08-05-09

De perfecte race

De perfecte race.

Hola!  Terugblikkend op de vorige posts op deze blog zou je zowaar de indruk krijgen dat lopen in het algemeen en de 20 Km door Brussel in het bijzonder alleen maar lijden en afzien is.  Dat klopt.  Neen, dat is zo.

Neen, we moeten een kat een kat durven noemen.  Net zoals seks smerig is als het goed gedaan is, is lopen alleen maar lijden (als het goed gedaan wordt). 

Tja, het heeft iets masochistisch.  Je betaalt, wat is het, 15 euro om dan zeker te weten dat je behoorlijk lange tijd wordt geconfronteerd met je beperkingen, met pijn.  Als je het zo bekijkt...

Is er dan nooit een perfecte race? 

Tuurlijk wel.  Dat bestaat.  Ik heb er al eens een artikel over gelezen.  Ergens in Zuid-Oost-West-Scandinavië is er een loper geweest, die in de 3de helft van de 20ste eeuw de perfecte race gelopen heeft.  Bijna toch.  Spijtig genoeg weet hij het niet meer, want van het besef dat hij de perfecte race had gelopen, is hij gewoon gek geworden.  En ja, ook dat is begrijpelijk, want als je het ultieme doel hebt bereikt, wat moet je dan nog? 

De perfecte race.  In 1996 en 2004 was ik er toch dichtbij.  De eindtijden waren subliem, voor mijn doen toch (Bekele komt niet meer bij van het lachen, voor hem is dat zelfs geen trage duurloop), maar de eindtijd is slechts één aspect.

Wat zijn de ingrediënten voor de perfecte race (en we komen er niet met drie domme puntjes à la Huysentruyt):

  1. je hebt de juiste voorbereiding gehad,
  2.  een goed borstnummer en je staat in één van de voorste startboxen,
  3. je hebt op het juiste moment de juiste hoeveelheid juist voedsel gegeten,
  4. je hebt alle sanitaire beslommeringen achter de rug,
  5. het weer zit mee: geen wind, bewolkt, fris, lichte motregen,
  6. je kledij is perfect: niet te warm niet te koud,
  7. schoenen niet versleten, perfect geveterd,
  8. kousen zitten niet dubbel, teennagels geknipt,
  9. de eerste kilometers gedoseerd lopen én toch snel,
  10. drankposten gebruikt, niet verslikt,
  11. prima indeling van de rest van de race,
  12. kapot over de lijn,
  13. geen blessures (shit, dit is dus punt 13)

Je hebt de race onder controle gehad.  Tijdens het lopen heb je constant het gevoel dat je wist wat je deed (opmerking uit de coulissen: dat zou ook de eerste keer zijn).  Je was alert.

Je hebt Runner's high.  De endorfines (lichaamseigen pijnstillers) razen door je lijf achteraf en geven een verdovend gevoel.

De kans is groot dat je morgen, hoewel totaal geradbraakt, nog steeds Runner's High hebt.  Ik loop nu een 18-tal jaren.  De perfecte race is me een keer of 3 overkomen.  En daar doen we het (onder andere) voor.

Het is 8 mei, nog 23 dagen tot de volgende perfecte race...

 

13:51 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

07-05-09

Da Vinci Code

Da Vinci Code

Wordt u daar ook zo moe van?  Dat achter alles een complot wordt gezocht.

Diana crasht in een Parijse tunnel?  Complot!  Albert I valt van de rots?  Complot!  De Gucht verkoopt aandelen?  Complot!  Vliegtuigen in de Twin Towers?  Complot!

Bij de 20 Km door Brussel zijn er geen complotten.  Alles verloopt er bloedeerlijk.  Geen verborgen boodschappen à la Da Vinci Code van Dan Brown.

Daar trappen wij niet in.  Daar hebben wij teveel Kempense nuchterheid voor.  Met zo'n onnozel dingen houden wij ons niet bezig.

1997

En toch!

Bekijkt u bovenstaande foto eens aandachtig.  Ook gezien?  Je kan er gewoon niet naast kijken.  Als je dat niet ziet, dan ben je een oen.

Borstnummer 1037.  Als je de 10 en 37 optelt, dan krijg je 47. 

Deel 1037 door 47 en je krijgt: 22,06.  Neem de eerste twee getallen van de borstnummer van de loper net daarachter (met het zwarte shirt) en vermenigvuldig die: 2x3 = 6. De zwarte loper loopt achter  nr 1037, dus moet je de 6 achteraan wegstrepen.  Streep die af t.o.v. 22,06, dan hou je exact 22 over.

Rechtsonder het laatste getal een 7 (magisch getal).

Laatste nummer borstnummer OOK een 7.  Dit kan geen toeval zijn. 

Als we dan 22 delen door 7, wat krijg je dan?  Dan krijg je het getal Pi.

Hier zit iets achter, ik weet alleen nog niet wat.

By the way, die loper met nr 1037 ziet precies wel af....

 

13:45 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

06-05-09

Le plat pays

Le plat pays.

Brel.  U weet wel. Ik heb u in eerdere berichten reeds vertrouwd gemaakt met het startvak (de kop) en de Tervurenlaan (de staart met het venijn) van de 20 Km door Brussel.  En er was geen woord van gelogen, zo helpe mij God.

Maar ligt er iets noemenswaard tussen begin en eind?  Natuurlijk, tussen km nul en km 20 liggen, heu, 20 kilometers.  En nu begint het, in feite 20km en 100m.

Een saaie les historiek.  Vroeger was de 20 km van Brussel van start tot finish 19km en 300m lang.  Tot men in 1999 besloot, ter gelegenheid van de 20ste editie, dat de 20 km nu maar eens effectief 20 km moest zijn, waarna de afstand prompt  20 km 700 m werd.  Dat noem ik nu nog eens een merkwaardige beslissing.  Geloof me, dit is minimum raar te noemen, maar het is nog niet voorbij.

Toen kwam 2006, en men begint met de persoonlijke tijdsregistratiechip.  Bij de uitgang van het Jubelpark legt men de mat die de chips start, zodat de wedstrijd effectief 20 km zou kunnen zijn, ware het niet dat de afstand nu 20 km en 100 meter is.

De 20 km van Brussel is nog nooit effectief 20 km geweest.  En het is maar een geluk dat absoluut niemand deze blog leest, want anders waren we weer vertrokken voor een eindeloze discussie over de lengte van het parcours.

Belgisch absurdisme en zo hebben we het graag.

 

Ligt er iets tussen start en finish.  Bwa.  Niks noemenswaard.

Er liggen in de buurt van de Louizalaan drie tunnels op het parcours.  Een tunnel, beste kindjes, gaat eerst bergaf, dan vlak in een gesloten pijp, dan bergop.  Het stuk bergaf kun je niet doorlopen, wegens teveel volk in de weg, in de tunnelpijp kun je niet doorlopen wegens geen lucht (zeker als het warm is) en bergop kan je niet doorlopen omdat het....heu, bergop is.  Je ritme en tempo wordt telkens overhoop gehaald.  En de tunnels bevinden zich in het begin van de wedstrijd, waardoor je je daar al kan vergalopperen in je zielige poging om het startverlies in de eerste kilometers al in te halen.

Dan komt het Terkamerenbos, de groene long van het parcours, maar is er ergens één meter die vlot loopt?  Neen dus. Het is altijd, ik herhaal ALTIJD, bergop.  Ik weet het, het klinkt niet logisch, maar het is altijd, ik herhaal ALTIJD, bergop.

Toegegeven, rond kilometer 12 begint het te dalen, serieus te dalen.  Maar ook dat is problematisch.  Bergaf lopen is een kunst.  Je moet je kunnen laten vallen als een losgeslagen liftkooi om optimaal rendement te halen uit de afdaling.  Ik verduidelijk: bergop verlies je tijd.  Bergaf moet je niet liggen recupereren van het bergop lopen, neen, daar moet je rechtzetten wat je aan tijd verloren hebt bergop.  Dat is het geheim van succes op de 20 km door Brussel. 

Losgeslagen liftkooi dus.  En dan kom je totaal uitgeput aan de voet van de K2, de Tervurenlaan, u weet wel.  De kilometers beginnen te wegen en dan sta je daar, en hoog boven je torenen de bogen van het Jubelpark.  Ze zijn nu nog minuscuul klein, pakweg een vingerkootje groot.  En na uren met klimijzers en pikhouwelen de Tervurenlaan te lijf te zijn gegaan, denk je, voilà we zijn er.

Maar neen, jij onwetende, eerst komen er nog een paar extreem grote ronde punten, Montgomery, waar je helemaaaaaaaaaaaaaaal rond moet, en dan kom je aan in het Jubelpark.

En het ultieme bewijs dat de parcoursbouwer een meedogenloze sadist is, is de laatste omleiding vlak voor het Jubelpark, weer een bocht, écht een brug te ver.  En op kasseitjes, hoe verzinnen ze het.

Ik wil u deelgenoot maken van een eeuwenoud geheim.  In de donkere krochten der voorgeschiedenis van de 20 km door Brussel werd het parcours in omgekeerde richting afgelegd.  Zo vertelde mij een tandeloze medicijnman/loper die nu in alle anonimiteit geniet van zijn stukgelopen knieën.  Vlak na de start kwam dus de afdaling van de Tervurenlaan.  Er werd gevlogen dat het een lieve lust was.  Maar op het eind van het parcours kwamen de tunneltjes en de klim naar het Jubelpark. 

Maar dat waren andere tijden; de wedstrijd was toen trouwens in zwart/wit.

 

 

14:20 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

05-05-09

Finishlijn, wo bist du geblieben?

Een Finishlijn, mijn koninkrijk voor een finishlijn!

1993.  Na een jaar joggen nam ik deel aan de Corrida in mijn thuisstad.  Ik liep 40 minuten over een 8-tal kilometer.  Ik voelde mij straffer dan Mourhit.  In de kroeg 's avonds kreeg iedereen willens nillens tot vervelens toe alle details van mijn loopwedstrijd.  Het was duidelijk, dit loopwonder moest door iedereen bewonderd worden.  Wierook, nu!

Tot iemand zich omdraaide, die duidelijk niet wist over welke wedstrijd ik aan het opscheppen was, en vroeg of ik het over de 20 km door Brussel had.  Zijn vergissing is begrijpelijk, mijn heroïsch verslag van mijn exploten kon enkel over de wedstrijd van het jaar gaan.  Met de staart tussen de benen moest ik toegeven dat ik het over onze lokale wedstrijd had.  De smalende blik van die man blijft eeuwig op mijn netvlies gebrand.

Maar goed 's anderendaags, een kater verder, werd een dure eed gezworen: volgende editie van de 20 Km sta ik aan de start.  Onbezonnen.

Een jaar is niks, dat weten we allemaal.  Toen ik 16 was en in het middelbaar onderwijs zat te wachten op Godot, duurde een jaar een halve eeuwigheid, nu is het een vingerknip.

Een jaar later en ik stond aan de start van de 20 Km door Brussel.  In huidige termen stond ik daar onvoorbereid.  Ik liep maximum 18 km per week, 1 keer 12 km en 1 keer 6 km.  Mijn misplaatst zelfvertrouwen had als streeftijd opgeleverd: 1u 20 minuten of beter.  Ik wacht nu even tot u uitgelachen bent.  Ik heb tijd.  Doet u vooral.  Neen, geneer u niet.  En u mag nu afronden. Dank u.

Ik herinner me van de wedstrijd een aantal dingen nog heel scherp.  Dat ik me vanaf km 11 begon af te vragen of er ooit nog een eind aan de marteling zou komen.  Vanaf km 13 heb ik op het hoofd van al mijn kinderen gezworen dat ik dit nooit, maar dan ook nooit meer zou doen.  Nadien was het enkel nog roepen op moeder de vrouw....

En toen moest de Tervurenlaan nog komen.  Een meer ervaren loper had me gezegd: "Zie dat je nog iets over hebt voor de Tervurenlaan!"  Dit is Kempens voor: Zie dat je nog iets over hebt voor de Tervurenlaan.

Wel, er was niks meer.  Het was helemaal op.  Niks had ik nog.  Behalve een immense bloedblaar op mijn rechter dikke teen en de tweede teen rechts (hoe heet zoiets?).  Ik heb die nadien kapot geprikt met een speldje van mijn borstnummer in de kleedkamer.  Foutje!  Enkele dagen later kreeg ik een  joekel van een infectie in mijn tweede teen.  Antibiotica!

De dokter wist me te vertellen dat in de middeleeuwen mijn teen afgezet zou moeten worden.  Nuttige info, dat wel.

Mijn aankomst moet bepaald indrukwekkend geweest zijn.  Toen ik de finish overstrompelde kwamen prompt 2 medewerkers van het Rode Kruis op mij af gelopen met een brancard en een reanimatieset met de vraag of ik me wel ok voelde?  Ik bedoel, die gasten hebben al heel wat wandelende lijken gezien, ik moet er dus écht wel mottig uitgezien hebben.

Ach, de tijd.  Neen 1u20 heb ik niet gehaald.  Het werd 1u41m.

Afgezien als een beest.

Prima debuut.

 

14:09 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

04-05-09

Desnoods op mijn tandvlees

Desnoods op mijn tandvlees

Ik heb alle loopblessures al gehad.  Er is een jaar geweest dat ik méér beurten bij de kinesist heb gezeten, dan wedstrijden gelopen. 

Toen ik mijn kinesist vertelde dat ik ging blijven lopen tot ik erbij neerviel, heeft hij prompt een nieuwe auto besteld, mét alle opties. 

Roept u maar: beenvliesontsteking, achilles 3x, peesontsteking knie (patella), hamstring scheur, een contractuur of 7 in linker- en rechterkuit, voetboogpeesontsteking beide voeten, gebroken vinger (valpartij), ingescheurde gewrichtsbanden linkervoet, rechtervoet (omzwikken) met gips!  En dan vergeet ik er nog wel wat. 

Ik heb ooit bloed geplast na het lopen.

Reactie huisdokter: "Proficiat, nu ben je eindelijk een groot meisje".

Ik haat flegmatische dokters.

Dokters hebben ook altijd maar één advies: Mijnheer, u moet rusten.  Ik kom niet naar de dokter om te horen dat ik stil moet zitten.  Ik wil dat de blessure hic et nunc verdwijnt, met onmiddellijke ingang.  Ik wil lopen.  De rest is onbelangrijk.

Mijn dokter ziet mij ook alleen maar met loopblessures.  Ziek worden is namelijk geen optie voor een loper.  Dat doorkruist de schema's. 

Als mijn dokter zegt 14 dagen niet lopen, dan zeg ik tegen mijn vrouw dat hij heeft gezegd dat ik 10 dagen niet mag lopen, en start ik na een week.  Ik verdenk hem er namelijk van dat hij deze regel kent, en dat hij dus de rustperiodes automatisch verdubbelt. 

U weet hoe dat gaat.  Als je een blessure oploopt, dan beweer je bij hoog en laag dat opnieuw lopen het enige is dat je wil.  "Kon ik maar lopen".  Zodra je pijnloos kan lopen, begint de ratrace opnieuw; de chrono, wedstrijden, jacht op besttijden, jacht op een nieuwe blessure.  Schoon.

Vorig jaar heb ik een nieuw persoonlijk record gelopen op de 10 mijl en op de halve marathon, later zal ik op deze pagina's mijn eigen lof ruim bezingen.  Ik kreeg als extraatje een achillesblessure zowel links als rechts, links 5 weken voor de 20 km door Brussel en rechts 2 weken voor Brussel.  Qua paniek kon dat tellen.  Mijn kinesist, wat zeg ik, mijn mentor en vriend Tom B., wist me in die mate op te lappen dat ik toch aan de start van 's werelds mooiste kon verschijnen.  Weliswaar met pijnlijke achilles rechts en met een hilarisch gebrek aan vertrouwen.  Aantal kilometers op de teller de laatste 5 weken: nul millimeter.

Ik liep de 20 km op 1u33min, wat op zich nog niets eens zo gek is, maar toch ben ik dan kwaad op mezelf dat ik een povere tijd heb gelopen.  Maar goed, 's anderendaags was ik terug kreupel, wat mij niet verhinderde om 14 dagen later zonder training een 15km750 te lopen op 1u 3min en een handvol seconden, want een ezel zal zich blijven stoten aan die steen, geef hier die steen!

En ja hoor, we zitten in de laatste weken voor Brussel, ik voel geen enkel kwaaltje, maar...desnoods op mijn tandvlees.  Dus, moest u ooit op TV iemand plat op de buik zien liggen op de Tervurenlaan, terwijl hij zich probeert verder te verplaatsen door met zijn tanden in het asfalt te klauwen....jep, dat ben ik.  Let vooral op die gelukzalige glimlach....

 

14:02 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

03-05-09

Ik ben een hond

Ik ben een hond

Nu ja, u moet dit niet letterlijk nemen.  Ik heb niemand achter me lopen met een plastic zakje voor het geval ik een grote boodschap uitdraag (dat laat ik aan getuigen van Jehovah over), ik berij vooralsnog geen benen en moet toegeven dat ik (helaas) niet aan mijn ballen kan likken. Niet dat ik het niet geprobeerd heb...

En toch ben ik een hond.

Ik heb bewust hulp geweigerd aan een mens in nood.  Jezus draait zich om aan zijn kruis. Denk ik.  Als dat enigszins technisch mogelijk is zonder combinatietang. 

Ik was op weg naar mijn startbox van de editie 2006 van de 20 km door Brussel.  U kan me dan herkennen aan die gespannen blik, de ultieme focus, kortom een man met een plan.  Alles was er, zen en de kunst van het lopen,... 

Mijn borstnummer zat subliem opgespeld op mijn loopshirt, toen een man mij vroeg of hij één van mijn speldjes mocht hebben voor het opspelden van zijn nummer.  Nu moet u weten dat ik in mijn looprugzak beschik over de volledige uitrusting van de moderne loper: van nagelknipper, balpen, tape, 263 veiligheidsspelden, een paperclip, tepelklevers, vaseline (neen, niet daarvoor), handdoeken, een drietal sets loopuitrustingen, schoenen, drank, appel, energybar, geld, GSM, GPS, hartslagmeters, sis-kaart, duikbril, hospitalisatieverzekering, uitvaartverzekering om maar de belangrijkste zaken te noemen.  Als die brave ziel dan enkele speldjes vraagt terwijl we nog in de kleedkamer vertoeven, dan heeft hij keuze qua formaat, kleur, merk, ...  Met een monkellach zal ik de man in kwestie helpen.  Met in mijn ogen de blik van: hij die niet goed voorbereid is in de details, zal ook wel de grote lijnen niet goed hebben.  Ik leen ze hem uit.  Zonder twijfel.  De week daarop zal het aantal speldjes terug op 263 worden gebracht door aanvullende aankoop in de speciaalzaak, gebruik makend van, ik zeg maar wat, een bankkaart.  U merkt het, ik ben nogal slordig in die zaken. 

Maar de vraag werd niet gesteld in de kleedkamer, maar op weg naar de startbox.  Ik ben dan in de zone, in een soort zelfopgewekte trance, waar boodschappen van planeet aarde op basis van prioriteit worden toegelaten. Dingen die een (zij het minieme) kans hebben om door te dringen zijn in de orde van: dood familielid in eerste bloedverwantschap, uw veter is los, ...  Al de rest glijdt van me af als druppels olijfolie van een zwaneveer.

Maar toch blijven de beelden me achtervolgen.  Dat een man nu ergens ter hoogte van het Terkamerenbos huilend op de knieën wandelaars aanklampt met de vraag of ze speldjes hebben, onderwijl een borstnummer geklemd in een verkrampte hand.  De wanhoop nabij.

Ik kan trouwens ook niet aan mijn elleboog likken, dat klopt dus ook...

10:09 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

02-05-09

Rituelen

Vliegtuig

De kleedkamer van de 20 km door Brussel is het Luchtvaartmuseum, rechts gelegen van de startvakken.  U begrijpt dat je 25000 mensen niet kan laten omkleden in de kleedkamer van de plaatselijke voetbalclub FC Tervurenboys.  Neen, een luchtvaartmuseum, dat past bij de hemelse status van de gladiatoren. 

Elk jaar verzamelen we met een paar routiniers op dezelfde plaats, onder hetzelfde vliegtuig, om er ons om te kleden.  Ik hou van vaste rituelen, een soort van draaiboek.  Omdat u aandringt: ingang, tweede gang links, voorlaatste vliegtuig linkerkant; ik beloof u na de 30ste editie het type vliegtuig door te geven, om afspraak te maken voor de 31ste.

In de loop der jaren heb ik een aantal TV-reportages van RTBF La Une en van TV-Brussel die de 20 van Brussel verslaan op video verzameld.  Die VHS-cassette wordt "de magische tape" genoemd.  Een zeer select publiek, in concreto Tom en ik, kijkt elk jaar, in de loop van de week voorafgaand aan de 20 van Brussel, naar de magische tape.  Dat is een ritueel, daar wijken we niet van af.  Het behoort bij de mentale opbouw naar de wedstrijd.

Er mogen dan ook geen onbevoegden meekijken.  Definitie onbevoegd: zij die nog nooit een borstnummer van de 20 km hebben gedragen.  De oudste beelden op de tape dateren van 1994.  Een ander tijdperk, waarin fluo lycra schering en inslag was, bizarre rétrokapsels de revue passeren, wonderlijke creaturen van Gods schepping op Nikes de wedstrijd kleurden.  Vrouwen ook, een minderheid, met zwoegende boezem.  De tape is inmiddels al een aantal keer de revue gepasseerd, met veel figuranten  hebben we een band opgebouwd, we kennen ze als het ware, en we kunnen de commentaarteksten inmiddels vlekkeloos én synchroon lippen.

In 2004 was er een erg mooie reportage op RTBF rond de 20.  Uw dienaar is in deze reportage tot tweemaal toe prominent in beeld. In de kleedkamer (bezig met het ritueel intapen van de voeten) onder het rituele vliegtuig.  En in het startvak, bezig met het rituele verbroederen met loopbroeders en klaar voor de rituele reactie op de aankondiging van het startschot terwijl de rituele Bolero...

En, u mag het hautain vinden, we verdienen die media-aandacht.  Als we eerlijk zijn, vinden we het zelfs een beetje pijnlijk, ja zelfs een onvergeeflijke fout, dat er geen cameraploeg de dwingende noodzaak inziet om me te volgen vanaf, laat ons zeggen, één week voor, tijdens en tot één week na de 20 km van Brussel.  Het blijft een gemiste kans.  Maar we tolereren dit voorlopig nog.

Een laatste ritueel volgt bij de terugkeer in het dorp (stad moet ik zeggen, anders is het weer een gezeik).  De bus met lopers zwermt bij aankomst uit; een niet onbelangrijk deel van de aanwezigen duikt de kroeg in, op zoek naar trappisten, om de oorlogswonden te likken, straffe verhalen over de tocht uit te wisselen, littekens en medailles te vergelijken en het meewarig neerkijken op de onwetenden. 

Een ritueel dat ik me enkel toesta, als ik tevreden ben over de eindtijd, het verloop van de wedstrijd, de efficiëntie van de rituelen, ...  Heb ik geen goeie tijd gelopen, dan is het als straf rechtstreeks naar huis en niet naar de kroeg. 

Morgen straftraining. Lopen is lijden.

Het is 2 mei.  Nog 29 dagen....

16:20 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

01-05-09

De Val van Icarus

De Val van Icarus

 

2007 was het jaar van de Val van Icarus.  Het jaar waarin uw dienaar tijdens de 20 km van Brussel een blessure opliep. 

Hamstring.  

 

Ik ben van de klassieke lijn. 

Mijn tijd op de 20 Km van Brussel klok ik vanaf het startschot tot aan de finish.  U mag mij een purist noemen.  Zo was het vroeger en zo wil ik het.  Ik ben dan ook één van de weinige idioten die de 500 meter tot aan de tijdsregistratiemat aan de uitgang van het Jubelpark (waar de tijdchips worden gestart) wél doorloopt. U mag mij desnoods een purist noemen.

2007, kanonschot, start chrono, en op de startmat tik ik op mijn ouwe Polar Store/lap, zodat een 2de chrono begint te lopen.  Ik kan dan beide tijden in het oog houden.  En onderweg koortsachtig berekeningen maken; 5 km in 19min 45 s: 3 sec per km gewonnen t.o.v. schema 15km/uur, enfin met dat soort beschouwingen ben je al snel een paar honderd meter zoet.

Maar net voor kilometer 10 ligt weer een tijdsregistratiemat (registratie tussentijd), ik kijk op mijn polar en vergeet even dat ik naar de kleinere bovenste chrono moet kijken voor de wedstrijdchrono, ik panikeer want ik zie dat ik quasi 2 minuten boven mijn vooropgestelde chrono loop. 

Enkele meters verder zie ik in welke fout ik heb gemaakt en bemerk tot mijn opluchting dat ik wél goed zit, 40 min 27 sec op km 10... 

Van pure opluchting smijt ik mij volledig in de afdaling rond km 12, wetende dat ik hier enkele snelle kilometers ga maken, de zon schijnt, vogeltjes fluiten, iedereen in mijn omgeving is liefde én minder snel dan ik, dit wordt een knaltijd, joechei en opzij, traag plebs,...

 

Maar dan knapt er iets in mijn rechterbil, schroeiende pijn!!! 

Op twee passen sta ik  stil, waarbij ik getrakteerd wordt op enkele forse krachttermen van lopers die vlak achter mij liepen en die ik, door mijn plots vertragen, bijna ten val bracht.

Je staat aan de kant, terwijl de trein der lopers voorbij glijdt.  Je kan wel janken, je brult je frustratie uit (waarbij godslastering en het aanroepen van geslachtsdelen niet van de lucht is).  Ook op dit vlak herken je de ware purist.

Je mankt verder, je sjokt verder, je jogt verder. 

Op km 15 staat er een tent van het Rode Kruis.  Ik ga binnen en krijg Flexium Gel en de vreemde vraag:

'Heeft u wel genoeg getraind voor deze wedstrijd?'. 

Mijn Frans is niet overdreven slecht, je sais me débrouiller, quoi?  Ik situeer even voor een goed begrip: ik heb die editie uitgelopen op 1 uur 41 min, waarbij ik 3 km gewandeld heb, een massage van het Rode Kruis op km 15 heb gekregen en, nadat die domme vraag gesteld werd, uit oprechte blinde woede de ganse Rode Kruis tent heb gesloopt. 

Of ik genoeg getraind heb? 

OF IK GENOEG GETRAIND HEB?

Ik heb de mensen van het Rode Kruis in uitmuntend Frans gezegd dat ze ALLEMAAL VIERKANT mijn kloten konden kussen (tout les crois-rouges peuvent embrasser mes couilles en carré-confiture en putain, putain, c'est vachement bien).  Dit is wel mijn wedstrijd, van mij, niet van u, van mij, mij, mij.  U mag me desnoods een purist noemen.

Ik heb het Jubelpark gehaald, ik had het zelfs koud en de Tervurenlaan was voor de eerste keer effectief een lachertje.

En ik weet het. 

Er zijn belangrijker dingen in het leven. 

Er is oorlog en honger en miserie overal. 

En verdwijnt daarbij een blessure op de 20 km van Brussel in het niet? 

Ik dacht het niet. 

Ik ben namelijk een purist.

11:39 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

30-04-09

Sire, het stikt hier godver van de Belgen

Sire, het stikt hier godver van de Belgen...

 

 

Scènes uit een startvak. 

 

De zenuwen staan gespannen. 

Je hebt 52 weken afgestreept naar de 20 km door Brussel. 

Je hebt duizenden kilometers aan de juiste hartslag getraind, in regen en stortregen. 

Je hebt je voeten verzwikt, je kinesist wanhopig gemaakt met je eindeloze lijst onwaarschijnlijke blessures en mensen met verkoudheden gemeden. 

 

En nu sta je in het startvak. 

 

Wat gaat er dan door je hoofd?

 

Meestal: waar kan ik hier nog pissen? 

 

Je moet al ruim op voorhand in je startvak staan, want achteraan in je box moet je weer een paar duizend lopers voor je dulden.  Een uur op voorhand in de box. 

 

Plassen dus.

 

Je moet weten dat je voordien al minimum twee keer hebt staan wildplassen in het Jubelpark (25000 starters maal 2, dat daar überhaupt nog vegetatie staat mag een mirakel genoemd worden). 

 

Je moet pissen. 

 

Enkele jaren geleden stond er centraal tussen de startvakken paletten Ice-Tea twee hoog gestapeld. 

 

Ik heb daar tegen geplast.  

 

Ik ben daar fier op. 

 

Mijn vrouw vindt dat een afwijking. 

 

Ik niet.

 

Sire, het is lang wachten in het startvak van de 20 Km door Brussel.  Héél lang wachten.

En dan, Sire, verbroederen wij, de Belgen.  Met mekaar, Vlamingen en Walen.  Er wordt gepolst naar verwachtingen, tijden, aantal gelopen edities, temperatuur, schoeisel, persoonlijke besttijden. 

En terwijl de Bolero voortraast, geeft de omroeper ons nutteloze info over het aantal nationaliteiten aan de start, waarna het organigram van de organisatie en de lijst sponsors ook nog eens de revue moeten passeren. 

 

Dan Sire, komt het moment waarop de omroeper zegt dat de start zal gegeven worden door Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Filip. 

 

En dan Sire, ik geef het toe, het is misschien kleingeestig van mij en wellicht kan je het ook beschouwen als majesteitsschennis, maar als de omroeper zegt dat Prins Filip het startschot zal geven, roep ik altijd keihard:

 

DEKKING! 

 

Het is een succesnummer, helaas enkel hoorbaar voor de beperkte kring lopers rondom mij. 

 

Ik ben daar fier op. 

 

Mijn vrouw vindt dat een afwijking. 

 

Ik niet.

 

 

Dit vond ik op het internet: De 34-jarige Thaise blogger Suwicha Thakhor werd veroordeeld tot tien jaar cel wegens majesteitsschennis. Een zwaar vonnis dat laat zien dat Thailand serieus werk maakt van het inperken van de vrije meningsuiting op internet.

 

Heu, Sire, ....

13:09 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

29-04-09

K2

Tervurenlaan

Ik heb net 'stijgingspercentage Tervurenlaan' gegoogled.  Zéér teleurstellend.  Er bestaat geen enkele wetenschappelijke studie, geen enkele grafiek, niks nada over de 'col Tervurenlaan'.  Voor de leken onder ons, de Tervurenlaan is de helling op het einde van de 20 km door Brussel, in loperskringen beter bekend als de K2, de Killer Mountain, aka de ploert van Tervuren, de achillesverslinder,  woonplaats van de man met de hamer.

De Tervurenlaan is een gans jaar lang een licht glooiende invalsweg naar het hart van Brussel,  maar dat is slechts schijn.  De laatste zondag van mei , waarde lezer, ontwaakt het zevenkoppige monster en ontbindt het alle duivels.  Het richt zich op en martelt de duizenden kuiten die in wanhoop en opperste verzuring de ongrijpbare boog van het Jubelpark willen bereiken.  De vermoeide helden waden door een wilde stroom smeltwater afkomstig van de hoger gelegen eeuwige sneeuw  (in feite Spa van de laatste bevoorradingspost, maar soit) onderwijl koortsig zoekend naar het volgende kilometerbord.  En dat kilometerbord blijft maar weg, waar is kilometer 18, we zijn alweer 6 minuten onderweg sinds kilometer 17, dit is onmogelijk. 

De berg baart een muis.  Rondom u hoor je gepiep, het gepiep van talloze hartslagmeters die in het rood gaan.  De Tervurenlaan.  En de bogen van het Jubelpark blijven weg, ver weg, in mist gehuld, het lijkt wel op een ander continent. 

Enkele edities geleden stonden onderaan de voet van de K2, de Tervurenlaan, twee dames met een spandoek.  Daarop stond te lezen: 'Ici commence l' enfer'. Hier start de hel.  Het blijft een understatement.

Laat u niet afschrikken, de Tervurenlaan stelt niks voor ...met de auto  

 

13:29 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

28-04-09

Bolero

Bolero

U kent de Bolero van Ravel?  Ik neem aan van wel.  Draait u die wel eens thuis?  Spontaan?  En zeg nu niet dat u de Bolero gebruikt als achtergrond van het liefdesspel, want dan bent u ofwel een leugenaar, ofwel iemand met een stereoketen met afstandsbediening, want de Bolero is een muziekstuk dat van stil naar loeihard evolueert en niks dat de concentratie zo breekt als, enfin we wijken af.  En repetitief, jongens toch.  En ja, Ravel had een psychische aandoening die zijn werk heeft beïnvloed, maar als we elke zot zijn muziek moeten tolereren, dan zijn we nog niet thuis.  Heb ik trouwens al gezegd dat de Bolero repetitief is?

De Bolero dus.  Repetitief, dacht ik zo.

Ik zit één keer per jaar de ganse Bolero uit.  Of liever, ik sta.  In de startbox van de 20 km door Brussel, de moeder der loopwedstrijden, de hoogmis voor het looplegioen.  En ja hoor, de Antwerp 10 miles is ook een loopfestijn, maar heeft bijlange niet die grandeur van Brussel.  Ha, de mythische 20 km van Brussel.

De Bolero dus.  En dan de Brabançonne.  U kent de Brabançonne.  Ik neem aan van wel.  Indien u de Brabançonne gebruikt als achtergrond van het liefdesspel, dan bent u wellicht Pieter De Crem.  En repetitief, jongens toch (de Brabançonne dus, niet De Crem - hoewel). De Brabançonne is ook niet echt een begeesterend volkslied.  Als je de Brab vergelijkt met Teutoonse of Britse volksliederen, dan komen we er toch maar bekaaid van af.  Het lijkt wel een dronken uitstap van Fanfare St-Lucia, amechtig blazend op koper.  Als de Brab ons moet aanzetten tot het binnenvallen van Baarle-Nassau, het openscheuren van taalgrenzen, of het beledigen van bevriende naties, dan zijn we nog niet thuis.  Heb ik trouwens al gezegd dat de Brabançonne repetitief is?

Ik zit één keer per jaar de ganse Brabançonne uit.  Inderdaad, in de startbox van de 20 km door Brussel.  Wachtend op het verlossende kanonschot.  Waarna 25 000 lopers, 50 000 loopschoenen zich in beweging zetten, repetitief, ik weet het.

Nog 5 weken...

19:07 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9