal.

We zitten afgeschermd van de wind. 

De handschoenen gaan uit.

 

*****

 

Overal wit. 

Het begint me zelfs voor de ogen te dansen.  Na een halfuurtje intens staren naar de witte ondergrond, merk ik dat ik gele vlekken begin te zien. 

Sneeuwblindheid. 

Nu ja, sneeuwblindheid voor beginners.

Dansende gele vlekken, waar ik ook kijk.

Soms is het ook écht een gele vlek, vooral onderaan bomen.

Pis.

Nu we toch deze toer opgaan.

Af en toe wordt het wit onderbroken door zwarte puntjes.

Beste kindjes, het ziet er uit als chocolade, maar het zijn....

.....konijnekeutels!

Afblijven!

De bossen uit en de vlakte in. 

Hier staat een strakke wind.  Handschoenen terug aan.

Een voertuig heeft een eenzaam spoor gemaakt in de diepe sneeuwlaag.  Ik ben wel verplicht om dit glibberige spoor te volgen.

De rode weg over.

Verdoeme, hier zijn geen sporen meer.  Ik zie me genoodzaakt om door een laag van een kleine 20 cm sneeuw te lopen.  Het is telkens diep wegzakken.  Alle loopenergie wordt door de ondergrond geabsorbeerd.  Mijn hartslag vliegt omhoog.

Uiteindelijk is dit nog een toffe training.  Zonder de snelheid op te drijven (en de pezen zwaarder te beproeven), wordt de hartslag de hoogte ingejaagd.

 

Thuis!

Moe, maar tevreden.

Of niet geheel ontevreden.

Nuance.

En weer 1 uur 15 minuten op de loopteller.

 

*****

 

Een reflectie op het afgelopen loopjaar.

18 wedstrijden gelopen. 

Goed voor een slordige 250 wedstrijdkilometers.

Ik blik met een weemoedige glimlach terug op een paar, naar mijn gevoel, sterke prestaties: de Monumentenloop in Vorselaar en de Landlopersjogging in Wortel.  Daar was ik op mijn best.  Het zijn dan ook nog eens toffe wedstrijden.

En gek genoeg heb ik het slechtste gevoel bij de 20 Km door Brussel 2009.

Mijn wedstrijd, nota bene! 

Niet onaardig gelopen, maar er toch niet helemaal uitgehaald wat er in zat.  Dat wordt in 2010 het doel der doelen.  Maar ja, is het dat niet elk jaar?

 

En dan nu, muziek!!!!!

Als aanzet naar de volgende editie van de 20 Km door Brussel, wil ik u allen verzoeken met mij mee te zingen (op de wijze van 'Les Champs Elysées' van Joe Dassin).

Armen in de lucht, aanstekers aan....

 

Aux Champs-Elysées, aux Champs-Elysées
Au soleil, sous la pluie, à midi ou à minuit
Il y a tout ce que vous voulez aux Champs-Elysées

Aux Tervurenlaan (TRALALALALAAAA), aux Tervurenlaan (TRALALALALAAAA)
Bergop, stikkapot, hier is uw hongerklop,
Hier verkloot je je eindtijd, aux Tervurenlaan
...

 

Tegen volgende editie een verplicht nummer op de bus....

 

*****

 

De galerij der triomfen:

 

1.      24 januari: Cross Hoogstraten: 6,250 km: 24 m 44s (pos.: 9 masters, 18 alle categorieën).

2.      15 februari: Valentijnjogging Lichtaart: 12 km 200: 48m 57s (pos.: 19/105).

3.      29 maart: Reet KWB Kermisjogging 13km950m in 56m45s (pos.: 10/67).

4.      1 mei: Kattenjogging Lichtaart 17km 100m in 1u11m58s (pos.: 5)

5.      31 mei: 20 Km door Brussel: 20 km 100 m in 1u28m55 (pos.: 1354)

6.      10 juni: Stratenloop Hoogstraten 9km660m in 37m12 s (pos.: 49)

7.      13 juni: Kapellekensloop Minderhout, halve marathon: 1u31m40s (pos.:15/83)

8.      20 juni: Top Run Wuustwezel 10 km: 39m09s (pos.: 12)

9.      4 juli: Stratenloop Rijkevorsel 11 km 200 44min22s (pos.: 12/93)

10.  11 juli: Jogging Neervenkermis Loenhout: 9 km 34m20 sec (pos. 6)

11.  21 juli: Dwars door Kasterlee: 16 km: 1u8m53 sec (pos.: 43)

12.  1 augustus: Booischot KWB 13km480m: 54m40sec (pos.: 5)

13.  15 augustus: Duffel 15 km: 1u3m44s (pos.: 6).

14.  21 augustus: Lichtaart Hollewegjogging: 15km in 58m44s (pos.: 19).

15.  28 augustus: Landlopersjogging Wortel 16km 153m: 1u4m8s (pos:. 7)

16.  6 september: ACB-loop Beerse: 12 km: 47m 27 sec (pos.: 3)

17.  12 september: Monumentenloop Vorselaar: 14 km: 55m 35s (pos.: 10)

18.  20 september: Natuurloop Wuustwezel 16 km: 1u6m5s (pos.: 6 , 2de vet)

 

Maar alles heeft zijn prijs.  Ik heb als eindejaarsbonus een nieuwe blessure, die nu reeds een drietal maanden zeurend aansleept.

Een mens zou er zowaar filosofisch van worden.

En dan nu muziek !!!!!!!!!!!!

 

Raymond!

 

Da’s al tien jaar da’k in ‘t vak zit
‘k Heb gezongen in Aalst, Peutie, Zwevezele en Genoelselderen
‘k Heb zalen doen vollopen, ‘k heb ook zalen doen leeglopen
‘k Heb succes gekend, ‘k heb ellende gekend

Da’s al 18 jaar da’k aan ‘t lopen ben
‘k Heb gelopen in Veussel, Wortel, Wezel en Brussel
‘k Heb kilometers afgezien, ‘k heb ook kilometers gevlogen
‘k Heb succes gekend, ‘k heb ellende gekend

‘k Heb toejuichingen gehad, bloemekes, verzoeknummers
AC/DC, Cherie, Een bakske vol stro
Ik weet niet waarom, ik weet niet hoe ‘t komt
Maar artiesten hebben meestal maar één verzoeknummer

‘k Heb toejuichingen gehad, bloemekes, tombolaprijzen
medailles, een tombolalot: jammer, volgende keer beter
Ik weet niet waarom, ik weet niet hoe ‘t komt
Maar lopers hebben meestal maar één verzoeknummer


J’veux de l’amour, j’veux de l’amour
Waar ik ga, waar ik sta
Voor ik sterf, voor ik verga, j’veux de l’amour

J’veux runner's high, j’veux runner's high
Waar ik ga, waar ik sta
Voor ik sterf, voor ik verga, j’veux runner's high


‘k Heb een syndicaat, ‘k heb een agent
d’een werkt per tarief, de ander op percent
Degenen die, zoals ik, werken op ‘t sentiment
Worden door ‘t leven niet lang verwend

‘k Heb een kinesist, ‘k heb mijn vriend Tom
d’een werkt per tarief, de ander is nooit op tijd
Degenen die, zoals ik, lopen op de lange afstand
Worden door ‘t leven niet lang verwend

 

 

*****

 

En nu de uitspattingen voor de deur staan, kerst en jaarwisseling,  is het vooral zaak om te trachten te blijven trainen en niet teveel gewicht te winnen. Niet gemakkelijk met al die zoetigheid en de rijkelijk gevulde dissen.

En ergens tussen al het feestgedruis komt er een jaartje bij op de teller.  Uw scribent mag op 27 december 48 kaarsjes uitblazen.

48 jaar!

Bloemen, noch kransen.

NEEN, IK VERJAAR NIET OP 28 DECEMBER!

Neen, niet op de dag van de onnozel kinderen.

Al heel mijn leven achtervolgt me die ene zin: 

"Ben jij niet één dag te vroeg geboren?"

 

*****

 

Feesten!

 

Wij staan bekend voor onze wilde feesten en braspartijen.

Pas op, dat begint altijd met de beste voornemens.  Elk jaar zweren we dure eden dat het deze keer anders zal zijn. Dat we kerst/verjaardag/oudjaar in soberheid zullen doorbrengen.

Het begin van de festiviteiten is trouwens ook altijd erg gedisciplineerd.

Driedelig pak.

Een fruitsapje. 

Een olijf.

Een cantate van Bach.

 

Maar dan volgt er een aperitiefje en het spel zit op de wagen.

 

*****

 

U weet hoe u een kater kunt vermijden?

Door per glas wijn ook telkens een glas water te drinken. 

En dat lukt perfect. 

Tijdelijk.

Want helaas is er altijd dat ene punt op de avond/nacht dat ik die gulden regel vergeet/bewust negeer.  En dan is het hek van de dam.  Dan drink ik hoogstens nog één glas water per fles wijn.

En dan gaat de cantate van Bach af en komt Sam Gooris met zijn basketsloefjes ten tonele.  En sta ik op de salontafel met de stropdas rond het hoofd geknoopt mee te brullen met Sam Gooris.

 

Helaas is mijn vriendenkring ook zo.

Daarom is het wellicht ook mijn vriendenkring.

 

*****

 

Elk jaar nodigen wij een select gezelschap uit op de festiviteiten ter gelegenheid van mijn verjaardag.  Die duren een dag of drie.

Wie zijn de genodigden?

Ha, de crème de la crème, de jetset, de lucky few,  de fine fleur, de notabelen van mijn thuisstad, een paar gouverneurs, CEO's,  captains of industry, een verdwaalde president van Europa, nog wat ambassadeurs, een portie B.V.'s, niet te misse missen, sportlui, filmsterren, politici, zangers en mensen die iets betekenen in de media, de toplui van de loge en de Bilderbergconferentie.

Die allemaal dus niet.

Niet genoeg plaats.

Daar is mijn wijnkelder nét iets te exclusief voor.

Neen, feesten doen we in beperkte kring.

 

*****

 

Mocht u ooit de dubieuze eer te beurt vallen om uitgenodigd te worden op één van die roemruchte feestjes, mag ik u dan waarschuwen voor het toiletbezoek.

U moet namelijk weten dat er een eigenaardigheid is in de constructie van ons huis.  De verluchting van het toilet komt namelijk via een PVC-buis uit op onze zolder.  Dat wisten wij niet en dat hadden wij waarschijnlijk nooit geweten, moest Kind 2 dat niet ontdekt hebben.

 

Op een dag zit Kind 2 op de zolder wat te rommelen.

Mijn vrouw gaat naar het toilet.

Ze steekt het licht aan.

Kind 2 merkt plots een vreemd lichtsignaal op zolder, bovenaan de mysterieuze PVC-buis. 

 

Kind 2 brult vervolgens keihard door de buis:

DAG MAMMAAAAA!!!!

 

Mijn vrouw is als een raket opgestegen en heeft en passant de lavabo uit de muur getrokken.  Ze kwam lichtjes geagiteerd de keuken binnen.

Ik meen me zelfs te herinneren dat er een WC-bril rond haar nek hing en dat ze een rolletje toiletpapier tussen de tanden had geklemd.

 

*****

 

Sindsdien is het een succesnummer geworden.  Een succesnummer dat weliswaar op gemengde gevoelens wordt onthaald.

 

Iedereen die naar het toilet gaat bij ons, kan zich aan een practical joke van Kind 2 verwachten.

Zo is een vriendin van ons ook een paar jaar ouder geworden op één  enkel toiletbezoek.  Kind 2 had namelijk niet beter gevonden de trompet van wijlen mijn grootvader op het eind van de PVC-buis te houden en daar een geweldig hoge en valse noot ten beste te geven. 

Een kleine 168 decibel werd zo schallend het toilet ingejaagd...

De vriendin in kwestie was in één milliseconde vergeten wat ze op het toilet kwam doen en keek in razende paniek rond, bang om vertrappeld te worden door een op hol geslagen, waanzinnige olifant.

 

Kind 2 heeft inmiddels een heel repertoire aan mogelijke geluiden die hij via de PVC-buis op zolder en vervolgens via het verluchtingsroostertje de WC-ruimte injaagt:

  • oehoehoe (uilgeluiden),
  • whoopie (Yanina Wickmayer),
  • Luke, I am your father (Darth Vader),
  • Manamana (Muppets)

En zijn nieuwste aanwinst: een scheetzak.

Helaas.

Driewerf helaas.

Nu twijfelt de helft van de WC-bezoekers of ze nog voldoende controle hebben over de sluitspier.  En dan druk ik me nog beleefd uit.

 

Enfin, u bent bij deze gewaarschuwd.

 

*****

 

Mijn vrouw belde daarnet.

Of we op Kerst een stemmige film op DVD gaan bekijken.

Ze stelde Schindler's list voor.

Een merkwaardig goede keuze.

Maar bij nader inzien betwijfel ik of die Holocaustfilm goed past bij de bitterballen, scampi's in bladerdeeg en de ijsgekoelde cava. 

Kweeni.

 

22-12-09

Operatie Barbarossa

Operatie Barbarossa

 

Zaterdag 19 december.

Het jaar sleept zich naar het vuurwerk en knallende champagnekurken.  En met rasse schreden nadert de 20 Km door Brussel, editie 31. 

Eind mei knalt daar het kanon.

Nog amper 5 maanden, en amper een twintigtal weken scheiden ons van zondag 30 mei. 

En we zijn nog helemaal nergens. 

De basisconditie is er nog wel, maar snelheid en wedstrijdritme, laat staan de mogelijkheid om met het kantelend bekken keihard te gaan zwoegen om er straks te staan, ho maar....

Nog een geluk dat mijn ego nog niets aan grootte heeft ingeboet, zodat het misplaatste zelfvertrouwen in elk geval wel doorvoed blijft.

 

*****

 

Zaterdag 19 december dus.

We gingen 's ochtends lopen.

Wat vertelde de thermometer ons?

-11° C.

En een dik sneeuwtapijt!

Dat was geleden van de slag om Stalingrad, meen ik mij te herinneren.

Koud.

De sneeuw knarst onder de voeten. 

Ik heb koude tenen!

En vingers.

En een koud gelaat.

 

*****

 

De eerste kilometer is op asfalt.  Waar de sneeuw tot één ijskoek is gereden door de auto's. 

Het schuift. 

Op je qui-vive blijven is de boodschap en goed kijken waar de voeten moeten geplaatst worden.

Dan de dreef in.

Hier loopt een enkel autospoor.  Ik loop ernaast.  Daar kan je wel grip vinden.  Maar de sneeuwlaag is dik.  Ik zak telkens vrij diep, en het is zwoegen om in het ritme te blijven. 

Het is eigenlijk niet overdreven slim om te gaan lopen.  Onder de sneeuwlaag kunnen namelijk verraderlijke dingen schuilgaan.  Stenen of onstabiele bevroren zandranden.

Dju, het is koud.

Mijn vingers zijn inmiddels gevoelloos.  Ik trek mijn trui en jas over mijn handschoenen in de hoop zo wat warmte op te bouwen.

Een andere dreef in, en de zon komt er door.  Ik heb speciaal veel zwart aan, dat absorbeert de (beperkte) warmte van de zonnestralen.

Het zonlicht twinkelt in miljoenen ijskristallen. 

Ik ben helemaal alleen op pad (de rest van het loopgild was zo zot niet om deze extreme weersomstandigheden te trotseren).

Het valt me op dat mijn schoenen niet zo soepel zijn.  Ergens heb ik eens gelezen dat de zolen van loopschoenen vanaf een bepaalde lage temperatuur aan soepelheid en buigzaamheid inboeten. 

Blijkt te kloppen.

 

*****

 

Eenmaal in het bos valt de wind weg, maar ook de zon.

Hier heeft men in een dreef met een soort schaaf de sneeuwlaag weggeduwd, maar ook platgewalst.  Het blijkt het traject van een wandeling te zijn, met als thema Kempense kerststallen.

De sneeuwlaag is veel dunner geworden.

Dat loopt gemakkelijker. 

Je zakt niet meer in de diepere sneeuw.

Maar het blijkt hier en daar ook spekglad te zijn. 

Dat mag ik aan den lijve ondervinden.  Een sierlijke zwieper à la Kevin Van der Perren, een scheut adrenaline, een pijnscheut doorheen de lage rug en als kers op de ijstaart een onvervalste Vlaamse krachtterm, u kon het allemaal meemaken in de bossen van Wortel.  Maar u was er niet.

Dju, wat is het koud.

En mijn vingers en tenen zijn nog steeds gevoelloos.

Een maagdelijke dreef.  Hier ging me enkel een fietser voor.  Zijn bandenspoor is te dun om mijn schoenen in te plaatsen.  Het is dus weer ploegen door hoge sneeuw.  Ik schep losse sneeuw op.

 

*****

De open vlakte.

Ik haast me naar de zon.

Het gekke is dat er een zweetdruppel onder mijn muts uit komt gelopen, terwijl mijn vingers en tenen nu wel afgestorven lijken.

Een immense sneeuwvlakte. 

Ik kan wel een kilometer ver kijken. 

Overal wit.

Het zou verdorie Siberië kunnen zijn.

Mits enig gevoel voor drama voelt het aan alsof ik deel uitmaak van het 6de leger van veldmaarschalk Paulus, dat door de Russen in Stalingrad omsingeld werd.  Mijn tenen en vingers voelen alleszins al erg Stalingradesk aan.

Vervolgens dwalen mijn gedachten af naar een niet eens zo ver verleden.  De loopwedstrijd in Duffel.  De bakoven van Duffel, waar de thermometer 30° Celsius aanwees.

Nu zitten we een slordige 40° lager!

Dju, wat is het koud.

Plots kraakt het vervaarlijk wanneer ik mijn linkervoet plaats.  De sneeuwlaag verbergt een ijsplaat met daaronder de onvermijdelijke plas.  Een nat voetje, dat ontbrak er nog aan.

Koud.

Dju, wat is het koud.

Hoor ik daar in de verte niet het gehuil van een roedel wolven?

Doet me denken aan 'Dodenrit' van Drs P, de Nederlandse woordengoochelaar.

 

We rijden met de trojka door het eindeloze woud
Het vriest een graad of dertig, het is winter en vrij koud
De paardenhoeven knersen door de pas gevallen sneeuw
't Is avond in Siberië en nergens is een leeuw

Trojka hier, trojka daar
Ja, je ziet er veel dit jaar


*****

 

Thuis gekomen.

Toch een dikke zeven minuten trager over mijn vaste loopronde.  En ook een paar minuutjes boven de bovengrens van de hartslag gelopen, maar dat mag van het baasje.  Gemiddelde hartslag: 143.

De douche!

De zaligheid!

En mijn vingers en tenen tintelen dat het een lieve lust is!

 

*****

Zondag is er nog een pak bijgevallen.

Maandag is de slag om Stalingrad pas in volle hevigheid losgebarsten.

Kind 2 heeft het huis omsingeld en een geweldig arsenaal aan sneeuwballen klaargelegd.

Iedereen is de vijand.

Ni sjagoe nazad!

Geen stap terug!

 

De sneeuwballen vliegen in het rond alsof er een Stalinorgel mee gemoeid is.  Wanneer Kind 2 zijn duivels ontbindt, is niemand meer veilig. 

 

De postbode heeft in elk geval zijn helm goed kunnen gebruiken.

Toch mijn excuses, beste postbode, voor die sneeuwbal op volle kracht in uw ballen. 

Daar zat geen helm, zo bleek.

Vandaag, dinsdag, geen post meer gehad.

Tiens.

*****

 

Dinsdag.

Ik was bezig met het ruimen van de immense sneeuwophoping op onze oprit.   

Kind 2 was het beu om met behulp van sneeuwballen:

  • onschuldige voetgangers een volle dag koppijn te bezorgen,
  •  bejaarden met wandelstokken aan een nieuwe heup te helpen,
  •  fietsers met evenwichtsproblemen te torpederen.

Maar Kind 2 vond toch nog wel de motivatie om vanuit zijn dakraam geregeld een sneeuwbal naar mijn hoofd te keilen. 

Teruggooien was geen optie, want dan zouden de sneeuwballen ongetwijfeld het huis binnen vliegen. 

Drie seconden later zou mijn vrouw dan in de deuropening verschijnen met de handen in de zij en een donderwolk op het gezicht, waarna het volgende zou galmen over de weidse sneeuwvlakten:

AWEL ?!?!?!?

 

En dat willen we niet.

 

Kind 2 werd het na verloop zelfs beu om sneeuwballen naar mijn hoofd te gooien.

 

Plots schrok ik op van een keiharde knal, waarna een geweldig gerommel weerklonk.  Een milliseconde later werd ik bedolven door drie ton sneeuw.

Kind 2 had een Pirat-bommetje op het dak gegooid, wat een lawine veroorzaakte.

Alle sneeuw was meteen van het dak.

 

*****

 

Maar nu is de rust eindelijk teruggekeerd.

Iedereen haalt opgelucht adem.

Kind 2 is namelijk gevallen met zijn fiets.  Rechtopstaand op de trappers, is hij met beide voeten tegelijk van de pedalen geschoten en met zijn staartbeen recht op zijn keiharde zadelpunt geknald.

Jodelaiti!

En nu waggelt Kind 2 als een eend door het huis, vloekend van de pijn.  Kind 2 lijkt nu wel een zwangere chimpansee met aambeien en een verschrikkelijk slecht humeur. 

Wij vinden het prima.

De postbode waarschijnlijk ook.

 



Trojka hier, trojka daar
Is dat nu niet wonderbaar

Trojka hier, trojka daar
Twee halfom en één tartaar

Trojka hier, trojka daar
Een liefdadigheidsbazaar

Trojka hier, trojka daar
Hulde aan het gouden paar

Trojka hier, trojka daar
Foei hoe suffend staat gij daar

Trojka hier, trojka daar
Moeder is de koffie klaar

Trojka hier, trojka daar
Kijk daar loopt een adelaar

Trojka hier, trojka daar
Is hier ook een abattoir

Trojka hier, trojka daar
Basgitaar en klapsigaar

Trojka hier, trojka daar
Flinkgebouwde weduwnaar

Trojka hier, trojka daar
Leve onze goede tsaar!


18-12-09

Kalashnikov

Kalashnikov

 

 

Maandag niet gelopen. 

Ik durfde niet na de loodzware zaterdagse kerstboomrazzia. 

Alles deed nog pijn. 

Mijn armen en schouders, maar wat me het meeste zorgen baarde waren mijn achillespezen.  Die waren lichtjes geïrriteerd als gevolg van het zware labeur. 

Achilles geïrriteerd, baasje geïrriteerd. 

Een jongere versie van mij zou nog wel een achilles veil hebben voor bijvoorbeeld een wondermooie Helena van Troje, maar de oude man in mij weet dat hij die achilles nog nodig heeft voor andere veldslagen, aan het loopfront....

 

Woensdag 16 december.

Het is berekoud.

-5° onder thermometerhut.

Alles ziet wit. 

Rijm.

Gewapend met muts en handschoenen, in combinatie met diverse laagjes loopkleding.  Toch zal het een kwartiertje duren vooraleer we de kou uit de oude botten hebben verjaagd. 

De handen en vooral de vingertoppen blijven koud.  Zelfs als ik mijn mouwen van mijn vestje over mijn handen trek.

De eerste kou hakt er goed in.

Alles is hard als beton.

 

*****

 

Kerstboom gezet deze ochtend.

Overal dennennaalden.

Forse boom in onze woonkamer. 

De geur!

 

*****

 

Er zijn een aantal beproevingen in het leven.  Als je die als koppel overleeft, dan heb je een solide huwelijk.

Wij zijn nog van de oude stempel.  Wij stellen onze relatie niet op de proef door op een eiland met halfnaakte vrouwelijke en mannelijke verleiders te gaan zitten op de wijze van 'Temptation Island'. 

Ik ben me er ook terdege van bewust dat ze mij daar niet voor zullen vragen.    Daar zijn een aantal gegronde redenen voor:

  • ik ben iets beter gebekt ben dan Hrinho (Gringo),
  • ik heb geen tatoeages van zwakzinnige draken op mijn gat,
  • ik verdraag wegens te weinig vetreserve (loopmachine!) erg slecht alcohol; na anderhalve cocktail lig ik hardop te snurken; het is dan amper half tien en de halfnaakte vrouwen in string zijn nog niet gearriveerd,
  • ik word zot als ik een halfuur moet nietsdoen op een strand,
  • ik word nog zotter wanneer ik op een droomdate moet met een vrouw die denkt dat Descartes een merk van exclusieve lingerie is.

Nu ja, ik ben natuurlijk ook gewoon lelijk.

Maar wel een geweldig karakter.

Geweldig slecht.

 

Neen, wij zijn van de oude stempel.

Wij hebben onze relatie getest met de normale proeven:

  • een huis bouwen,
  • kinderen krijgen,
  • kinderen opvoeden (nou ja),
  • en ....     ....een kerstboom zetten.

En ik vermoed zelfs dat samen een kerstboom zetten de ultieme test is voor je relatie.

 

*****

 

Ten eerste staat die boom nooit recht in de pot. 

Wat je ook staat te wrikken. 

Eerst staat hij te veel naar links. 

Ten minste, volgens mijn vrouw die op vijf meter met één oog dichtgeknepen de boom staat te monsteren.

Ik geef een snok aan de boom.

Teveel naar rechts.

Snok.

Teveel naar links.

 

Na een keer of zes, waarbij het 'gegodver' niet van de lucht is en ik inmiddels plakpollen heb van de terpentijn, staat de boom kaarsrecht.

 

Maar, zoals alles en iedereen, heeft een kerstboom ook een mooie, gevulde kant en een iets minder geslaagde kant.  Er is wereldwijd slechts één uitzondering op deze gulden regel: ik.  Ik ben langs alle kanten even mooi (volgens bepaalde bronnen dient u hier te lezen: even lelijk).  Maar dat is hoogstens een taalkundig-filosofische kwestie (vergelijk het met de eeuwige discussie of het glas halfvol of halfleeg is).

 

Ik draai de boom een kwartslag.

Volgens mijn vrouw, die op vijf meter met één oog dichtgeknepen...., is het nog niet helemaaaaaaal wat het zou moeten zijn.

Ik draai nog een kwartslag verder.

"Neuuu", komt er uit mijn vrouw.

Nog een kwartslag verder.

"Neuuu", komt er uit mijn vrouw.

Nog een kwartslag verder.

"Neuuu."

 

Ik zeg: "Schat, volgens de wetten van de mechanica en puur wiskundig gezien zijn we weer bij het begin.  Hebben we dan een dakloze boom in huis gehaald, waarvan geen enkele kant uw kritisch, maar tevens mooie oog kan behagen?"

 

Herbeginnen.

Twee kwartslagen verder.

Dit blijkt dan plots wél de juiste kant.

Maar om één of andere reden staat de kerstboom in deze positie niet meer geheel recht.

Ik haal drie keer adem, om dan uit te barsten in:

 

................. (gecensureerd)

 

Recht gezet, onder het haviksoog van mijn vrouw.

 

*****

 

Goed, we kunnen beginnen.

We gaan de boom 'kerstpimpen'.

Eerst de lichtjes.

Hoewel we vorig jaar, bij de afbraak van de vorige boom, de lichtjes tot in het absurde hadden opgerold en tevens maniakaal gescheiden van mekaar in plastic zakjes hadden opgeborgen, zijn de twintigduizend lichtjes nu verworden tot één grote haarbal.

Dat ze daar eens iets aan doen, in plaats van Frank De Winne naar de maan te schieten.  Daar heeft een mens tenminste iets aan.

Na veel geklooi heb ik de eerste streng lichtjes uit de Gordiaanse knoop weten te ontwarren.

Eerst testen. 

Mij gaan ze niet liggen hebben.

Blijkt te werken.

Met veel zorg draperen.

 

Uren verglijden. 

 

En altijd is er die ene streng lichtjes. 

De opstandige streng. 

De kreng van een streng.

Je steekt de stekker in het stopcontact. 

De streng werkt. 

Wanneer je de streng in de boom begint te hangen, gaat hij uit. 

Dit is overduidelijk de Geert Hoste onder de lichtstrengen. 

De flauwe plezante.

Je schudt eens. 

Streng aan. 

Streng uit.

Schudden. 

Aan. 

Uit. 

Aan.

Je hangt de streng verder in de boom. 

Maar het knaagt.

 

Er hangen inmiddels zoveel lichtjes in de boom, dat mijn elektriciteitsmeter begint te gonzen.

 

*****

 

WAT ZIE IK?

WAT ZIE IK?

Er is godver een streng lichtjes uitgegaan.

Je schudt nu als een gek met de ganse boom. 

Het sneeuwt dennennaalden.

De boom staat terug scheef. 

Toch volgens het arendsoog van mijn vrouw, die op vijf meter....

 

................................. (gecensureerd)

 

*****

 

De ballen!

Ballen in de boom.

Net wanneer de rust weerkeert in Casa Mark, merkt mijn vrouw achteloos op:

"Staat die boom nu niet wat naar achteren geleund?"

 

.............................. (gecensureerd)

 

Ik herhaal, de perfecte relatietest!

 

*****

 

Kind 2 is op het oorlogspad.

Kind 2 ruikt namelijk cadeautjes.

Snuf.  Snuf.

Als een bloedhond.

Trek een willekeurige kast open en de kans is groot dat Kind 2 er uit komt gerold.  Op zoek naar pakjes!

 

Kind 2 is op dat gebied een pitbull.  Schuwt geen enkele methode om te weten te komen waar we de pakjes hebben verstopt.

Laatst kwam ik het bureau binnen.  Mijn vrouw zat op de bureaustoel, de bureaulamp knal in haar ogen gericht.

Ik hoorde nog net Kind 2, op de wijze van 'Herr Flick'  en getooid in een lange lederen Gestapo-jas (een erfstuk van de mémé) volgende vraag stellen:

 

"Tell me, mutti, vhere are die pächskens?

Ve have vays to make you talk.

Oder muss ich dich kittelen, ja?"

 

 

Intermezzo: kittelen is niet correct Duits, het zou kitzeln moeten zijn, zo leert mij de vertaalsite. 

Inmiddels is het een uurtje later.  Want eens ik op zo'n vertaalsite terecht ben gekomen, wil ik meteen weten wat kietelen in het Portugees (cocegas met een accent dat ik niet vind op mijn toetsenbord), Italiaans (solletico), enzovoort is.  Om dan ook omgekeerd te werken om te controleren of dat ook nog correct is.

 

*****

 

Ja, het is elk jaar een gedoe om de cadeautjes uit handen van Kind 2 te houden.  En dan moet u weten dat het samenstellen van de lijst van mogelijke cadeautjes al een zware opdracht is geweest.

Half november geven we Kind 2 de opdracht een verlanglijstje op te stellen van mogelijke cadeautjes. 

Verlanglijstje.

Verkleinwoord.

Meestal krijgen we een lijst waarbij de Gouden Gids in het niet verdwijnt.

Eerst schrappen we de onmogelijke zaken uit de lijst. 

Dingen in de orde van:

  • een vlammenwerper,
  • een Kalashnikov AK-47,
  • een roze duikboot,
  • de schedel van Napoleon,
  • een papegaai die het geluid van een koffiezet vlekkeloos kan imiteren.

 

Dan beginnen de onderhandelingen ten gronde.

Ik zweer het u, Brussel-Halle-Vilvoorde splitsen is makkelijker dan de onderhandelingen voeren rond de lijst cadeautjes voor Kind 2.

Een consensus wordt meestal moeizaam bereikt, waarbij vooral ik concessies moet doen.

Kopen.

Verstoppen.

Mond houden.

Het zijn maar een paar woorden, maar het kost bloed, zweet en tranen.

 

En Kind 2 vindt geen rust voor hij weet wat en waar.

Kind 2 heeft vorige week trouwens mijn mailbox gekraakt om eventuele cadeaucommunicatie tussen mij en mijn vrouw te onderscheppen.  Qua politiek denk ik dat Kind 2 later bij Lijst Dedecker een kans maakt.

 

*****

 

Zeg, hoe meer ik er naar kijk....

Neen, serieus....

Staat die kerstboom nu scheef?

19:01 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-12-09

Koppie Krauw

Koppie krauw

 

Kent u het geluid van een koffiezetapparaat?  Het gerochel en stoomgekuch wanneer de laatste druppels in de filter vallen?

Hou dat geluid even vast.

°°°

Studentikoze vrienden hadden een papegaai gekocht.  Bedoeling was dat we met vereende krachten de kleurrijke vogel zouden leren spreken.

Nu ja, spreken, heum, vloeken vooral.

GODVERDOEMME!

Bijvoorbeeld.

 

Uuuuuren hebben we al vloekend gesleten voor de kooi van het beest.  Uuuuren hebben we geïnvesteerd in de achterlijke vogel, terwijl we eigenlijk moesten studeren. 

Maar het beest gaf geen kik. 

Véél te lomp waarschijnlijk.

De kooi van de zwijgzame papegaai stond opgesteld in de keuken.  Naast de koffiezet.  En ja hoor, het enige geluid dat het beest ooit onder de knie kreeg, was het gebroebel van de koffiezet wanneer de koffie doorgelopen was.

Vloeken, niks van, maar ons wel horendol zot maken met dat geluid van de koffiezet.  Een paar keer per dag gingen we onnadenkend naar de keuken; tevergeefs, want:

  • de koffie was nog niet klaar,
  • er was helemaal geen koffie gezet.

Als je dan naar de kooi keek, dan leek het wel alsof de papegaai ons aan het uitlachen was.

Godverdoeme....

 

*****

 

Kent u het geluid dat wordt gemaakt wanneer je met je vingernagels over een schoolbord krast?

IIIIEEEEEEEEKK

(Krijgt u ook rillingen langsheen de ruggengraat?)

Hou dat geluid even vast.

°°°

De papegaai van Yvonne en Max.  Max was een siersmid, elke dag aan het werk in zijn atelier.  In het pré-gsm-tijdperk stond de telefoon in huis.  Telkens de telefoon gaat, neemt Yvonne op, gaat vervolgens via de veranda naar buiten en brult dan, met een stemgeluid als vingernagels die over een schoolbord krassen:

MAX, TELEFOON!!!!!!

Waarop Max alles uit zijn handen laat vallen, de Heer bidt opdat zijn vrouw een ander stemgeluid zou krijgen en zich naar de telefoon rept.

Een zeer bevredigend systeem.

Tot de papegaai zijn intrede maakt in de veranda.

Alles kon de papegaai.

Fluiten, vloeken als een straalbezopen dokwerker, maar vooral het succesnummer:

MAX, TELEFOON!!!!!!

 

Met krek hetzelfde schrille geluid dat door merg en been gaat...

En élke keer trapt Max er in. 

 

*****

 

Kent u het geluid van een overspannen politiesirene?

Hou dat geluid even vast.

°°°

Thuis bij mijn vriend Paul hadden ze ook een papegaai.  Een knorrige piraat.  Beet naar alles wat bewoog, behalve naar de moeder van Paul.  Zij was dan ook de enige die de kooi mocht openen en de papegaai er uit halen.  Wanneer de kooi werd gereinigd, dan werd de papegaai boven op de kooi gezet.  Daar zat hij dan, met opstaande kam, te kijken of iemand ook maar het lef had om in zijn buurt te komen.

Wij in elk geval niet.

De hond des huizes, van het type 'vuilbak' had wel zin in een stukje verse papegaai, maar zolang de hond geen ladder kon hanteren, zat dat er niet echt in.

 

Enfin, het volgende gebeurde op een doordeweekse zaterdagavond. 

 

De bende van zes vrienden blaast verzamelen bij Paul thuis.  We maken ons op om stad en land onveilig te gaan maken.

Zijn moeder haalt de papegaai uit de kooi en plaatst hem boven op de kooi.  De hond trekt alvast verwachtingsvol één loerend oog open.

 

De buurvrouw komt langs.  Of mevrouw even mee kan komen voor vrouwenzaken die dringend haar expertise vragen.

Moeder weg.

Papegaai op kooi.

Hond op scherp.

 

De moeder van Paul blijft maar weg.

En wij willen zo snel mogelijk naar discobar Barrabas om daar op de dansvloer een nieuwe dimensie te geven aan 'Funky Town' en natuurlijk ook om indruk te maken op de plaatselijke schuchtere schonen, nu inmiddels vrouwen van middelbare leeftijd.

We eisen van Paul een kordaat optreden. 

De papegaai moet in zijn kooi,  en wel nu, zodat wij naar de kroeg kunnen, waar Jupiler ons deel zal zijn.

Het is uiteindelijk maar een verwaand stuk pluimvee, meer niet...

Optreden, nu!

 

Maar de papegaai voelt rottigheid en wet alvast de messen.

 

Fase 1.

Ik raad Paul aan om zijn brommerhandschoenen aan te doen.  Kwestie van niet in de vingers gebeten te worden.

Een wijs besluit.

Paul sluipt, gewapend met grote zwarte, lederen handschoenen op de papegaai af.  Het beest ruikt gevaar en begint zenuwachtig rond te trippelen bovenop de kooi.

 

Fase 2.

"Paul, wacht, doe een sjaal rond je nek.  Stel je voor dat Coco je naar de keel vliegt?", zeg ik.

Ja, ik weet het, ik ben altijd al een smeerlapke geweest.

Paul drapeert een sjaal van Royal Antwerp FC rond de nek.

De papegaai ziet een hooligan van den X-side op zich afkomen en begint te krijsen.  De hond heeft inmiddels een tweede oog opengetrokken.

 

Fase 3.

"Paul, wacht, zet je helm op.  Want voor je het weet hakt hij in je kop", zeg ik. 

Wist u trouwens dat ik altijd al een smeerlapke ben geweest?

Paul zet zijn helm op.

De papegaai ziet nu een combinatie van Robocop, fan van den Aantwaarp en een hooligan van den X-side, met zware, zwarte handschoenen op zich afkomen.

 

Fase 4 en volgende.

Helaas merkt Robocop niet dat de hond tussen zijn voeten door loopt, waardoor  het volgende zich in een razende vaart voltrekt:

Robocop:

  • Robocop struikelt,
  • Robocop maait de kooi omver,
  • Robocop stuikt met veel herrie neer.

 

Papegaai:

  • Papegaai stijgt op,
  • Papegaai laat zien dat vliegen niet écht zijn ding is,
  • Papegaai maakt in de hoek van de kamer een sierlijke noodlanding. 

 

Hond:

  • Hond ziet een oude droom in vervulling gaan,
  • Hond maakt een, heum, kattensprong,
  • Hond begint enthousiast de papegaai uit te benen, gehuld in een wolk van kleurrijke pluimen.

 

Net op dat moment, ik zweer het, komt de moeder van Paul binnen.

 

Moeder:

  • Moeder produceerde het geluid van een overspannen politiesirene.