20-06-13

Een korreltje zout

Een korreltje zout

 

 

Zaterdag 15 juni 2013.

 

Vandaag staat wedstrijd 8 van de Challenge Delhalle op het programma (mijn vierde wedstrijd in dit regelmatigheidscriterium).  

 

 

Habay!

 

 

Les forges de la forêt d' Anlier, goed voor een kloeke 19 km.

 

 

affiche_forges_2012.jpg.h380.jpg

 

Traditiegetrouw maakt atletiekclub AVN er een weekendje Ardennen van.  We verblijven in Dohan, in Le Courtil, bij Ward en Greet.

 

Gepakt en gezakt zetten we koers naar de andere kant van dit land, op zoek naar glorie, een goed glas Orval en broodnodige punten voor het klassement.

 

 

 

***** 

 

 

 

Habay.

 

Het is hier een drukte van jewelste!  De opkomst is behoorlijk fors te noemen (351 finishers op de 7 km en 1.158 op de 19 km) waardoor het erg druk is in de sporthal en aan de inschrijvingsbalie.

 

Na de administratieve rompslomp kleden we ons snel om, poseren voor de groepsfoto en flikkeren de tassen in de tassenbewaarplaats.  

 

 

habaygroep2.jpg

Stelletje ongeregeld.

 

 

Naar buiten, wat rondkijken en dan is het tijd om ons op te warmen.  

 

We treffen er Rudy S., bevriend loper uit Loenhout.

 

Hij maakt het gezelschap van de dag compleet.

 

 

De startzone wordt al eens uitvoerig besproken, gekeurd en uitgetest.  De eerste honderden meters lopen steenhard naar beneden; het besef dat we die straks ook weer ten dele op moeten lopen, stemt al tot nadenken.  

 

Maar dan nemen de routiniers in het gezelschap me mee naar dé meest beruchte passage van deze wedstrijd: les escaliers, de trappen!

 

 

Een trap in Vlaanderen is een prima uitgebalanceerd geheel van fijn afgelijnde treden, op regelmatige en ergonomische afstand van elkaar geplaatst.  

 

 

In Habay hebben ze daar een iets andere invulling aan gegeven.

 

De trappen van Habay!

 

Welke redenering zit er achter de trap van Habay?

 

Zoek de meest steile klim van het dorp en gooi daar wat brokken grillig beton schots en scheef neer.  

Zorg er vervolgens voor dat die betonnen treden op de meest onregelmatige afstand van mekaar liggen, zodat je ofwel reuzenstappen moet nemen, ofwel zal struikelen in een poging twee trappen in één beweging te nemen.

 

Straffe gast die op deze trap overeind weet te blijven, laat staan überhaupt kan blijven lopen.  

 

Voor de kenners volgen hier nog enkele statistische gegevens van de trap:

 

  • de kans dat je van voet tot top blijft lopen: 0,0000005 %,

 

  • de kans om op de trap feestelijk op je kloten te gaan: 70,8 %,

 

  • de kans om er je poten te breken: 48,2 %,

 

  •  de kans dat je struikelt op de trap: 67 % (waarvan 38 % over je eigen voeten, 12 % over je eigen tong, 17 % over het lijk van een voorganger).

 

 

Enfin, het belooft een heel leuke finale te worden.

 

 

Inmiddels begeven we ons terug naar de startzone, waar de start van de 7 Km al gegeven is.  Johan verdedigt de kleuren van AVN op deze afstand (en zal dat goed doen).

 

 

 

*****

 

 

Startzone.  

 

 

Ik maak me  zorgen.  Na de 20 km door Brussel en de Stratenloop van Hoogstraten was er toch wat schade aan de rechter achilles (wat leidde tot het schrappen van een paar wedstrijden en tot een regime van nauwelijks lopen en een beetje fietsen).  

 

Twee vragen spoken door mijn hoofd: hoe is het gesteld met mijn fysieke conditie, maar vooral: zal de achilles deze zware beproeving doorstaan?

 

 

Ik sta in de start naast Frank en Rudy.  Een rij of vijftien voor ons staat looplegende Jan H.  

 

 

We wensen mekaar succes en een behouden race.

 

 

 

*****

 

 

De start.

 

 

habaystart.png

 

De eerste kilometer loopt oerend hard naar beneden.  Ik moet serieus het rempedaal induwen, want de achilles schreeuwt het uit van de pijn.  Wanneer het iets vlakker wordt, normaliseert dit zich, tot mijn opluchting.

 

 

De eerste kilometer ronden we na 4 minuten exact.  En dan knallen we volop het bos in.  

 

Meteen krijgen we een kilometer pittig klimwerk voor de voeten gegooid (4m 44s).  

 

Waarna  een vlot lopende derde kilometer in dalende lijn volgt  (3m 52s), die eindigt met een passage dwars door een riviertje.  Je kan riskeren om van steen tot steen te springen (en te verongelukken) om zo droge voeten te houden, maar ik verkies los door het water te baggeren, lekker koele voeten tot gevolg.

 

habaymark.jpg

 

Kilometer 3 tot kilometer 8 zijn verschrikkelijk zwaar.  Het parcours overbrugt ongeveer 80 meter hoogteverschil, met stijgingspercentages die variëren tussen de 5 en 7%, wat resulteert in kilometertijden van 4m 30s tot 5m 9s.  Vooral km 6 is loodzwaar; er wordt al volop gestapt.  Omdat er ook kleine knikjes naar beneden tussen zitten, overbrug je in totaal nog heel wat meer hoogtemeters.  

Maar, aan de positieve kant, het parcours is doorgaans goed beloopbaar, hier en daar een strookje modder, de risico's blijven dus eerder beperkt .

 

habaybennyhild.jpg

 

Trouwens, aan bevoorrading is er ook absoluut geen gebrek.

 

 

Ik neem af en toe de tijd om rond mij te kijken.  We lopen in een adembenemend mooi decor.   Vooral de passage door het Château du Pont d'Oye is memorabel.

 

 

habaykasteel.png

 

Inmiddels is de wedstrijd zowat in de plooi gevallen; iedereen loopt op zijn/haar positie.   Ik bevind me trouwens in het gezelschap van twee dames; je kan het slechter treffen...

 

habaytele.jpg

 

... bijvoorbeeld in het gezelschap van deze banaan - een mannetje, zo blijkt duidelijk.

 

 

Eén van de dames is Fabienne L. (2de dame in het klassement).  In Bütgenbach liep ik ook bijna de ganse wedstrijd in haar gezelschap; nu blijkt alweer dat we ongeveer even sterk zijn.  

 

De dames vechten onderling een bikkelharde strijd uit.  Bergop loopt Stephanie meestal van ons weg, bergaf of relatief vlak breng ik Fabienne meestal terug (ik denk niet dat Stephanie daar erg mee opgezet is).  

 

Soit, het maakt de wedstrijd enkel nog wat leuker.

 

Kilometer 8 bereiken we na in totaal 36 minuten en 20 seconden.  We bevinden ons op het tweede hoogste punt van de omloop en maken ons op voor een loeiharde afdaling.

 

 

Eén kilometer laagvliegen verder (3m 50s) brengt ons op alweer een legendarisch punt van de westrijd.  

 

De gechronometreerde beklimming over een dikke kilometer (tussensprint - met klassement) met een gemiddeld stijgingspercentage van 11 % (met een knik van maar liefst 15%), grotendeels over asfalt.

 

habaylu.jpg

 

De toppers doen er iets meer dan 3 minuten over (pakweg 3m 15s); zijnde bijna 20 km per uur.  Ik doe er ongeveer dubbel zo lang over.

 

 

Alles ontploft tijdens deze beklimming.  De warmte straalt van het asfalt af, je tempo keldert, je ademhaling jaagt, ik proef het zout van mijn zweet, de hartslag kleurt donkerrood.  

 

 

Op een bepaald moment komt een loper naast ons gezelschap lopen (Mark en zijn twee wijven), en die vindt zowaar nog de adem om enkele honderden meters lang de dames fel aan te sporen om het tempo hoger te leggen.  Ik kon nauwelijks een woord uitbrengen, terwijl die kerel constant aan het roepen was.

 

 

Sterk staaltje!

 

 

De beklimming blijft maar duren en duren.  Je voelt je helemaal stuk gaan.  

 

 

Wanneer je het asfalt verlaat, denk je dat de beklimming voorbij is.  Helaas.  Niets is minder waar.  We draaien rechtsaf het woud van Anlier weer in waar het laatste stuk van de beklimming op je ligt te wachten.  Enkele jagers blazen op jachthoorns, het signaal dat je bijna het dak van de wedstrijd hebt bereikt...

 

habayblazers.png

 

Boven gekomen is het toch even op adem komen, je tempo weer zoeken, een bekertje water grijpen en krijgsraad houden.  

 

 

parcours.png

 

*****

 

 

De 11 eerste kilometers zitten er op (50m 42s), nu volgen er een aantal relatief gemakkelijke kilometers.

 

Maar hoewel het parcours nu in licht dalende lijn loopt, heb ik toch het gevoel dat het me niet lukt een versnelling hoger te schakelen.  Ik rijg kilometers van 4m 28s en 4 m 17s aan mekaar; niet traag, maar ook niet écht snel.

 

En, bizar genoeg, de traagste kilometer (4m 44s) loop ik net waar het parcours met gemiddeld 7% naar beneden duikt (kilometer 14).  De geaccidenteerde ondergrond doet me compleet blokkeren en ik sukkel als een waggelende eend naar beneden.  De dames schieten van mij weg en nog een tiental lopers vliegen me als kamikazes voorbij.

 

Ik heb er compleet de smoor van in.  Het is erg frustrerend om er zo af gelopen te worden bergaf.  De volgende kilometers leg ik er dan ook duchtig de pees op.  Ik wil iedereen die me voorbij is gegaan terug remonteren.

 

Twee relatief snelle kilometers (km 15: 4m 15s en km 16: 4m 04s) brengen me weer voorbij de kamikazes en opnieuw bij de twee dames, die mekaar nog steeds geen duimbreed toegeven.  Ik merk wel dat ik voor deze wilde achtervolging enorm diep in de reserves heb moeten tasten.

 

Een stuk recent aangelegd asfalt stinkt verschrikkelijk, maar dan duiken we rechts weer een zandweg in.

 

We komen langzaam terug in de bewoonde wereld.  Dat betekent dat de eindsprint is ingezet.  

 

Fabienne versnelt.  

 

Stephanie kraakt en moet lossen.  

 

 

Ik helaas ook.

 

Het bobijntje is zo goed als af.

 

 

En dan denderen we Habay terug binnen.  

 

 

En staan plots aan de voet van de trap.  

 

 

 

D E    T R A P !!!

 

 

Ik vlieg de trap op met twee treden tegelijk.  

 

 

habaymark2.jpg

 

 

 

Eventjes toch.  

 

 

Want door die doldrieste aanpak trap ik me na een paar treden zwaar op de adem, en moet ik inbinden.  De volgende treden worden één na één aangepakt.

 

 

De trap hakt er zwaar in.  Ik voel mijn benen op een paar meters helemaal vollopen.  De totale verzuring.

 

 

Ik ben boven.

 

 

Maar sta compleet geparkeerd.  Ben helemaal stuk.

 

les marches.png

Ah, les marches du paradis.

Plus près de toi, mon Dieu.

 

 

Tja... 

Humor ist, wenn mann trotzdem lacht... 

 

 

*****

 

Doortocht van de collega's op de trappen van Habay.

 

habayjan2.jpg

Jan

 

habayfrank3.jpg

Frank

  

habaybenny.jpg

Benny

 

 

 

habaytrap1.jpg

Herman en Monik (en de rug van Jan; enfin, de rest was er natuurlijk ook).

habayviv2.jpg

Viv.

habayward.jpg

Ward

 

 

*****

 

 

Het stuk van de trap naar de aankomst, enkele honderden meters, is ook nog behoorlijk zwaar klimmen.  Ik sukkel terug in gang, maar moet nu ook Stephanie laten gaan.  

 

Zwaar in het rood geweest, waardoor het toch even duurde voor ik weer wat tempo kon maken.

 

habayfinish.png

 

Ik finish na 1u 26m en 30s, op positie 124 totaal, 23ste Veteraan 2, en scoor hiermee 849 punten.

 

 

 

*****

 

Aankomstzone.

 

Ik sta na te hijgen, na te druppen van de inspanning.  Mijn lijf is murw, de benen compleet leeg, de achilles zeurt als vanouds.  Maar ik heb het gehaald.  Het zout van mijn zweet prikt in mijn ogen.

 

Ik kieper een paar bekertjes water binnen, krijg een T-shirt als aandenken en begin voedsel te hamsteren.  

 

 

Habaytent.png

 

Watermeloen, kwartjes sinaasappel, rozijnen, pure chocolade, peperkoek.

 

Dit is het paradijs!  Eet en drink hiervan, gij allen!

 

 

Inmiddels druppelen de collega's binnen.  Moe, gelukkig, tevreden.  We wisselen indrukken uit, wisselen chocolade uit.

 

 

De tabel der gladiatoren.

 

Naam

Tijd

Pos. algemeen

Pos. leeftijdscategorie

Jan

1u 19m 28s

42

10

Mark

1u 26m 30s

124

23

Frank

1u 30m 19s

194

68

Rudy

1u 32m 28s

234

82

Lu

1u 36m 30s

358

70

Viv

1u 38m 55s

425

14

Herman

1u 44m 41s

549

28

Monik

1u 44m 47s

552

13

Ward

1u 49m 48s

679

35

Benny

1u 49m 30s

694

217

Hild

1u 51m 14s

732

38

 

 

 

 

Johan (7 km)

31m 20s

35

4

 

 

 

 

 

 

*****

 

We halen de tassen op, en zoeken de douche op.  Blijkt dat zowel Frank als ik geen washandje hebben meegebracht (Frank zelfs geen onderbroek - dat is nu al de twééde keer, ik vermoed dat hier kwaad opzet in het spel is).

 

habaynakaart.jpg

 

En wanneer iedereen fris gewassen is, kaarten we nog wat na in de sporthal, bij een frisse Orval (of zo).

 

Johan heeft zowaar een podiumplaats veroverd.  Zijn prijs: een leeg glas met daarin 4 pralines (die de inzet zullen worden van zware onderhandelingen waarbij het Israëlisch-Palestijns conflict zal verbleken).

 

 

habaypraline.jpg

 

*****

 

 

We krassen op.  Naar onze verblijfplaats Le Courtil te Dohan.  We worden met open armen ontvangen door Ward en Greet.

 

Kamers worden verdeeld, bagage uitgeladen.  

 

Ik deel een kamer met de Wortelse connectie: Benny en Johan.

 

habaycourtil.jpg

 

Als aperitiefje, een Orval!

 

habayorval2.jpg

 

 Even later wacht ons, uitgehongerde leeuwen, een copieuze maaltijd.  

 

haybarbecue.jpg

 

En terwijl de worsten sissen en kissebissen op de bakplaat, de witte en rode wijn rijkelijk vloeit en de Orval vrolijk parelt in de glazen, valt langzaam de nacht over Dohan.  

 

De verhalen van de dag worden heroïscher.  De tijden worden beter, de beklimmingen epischer en de beruchte trap wordt eerst een trapje, nadien weer een muur, om uiteindelijk bijna bergaf te lopen.

 

 

Wij moeten bergop, naar de slaapkamer.

 

 

Wanneer drie heren een slaapkamer delen, dan duurt het ongeveer een half uurtje voor alles door mekaar ligt en niemand nog iets kan vinden.  Klamme handdoeken en loopkledij liggen en hangen overal.   Het is struikelen over loopschoenen.  Die van Benny verspreiden een aroma waar in Syrië chemische wapens mee kunnen gemaakt worden; ze worden dan ook prompt verbannen naar de dakgoot.

 

 

Nog wat verhaaltjes voor het slapengaan (ik heb een Suske & Wiske in het Frans voorgelezen: de Brullende Berg, als het ware een ode aan de trap van Habay).

 

 

Het wordt stil op de kamer.  

 

 

Nu is het wachten wie er het eerst gaat snurken.  

 

 

Maar dan blijkt dat de WC blijft lopen.  

 

 

Daar lig je uiteraard op te luisteren, maar dat prikkelt ook nog eens de blaas.  

 

 

Dus na 40 keer pissen, vinden we het welletjes en verplichten we Benny, de minst onhandige van ons drieën, om de WC te herstellen.

 

 

Benny heeft een goed gesprek met het toilet.  

 

 

Benny, de WC-fluisteraar.  

 

 

Dat helpt niet.

 

 

We zeuren en zagen tot Benny nogmaals uit zijn bed kruipt (dat lukt pas nadat Johan belooft Benny op de lijst van personen te plaatsen die eventueel in aanmerking komen voor een praline).

 

 

En Eureka, Benny weet de WC zowaar het zwijgen op te leggen.  

 

 

Nu zitten we echter wel met een ander probleem.  

 

 

Niemand durft nog te gaan pissen uit vrees dat de WC vervolgens opnieuw begint te lopen.  

 

 

En met een halve hectoliter Orval in het lijf, durft dat vies tegen te vallen.

 

 

*****

 

 

Het is moeilijk de slaap te vatten.  

 

 

Vreemd bed, vreemde omgeving, Johan die 5 keer snurkt, Benny die 's nachts op zijn tenen op pralinejacht is met het lichtje van zijn GSM, neen ik denk dat ik amper 3 uur geslapen heb.

 

 

En wanneer het langzaam aan licht wordt, beginnen er twee miljoen mussen te fluiten in de goot (wellicht high geworden van het geurenpalet van de loopschoenen van Benny).

 

 

We staan op.

 

 

We mogen eindelijk terug pissen!  

 

 

 

Joechei!

 

 

 

Wanneer Johan in de badkamer is, heb ik het helemaal gehad met die kloteherrie van die mussen.  Ik zoek iets om naar de mussen te gooien.  

 

 

Ha, hier ligt een kam.  

 

 

Ik flikker die naar de mussen, mis ze allemaal, de kam verdwijnt voor eeuwig.

 

 

Even later wil Johan zijn haar kammen (dat volgens mijn normen relatief in de plooi ligt).  Niemand blijkt te weten waar de kam is.  

 

 

Tiens.

 

 

De nacht heeft zijn sporen nagelaten.  Wanneer ik in de spiegel kijk, lijkt het alsof ik slaag heb gekregen (met zo'n kop win ik wedstrijden bij Veteranen 7).

 

 

Na een fikse ochtendwandeling (11% bergop en weer bergaf, dank u wel daarvoor, Hild), schuiven we aan voor het ontbijt.  

 

 

Ward en Greet verzorgen de gasten prima!

 

 

Frank kan héél goed eten.  

 

 

*****

 

 

Dag twee

 

 

...waarin onze helden de strijd zullen aangaan met El Capitan, met lauwe soep en de Hells Angels...

 

 

 

Er staat vandaag een ontspannende wandeling op het programma.  Kwestie van de zure beentjes van gisteren wat respijt te gunnen.

 

 

Ward neemt de groep op sleeptouw en we zakken af naar Rochehaut.  In het dal beneden ons meandert de Semois rond het pittoreske Frahan.

 

habaywandeling2.jpg

 

 

We passeren een bordje, waar de wandeling als volgt wordt aangekondigd.

 

habaybord.jpg

 

Maar wij zijn allemaal stoere Kempenzonen en -dochters, dus dat bordje geldt niet voor ons.....

 

 

.......dachten we...

 

 

 

Eerst wandelen we door vrolijk lichtglooiende dreven, de sfeer is goed, de zon is van de partij, er wordt een stichtend wandellied gezongen, iemand fluit een frivool melodietje, Frank valt de plaatselijke vogels lastig met zijn verrekijker, Hild neemt foto's met het dopje nog op de camera, iemand laat een daverende scheet, enfin, alles is peis en vree.

 

 

Maar dan wordt het parcours ruiger.  En moest Ward niet zoveel vertrouwen uitstralen, dan zou ik zweren dat we allang niet meer op het pad zaten.  Als er al een pad zou zijn....

 

habaysteil.jpg

 

Het is kreffelen en kruipen, over rotsblokken en loshangende bomen, je optrekken aan boomwortels, mekaar verder helpen en rechthouden....

 

Monsterlijk steile hellingen (het deed bij momenten denken aan de Tervurenlaan), voeten die wegschuiven, stukken steen die wegschieten, een fijne lawine, een paar neerstortende alpinisten, een beer of zes, twee lynxen, Tarzan aan een liaan.  

 

habayklim3.jpg

 

Liedjes worden al lang niet meer gezongen.  

 

Het is vloeken en miljaren, zweten en bibberen....  

 

habayklim.jpg

 

Maar o zo plezant!

 

En gevaarlijk was het helemaal niet.  Bijlange niet!  Om de paar honderd meter hielden we even halt om de koppen te tellen, kwestie van te checken hoeveel er al in het ravijn gestort waren.  U moet namelijk weten dat Johan nog altijd 4 pralines te verdelen had, dus...

 

habaywandeling1.jpg

 

Hier hangen we bijvoorbeeld allemaal tegen een rotswandje, die qua moeilijkheidsgraad doet denken aan de Noordwand van de Eiger.  Ik ben er zeker van dat Toni Kurz hier niet tegenaan kan klauteren (tuurlijk niet, de mens is al 77 jaar dood !).

 

1017395_10201385900275106_98874618_n.jpg

 

We bevonden ons op de Promenade des échelles.  De wandeling van de ladders.

 

En ja hoor, waar het onmogelijk was om de rotswand te beklimmen, waren ladders aangebracht.

 

 

Wankele ladders.

 

 

Die vastgemaakt waren met een schroef of drie:  twee waren doorgeroest en de derde zat los.

 

habayladder.jpg

 

Het piepte en kraakte verschrikkelijk.  

 

 

De vrouwen.  

 

 

De ladder ook.

 

 

We beseften meteen dat wanneer deze ladder het zou begeven, we tevéél pralines zouden hebben.

 

 

Iets verder stond een tweede ladder, deze keer naar beneden.  Deze ladder zag er zo mogelijk nog gammeler uit.  

 

 

De groep besliste om iemand de ladder af te sturen, gewoon om te testen of ze zou blijven hangen.  En dat het misschien aangewezen zou zijn om een persoon te kiezen die, als hij daarbij zou omkomen, niet écht gemist zou worden.    

 

 

Iemand die nog nooit iets zinvol heeft bijgedragen aan de maatschappij.

 

 

Iemand die het zout op de patatten niet waard is.

 

 

Iemand zonder nut, zeg maar.

 

habayladder2.jpg

 

Ik dus.  

 

De ladder blijkt idiotproof te zijn, zodat de ganse karavaan weer verder kon.

 

 

Na verloop van tijd bereiken we de oever van de Semois.  Tijd voor een rustpauze en tellen hoeveel negers er nog over zijn...

 

habaywandeling3.jpg

 

Frank laat wat steentjes ricocheren op het water, wat ons terug slingert naar baldadige jeugdjaren.

 

Frank raakt hoogstens een kano of zes....

 

 

*****

 

 

De klauterpartij gaat verder.  De stemming is opperbest.

 

 

Plots ontmoeten we, met nog één ladder te gaan, een andere groep wandelaars (die in omgekeerde richting het parcours afleggen).  

 

 

Dames in bloemige zomerjurkjes, kinderen met sandaaltjes.

 

 

We groeten hen en merken beleefd op dat het misschien niet zo'n bijster goed idee is om met dat kleine grut, en ongepast schoeisel, deze tocht verder te zetten.

 

 

Ze denken dat het wél kan.  

 

 

Wij denken van niet.

 

 

Zij wel.

 

 

Wij niet.

 

 

Wij blijven beleefd.

 

 

En suggereren dat het misschien toch beter zou zijn....

 

 

 

 

EN NU IS HET GENOEG!!!

 

 

ALS GE GODVERDOEME

 

NI MAAKT DAT GE MET

 

UW PERFECT GEPEDICUURDE

 

EN ROODGELAKTE TEENNAGELS

 

UIT MIJN OGEN VERDWIJNT

 

MET DIE VERVELENDE JOENG,

 

DAN GADE HIER

 

WA MEEMAKEN!!!

 

 

 

ALS IK ZEG DAT HET

 

NIET TE DOEN IS,

 

DAN IS HET NIET TE DOEN!!!

 

 

VORT !

 

 

 

Tja, het liep al tegen twaalven, en als Inge een klein hongerke krijgt, dan is ze wat kort in de kar....

 

 

Ze dropen af.

 

 

 

En zo kabbelde de tocht verder.  

 

In de verte stond zowaar horeca op ons te wachten!  Hoera!

 

habayeten.jpg

 

We gaan eten!  

 

 

Werd dat tijd!  

 

 

Het geknor van de maag van Frank was niet te harden (we dachten telkens dat er een beer achter ons aan kwam).

 

 

We schuiven aan in een rustieke taverne in Frahan.  

 

 

Met een groep van een man of dertien zorgen we daar meteen voor logistieke paniek.  

 

 

Help, er moet gewerkt worden!  

 

 

Een bestelling van een dagsoep of 10, wat frisdranken en koffie stort de uitbaatster meteen in een zware depressie.

 

 

De soep wordt geserveerd en blijkt niet overdreven warm te zijn (de soep wordt nooit zo heet gegeten als....).  

 

 

Vlamingen zijn rustige mensen, die niet snel klagen.   Wij klagen wel !

 

 

Niet dat het helpt.  De soep blijft lauw.

 

 

Maar smaakt wel lekker.

 

 

Wanneer we nog iets bij bestellen, wordt het haar al teveel en merkt ze op dat er nog klanten zijn.  Gek, hoe groot het mentaliteitsverschil kan zijn tussen verschillende culturen in één land.

 

 

De boterhammen worden opgegeten, er wordt gelachen en gepraat.  Koffie geslurpt.

 

 

De rekening wordt gevraagd en van passende commentaar voorzien door Viv.  Viv heeft een stemgeluid dat daarstraks al enkele lawines heeft veroorzaakt, maar nu ze merkt dat een kop warme chocomelk ongeveer evenveel kost als een tweedehands Fiat 500, verheft ze lichtjes haar stem:

 

 

 

WABLIEF ????

 

 

3 EURO VOOR EEN WARME CHOCO?  

 

 

WARM WATER EN EEN ZAKJE POEDER?

 

ZIJN DIE NIET VERLEGEN?

 

 

 

De kalk dwarrelt van het plafond,  de glazen achter de toog rinkelen mee, de ramen trillen in hun sponningen....

 

 

 

*****

 

 

Er komt een groep motards binnen.  

 

 

Breedgeschouderde basten, snorren, ruige types, quoi.  

 

 

Op hun lederen jekkers staat, volgens Benny, een knoert van een spelfout.

 

 

MC   T'HUIS

 

 

 

Het weglatingsteken staat achter de t.  Niet bepaald logisch, het vloekt inderdaad, het doet pijn aan de ogen, toegegeven.

 

 

Benny fluistert dat er een spelfout staat op de lederen jekkers van de motards.

 

 

Viv hoort dat en vertelt het de ganse groep:

 

 

ZIE NU NE KEER!

 

ER STAAT EEN FOUT

 

OP DIE MANNEN

 

HUN VEST.

 

 

 

In feite echoot deze boodschap doorheen de ganse vallei (kalk dwarrelt, glazen rinkelen, ramen trillen).

 

 

Oh, horror....

 

 

Het haar in de nek van de motards gaat rechtop staan.  

 

 

Hier zitten we dan, afgetrainde, magere lopertjes....

 

 

Ik kijk Jan H. in de ogen en besef dat als we strategisch op de loop moeten, hij de enige is die kans maakt om er levend weg te geraken.  En dat hij, bij uitbreiding, dan ook de enige zal zijn die de pralines van Johan mag opeten.

 

 

 De rest is kansloos.

 

 

Maar iets in de stem van Viv doet de motards beseffen dat er met deze vrouw niet te sollen valt....

 

 

Tien minuten later zitten de motards mooi op een rijtje op de bank en zeggen Viv na:

 

 

AAP   NOOT   MIES

 

 

****

 

 

Terug op pad, maar de moeilijkste hindernissen zijn van de baan.  

 

 

Tegen een rotswand is een herinneringsplakkaatje bevestigd.

 

 

Een naam, geboortejaar - jaar van overlijden en volgende tekst:

 

 

On l'a connu

On l'a  aimé

 

 

Wat door Frank vlekkeloos wordt vertaald als: ik heb twee kokosnoten en een stuk laminaat.  

 

 

U merkt het, die avondlessen Frans waren véél te duur.

 

 

 

*****

 

 

 

Af en toe moeten we nog een wankele brug over.

 

 

Om te controleren of die niet meteen onder ons de dieperik in stort, wordt er een vrijwilliger gevraagd om de belastbaarheid uit te testen.

 

Inge meldt zich aan, maar vermits zij ongeveer evenveel weegt als het ontbijt dat Frank deze ochtend heeft gegeten, is dat niet echt een optie.  Dus nemen we iemand van gemiddeld gewicht en leven maar met de hoop dat iedereen er heelhuids over geraakt.  

 

 

Een andere brug heeft dan weer in het midden een gat waar een schoothond met overgewicht in kan verdwijnen.  

 

 

Allemaal heel wonderlijk.

 

 

We passeren The Wall: een stuk afdaling waar je nauwelijks overeind kan blijven.  The Wall wordt gebruikt als  parcours voor het mountainbiken (!!!!).  

 

 

Zet mij op een fiets bovenaan de helling, en het enige wat je onderaan de helling terugvindt is een gedeukte helm.

 

 

******

 

 

De wandeling loopt ten einde.  

 

habaylaatste.jpg

 

We moeten enkel nog de vallei uit.  Tegen de wand omhoog.  

 

 

En Frank zou Frank niet zijn als hij daar geen uitdaging van maakt.

 

 

Om ter eerste boven.

 

 

Er is maar één gek die de handschoen opneemt.

 

 

Uw hoogstpersoonlijke gek.

 

 

We lopen de bergwand op.  Gemiddeld stijgingspercentage: The Wall in het kwadraat..  

 

 

Maar wanneer we uitgeput en zwetend boven komen, botsen we op een crèmekar.

 

 

Als dat geen bewijs is dat God bestaat, wat dan wel?

 

habayijs.jpg

 

Frank een bak met een bol of twaalf, ik een gedisciplineerd hoorntje met twee bollen.

 

Frank nadien ook nog een hoorntje met twee bollen, een warme Brusselse wafel met slagroom, 6 pannenkoeken (met ijs) en geflambeerd met Grand Marnier, een coupe Dame Blanche, en als dessert een coupe vanille met warme krieken.  En een Magnum.  Twee.

 

Toen dat op was, kwam de rest er al aan.

 

 

****

 

 

Terug naar Dohan, voor het laatste avondmaal.  

 

 

De middagzon maakt er werk van en brengt ons in zomerse stemming.  

 

 

A l' aise.....

 

 

Dus.....    .....pootjebaden in de Semois.

 

habaysemois.jpg

 

En dan schuiven we de Semoisgekoelde voetjes onder tafel.

 

Spek met eieren.

 

habaysspek.jpg

 

Frank had een klein hongerke, en heeft bij benadering een half varken opgegeten, met een gros of twee eieren.  

 

 

En een korreltje zout.  

 

 

Met het zout dat Frank op zijn eieren gooit, kan je de E 19 tussen Meer en Brasschaat  twee weken ijsvrij houden.

 

 

En toen heb ik leren afdrogen.

 

habayafwas.jpg

 

Of neen, ik heb leren poseren met een handdoek in de hand, dat was het....

 

En omdat zout dorstig maakt, trakteerde Ward ons op een Orval, nog ééntje,  om het af te leren.

 

habayorval.jpg

 

 

Het was een fijn weekend.

 

Een leuke wedstrijd.

 

Een avontuurlijke wandeling.

 

Maar bovenal...

 

...in geweldig gezelschap.

 

 

 

habaygroep.jpg

 

____________________

Foto's: Hild Hillen, Benny Goetschalckx, Ward Blommaert, Challenge Delhalle en l' Avenir.net

15:20 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Het was inderdaad een SUPER-weekend! En voor diegenen die er aan twijfelen: deze keer staan er weinig onjuistheden in de blog en is er slechts bij enkele dingen maar 'lichtjes' overdreven! Schoon verslag, Mark. Vooral het verslag van de 2de dag is zàààààààlig!
Ik kijk al uit naar volgend jaar!

Gepost door: hild Hillen | 20-06-13

Reageren op dit commentaar

Ik heb dan toch wel een praline gekregen. En dik verdiend, want ik heb heel de nacht de wacht moeten houden

Gepost door: Benny | 22-06-13

Reageren op dit commentaar

Tikkeneikes en een flink korreltje zout, een geslaagd recept voor een Ardeens WE ;-). Dankjewel iedereen..!!!. En zeg nu zelf, sommige mensen moeten echt tegen zich zelf worden beschermd ;-).

Gepost door: Inge | 25-06-13

Reageren op dit commentaar

j'apprecie votre site internet et je me permet de mettre un lien vers le mien . n hesitez pas a visiter !

Gepost door: serrurier paris | 21-02-15

Reageren op dit commentaar

j'apprecie votre site internet et je me permet de mettre un lien vers le mien . n hesitez pas a visiter !

Gepost door: electricien paris | 21-02-15

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar