29-05-13

De blijde intrede van Christus in Brussel

De blijde intrede van Christus in Brussel

 

 

  

 

Laat mij uw gids zijn. 

 

 

Ik weet hier namelijk de weg.

 

 

Eerst rechtdoor, dan naar links.

 

 

 

*****

 

 

 

Zondag 26 mei 2013

 

 

1 uur 's nachts.

 

Ik hoor de kerkklok luiden.  Ik ben nog steeds wakker.  Verdomme toch.  

 

 

4 uur.

 

Wakker.  Ik hoor Kind 1 door het huis sluipen, snuffelend, als een rat, op zoek naar eten.  Hij komt na een nachtje stappen thuis, en maakt daarbij behoorlijk wat lawaai....

 

 

Ik val opnieuw in slaap.

 

 

De slaap der onschuldigen.

 

 

Plots schrik ik wakker uit een hazenslaapje en klik in paniek het lichtje van mijn Polar polshorloge aan.

 

 

 

HOE LAAT IS HET?

 

 

 

HEB IK MIJ OVERSLAPEN ?

 

 

 

 

Het is 4u 35.

 

 

Klote.  Het alarm van de wekker staat ingesteld op 5u45.  Dat is nog een dik uur, maar van slapen zal nu niet veel meer in huis komen.  

 

 

Ik voel me geradbraakt.  

 

Licht zeurende hoofdpijn,

 

kleffe bek,

 

versleten lijf.

 

 

 

 

*****

 

 

PIEP    PIEP    PIEP    PIEP

 

 

 

Ik schrik opnieuw verdwaasd wakker, het is 5u45 in de ochtend.  

 

 

Was ik toch weer in slaap gesukkeld.

 

 

 

*****

 

 

Een onrustige nacht achter de rug, taakspanning, woelwater, wat u zegt.

 

 

 

Dit is de dag.  

 

 

De dag waar ik zo lang naar uit gekeken heb.

 

 

De enige dag van het jaar waar alles samen komt. 

 

 

De dag.

 

 

De dag van de 20 Km door Brussel.

 

 

Het blijft toch de meest tot de verbeelding sprekende wedstrijd.

 

 

Jubelpark2.jpg

 

 

*****

 

 

Ik sluip als een inbreker op mijn tenen door mijn eigen huis.  

 

 

Ik moet stil zijn.  Vrouw en kroost slapen nog.  

 

 

 

Pasta opwarmen.

 

 

Ik neem een pot met deksel; één milliseconde later dendert het deksel van de pot op de keukenvloer:

 

 

KLING BALANG

 

KLEDDERDEKLEDDER

 

DING DONG

 

JOECHEI !!!!!

 

 

 

Het ganse kot is wakker.

 

 

 

*****

 

 

En terwijl de pasta in de microgolf rondjes draait, maalt mijn geest rusteloos verder.

 

 

Over de wedstrijd, de knelpunten in het parcours, hoe het aan te pakken, wat te eten, mijn besttijd, tactische plannen, hoeveel minuten en seconden per kilometer maximaal, tussenpunten en tussentijden....

 

 

Ik moet en zal.  

 

  

*****

 

 

De pasta smaakt me niet echt.  Ik eet omdat het nu eenmaal zo hoort.  Het is eerder een verplicht nummer, omdat het moet.  Ik registreer het vaag.

 

  

 

Het is onwezenlijk stil in huis.  En toch weer niet.  

  

 

De keukenklok tikt seconde na seconde weg.  

  

 

De tijd, mijn vijand, de tijd, mijn bondgenoot.

 

 

 

Ik wrijf nogmaals door mijn ogen.

  

 

Ik ben moe.  

 

 

Oud.  

 

 

Versleten.  

 

 

  

Maar ik heb geen keuze.  

  

 

Er is slechts één weg.  

 

 

Op weg naar eeuwige roem en glorie.

  

 

Op weg naar de legende.

 

 

En die loopt over de Tervurenlaan.

 

 

 

*****

 

 

Ik laat de afwas voor zij die na mij komen.  

  

 

De rugzak staat klaar.  

 

 

Controleren is nutteloos, alles is tot in de puntjes geregeld.  En toch kan ik het niet nalaten alles nog een laatste keer door te nemen: broekje, shirtje, borstnummer, kousen, compressiekousen, wedstrijdschoenen, druivensuiker, drank, geld, boterhammen, appel, gezond koekje, en alle overbodige shit zoals sporttape, WC-papier, handdoeken, regenkledij, wegwerpshirt,...

 

 

Vlak voor ik vertrek, schrijf ik in blauwe bic op mijn linker onderarm twee magische getalletjes:

 

 

26  32

 


Een geheugensteuntje voor straks: 1u 26m 32 s; mijn besttijd op de 20 km door Brussel.  

 

 

Deze tijd staat al sinds 2004 op de tabellen.

 

 

En al de daaropvolgende jaren jaag ik op dat record, om telkens op een handvol seconden of minuten te stranden....

 

 

 

*****

 

 

 

 

Ik blik nog één keer achterom en trek dan de voordeur zachtjes achter me in het slot.  Huisgenoten slapen nog. 

 

 

Het is behoorlijk koud.  Regent net niet.   Ik adem de koele ochtendlucht diep in. 

 

 

Ik recht mijn rug.  22 jaar lopen heeft zijn sporen nagelaten. 

 

 

Ik kijk om me heen, schouder mijn rugzak en maak me op voor een lange dag.  

 

  

Ik stap op de fiets en peddel, in gedachten verzonken, door mijn straat.  

 

 

Overal huizen, waarin mensen wonen die geen flauw idee hebben wat het is om aan de start te staan van de mooiste race van het jaar: de 20 Km door Brussel.  

 

media_xl_5672401edited.jpg

 

  

Ze hebben geen idee hoe begeesterend het is om te lopen tussen een deinende massa lopers, het tribale gevoel te lopen tussen duizenden gelijkgestemden, hoe roffelende loopschoenen echoën tegen de wanden van de tunnels van de Louizalaan, hoe je longen schrijnen op de klim naar het Terkamerenbos, hoe balsemend het applaus van de mensenzee langs de kant is, hoe je wordt voortgestuwd door de opzwepende beats van de muzikale acts langsheen het parcours, hoe nederig je wordt op de slotklim op de Tervurenlaan.

 

 

Het hijgen, het zweten, het ritme, de cadans, de pijn, de gelukzaligheid, de trance, ....

 

 

.....om dan eindelijk te triomferen: de glorieuze aankomst op de Heilige Grond van de Esplanade van het Jubelpark...

 

 

*****

 start.jpg

 

Straks sta ik tussen een kolkende zee van 37 000 lopers, hoe surreëel is dat. 

 

  

*****

 

 

6u45.

 

 

We verzamelen.  Een bonte bende lopers (M/V).  

  

 

Allemaal met datzelfde doel.  

  

 

Brussel !

 

 

Voor de ene een sportieve uitstap als een andere, voor sommigen de vuurdoop, voor een enkeling routine, voor deze man op jaren een kwestie van prestige... 

 

 

De reeks mag niet onderbroken worden.

 

 

Achter mij liggen 19 edities van deze wonderlijke wedstrijd; vandaag sta ik voor de 20ste keer aan de start.

 

 

Ik ken het parcours tot in de puntjes, kan het me zelfs moeiteloos visualiseren, kan het dromen. 

 

 

Droom er van.

 

   

*****

 

Op de bus.  

 

 

The usual suspects.

 

 

Eten, praten, lachen, gekscheren.

 

 

Er wordt gepolst naar verwachtingen, tijden en illusies, naar weetjes over het parcours, startprocedure en indeling startboxen.

 

  

Sandy heeft koekjes gebakken (turbokoeken).  

 

 

Ok, ik zondig tegen het evangelie volgens Marcus (Gij, domme dwazerik, zult voor de 20 Km door Brussel geen voedsel aannemen waarin onbekenden een hand hebben gehad), maar omdat het Sandy is, maak ik een uitzondering.

 

 

Turbokoek gaat er in als zoete koek.

 

 

*****

 

Brussel !

 

 

De bus parkeert zich op de illustere Tervurenlaan.  Het is nog veel te vroeg om je om te kleden, dus lopen we met z'n allen naar de startzone.  We kuieren er langs de promostands en luizen er allerlei materiaal af.

 

 

Ik ga nog eens plassen in een WC-stand, gratis dit jaar.

 

 

Met de geur van de verzamelde scheten die daar hangt, kan je een chemisch wapen maken.  

 

 

Het was letterlijk  a-dem-be-ne-mend....

 

 

Het is bitter koud; een snijdende wind legt de gevoelstemperatuur nog een flink stuk lager.  Er hangt regen in de lucht.

 

 

Vorig jaar stond ik hier in T-shirt en korte broek.  Nu in jeans, een thermische looptrui, een dunne looptrui, een bodywarmer en een regenjas.  

 

cinquant.png

 

 

 *****

 

8u30.

 

 

Terug naar de warme cocon van de bus.

 

 

We kleden ons om.  Wikken en wegen welke outfit we zullen dragen.

 

 

Wedstrijdschoenen, singlet, korte broek, compressiekousen, borstnummer.  

 

 

Vermits we nog behoorlijk wat tijd moeten doden in de startbox (we willen vooraan staan) en er waarschijnlijk gaan staan koukleumen, doe ik nog een katoenen T-shirt overaan en daarover nog eens een grote grijze vuilniszak (met drie extra gaten voor hoofd en pakweg een arm of twee).  Een dom petje van één of andere sponsor op het hoofd en we zien er uit als iets dat ontsnapt is uit een gekkenhuis.  Al dat gerief smijt ik straks weg.

 

 

We nemen de buitenkant van het Jubelpark om zo de eerste startboxen te bereiken.  

 

 

Nog wat vegetatie besproeien (uitkijken dat je niet tegen de binnenkant van je eigen vuilniszak zeikt) en vervolgens betreden we Box 1.

 

 

*****

 

Box 1.

 

 

Mijn biotoop.

 

 

De box der titanen.

 

 

Ha, snuif die geur van perfect afgetrainde mannenlijven.  

 

 

Ha, snuif die geur van angst.

 

 

Ha, snuif die geur van afgunst, want de massa beseft dat Mark, hun onbarmhartige loopgod, is gearriveerd op de Heilige Grond van Box 1.

 

 

 

HABEBUS MARCUS

 

 

Er wordt geknield, er worden hymnes aangeheven, mijn zegelring wordt gekust, vrouwen bieden mij spontaan hun lichaam aan (ik weiger beleefd).  

 

 

******

 

 

De startbox loopt langzaamaan vol.  De opeenhoping van lichamen zorgt ervoor dat de wind geen vrij spel meer heeft en daardoor lijkt het iets minder koud.

 

 

En hoe meer ik op mijn klok kijk, hoe langer het duurt (klopt niet, maar het klopt wél).

 

 

boxen.png

De traditionele muziek weerklinkt inmiddels uit de geluidsinstallatie.

 

 

De startprocedure is begonnen!

 

 

Ik gooi alle warmhoudkledij naar de zijkant van de box (waarbij ik dus telkens iemand raak, leuk!).

 

 

Het Slavenkoor van Nabucco, voor de slaven van de weg.

 

 

En dan de Bolero van Ravel.  

 

 

15 MINUTEN astemblieft!!!

 

 

 

En wanneer de Brabaçonne weerklinkt, weten we dat het slechts een kwestie van seconden is.

 

 

Ik kijk nog even naar mijn linker onderarm: 26  32.

 

 

We (Frank, Koen, Bart en ik) wensen mekaar succes en dan is er het verlossende kanonschot.

 

 

Wave 1 vertrekt!

 

startjubel.png

 

Eerst nog stapvoets, dan even wat sneller om meteen weer te vertragen aan de versmallende uitgang van het park.  Ik maak me breed door mijn ellebogen opzij te drukken, zodat andere lopers me niet op de voeten kunnen trappen.

 

startzone.png

 

 

Even wat gedrum, maar dan schieten we vooruit.  We overschrijden de startmat (begin tijdsregistratie) en ik druk mijn chrono in.  Check even of ie loopt en begin dan snelheid te maken.

 

start2.png

 

De eerste kilometer van het parcours loopt door het politieke hart van Brussel; de Europese instellingen rond het Shumanplein en, uiteraard, de Wetstraat, symbool van de Belgische politiek.  

 

 

De Wetstraat is vooral bergaf.  Ik heb de eerste honderden meters wat tijd verloren door tragere voorliggers, maar nu kan de gashendel al even open. 

 

 

De start is best een stresserende bedoening.  Het is knokken voor je plaats, het is constant zoeken naar doorgang tussen tragere voorliggers.  Je tikt ook constant armen of voeten van andere lopers aan.

 

 

Adrenaline !!!

 

 

Van mijn kompanen geen spoor meer.  In het gedrum ben ik iedereen kwijtgespeeld.

 

 

En, zoals de traditie het wil, kan ik nergens kilometerbord 1 vinden.  

 

 

Tant pis!

 

  

Net wanneer we de Wetstraat uitlopen en linksaf draaien naar het Warandepark, merk ik dat Koen een metertje of tien voor mij uit loopt.  

 

 

Ik maak even wat meer tempo en sluit bij hem aan.  

 

 

We lopen tamelijk stevig door, en passeren lopers bij de vleet.  Inmiddels hebben we het Koninklijk Paleis bereikt.

 

3.JPG.h600.JPG

 

Kilometer 2 wordt gerond na 8 minuten en 18 seconden.  Rekening houdend met het startverlies, wil dat zeggen dat we minstens 15 km per uur lopen.

 

4.JPG.h600.JPG

 

De kou is inmiddels ook al verdreven.  Sterker nog, ik begin volop op bedrijfstemperatuur te komen.

 

 

Opnieuw is het alert blijven uitkijken waar je loopt.  

 

 

De voetpaden aan het Koninklijk Paleis liggen er schabouwelijk bij, en de kasseitjes van de straat al niet veel beter.  

 

Het water van de plassen spat hoog op.

 

5.JPG.h600.JPG

 

We bevinden ons in de historische zone van het parcours, met het Koninklijk Paleis, de Zavel en het Justitiepaleis.

 

We draaien linksaf de Regentschapsstraat in.  

 

6.JPG.h600.JPG

 

Opletten dat je je hier geen problemen op de hals haalt, overal springen lopers van en op het trottoir. De tramsporen en de gladde kasseitjes vereisen opperste concentratie.  

 

 

Attente voorgangers wijzen me op gevaarlijke obstakels.

 

 

Regentschapsstraat: hier is (gelukkig opnieuw dit jaar) meteen al de eerste bevoorradingspost.

 

 

Spa!

 

12.JPG.h600.JPG

 

Ik grijp een busje Spa en drink met kleine teugjes.

 

 

Koen schuift van me weg.  Het blijft een hekel punt.  Ik kan niet drinken en lopen tegelijk (mannen kunnen nooit twee dingen tegelijk, beweert mijn vrouw, behalve zuipen en zeveren).

 

 

Ik moet serieus doorkarren om Koen terug te pakken te krijgen.  

 

 

De Regentschapsstraat is toch behoorlijk lastig klimmen.  

 

 

Ik voel dat het tempo erg ambitieus is.

 

 

Wanneer we linksaf de Louisalaan indraaien, passeren we kilometerpunt 3.  De 3de kilometer, in stijgende lijn nota bene, hebben we afgelegd op 3 minuut 58 seconden.  

 

 

Dat is snoeihard.

 

 

De hectiek van de start is voorbij.  De tempo's van de lopers liggen ongeveer gelijk.  

 

 

Er komt inmiddels ook wat meer ruimte, wat er voor zorgt dat er wat rust in het peloton komt.

 

 

We duiken meteen de gevreesde tunnelzone in.

 

Eerst de Stefaniatunnel.

 

 

17.JPG.h600.JPG

 

 

Naar beneden alle registers open.  En opnieuw is het zigzaggen tussen tragere lopers.

 

 

In de tunnel breekt me het zweet uit, terwijl ik rookpluimpjes uitadem.

 

 

Bizar is dat, zo koud eind mei.  Maar je hoort me niet klagen.  Dit komt vandaag goed van pas.

 

 

 

Ik loop nu naast Koen.

 

 

De klim uit de tunnel is moordend.  De jus wordt uit de benen gezogen.  

 

 

En net wanneer je een beetje hersteld bent van deze inspanning, dient de Baljuwtunnel zich aan.  Naar beneden lopen is op volle kracht, er uit lopen is gedoseerd, met kleine pasjes.  

 

 

Telkens het wegdek oploopt, schuift Koen van me weg.

 

 

Hij is duidelijk sterker dan ik.

 

 

Derde en laatste tunnel.  De Vleurgattunnel; meer een kuil onder een kruispunt, maar ook deze korte knik doet pijn.

 

 

De tunnelzone heeft ons twee relatief trage kilometers opgeleverd.  Km 4 op 4m 14s en Km 5 op 4m 12s.

 

 

Na 5 kilometer staat de klok op 20 minuten en 44 seconden. 

 

 

Dit is beter dan verwacht.  Het tactisch plannetje was proberen om 21 minuten per 5 kilometer te lopen tot 10 km, en daarna er zo dicht mogelijk tegen.

 

 

We hebben dus al 16 seconden voorsprong op het schema.

 

 

*****

 

 

Kilometer 6.  4 min 5 s.

 

 

We draaien via de Dianalaan het Terkamerenbos in, de groene long van Brussel.

 

 

Meteen beginnen we nijdig te klimmen.  En Koen legt er ongenadig de pees op.  De eerste kilometer klimwerk ronden we af na 4 m 18 s.

 

 

Het begint me zwaar te wegen om Koen te volgen; ik begin me af te vragen of ik nu niet opnieuw dezelfde fout maak als zovele voorgaande edities: te hard knallen in het begin om luttele seconden winst te boeken om dan straks minuten in te leveren in de eindfase.

 

 

Maar neen, godverdju, we zullen eens laten zien uit wat hout deze oude Belg is gesneden.

 

 

 

Wie bang is, krijgt ook slaag!

 

 

 

En ik sluit opnieuw aan bij Koen (weliswaar door creatief bochten af te snijden, maar ala).

 

 

 

Bevoorrading Spa.  Dit is het dak van de wedstrijd; hier bevindt zich het hoogste punt van de omloop.

 

 

Ik grijp een fles en giet die ten dele over mijn kop.  IJskoud!  Maar wel lekker.  Nog wat water over de armen.

 

 

Ik drink enkele slokjes en zie opnieuw Koen van me weglopen.

 

 

Maar opnieuw knok ik me in zijn spoor.

 

 

Panoramalaan, Bosvoordelaan.  Het gaat afwisselend in stijgende en dalende lijn.

 

 

Maar nog steeds keihard!

 

 

Kilometerbord 8 mis ik, dus klik ik mijn chrono weer in na 9 km.  Deze twee kilometers hebben we afgelegd op amper 7 minuten en 29 seconden.  Dat is 3m 45s per kilometer.

 

profiel.jpg

 

We razen voorbij de Isostar-bevoorrading.  Hier neem ik niets, plakspul lust ik niet.  Ik weet dat we amper op 2 km van de volgende bevoorrading Spa zijn.

 

 

Rechtsaf.  Hier ligt de mat voor de tussentijden.  Die mat passeer ik na 38m en 44 seconden.  

 

 

Vergis je niet: dit is niet het 10 km-punt.

 

 

 Dat punt ligt nog een paar honderd meter verder.

 

 

Via de Viktorialaan verlaten we het Terkamerenbos en draaien we rechts de Franklin Rooseveltlaan op.  Het gaat hier godsgruwelijk steil omhoog.  

 

 

Het doet pijn.

 

 

Een trage kilometer: 4m 24s brengt de teller op 10 km.  In een erg optimistische bui had ik gezegd dat ik het punt van de 10 Km wou bereiken na 41 minuten.

 

 

Ik klok af op.....              .....41minuten en 1 seconde.  

 

 

Wat wil zeggen dat we het tweede luik van 5 kilometer sneller hebben gelopen dan het eerste luik (20 m 17 s tegen 20m 44s).  En dat we al behoorlijk wat reserve hebben opgebouwd.

 

 

motion.png

 

*****

 

 

Aan het punt van de 10 kilometer reiken toeschouwers flesjes Spa aan.  Ik grijp er eentje en drink volop.  Koen, die al enkele meters voorgift had bij het opdraaien op de Franklin Rooseveltlaan, schuift nu definitief van me weg.

 

 

Goed, Koen is weg.  Ik posteer me op mijn vertrouwde linkerkant van de weg en kan me nu concentreren op mijn eigen wedstrijd.  Dat is al bij al goed voor de gemoedsrust.

 

 

De Franklin Roosesveltlaan is een erg brede, majestueuze boulevard, waar veel ambassades gevestigd zijn.  Veel tijd om rond te kijken krijgen we echter niet.

 

 

Tussen kilometer 10 en 11 is het nog een stukje lastig klimmen, waarna het wegdek vlakker wordt en we ons kunnen opmaken voor de woeste afdaling, de stampede naar Leopold Wiener!

 

 

Km 11: 4m 06.

 

 

De Hippodroom van Bosvoorde.  De zware eerste helft van de 20 door Brussel ligt achter me.

 

 

Tijd voor krijgsraad.

 

 

Ik ben nu 45 minuten en 8 seconden onderweg.  Ik heb al een cartouche verschoten, maar voel me nog best prima.  

 

 

De volgende 5 kilometers, waarvan 2 snoeihard naar beneden, zijn cruciaal.  Als ik die overleef, vooral de 3 min of meer vlakke kilometers na de afdaling, dan zit er misschien wel een recordtijd in.

 

 

Ik kijk even naar de twee getalletjes op mijn linker onderarm: 26  32.

 

 

En besluit doldriest alle kaarten op tafel te gooien.

 

 

*****

 

 

Terhulpensesteenweg, alweer een kilometer verder, 4m 17s.

 

 

En dan start de doldwaze afdaling.  

 

 

Als een lawine dendert het peloton lopers naar beneden.  

 

 

De snelheid vliegt omhoog, wij naar beneden.  

 

 

Je krijgt hier een geweldig zicht op de voortjakkerende karavaan lopers.  

 

 

 

Kilometer 13: Delleurlaan: 3m 42s.

 

 

Kilometer 14: Leopold Wienerplaats:  3m 59s.  

 

 

We zijn beneden!

 

 

Veilig en wel.  

 

 

Het gejakker is voorbij.

 

 

***** 

 

 

We duiken de Vorstlaan in, beschut tussen de bomen.  Nog steeds gaat het lichtjes bergaf.  

 

 

Ik pik aan bij iedereen die me voorbij komt.  

 

 

Traditioneel krijg ik het hier lastig.  De opeenstapeling van inspanningen begint te wegen.  Dat is nu net het geheim van de 20 Km door Brussel.  De eerste 11 kilometers slopen je, waarna je definitief de rekening krijgt gepresenteerd op de Tervurenlaan.  Om een goeie tijd te lopen zijn, gek genoeg, de kilometers tussen de Leopold Wienerplaats en de voet van de Tervurenlaan erg bepalend.

 

 

Vorstlaan.  Een drumband maakt ritmisch kabaal op ijzeren olievaten.  

 

 

Het jaagt me verder.

 

 

Ik voel mijn voeten branden.  Mijn kuiten staan op springen.  Het zware slopingswerk is bezig.  Dit zijn kilometers die er zwaar inhakken.

 

 

****

 

 

Km 15.

 

 

Muziek!

 

2856089332.JPG

 

 

En bevoorrading Spa.

 

 

Ik klok 15 km af op 1 uur 1 minuut en 20 seconden.  En het besef begint te dagen.  Behoudens blessure, of de totale ondergang op de K2, de Tervurenlaan, zit een verbetering van de persoonlijke besttijd er aan te komen.

 

 

Dit besef doet me (eventjes) de pijn vergeten.  

 

 

En verder gaat het.  

 

 

De jacht is open.

 

 

Km 16  (4m 15s); 1 uur 5m en 26s.  Ik ben hier verdorie sneller dan vorige week op de biljartvlakke 10 mijl van Malle.

 

 

Maar ginds in de verte doemt er iets dreigends op.....

 

 

*****

 

 

Km 17 (4m 13s): 1 uur 9 minuten en 49 seconden.

 

 

Km 17.

 

 

Dé mythische km 17.

 

 

Ik sta aan de voet van de gevreesde Tervurenlaan, de K2.  

 

 

Hier begint de hel.

 

 

Ik grijns.

 

 

En ik zie hoe het wegdek links van mij omhoog wegdraait.

Tervuren.png

 

De eerste meters zijn niet zo vreselijk steil, maar toch voel je meteen dat je tempo in mekaar stuikt.

 

 

Ik weiger te plooien, klem de kaken op mekaar en sleep het oude lijf naar boven.

 

 

Rondom mij valt alles en iedereen stil.

 

 

De Tervurenlaan, de scherprechter van de 20 Km door Brussel....

 

 

Met de moed der wanhoop fixeer ik de blik naar boven, zoekend naar verlossing.  

 

 

Meter per meter schuif ik op.  

 

 

Ik haal stervende zwanen in.

 

 

Mensen applaudisseren...

 

 

Courage !!!

 

 

 

Maar dan gaat het met een snok een stuk steiler.

 

 

Ik kraak een eerste keer.

 

 

God, wat is dit zwaar.

 

 

De Tervurenlaan, mijn zwarte beest, brult, gromt en grauwt.  

 

 

Ik ga het gevecht aan.  

 

 

Met open vizier.

 

 

Blikkerende tanden, de muil van het onverzadigbare beest.  

 

 

Het zevenkoppige monster bijt verwoed van zich af.

 

 

Verder gaat het.

 

 

Ik loop de helling op.  

 

 

En voel hoe ik langzaam aan uitdoof.  

 

 

Hoe de systemen uitvallen.

 

 

Hoe de helling het laatste beetje energie uit mijn kapot gebeukte lichaam zuigt.

 

 

tervuren3.png

Het is ongenadig hard.  

 

 

Het zweet loopt tappelings over mijn gelaat

 

 

Ik zoek wanhopig zuurstof.

 

 

Mijn hart raast.

 

 

Ik plooi.

 

 

Ik breek.

 

 

 

Heb meelij !

 

 

 

Mijn benen verzuren.

 

 

Verkrampen.

 

 

Ik adem pijn.

 

 

In gevecht met mezelf, mijn beperkingen, mijn demonen.

 

 

 

Er lijkt geen einde te komen aan deze marteling.  

 

 

 

Bevoorrading Spa.  

 

 

Ik grijp een fles Spa en kieper ze over mijn brandende lijf.

 

 

Verder, verder, verder...

 

 

 

Het wordt stil.

 

 

Ik hoor niets meer.

 

 

Enkel mijn hartslag die bonkt in mijn hoofd.

 

 

 

Kleuren vervagen, ik loop als in een tunnel. 

 

 

Om mij heen vallen ze als vliegen.

 

 

Ondergaan, maar niet ten onder gaan.

 

 

Vechten, voor elke centimeter. 

 

 

Centimeters die meters worden.  

 

 

1994,

1995,

1996,

1997,

1998,

1999,

2000,

2001,

2002,

2003,

2004,

2005,

2006,

2007,

2008,

2009,

2010,

2011,

2012,  

2013.

 

 

20 keer heb ik deze vervloekte helling bedwongen.

 

 

Zalig.

 

 

Tervuren4.png

 

*****

 

 

 

Boven!!!!

 

 

Jubel, mijn vrienden, we zijn boven. 

 

 

Deze kilometer klimwerk heeft me 4m 48s gekost.  

 

 

Nu volgen er nog twee relatief makkelijke kilometers.  Maar de tank is leeg.  Ik ben leeg.

 

 

Ik heb 1u 14m en 37 seconden op de chrono.  

 

 

Iets hoger op de linkerarm staan twee getallen: 26 32.  1 uur 26m 32s was de vorige besttijd.

 

 

Een nieuwe persoonlijke besttijd is een zekerheid.

 

 

En een soort van rust daalt over me heen.

 

 

De twee laatste kilometers loop ik als in trance.

 

 

Montgomery, Km 19 (4m 14s), 1u 18m 51s.

 

 

20km71.jpg.h380.jpg.568.jpg

De laatste kilometer is het puur genieten.  Genieten van de prestatie, van de vermoeidheid, van het zalige gevoel helemaal leeg te zijn.

 

Nog een ruime bocht in kasseien en daar ligt de finish.

 

05_20km_brussel_jpge2hveg.jpg

 

De laatste kilometer loop ik in 4m 23s,  wat een eindtijd oplevert van 1 u 23m en 14s.

 

 

Doodmoe, maar zielstevreden. 

 

 

Ik sta stil.

 

 

Ik, de prins van het Jubelpark.

 

 

medailles.png

*****

 

 

 

1 uur 23m 14s, bijna 5 minuten sneller dan editie 2012, een verbetering van mijn vorige besttijd met maar liefst 3m 18s.

 

Voor het eerst in al die jaren duik ik ook de top 1000 binnen, meer bepaald positie 953.

 

 

*****

 

 

Aankomstzone.

 

 

23.JPG.h600.JPG

Ik loop er Navidad tegen het lijf.  Net als vorig jaar.  Hoe bizar is dat?  Er lopen meer dan 30 000 lopers in Brussel, een kat kan er haar jongen niet vinden, maar wij ontmoeten mekaar opnieuw.

 

 

We wisselen een handdruk en krijgsverhalen uit, ontvangen onze medaille en een bus drank.

 

 

Maar het is koud.  De wind blaast fors over de vlakte van de Cinquantenaire.

 

 

20km78.jpg.h380.jpg.568.jpg

 

Ik besluit snel de bus op te zoeken, kleding heb ik nodig, en voedsel.

 

 

****

 

 

In de bus is het nog erg rustig.  

 

 

Bart M (1u 17m!!!!!) is er, Jan H. (1u 18m!!!!!),  Koen F. (1u 21m !!!!!) en uw scribent.  

 

 

Alles wat eetbaar is, moet er aan geloven.

 

 

Plots zien we de koekjestrommel van Sandy staan.

 

 

Zouden er nog.....????

 

 

Ja, er zitten nog koeken in, veel zelfs. 

 

 

12 seconden later, zit er nog anderhalve koek in (de koek der schaamte, zeg maar).

 

 

 

 

Ik kleed me om.

 

 

Drink.

 

 

Eet een appel.

 

 

En dan is het tijd om een ijsje te gaan eten (dat moest van Els).

 

 

Onderweg naar de ijsjesboer vraagt Bart plots aan mij:

 

 

 

Mark, wil jij eens aan

 

mijn ballen voelen?

 

 

 

Ze zitten in mijn zak.

 

 

 

HEUM ?!?!?!

 

 

 

Ik weet niet hoe het in uw vriendenkring gesteld is, maar één feit is zeker: ik heb héél rare vrienden. Heum, ik heb énkel rare vrienden.

 

 

Bleek dat Bart de stressballetjes in zijn jaszak bedoelde die hij eerder op de dag had gekregen aan een promostand.

 

 

*****

 

 

Ijsje.  

 

 

2 ballen, heum pardon, bollen.  

 

 

Hou nu op, Bart!

 

 

Frank maar liefst 4 bollen, mét crème fraiche.

 

 

*****

 

 

De bus loopt verder vol.  Vol met lopers, vol met verhalen, vol indrukken, vol emoties, vol met jubelrapporten over de race, de belevenissen, de gelopen tijden.

 

 

 

En wanneer alle schapen binnen zijn, staat het hoofd naar huis.

 

 

Er wordt nog nagepraat, nog wat gelachen.  De sfeer is ontspannen.  De opdracht is dan ook meer dan volbracht.

 

 

Maar het wordt stiller.  

 

 

Een blik door de bus leert me dat van velen de oogjes dicht zijn gevallen.

 

 

Zo is het goed.

 

 

 

 *****

 

 

Hoogstraten.

 

 

We keuvelen nog wat na in Café De Gelmel.

 

 

Indianenverhalen van oude krijgers.

 

 

*****

 

 

Thuis.

 

Douche.

 

 

Ik overdenk deze dag.  

 

Hoe die in een roes voorbij is gevlogen.

 

 

Het warme water spoelt het zout van mijn huid,

 

spoelt het vuil van de hoofdstad van me af,

 

verdrijft de sores,

 

de vermoeidheid.

 

 

 

 

20 jaar.

 

 

Er is veel gebeurd in die 20 jaar.

 

 

Kinderen groeiden op.

 

 

Afscheid nemen.

 

Mijn vader.

 

 

Vrienden verliezen.

 

Vrienden winnen.

 

 

 

En terwijl ik verder mijmer,

 

vervagen op mijn onderarm

 

langzaam

 

de getallen

 

26 en 32.

 

 

____________________________

Foto's: Running.be, Het Nieuwsblad, Sportograf. 

 

10:53 Gepost door Mark | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

23-05-13

De Krijgsheren van de Tervurenlaan

De Krijgsheren van de Tervurenlaan

 

 

 

Dinsdag 21 mei 2013.

 

 

 

 

 

Nog slechts  5 dagen scheiden ons van de 20 Km door Brussel.

 

 

Dat is veel.

 

 

Dat is weinig.

 

 

Te weinig om nog veel winst te boeken op gebied van snelheid of uithouding, te veel om geen bal meer uit te voeren en in de zetel te gaan hangen.

 

 

 

En er is altijd die verscheurende twijfel.  Heb ik wel genoeg getraind?  Zou ik het riskeren om in de voorbereiding op Brussel nog een snoeiharde training in te lassen?  Hoe groot is het risico op blessurelast?  Want stel dat ik nu mijn voet verzwik en in een gipsverband beland, tja dan is het een dik kruis over de 20 Km.  Zou ik het nog wel riskeren om op mijn racefiets te kruipen?  Stel dat ik val?  En er uit zie als een gepelde biefstuk?

 

 

 

*****

 

 

 

De wonderen der techniek. 

 

 

 

Want kijk, nu is het alweer een dag later, woensdag zowaar. 

 

 

Ik lijk God wel (maar dan véél beter in vorm).

 

 

 

*****

 

En hup, het is donderdag.

 

 

Hoe doe ik dat toch?

 

 

*****

 

 

Zoals elk jaar krijgen de organisatoren van de 20 Km door Brussel in de week voorafgaand aan de wedstrijd een paniekaanval.  

 

Ze hebben in hun enthousiasme  37 500 borstnummers uitgereikt en krijgen, niet geheel onterecht, schrik dat een aantal deelnemers onbezonnen aan de wedstrijd zal deelnemen, onvoorbereid als het ware...  

 

 

En dat er bij de lopers véél vragen leven die onbeantwoord dreigen te blijven.

 

 

 

Wie is er het best geplaatst om al die twijfels weg te nemen?

 

Wie kan alle vragen beantwoorden van de dwalende loper?

 

Wie is onze redder in nood?

 

Wie, vraag ik u?

 

 

 

Ik zou het verdorie zelf niet weten....

 

 

 

Of is het misschien hij, die wijd en zijd bekend staat als de Krijgsheer van de Tervurenlaan?

 

 

U kent hem allemaal:

 

 

Jawel, de Mark.

 

 

Uw baken in duistere tijden.

 

 

Uw scheve rots in de branding, waarop je amper een kerk kan bouwen. 

 

 

Hij die alles weet, hij die alles kan.

 

 

Eigenlijk ben ik stikjaloers op jullie allemaal, omdat jullie zo'n goede vriend aan mij hebben...

 

 

 

*****

 

 

 

Een bloemlezing van de vragen die me bereikten....    .... oftewel  ....    the 20 Km door Brussel according to Mark.

 

 

   

 

"Mark, gij die te kaap'ren zijt gevaren zonder baard, wat moet je doen om succesvol de 20 Km door Brussel af te haspelen."

 

 

 

Zelden zo'n intelligente vraag voorgelegd gekregen.

 

 

Ga zitten.

 

 

Ik zal het eens haarfijn uitleggen.

 

 

Eerst en vooral ga ik er stomweg van uit dat u over loopschoenen (van het merk Brooks, mag ik hopen), loopkledij en een borstnummer beschikt.

 

 

Check, check en check.

 

 

 

Dan zou u kunnen overwegen om wat te gaan trainen.

 

 

Rome is uiteindelijk ook niet op één dag gebouwd.  Tja, wat wil je, Italianen en werken....

 

 

Stel dat u vandaag begint te trainen, dan bent u vermoedelijk een tikkeltje te laat begonnen. 

 

 

De juiste dag waarop u moet beginnen met trainen om tijdig in vorm te geraken tegen 26 mei 2013, voor de 20 km door Brussel, is.....

 

 

 

....... 2 januari....

 

 

 

 

.......1993.......... 

 

 

 

En dan is het nog wat krapjes.

 

 

 

6068702a4f763bdb71b5abc953195d56__20.jpg

 

 

***** 

 

 

 

En dan zijn er mensen die het waanidee hebben opgevat om zowaar een prestàtie neer te willen zetten op de 20 Km door Brussel en die stellen dan onnozele vragen, zoals bijvoorbeeld:

 

 

 

"Mark, Gij soeverein alleenheerser over de eerste startbox van de 20 Km door Brussel, hoeveel kilometers dient een normale sterveling per week te trainen om in de eerste startbox te belanden?"

 

 

 

Ja, weet ik veel. 

 

 

Google eens wat rond op het internet. 

 

 

Maar wat ik wel weet, is dat 18 km weekomvang lichtelijk te weinig is.  Ik kan dat bevestigen, want in 1994 stond ik aan de start van de 20 Km met weektotalen van 18 km joggen (1x 12km en 1x 6 km per week).

 

 

Ik kan u verzekeren dat je dan ter hoogte van kilometerpunt 15 bereid bent om je linker teelbal in te ruilen voor een roestige fiets met platte banden. 

 

 

Een kilometer verder desnoods je rechter ook.

 

 

En dat je vanaf km 17, de Tervurenlaan, de gevreesde slotklim van de dag, al volop muziek aan het uitkiezen bent voor tijdens je begrafenis.

 

 

 

Neen, ik suggereer een weektotaal van ongeveer 40 loopkilometers als het absoluut strikte minimum. 

 

 

150 km is dan weer beter. 

 

 

300 km begint er al wat op te trekken, mits u de nodige versnellingen bergop niet vergeet (200 herhalingen, graag).

 

 

 

En dan nog enkel op voorwaarde dat u wat afwisseling in de training brengt door per week ook nog een keer of zes wat kracht bij te trainen in de fitness, in combinatie met wekelijks een kilometer of 1200 op de racefiets, aan trage hartslag, cardiovasculair hoogstaand, dat spreekt voor zich.  En slapen in een hoge druktent.  Natuurlijk moet er ook kwalitatief getraind worden, met sprintjes en zo, tegen de verzuringsgrens en vér over de anaerobe drempel, VO2 Max en omslagpunt, dat hoef ik u wellicht niet uit te leggen.  Dat is de basis.

 

 

Moest u dan nog zin hebben om spierversterkende oefeningen voor voeten, kuiten, enkels, hamstrings, rug, billen en romp te doen, laat u dan vooral gaan; een drietal sessies Redcord per dag, na het eten, als kers op de taart.

 

 

 

Als u zich deze martelingen allemaal oplegt, dan maakt u kans om ooit, op een blauwe zondag, een resultaat neer te zetten waarmee u het daaropvolgende jaar mag starten vanuit de eerste startbox van de 20 Km door Brussel. 

 

 

Misschien.

 

 

Als het niet te warm is die dag.

 

 

 

En u niet per ongeluk een voet verzwikt over een leeg flesje Spa ter hoogte van de Terhulpensesteenweg.

 

 

 

En u uw wedstrijd goed weet in te delen.

 

 

 

U merkt het al, u heeft geen schijn van kans.

 

 

IMG_3281edited.jpg

 

 

  

 ******

 

 

"Mark, Gij onverschrokken aanvoerder van de Krijgsheren van de Tervurenlaan, is de 20 Km door Brussel zwaar?"

 

 

Je moet ze niet optillen, maar lopen...

 

 

Grapje.

 

 

Neen, de 20 Km door Brussel zijn niet zwaar, laat u vooral niets op de mouw spelden (of het moest een borstnummer zijn). 

 

 

 

Neen, de 20 Km door Brussel zijn niet zwaar, dat is een hardnekkige mythe.

 

 

De werkelijkheid is geheel anders.

 

 

 

 

De 20 door Brussel zijn niet zwaar, ze zijn.....

 

 

 

 

afgrijselijk loodzwaar!!!

 

 

 

Het is om te janken, zo zwaar.

 

 

En dan nog zwaarder.

 

 

Ik weet niet of u bekend bent met de Marathon des Sables?   Die zesdaagse ultraloop doorheen de woestijn?

 

 

Wel, stel dat je die achterwaarts loopt, dat benadert ongeveer de graad van zwaarte van de 20 Km door Brussel.

 

 

 

Het parcours van de 20 Km door Brussel is nochtans vrij eenvoudig: je hebt de start en de aankomst.

 

 

Wel, het parcours ligt exact tussen die twee punten in.

 

 

Een pluim voor de organisatoren!  Dat vind ik nu eens prima geregeld, want stel dat je het parcours nog moest zoeken, dat zou serieus tegenvallen, neen?

 

 

 

En er zijn bochten, soms naar links, dan weer naar rechts.  En omgekeerd.

 

 

 

En je hebt tunnels op de Avenue Louise.

 

  

Drie stuks.

 

  

De eerste, de tweede en ten slotte de vierde.

 

  

En dan zijn er ook wel wat beklimmingen en afdalingen (vreemd genoeg zijn er drie keer zoveel beklimmingen als afdalingen, terwijl sommige afdalingen dan weer goed gecamoufleerde beklimmingen zijn).

 

 

 

En dan is er nog, tadaaaaaaaaaa.........     de Tervurenlaan.  

 

 

Ik zou hier een onwaarschijnlijke boom kunnen opzetten over de Tervurenlaan.  De mythische berg die dodelijker is dan de Killer Mountain, de K2, en verraderlijker dan de Noordwand van de Eiger.

 

 

De Tervurenlaan is.....

 

 

(de stem breekt)....

 

 

De Tervurenlaan is...

 

 

 

(tranen rollen over het gelaat van uw verslaggever, terwijl zijn psychiater hem troostend over het vermoeide hoofd aait)... 

 

 

De Tervurenlaan is... 

 

 

(barst onbedaarlijk in snikken uit, waarop een in het wit geklede man de kamer binnenstormt, een dwangbuis in de aanslag en morfine, en nog meer morfine, en nog...)....

 

 

Tervuren.png

 

 

 

Neen, help mij,

 

doe dat weg!!!!!!!

 

 

Wenst u toch informatie over het parcours, dan verwijs ik u graag naar een uitputtende beschrijving, geschreven door de nuttige idioot (i.e. mezelf): klik hier.

 

Of bestudeer deze mooie kindertekening:

 

 

Naamloos.png

 

 

*****

 

 

 

"Mark, Gij epische roerganger, kan je verloren lopen tijdens de 20 Km door Brussel."

 

 

Normaal niet (hoewel ik mensen ken die er lomp genoeg voor zijn).  

 

 

Nu ja, technisch gesproken kan het als je eerst of overdreven laatst hangt.

 

 

Maar om tussen 37 500 mensen verloren te lopen is toch een speciaal talent vereist; als we mekaar allemaal een hand geven, dan kunnen we namelijk een menselijke ketting vormen die 3 keer het parcours omspant (en dan nog eens tot aan de Avenue Louise).

 

 

Neen, ik zou me geen zorgen maken over verloren lopen.

 

 

 

Ik zou me, in uw geval, meer zorgen maken over de kans dat je vertrappeld zal worden.

 

 

Ja, nu ik er nog eens over peins: je zal vertrappeld worden, want je bent te traag.

 

 

Als je al niet verdwijnt onderweg.....

 

 

......want ter hoogte van het Koninklijk Paleis heb je de verschrikkelijke verdwijngaten in het wegdek....

 

 

4040958742.jpg

 

 

*****

 

 

"Mark, Gij grote woeste huurling van het looplegioen, zijn de weergoden een belangrijke factor om een goede prestatie neer te zetten tijdens de 20 Km door Brussel?"

 

 

Ja.

 

En om er zeker van te zijn dat we zondag perfect loopweer krijgen, heb ik weerman Frank Deboosere eventjes aan de arm getrokken (iets te hard, zo bleek achteraf).

 

Weer.png

 

 

*****

 

 

 

En dan beginnen ze over details te emmeren, zoals:

 

 

"Mark, Gij die de ultieme perfectie belichaamt in ziel en geest: Wat mag ik eten voor en tijdens de 20 Km door Brussel?"

 

 

Niets.  

 

 

Denkt u nu werkelijk aan niets anders dan eten?

 

 

Wij, Spartaanse bloedhonden van het asfalt, vinden eten zwaar overroepen.  

 

 

We zijn in Brussel om er te lopen, eten doen we op andere momenten.  

 

 

Een groot loper, annex wijsgeer (nu ik er nog eens over nadenk: ik dacht dat ik het zelf was) heeft ooit eens gezegd:

 

 

Lopen doe je op wilskracht en onthechting.

 

 

Een nog groter loper (nu ik er nog eens over nadenk: ik dacht dat ik het zelf was) heeft ooit eens gezegd:

 

 

 

Als loper heb je genoeg aan de vier elementen: zand, lucht, water en vuur:

 

    • zand om op te lopen, 

 

    • lucht voor je longen, 

 

    • water om te drinken,

 

    • en vuur (voor de barbecue achteraf aan te steken, of de Groene Michel zonder filter - voor de rokers onder ons).

 

 

Maar als er dan toch moet gegeten worden voor de wedstrijd, dan liefst niet bloemkool met gekookte patatten in de kaassaus of stoofvlees met spek en spruiten.  

 

Eet je zoiets, dan is er een redelijke kans dat je die maaltijd nog een tweede keer zal zien, ik gok ergens in het Terkamerenbos, in drie gulpen, die vrolijk uiteen spatten op je loopschoenen (Brooks, mag ik hopen). 

 

 

Goed, wat dan wel ?

 

 

's Morgens een bord dampende pasta, niet volkoren, maar witte, niet té al dente.  Saus is van ondergeschikt belang.

 

 

Je maag moet het verwerkt krijgen, want eens je aan het hardlopen bent, verteer je nauwelijks nog iets (je lichaam heeft op dat moment wel andere zaken aan het hoofd/lijf).

 

 

Tijdens de wedstrijd blijf je overal met je poten af, qua eten.  Een tabletje druivensuiker valt desnoods nog te overwegen, maar denk nu niet dat je met die 2 gram suiker plots de wederopstanding uit het lopersgraf kunt bewerkstelligen, tenzij u rechtstreeks bloedverwant bent van Dhr.  J. Van Nazareth, dan misschien weer wel.

 

 

 

start.jpg

 

 

***** 

 

 

 

"Mark, Gij die menig liederlijk bacchanaal hebt aangericht: Wat mag ik drinken voor en tijdens de 20 Km door Brussel?"

 

 

Tijdens?  Water, zo plat als maar kan zijn.

 

 

Sla er desnoods op.

 

 

En begin vooral niet te experimenteren met sportdranken en gelletjes, zonder dat je dat eerst uitvoerig op training hebt uitgetest, want dat kan als een boemerang op je maag en darmen slaan; alsof je 's nachts 7 Duvels hebt gemarineerd in een broodje Kebab van bij de Pakistaanse geldwitwasserij...

 

 

U hoeft ten andere niets mee te brengen voor onderweg qua drank. Er zijn drankposten genoeg en per drankpost staat er genoeg Spa blauw om het stuwmeer van Bütgenbach mee te vullen.  

 

 

Trouwens, tussen haakjes, die lopers met zo'n gordeltje met van die onnozele drinkbusjes in....  ...hoe mottig is dat?

 

 

Wie zijn ze?

 

Wat drijft hen?

 

 

 

 

Nog een advies voor de alcoholici onder ons.  Daags voor de 20 Km door Brussel is het aangewezen om het alcoholverbruik enigszins te milderen.  

 

 

Bent u gewend om 14 Duvels binnen te kieperen, dan is 7 de bovengrens.

 

 

Want anders kan je meemaken wat een vriend van mij een paar edities geleden meemaakte .  

 

 

Daags voor de 20 Km naar een huwelijksfeest geweest.  

 

Nog net op tijd thuis gekomen om de bus naar Brussel te halen.  

 

Héél de rit naar Brussel groen van ellende gezien.

 

Tijdens de wedstrijd 4 keer de weg moeten vragen (de weg naar een toilet, want verloren lopen kan niet, let u eigenlijk wel op ? ), en uiteindelijk nauwelijks 10 minuten sneller dan uw dienaar.

 

Godver.

 

 

178979_4036959372505_1537368275_33417239_2120025710_n.jpg

 

 

*****

 

 

"Mark, Gij die  schoonheid en intelligentie weet te combineren met een looptempo van 15 km per uur, wat als je naar het toilet moet voor of tijdens de 20 Km door Brussel?"

 

 

Oei, dit is een complexe vraag.  Voor, tijdens, twee mogelijke bezigheden op toilet en dan nog eens onderverdeeld per geslacht.

 

 

Ik heb er meteen maar een tabel van gemaakt, ik stel voor dat u die uitprint en meeneemt, zodat u, ingeval u pipi en/of kaka moet doen, doodeenvoudig de tabel kan raadplegen en kan opzoeken wat u te doen staat.

 

 

 

Heren pipi

Heren Kaka

Dames pipi

Dames Kaka

Voor de wedstrijd

Boom Jubelpark

Toilet startzone

Toilet startzone

Toilet startzone

Tijdens wedstrijd

Gevels Brussel

Terkamerenbos

Achter Ford Focus

Terkamerenbos

 

 

Enige verduidelijking toch: er staat hier wel Achter Ford Focus (Dames pipi - tijdens wedstrijd), maar dat mag ook een Mitsubishi Colt zijn, of een Volkswagen Golf.

 

 

Wat de toiletten in de startzone betreft, toch even deze bedenking.

 

 

Naar het schijnt zijn de toiletten dit jaar gratis.  

 

 

En als er 118 nationaliteiten aan de start staan, dan moeten er helaas ook Hollanders bij zijn.  En Hollanders en gratis, tja dat wordt dus extra aanschuiven.

 

 

Een gouden raad van tante Kaat: kies bij het aanschuiven aan de toiletten voor de rij waar het minst aantal heren staan aan te schuiven; vrouwen schuiven aan voor zowel pipi als kaka, heren die staan aan te schuiven moeten allemaal kakken, en dat duurt langer. 

 

DSC04844.jpg

Foto: de rij voor de toiletten kan érg lang zijn.

 

 

 

*****

 

 

 

"Mark, Gij die menig vieze blessure hebt overgehouden aan de beoefening van de Kama Sutra: Seks voor de wedstrijd, mag dat?"

 

 

Neen, vunzigaards, denken jullie nu echt aan niets anders?

 

 

Van Roger De Vlaeminck, de grote filosoof-wielrenner uit Eeklo, kennen we volgende gevleugelde uitspraak:

 

 

 

"Ge haalt er de poepers allemaal uit."

 

 

 

Waarmee de Roger simpelweg bedoelde: Je merkt het aan de prestatiecurve wanneer een wielrenner meer op zijn vrouw zit dan op zijn fiets.

 

 

 

Samengevat: Seks vreet energie.  Energie die je tekort gaat komen op de Tervurenlaan...  

 

 

De enige juiste conclusie moet zijn: Braafjes naast mekaar in bed, handen boven de lakens.

 

 

Om een goede prestatie te kunnen neerzetten tijdens de 20 door Brussel geldt volgende ijzeren wet:  geen seks 6 maanden voor én 6 maanden na de wedstrijd...

 

 

 

Nu ja, het is al een hele tijd geleden, dus kan ik het misschien nu wel opbiechten.

 

 

 

 

Enkele jaren geleden was een buurman van mij, Kris, sneller dan uw dienaar op de 20 Km door Brussel.  

 

 

Dat is wraakroepend.  

 

Dat mocht me geen tweede keer overkomen.

 

 

Vermits hij maar een tikje sneller was, dacht ik een geheim wapen in te zetten.

 

 

Daags voor de 20 Km door Brussel heb ik een geweldig mooie mand laten bezorgen aan de vrouw van Kris (met kaartje: Vanwege Winkelcentrum Hoogstraten), met daarin:

 

  • twee flessen champagne, 

 

  • enkele rozen,

 

  • parfum, 
 
  • een eetbaar slipje (aardbeismaak),

 

  • een DVD-tje van An Officer and a Gentleman

 

  • pralines,...

 

 

Kris zat 's anderendaags als een platgereden mus te suffen op de bus naar Brussel, pijnlijke rug, lege benen en met enorme wallen onder de ogen als gevolg van het slaapgebrek, wat dan weer het gevolg was van een nacht vol vurige, dierlijke passie.

 

 

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, 6 minuten aan zijn broek gesmeerd.

 

 

20kmBEN_3387.jpg

 

 

*****

 

 

 "Mark, Gij grote leider, heraut van het Jubelpark, zijn er uitvluchten om niet aan de start te verschijnen van de 20 Km door Brussel?"

 

 

Neen, uitzondering gemaakt voor een schedelbasisfractuur in combinatie met een open beenbreuk. 

 

 

 

Al de rest is je reinste aanstellerij.

 

 

 

En kom vooral niet aanzetten met melige excuses zoals: "Mijn vrouw moet bevallen die dag."

 

 

 

Daar blijf   ik  in elk geval niet voor thuis. 

 

 

Bevallen kan ze namelijk zélf. 

 

 

En het geslacht, gewicht, lengte en naam van de worp kan altijd nog via een SMS doorgegeven worden. 

 

 

Ik beantwoord die SMS wel na de wedstrijd, dan kan ik meteen mijn gelopen tijd doorgeven...

 

 

 

Je moet het zo bekijken: bevallen kan ze, technisch gesproken, ongeveer 2 keer per jaar,  terwijl ik maar 1 keer per jaar de 20 Km door Brussel kan lopen; wie is dan uiteindelijk de egoïst?

 

 

 

Neen, er zijn geen valabele redenen om forfait te geven. 

 

 

 

20km57.jpg.h380.jpg.568.jpg

  

 

*****

 

 

"Mark, Gij mooie, edoch kalende oppergod, hoe deel ik mijn wedstrijd in wanneer ik de 20 Km door Brussel loop?"

 

 

Niet.

 

 

Indelen is voor coiffeurs en janetten.

 

 

Je start, loopt als een losgeslagen gek door een paar tunnels, dan als een bezetene bergop in het Terkamerenbos, vervolgens als een dolleman bergaf de Terhulpensesteenweg, daarna als een gestoorde idioot zo hard als je kan de Vorstlaan tot aan de voet van de Tervurenlaan.  Dan is het tijd om een tandje bij te steken en de klim als een dolgedraaide halfgare op te stormen, waarna je nog een pittig sprintje trekt tot aan de finish.  

 

 

Meer is dat niet.  Simple comme bonjour.

 

 

Als je moet indelen, wil dat in feite zeggen dat je niet goed genoeg getraind hebt.

 

  

Loop de wedstrijd volgens mijn richtlijnen, en dan finish je als volgt (en zo hoort het):

 

2541014824.JPG

 

 

*****

 

 

"Mark, Gij alwetende en toch zo bescheiden loopgod, zijn er nog details waar ik op moet letten om succesvol aan de start te komen van de 20 Km door Brussel?"

 

 

 

Uw vraagstelling is grandioos fout: in de aanloop naar de 20 Km door Brussel   ZIJN ER GEEN DETAILS.

 

 

Gelukkig maar, want naar het schijnt zit de duivel in de details.

 

 

Goed, stel dat u een afgetrainde, pezige windhond bent, gestaalde spieren, blakend van het zelfvertrouwen, met een rusthartslag om schrik van te krijgen.   

 

  

 

Is dat garantie op succes?

 

 

 

Neen, gij naïeveling!

 

 

 

 

De moeilijkste opdracht ligt niet in de wedstrijd zélf, laat staan in de trainingsarbeid, maar situeert zich in de laatste weken vóór de wedstrijd. 

 

 

De wedstrijd is, vergeleken met de laatste 2 weken voor de wedstrijd, een lachertje, een niemendalletje, een stukje cake.

 

 

Enkele vuistregels die u daarbij in acht moet nemen: 

 

 

 

Blijf van de grasmachine af! 

 

 

Het spreekt voor zich dat u de laatste 2 weken, maak er voor mijn part gerust 8 weken van, niets meer doet in en om het huis (en bij uitbreiding op uw werk).

 

 

Geen trapladdertjes meer beklimmen en blijf vooral met uw onhandige fikken van alle machines af, uitzondering gemaakt voor de Senseo, uw laptop en de afstandbediening van de televisie.  

 

 

Te mijden als de pest zijn: de grasmachine, de boormachine, de vlakschuurmachine, de verticuteermachine, de kantenmaaier, de bladblazer, de hakselaar en de stofzuiger.  

 

 

Voor de gehuwden onder ons:  in geval van nood kan uw vrouw/vriendin al die machines bedienen (daarvoor werden uiteindelijk toch de handleiding én de hospitalisatieverzekering uitgevonden, dacht ik zo). 

 

 

 

rodekruis.jpg

 

 

 

Mijd kinderen met een snotneus!

 

 

 

Dit is misschien wel de grootste uitdaging: gezond blijven tot op de ultieme dag, 26 mei 2013!

 

 

 

Het is van het allergrootste belang dat u de focus behoudt !

    

 

 

Neem in deze eens een voorbeeld aan mij.  Ik kan trouwens zo meteen geen beter voorbeeld vinden.

 

 

 

U moet weten dat ik in de loop der jaren een ware (r)evolutie heb doorgemaakt.  Volgens mijn vrouw toch.  Was ik vroeger een verschrikkelijke losbol, dan ben ik nu min of meer een obsessieve controlefreak geworden.

 

 

Tijdens mijn jonge jaren stond ik 's nachts na tweeën in de kroeg met een ferm stuk in de kraag bovenop het biljart te roepen (terwijl ik mijn hemd dramatisch aan flarden trok):

 

 

 

IK PAK JULLIE ALLEMAAL!!!

 

 

 

Toegegeven, ik pakte niemand, het enige wat ik er trouwens aan overhield was een dreunende kater en een fikse verkoudheid, maar het gaat hem hier puur even om het beeld...

 

 

Nu de jaren van verstand er bijna aankomen, lig ik rond half elf te snurken in de zetel onder een fleecedekentje en loop ik achter de vitamine C vanaf het moment een huisgenoot aankondigt dat ie een kriebelhoestje heeft.

 

 

Want ziek worden, beste lezer, dat kan de loper zich niet permitteren in de opbouw naar de Heilige Graal van het afstandslopen: de 20 Km door Brussel.

 

 

Zie ik een kind met een glinsterend slijmspoor onder de neus, Satan met andere woorden, dan gooi ik er van ver een dweil naar toe en maak ik mij spoorslags en gillend uit de voeten. 

 

 

Bacillen, virussen, infecties, bacteriën, neen, bedankt.

 

 

 

Stel dat mijn vrouw een week voor de 20 Km ziek wordt.

 

 

Dat is een ramp.

 

 

Niet zo zeer voor haar, zij mag ziek worden zoveel zij maar wil, maar voor mij!  Een zieke vrouw moet ogenblikkelijk in quarantaine, ik vertrouw dat voor geen haar.  Ze wordt verbannen uit het echtelijk bed, moet beneden op de zetel slapen, want ik heb mijn rust broodnodig!

 

 

Ik raak nooit deurklinken aan (ik open deuren enkel met mijn elleboog), druk nergens op knopjes van liften of deurbellen, weiger handen te schudden (u wil niet weten waar die handen overal gezeten hebben), kus geen wildvreemde vrouwen, kom niet aan het handvat van winkelkarretjes, was de handen voor, tijdens én na het plassen. Volgens mijn vrouw is het een mirakel dat wij nog seks hebben...

 

 

 

U kan proberen mij uit te nodigen voor feestjes allerhande.  Ik kom niet. 

 

 

Waar grote groepen mensen samenkomen, dansen de virussen de Macarena op tafel:

 

 

 

Waar is da feestje?  

 

Daar dus.

 

 

 

Ik ben tussen haakjes op zoek naar van die mondmaskers (in de stijl van Michael Jackson), want het kan tegenwoordig zo ongenadig druk zijn in de supermarkt....

 

 

 

Een schotelvod aanraken?  

 

 

Bist du ganz verrückt? 

 

 

 

Al eens een schotelvod bekeken onder een elektronenmicroscoop?  Dat is één grote, vieze gore troep parende bacteriën. 

 

 

Wil je tyfus, varkenspest, vogelgriep, buikloop, pest, dolle koeienziekte, scheurbuik, tuberculose, Spaanse griep, cholera, pokken of builenpest? 

 

 

 

Eén goeie raad: eet een schotelvod op.

 

 

Trouwens, de week voor de 20 door Brussel weiger ik pertinent voedsel aan te raken dat door derden is gemaakt en/of aangeraakt.  Elk product wordt minutieus op houdbaarheidsdatum gescreend.  Niets, maar dan ook niets,  laat ik aan het toeval over.  

 

 

U doet maar wat u wil, u geniet maar volop van mekaars lichaamssappen, doe vooral wat u niet laten kan, maar u moet niet komen zagen dat u spuitende schijterij hebt op 26 mei 2013, rond 9u 's ochtends.

 

 

 

Ik heb u gewaarschuwd.

 

 

 

Naamloos.png

Getver, blijf daar af!!!! 

 

 

 

_____________________________________________

 

Zo, dames, heren, vrienden, lopers, Romeinen, amici, ik denk dat we ongeveer alles naar best vermogen hebben behandeld.

 

 

Afspraak zondagochtend 26 mei, Jubelpark te Brussel, Box 1.  

 

 

Uw dienaar draagt borstnummer 264.

 

 

Ik wens u allen een perfecte race.

 

 

Behouden vaart !

 

 

Godspeed ! 

15:43 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

21-05-13

First we take Manhattan...

then we take Berlin...

 

 

De weken tellen in razende vaart af naar de 20 Km door Brussel.

 

 

We hebben dan ook niet bepaald stilgezeten.

 

 

Aan de arbeid!

 

 

Afgelopen zondag stond er een lange duurloop op het programma (na een redelijk zware week: zaterdag de halve marathon van Bütgenbach, dinsdag 88 km op de racefiets, donderdag 20 km duurloop en vrijdag 56 km racefiets), dinsdag opnieuw lange duurloop en donderdag de traditionele avondtraining met mijn atletiekclub AVN.

 

 

Omdat het regende, waren we maar met 7 man.

 

 

Er werd besloten om een uurtje te gaan lopen, in groep.  Aanvankelijk was het tempo gezapig, 10 à 11 per uur zoiets, tot er werd gesplitst.

 

 

Diegenen die niet overdreven lang wensten te lopen, sloegen linksaf, de anderen rechts.

 

 

Bleken we met slechts drie heren rechts af te slaan.  Guy en Jan Hendrickx en uw dienaar (totale waarde: 2,5 op de schaal van Hendrickx dus ongeveer).

 

 

Meteen ging het tempo met een forse snok omhoog, maar nog te behappen.  Tot Guy zijn fantastisch vormpeil nog wat wou bijspijkeren en ons naar 15 km/uur opjoeg.  Kilometers lang zat ik te sterven in het zog van deze twee rasatleten, maar het zou eerder vriezen in de hel dan dat ik zou afhaken.

 

 

Guy speelde een kat-en-muisspelletje met ons.  Liep ons er af, liet ons weer tot in zijn spoor knokken, om dan als de eerste de beste sadist ons er opnieuw uit te knallen.  

 

 

 

Pittige training, dat wel.

 

 

Vooral omdat ik het rustig wou aan doen....

 

 

Aan de ademhaling van Jan te horen, viel het hem ook behoorlijk zwaar (Jan is nog niet op zijn beste niveau,  gelukkig maar, want anders zou ik hier helemaal de pineut zijn...).

 

 

De laatste kilometers lieten we Guy finaal vertrekken en liet Jan gelukkig het tempo weer wat zakken, zodat ik terug een beetje op adem kon komen.

 

 

Na de training was ik helemaal gesloopt en ben ik tegen 2,6 km per uur naar huis gesjokt, om me na de verkwikkende douche meteen maar in de koekjeskast te storten.  Met de nodige  doodsverachting....

 

 

 

*****

 

 

Toen ik nadien mijn mailbox checkte, merkte ik dat er een eerder verrassende mail was binnengelopen.

 

 

 

Van mijn vriend Tom.

 

 

 

Zij die deze geschriften volgen sinds 2009, weten dat mijn vriend Tom mijn voormalige looppartner in crime is.  O zovele wedstrijden hebben we samen betwist, zij aan zij, elkaar bekampt op het scherp van de snee.

 

 

 

Memorabele wedstrijden snellen mijn geestesoog voorbij: de Chocoladejogging in Moorsel, de 20 Km door Brussel (uiteraard), de Jan Hagelloop, Rijkevorsel leeft, halve marathon Kapellekesloop te Minderhout, e tutti quanti.

 

 

 

Mijn vriend Tom heeft de loopschoenen al een paar jaar geleden aan de haak gehangen, wegens chronische achillesproblemen.  Lopen was té belastend, zeker in combinatie met de 12 andere sporten die hij meende te moeten bedrijven: tennis, voetbal, fietsen, triatlon en nogmaals tutti....

 

 

 

Ik wil hier toch wel even aanstippen dat ik Tom al die jaren er attent op heb gemaakt dat al die àndere sporten wel eens de boosdoener zouden kunnen zijn. 

 

 

 

Hoe een mens zich kan verlagen tot minderwaardige sporten, het houdt niet op me te verbazen.

 

 

 

Tennis, mensen toch, dat is volgens mijn verklarende woordenboek de Playmobil onder de sporten.  Staan zwaaien met een stuk plastic met opgespannen kattendarmen is niet wat ik bestempel als diepere zingeving aan het leven.  En trouwens, een balletje binnen bepaalde lijnen houden, dat kon ik al sinds Atari in 1972 het onvolprezen videospel Pong uitbracht.  En niemand hoorde ons toen Whoopie roepen à la Wickmayer....

 

 

Voetbal, nog een graad erger.  Met 22 man op een groen grasveld staan kijken hoe een paar duizend bierbuiken in de tribunes rond het veld in ontbloot bovenlijf de ongeciviliseerde aap uithangen en oerwoudgeluiden produceren.  Neen, merci.

 

Wielrennen en triatlon, ala, tot daar aan toe, die sporten wil ik desnoods nog met de mantel der liefde bedekken. 

 

 

 

Maar ga nu vooral even zitten, want nu volgt een mededeling die u ongetwijfeld van uw sokken zal blazen. 

 

 

 

Mijn vriend Tom is recentelijk begonnen met....         ..... Curling.

 

 

Ik ben het eerst moeten gaan opzoeken, want ik dacht dat het iets met krulspelden was en een wapperend handje, maar neen, het was nog véél erger...

 

 

 

Curling, dus... 

 

 

 

Ja, kijk, vriendschapsbanden zijn heilig, dat besef ik als geen ander, maar toen ik dit schokkende nieuws vernam, heb ik toch even mijn advocaat moeten bellen om na te gaan of er hier geen morele bezwaren aangevoerd kunnen worden en of dit geen grond was om beroep aan te tekenen bij het Hof van Cassatie, want heum..... enfin......

 

 

 

 

 

Curling?!?!?!?

 

 

 

 

 

 

 

Ok, synchroonzwemmen en kunstschaatsen op ongelijke liggers zijn ook sporten waarvan je spontaan denkt:

 

 

 

Osama heeft gelijk, een vliegtuig er in,

 

 

 

maar ....

 

 

 

 

Curling?!?!?!?

 

 

 

 

 

Dat is dus, voor een goed begrip, een ronde steen over een ijsbaan laten glijden en furieus met een borsteltje staan schrobben.

 

 

Ik heb het even bij zijn moeder nagevraagd en ze kon me, met de hand op het hart, zweren dat Tom in zijn ganse leven nog nooit, maar dan ook nog nooit, een borstel ter hand heeft genomen om zijn appartement op te kuisen. Iets wat ik trouwens in eer en geweten kan bevestigen, want elke keer ik op zijn appartement kom, denk ik spontaan:

 

 

Dit lijkt hier wel een trainingskamp voor speleologen.  

 

 

Nà de ontploffing.

 

 

 

Tom, ik heb je, als vriend, al veel fouten vergeven; zoals bijvoorbeeld je onbegrijpelijke verknochtheid aan RSC Anderlecht, het traumatiserende feit dat je sneller was dan mij op de Stratenloop van Rijkevorsel ergens eind jaren negentig, het feit dat je ongeveer wekelijks je huissleutels kwijt bent, het feit dat je NOOIT op tijd bent, maar, eerlijk.....

 

 

 

 Curling?!?!?!?

 

 

Ik denk dat gras zien groeien spannender is.

 

 

 

 

******

 

 

 

Goed, hoe ik ook argumenteerde, dreigde of smeekte, Tom liep niet meer en hield zich onledig met een amalgaam zinloze sporten.

 

 

Maar ook die combinatie van sporten bracht pijntjes met zich mee, zodat er al behoorlijk wat cortisone nodig was om hem op de been te houden.  Nieuwe (loop)steunzolen brachten ook niet altijd soelaas....

 

 

 

Lopen was dus definitief verleden tijd.

 

 

 

******

 

 

 

Tot die mail.

 

 

Tom mailde dat hij nog wel eens een wedstrijdje wou lopen, met dien verstande dat het een korte wedstrijd moest zijn (vooraleer de achillespezen doorhadden dat ze aan het lopen waren, zou de finish er al zijn, dat was de eerder optimistische redenering).

 

 

 

Tom mailde dus of ik in mijn agenda een gaatje had voor een loopwedstrijd.

 

 

 

Telkens mijn vrouw zegt dat zij wel eens een dagje met mij wil shoppen in de hel (aka Wijnegem Shopping Center), dan filibuster ik dat verzoek telkens de eeuwigheid in, blijkt mijn agenda de eerste 752 jaar compleet volgeboekt te zijn of verzwik ik desnoods als ultieme noodrem een voet aan flarden, alles om toch maar niet van pashokje naar pashokje meegesleept te worden en vragen te moeten beantwoorden van het soort:

 

 

 

 

"Denk je niet dat dit rokje beeldig zou staan bij dat bloesje dat ik vorig jaar heb gekocht?"

 

 

 

 

De enige antwoorden die ik daarop kan verzinnen zijn:

 

 

 Què?

 

Weet ik veel. 

 

Welk bloesje? 

 

Waarom? 

 

Waarom ik?

 

Ik heb geen mening.

 

Ik heb dorst.

 

I wish the Lord would take me now.

 

 

 

En al deze antwoorden zijn goed fout.

 

 

 

Je kan natuurlijk ook nog kiezen voor de Russische roulette, door effectief een antwoord te geven: naar keuze: Ja of Neen.

 

 

Zeg je Ja, dan zegt ze:

 

 

"Ja, dat zeg je enkel maar om er van af te zijn."

 

 

 

Zeg je Neen, dan vraagt ze:

 

 

"Hoe, en waarom niet?"

 

 

 

Je kan nooit winnen. 

 

 

 

Wanneer daarentegen mijn vriend Tom mailt dat hij wel eens een wedstrijdje wil lopen, dan duurt het minder dan 752 seconden om er eentje op de loopkalender te prikken, de routeplanner uit te printen, foto's van vorige edities te downloaden, de uitslagen van de laatste 6 jaar aan een grondig vergelijkend onderzoek te onderwerpen en af te spreken wie wie hoe laat komt ophalen. 

 

 

 

Ja, ook ik kan razend efficiënt zijn...

 

  

Er staat dus een afspraak op de kalender geprikt, weliswaar een eind achter de 20 door Brussel, want ik ga nu écht geen liefdadigheidswedstrijdjes lopen om kreupele medemensen een pleziertje te gunnen, ik ben ook niet helemaal gek.

 

 

Ik hou u op de hoogte, ik stel voor via deze weg....

 

 

 

*****

 

 

Pinksterzondag 19 mei 2013.

 

 

Het is verdorie zowaar zomer.

 

 

Ik heb lang getwijfeld of ik de week voor de 20 Km door Brussel het risico zou nemen om nog een snoeiharde wedstrijd te lopen, als ultieme voorbereiding op de loop der lopen.

 

 

Een blessure oplopen zou nefast zijn, maar stél dat het wél goed afloopt en stél dat ik een goede prestatie neerzet, tja, dan is er naast de fysieke winst ook nog eens de mentale opsteker.  Stél en stél, de voorwaardelijkheid druipt er af.

 

 

Dan toch maar naar Malle getrokken, naar de Parel der Kempen, wedstrijd over 10 mijl.  Een organisatie van AC DAL.

 

 

parel.png

 

 

Ik loop hier niet graag, omdat ik er nog nooit een lekkere tijd heb neergezet.  Vorig jaar klokte ik hier af na 1 uur 10 minuten en 31 seconden, maar ter mijner verdediging moet ik opmerken dat het toen bloedheet was.

 

 

 

*****

 

 

AVN, mijn atletiekclub, vaardigt een zevenkoppige delegatie af: Hild, Frank, Pat, Johan, Guy en Jan H. en mezelf.  

 

 

Er zal vandaag gelopen worden met het mes tussen de tanden; concurrentie genoeg, niet in het minst van de eigen clubgenoten, maar ook van snelle heren zoals Bram E., Walter A. en Luc V.L.  

 

 

Inschrijven, omkleden, u kent inmiddels ook al de normale gang van zaken.... 

 

 

Toch een pijnlijk moment: bij de inschrijvingsbalie kreeg ik, als één van de weinigen in ons gezelschap, een bon voor een gratis T-shirt.

 

 

De anderen niet.  Bleek dat enkel 50-plussers een T-shirt kregen.  Een T-shirt dat ik niet aan durf te trekken , omdat er volgende bemoedigende zaken op gedrukt staan:

 

 

Sportelen, OKRA.

 

 

 

De bejaardensector van het bewegen, zeg maar.... 

 

 

Clubgenoten lachen me uit, en dat hoort zo.

 

 

 

*****

 

 

 

We gaan wat opwarmen.  

 

 

De kar kraakt (dat T-shirt heeft dus geen ongelijk).  

 

 

Nog een plaspauze en we joggen terug richting startzone.  

 

 

We babbelen wat met de concullega's en stellen ons strategisch op in de startzone. 

 

 

 

***** 

 

 

 

Het is 15u30.  

 

 

Een man met een pistool schiet de wedstrijd op gang.  

 

 

De chrono loopt.  

 

 

Wij ook.

 

 

SeLenJo-269 (1).jpg

 Guy vooraan, Bram in zijn spoor.

 

*****

 

 

 

Ik vertrek snel, maar beheerst (klinkt goed, papier is geduldig, computers ook).  

 

 

SeLenJo-271 (1).jpg

 

De eerste kilometers lopen door dreven.  

 

Het is positie zoeken, niet vallen over hielen, kijken wie waar zit.

 

 

Km 1 haal ik na 3 minuten en 10 seconden, en dat ligt niet aan mij, maar aan het feit dat het bordje van Km 1 niet correct opgesteld staat.  

 

 

Km 2 na 7 minuten 53 seconden, iets boven de 15 km/uur dus.  Pat loopt verdomme knal naast mij.  Dat wordt een behoorlijk zware klus om die kwijt te spelen.

 

 

En tot mijn verbazing merk ik het zwarte shirt met witte letters AVN van Jan H. , ongeveer een veertigtal meter voor mij.    

 

 

40 meter is een peulschil, maar loop ze maar eens dicht. 

 

 

 

***** 

 

 

 

Ik loop in een groepje van een man of 10.  Ik hoop dat ze me dichter bij Jan zullen brengen.  Dat lukt ze niet, dus ga ik wat aan de kop sleuren in de hoop dat anderen de handschoen opnemen en mee komen helpen.

 

 

De achterdeur van de groep gaat open en ze vallen als vliegen.  Ik merk dat Pat ook langzaam de rol moet lossen.

 

 

Er staat behoorlijk wat wind, dus vraag ik hulp aan de kop.  Een jongeman met geel shirt gaat daar gretig op in.  Het tempo ligt bijzonder hoog.

 

 

 

En wat levert al dit gebeul op in de achtervolging op Jan H.?

 

 

 

Niks, nada, noppes, nul, geen millimeter.

 

 

 

Hoe we ook mekaar aflossen, we maken geen meter goed op Jan.  Ik begin in te zien dat het me niet zal lukken om in zijn spoor te geraken.

 

 

 

****

 

 

Weer asfalt, bekertje verfrissend water grijpen.  Drinken, de rest over de verhitte kop.  De groep is gereduceerd tot 4 man.  En ik voel dat ik de machine in het rood heb gejaagd.  Ik vrees dat ik nu zelf het slachtoffer ben geworden van mijn eigen drieste offensief.

 

 

Machteloos moet ik toezien hoe de drie heren van mij wegschuiven.  En achter mij gaapt de grote leegte.  

 

 

Ik sta er alleen voor.

 

 

 

De Antwerpsesteenweg op.  Enkele honderden meters en dan rechts opnieuw de dreven in van het Domein De Renesse.  

 

Ik merk dat de heren niet meer van me weg lopen; ik ben dus aan het herstellen van mijn dipje (of maak ik mezelf dat wijs?).

 

 

Doortocht na de eerste ronde van drie.

 

 

 

En wanneer ik in de lange dreef na de start voor mij uit kijk, merk ik dat Jan H. niet verder van mij weg is geschoven.  Dat wil zeggen dat ook hij een moeilijk moment doormaakt.  Ik probeer het tempo weer wat op te trekken.

 

 

Wanneer ik omkijk, merk ik dat de eerste dame in de race, Julie E. (OLSE Merksem), met haar persoonlijke begeleider, op komst is.  Omdat er nogal wat wind staat, beslis ik het tempo even te milderen en me te laten inlopen door dit duo.  Samen kunnen we dan proberen naar Jan toe te schuiven.  

 

 

Ik besef ook wel dat Jan mogelijk zo meteen zijn tweede adem vindt, en dat alles dan nutteloos is, maar goed, we kunnen maar proberen.

 

 

 

***** 

 

 

 

De dame en haar haas halen me bij, ik posteer me achter hen, om even te recupereren en wat te schuilen voor de wind.  

 

 

Ik moet serieus aan de bak om bij hen te blijven; ze waren niet voor niets op mij aan het inlopen.

 

 

Km 8, ik druk voor het eerst vandaag een tussentijd af op mijn chrono: 32m 29 seconden, 4 minuten en 3 seconden per kilometer; zeker rap genoeg voor deze diesel, maar goed: ça passe ou ça casse.

 

 

Meter per meter schuiven we richting Jan.  Hier zit muziek in.

 

 

 

Maar dan wisselt de haas van Julie nog een paar woorden met haar en stapt vervolgens uit de race.  

 

 

 

Wat nu?

 

 

 

Er zit niet anders op dan opnieuw volop aan kop te gaan.  Julie nestelt zich meteen in mijn zog.

 

 

 

Hoogstens een meter of tien nog tot bij Jan, maar het kost me bloed, zweet en tranen om ze te overbruggen.  Ik heb 8 km de ziel uit mijn lijf gelopen om ocharme 40 meter goed te maken op Jan.

 

 

Maar dan, eindelijk, halen we Jan bij.  

 

 

Er wordt niets gezegd, hoogstens een blik van verstandhouding, inschatten hoe het er voor staat, luisteren naar mekaars ademhaling.

 

 

 

*****

 

 

Met z'n drieën op pad.

 

 

Julie weet zich perfect te positioneren achter mij; afhankelijk van waar de wind blaast, zit ze knal achter of schuin achter mij.  Op geregelde basis blik ik even achterom om te controleren of ze nog volgt; ik heb het gevoel dat ik haar er af kan lopen, moet zelfs af en toe het tempo iets milderen om geen gat te slaan, maar besef als geen ander dat ik beter wat kan doseren en wat kan overhouden voor de laatste kilometers.  

 

 

Jan haakt zijn kar aan.  Ik weet niet of hij nog veel reserves heeft, of nog sneller kan, of wil, of op veiligheid wil lopen, of straks nog een versnelling in huis heeft.  

 

 

Veel vraagtekens, geen zekerheden...

 

 

*****

 

 

Doortocht finish.

 

 

Laatste keer de lange dreef in.  De zon en de warmte hakken er zwaar in.  

 

 

En ik neem een gok.  Ik weet niet of dit een goed idee is, misschien dat ik mezelf nu finaal de das om ga doen, maar ik beslis om alles op alles te zetten.  

 

 

Niks voorzichtigheid meer, geen reserves meer. 

 

 

Ik versnel (of denk ik dat maar???).

 

 

Julie lost, ik vertraag lichtjes, zij verdappert en pikt terug aan.

 

 

Ik hoor dat Jan moet lossen.

 

 

Wel, u hoort wel eens zeggen dat je in dat soort situaties vleugels krijgt.

 

 

 

Vergeet het.

 

 

 

Niks vleugels.

 

Het is nog even hard knokken.  

 

Het doet nog altijd even pijn.  

 

Of nog meer pijn.

 

 

Door de verkavelingen heen, asfaltstroken, wind, zweten, bevoorrading, de kilometerbordjes komen nog altijd gezwind, dus de totale instorting is er nog steeds niet.  

 

 

Alles op bedrijfstemperatuur, geen pijntjes, geen kwaaltjes, geen excuses,

 

 

 

gaan, gaan, gaan, gaan, gaan, gaan....

 

 

 

Het gat op Jan groeit mondjesmaat, maar ik weet dat één zwakke kilometer genoeg is om het allemaal weer te moeten inleveren.

 

 

Alles doet pijn.

 

Julie is mij in feite aan het opjagen, in plaats van dat ik haar haas...

 

 

Antwerpsesteenweg op, en we halen stervende zwanen in.  

 

 

De man met het gele T-shirt, daarstraks de gangmaker van ons groepje, staat helemaal geparkeerd.

 

 

Totaal kapot.  

 

We knallen hem voorbij.

 

 

Een loper van AC Beerschot, ook al van dat illustere groepje van 4 van daarstraks, wordt genadeloos ter plaatse gelaten.

 

 

Ik zit vér over mijn limiet te lopen, maar God, wat is dit heerlijk....

 

 

Ik grijp een bus water, me aangereikt door een jongetje.  Ik kieper het grootste deel over mijn hoofd, en reik de fles achterwaarts naar Julie.  

 

 

Ze zegt: Neen.  

 

 

Het zal het enige woord zijn dat we wisselen op onze razende tocht door Malle.

 

 

 

*****

 

 

 

De dreven in; we maken ons op voor de laatste honderden meters.  

 

 

Doortocht kilometer 15 na 1 uur 1 minuut en 26 seconden.  

 

 

Netjes.

 

 

Goed, ik heb me een dikke 8 kilometer uitgesloofd voor de eerste dame in de wedstrijd; ze zal een nijdige spurt nodig hebben om voor deze jongen (volgens het groene T-shirt: oude man) te finishen.  

 

 

Ik pers het laatste restje energie er uit en finish op de 17de plaats na 1 uur 5 minuten en 51 seconden.

 

 

4 minuten en 40 seconden sneller dan verleden jaar....

 

 

SeLenJo-323.jpg

 

 

Op de achtergrond: Julie, ze finishte 2 seconden later.

 

 

Ik ben kapot, maar heel tevreden over mijn wedstrijd.  Relatief goed ingedeeld, maar één keer door het ijs gezakt, en dan ook maar eventjes.

 

En natuurlijk, het is leuk dat je een paar wedstrijdjes binnen de wedstrijd kan lopen; het haaswerk voor Julie en de wilde achtervolging op Jan, hebben me ver voorbij mijn mogelijkheden gedreven.

 

 

Ik feliciteer Julie met haar prestatie, we wisselen enkele woorden.

 

 

 

*****

 

De galerij der gladiatoren....

 

SeLenJo-328.jpg

Jan finisht als 24ste: 1u 6m 56s.

 

SeLenJo-336.jpg

Pat : 33ste: 1u 8m 30s.

SeLenJo-341.jpg

Frank: 38ste: 1u 10m 08s

SeLenJo-363.jpg

Johan: 62ste: 1u 14m 47s

SeLenJo-416.jpg

Hild: 117de: 1u 28m 39s

 

 

SeLenJo-311.jpg

Guy H. was 5de met een tijd van 58 m en 59 s (!!!), goed voor een podiumplek bij de Masters B (zilveren plak).

 

 

***** 

 

 

En toen bleek er nog een apart klassement voor 50-plussers te bestaan, u weet wel diegenen die in aanmerking kwamen voor het gifgroene T-shirt.

 

 

Bleek uw dienaar de derde 50-plusser te zijn in de uitslag, goed voor een bronzen plak, het derde trapje op het podium, eeuwige roem en een medaille voor bij op den hoop.

 

 

En een foto...  

 

 

2005-81987106rQji1DF777_web.jpg

 

 

 Van rechts naar links, een atleet, een atleet en een lapzwans....

 

 

*****

 

 

Al met al een mooie dag, in Malle.

 

Het gezelschap was inspirerend, de prestaties bemoedigend.

 

SeLenJo-434.jpg

 

Er werd nagekaart.

 

 

SeLenJo-435.jpg

 

 

Een goede opsteker voor Brussel.

 

Nog maar een dag of vijf, en dan is het zover.

 

De 20 Km door Brussel 2013.

 

 

 

First we take Manhattan, then we take Berlin.

 

 

First we take Malle, then we take Brussels.....

 

 

16:47 Gepost door Mark | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-05-13

Rund um den See

Rund um den See

 

 

Zaterdag 4 mei 2013

 

 

Hoogstraten Centrum.

 

 

Ik zit het stuur van mijn wagen op te vreten.  

 

 

Het is 11u25 en ik sta aan een kruispunt aan te schuiven achter pakweg 46 autootjes, drie tractoren, een lijnbus en een vrachtwagen of drie.  En ze moeten bijna allemaal linksaf beide (érg drukke) rijvakken kruisen.

 

 

 De Stille Kempen, mijn kloten!  

 

 

Werkelijk iedereen rijdt hier met de auto.  

 

 

De naft is bijlange nog niet duur genoeg!

 

 

En dat poolijs maar smelten, en die ijsberen maar een rokershoestje krijgen, niemand die er zich ook maar een zak van aan trekt....

 

 

 

Ik kijk voor de 64ste keer op mijn polshorloge, want om 11u45 moet ik mijn loopkompaan Frank oppikken, want vandaag rijden we naar...

 

 

 

Rij nu godvermiljaar door,

 

boerenlul!

 

 

 

 

want vandaag rijden we naar Bütgenbach, om....

 

 

 

En als die Johnny achter mij

 

nog één keer claxonneert,

 

dan zet ik mijn wagen

 

in achteruit en ram ik mijn

 

trekhaak in zijn

 

belachelijke spoiler,

 

ik zweer het u...

 

 

 

om er de halve marathon te lopen, de 6de wedstrijd in het kader van de Challenge Delhalle.  

 

De Delhalle omvat 11 wedstrijden; per wedstrijd krijg je punten en je 5 beste resultaten tellen mee (loop je meer dan 5 wedstrijden, dan sprokkel je voor die extra gelopen wedstrijden ook nog wat punten - zijnde het aantal kilometers maal 2).

 

Van de 5 vorige wedstrijden heb ik er al drie laten schieten (Erpent en Bousval wegens blessurelast, en Evrehailles wegens 33,3 kilometer trail en dat is me van het goede nét iets teveel).

 

Ik liep in Châtelineau (19de - 763 punten) en Wibrin (28ste - 707 punten); de behaalde positie slaat op mijn leeftijdscategorie: Veteranen 2, welteverstaan.

 

 

Maar enfin, huisvrouwen, oorlogsveteranen, idioten met een GSM aan het oor gedrukt, gepensioneerden met cataract, werkelijk alles denkt achter het stuur van een auto te moeten kruipen.  

 

 

Democratie, ik heb daar toch dik mijn twijfels over.

 

 

Mondjesmaat schuif ik richting kruispunt. Nog een auto of drie.  Tot overmaat van ramp is de eerste in de rij aanschuivende wagens een autootje met, God sta ons bij, blauwe sticker en witte L.  Na wat een eeuwigheid lijkt, krijgt de juffrouw ruim baan om door te rijden.  

 

Met een schokje valt het wagentje stil.  

 

 

Ik kan me niet meer inhouden en schiet keihard in de lach.  

 

 

Het is nu officieel.

 

Ik ga te laat komen.

 

 

Na nog wat enerverende minuten, is het eindelijk mijn beurt om in te voegen in het zaterdagse verkeer.  Assertief de neus het verkeer in drukken en hopla, we zijn weg.  Even nog een dikke dieselrookpluim creëren als presentje voor de achterliggende Johnny en we zijn weg....

 

 

*****

 

 

Frank staat al op de oprit klaar.  IJsberend is de correcte term, dacht ik.

 

 

Wanneer ik stop, merk ik dat hij bezorgd op zijn horloge kijkt.  Het is inmiddels ook al 11u47.  Bütgenbach is een ferm eind weg, en we moeten onderweg nog volk oppikken.

 

 

We besluiten over secundaire sluipwegen richting Merksplas te razen, om zo het zaterdagse shoppingverkeer te ontlopen.

 

 

*****

 

12u en enkele minuten.  Merksplas.  We pikken Lu en Viv op.  De boot is vol.

 

 

Tergend langzaam richting Turnhout en Geel.

 

 

En dan voluit jagen op autowegen, op weg naar de Oostkantons, dat stukje Duitsland dat we na de Eerste Wereldbrand cadeau gekregen hebben ter compensatie voor geleden smarten.  

 

 

En meteen kregen we een derde landstaal in de maag gesplitst, met naamvallen en umlauten en meer uitzonderingen dan regels....

 

 Der, die, das...

 

 

*****

 

 

De wedstrijd start om 15u.  

 

 

Het is volgens de GPS en Google Maps 2u en 11 minuten rijden.

 

 

Zonder vertraging zijn we er dus rond kwart na twee.  

 

 

Ik moet me nog inschrijven, we moeten ons allemaal nog omkleden, tassen in bewaring geven, T-shirts ophalen en nog opwarmen, dus veel tijd hebben we niet te verliezen.  

 

En voor de gemoedsrust zou ik toch ook nog graag een toilet opzoeken....  ... kwestie van eventueel nog wat ballast kwijt te geraken en/of wat olifantgeluiden droog/nat  (schrappen wat niet past) te produceren....

 

 

De GPS hoeft niet op, Frank en Viv kennen de weg als hun broekzak, en dankzij wat overdreven snelheid wordt het opgelopen tijdverlies bij wegenwerken telkens weer goed gemaakt.  

 

 

"Een overtreding is pas een overtreding wanneer ze door bevoegd personeel en geijkt materiaal werd vastgesteld", heeft ooit een wijs man gezegd.

 

 

De zon is van de partij, het belooft een erg mooie dag te worden.  We vrezen dat de eerste voorjaarswarmte ons wel eens parten zal kunnen spelen tijdens de lange tocht vandaag.

 

 

*****

 

 

Bütgenbach.

 

 

Rund um den See.  

 

 

De wedstrijd maakt een grillige lus rond het stuwmeer van Bütgenbach.

 

 

halbmarathon_strecke_05.jpg

 

 

Ik heb er geen goed oog in.

 

 

De vorige twee wedstrijden van de Challenge Delhalle waren niet bijster goed.  

 

 

Ok, niet onaardig gelopen, maar ik had er me totaal iets anders van voorgesteld.  

 

 

Ik had gehoopt genietend te kunnen rondlopen in een fabelachtig mooi kader, maar het enige wat Châtelineau en Wibrin me brachten was: modder, schuifpartijen, sneeuw, vrieskou, ijzingwekkende afdalingen vol obstakels en boomwortels, een geblokkeerde rug, een scheef bekken en een licht ontstoken pees in de linkervoet.  

 

 

Ik (en bij uitbreiding mijn kiné) twijfelde zelfs of het nog wel verantwoord was om mezelf nog meer van dit soort martelgangen op te leggen.

 

 

Maar goed, de goesting was weer maar eens groter dan het verstand, dus vooruit met de geit.

 

halbmarathon_09.jpg

 

Aanschouw de hoogtemeters.  Het lijkt relatief vlak.  Sleutelwoord: relatief.  Want moest men de hoogtemeters eens wat beter ingedeeld hebben (bijvoorbeeld per 10 meter in de linkerkolom - wat heb je aan de schaal boven 650 meter), dan zouden de hoogteverschillen véél  beter toch hun recht komen...

 

 

   

*****

 

 

Geparkeerd.  Het is 13 minuten na twee.  

 

We begeven ons naar de sporthal van Bütgenbach, om er de nodige administratieve verplichtingen af te handelen.

 

 

2013-05-04_14.24.29.jpg

 

Snel ingeschreven, omkleden, T-shirt ophalen, het loopt allemaal redelijk vlotjes, waardoor er nog tijd is voor een sanitaire stop.  

 

 

De olifantgeluiden!

 

Droog!

 

 

We warmen ons op door een stukje van de start/aankomst te verkennen.  

 

 

We lopen er Rudy S., bevriend loper van Loenhout, tegen het lijf (Rudy klopte me te Wibrin - wraak, dat wil ik!).

 

 

Frank waarschuwt me dat de zone na de stuwdam, rond km 20, nog relatief zwaar is.  En dat het zaak is nog wat energie te sparen voor de laatste kilometer.

 

 

Het plan van de dag: niet te snel starten, goed indelen en proberen zo lang mogelijk bij Frank T. te blijven.  Frank heeft behoorlijk wat ervaring met Ardennenloopjes, smeerde me minuten aan de broek in Châtelineau en zit in prima conditie na de marathon van Parijs.  Als ik Frank zou kunnen volgen, wat ik wreed betwijfel, dan zou het al prima zijn.

 

Het zal vooral zaak zijn het temperament te temperen de eerste kilometers....

 

 

*****

 

 

 

De gladiatoren van de weg verzamelen in de startzone.  De zenuwen gieren inmiddels door de keel.  21 km en 100 meter geaccidenteerd parcours liggen op ons te wachten.

 

2013-05-04_14.57.58.jpg

 

We wensen mekaar het allerbeste.  En dan is het wachten op de start, de vinger zenuwachtig friemelend aan de startknop van de chrono.

 

2013-05-04_15.00.57.jpg

 

We zijn weg.

 

2013-05-04_15.01.06.jpg

 

Bergaf.  Het loopt soepel, maar omwille van de drukte is het moeilijk om tempo te ontwikkelen.  Een paar meter voor mij loopt Frank.

 

 

Ik loop tot bij hem en passeer hem tijdens een kleine knik bergop.  We wisselen enkele zinnen.

 

 

De eerste kilometers kronkelen over asfaltwegen. 

 

5f8b321ea6.jpg

 

Uw dienaar hier vooraan, Frank op enkele meters (helemaal rechts op de foto).

 

a8215e1db9.jpg

Frank.

17495602ab.jpg

Rudy (links).

e1c60a5d4a.jpg

Lu.

 

 

Ik loop gecontroleerd de eerste kilometer in 4m 21s.  De ademhaling verloopt nog zeer rustig.  Kilometer 2 is er wel wat fors klimwerk, maar omdat ik nog heel fris zit, loop ik die ook in 4m 21 s.  Ik moet me wel constant voor ogen houden dat ik niet mag versnellen; er is straks nog tijd genoeg om de kaarten op tafel te gooien.  Beter de eerste kilometers kalm aan doen, nadien zien we wel.

 

De derde kilometer is bergaf, zonder te forceren loop ik die netjes onder de 4 minuten.  Het loopt gesmeerd en ik heb niet eens het gevoel dat ik zwaar moet investeren om dit tempo te ontwikkelen.

 

We draaien het bos in.  En meteen is het fiks klimmen op geaccidenteerde ondergrond.  Ik laat bewust een gaatje vallen ten opzichte van de loper voor mij, zodat ik de hindernissen goed kan inschatten en mijn eigen spoor kan kiezen.  Overal witgekalkte boomwortels, het is zaak héél attent te lopen om struikelpertes en verzwikkingen te vermijden.  

 

 

De klimpartij resulteert in een tragere vierde kilometer (5m 17s). 

 

 

Een tiental meter voor mij loopt een jongedame, volgens haar gepersonaliseerde compressiekousen een zekere Fabi (achteraf blijkt het om de 39-jarige Fabienne Leroy te gaan).  

 

 

Ze houdt er een prima tempo op na en heeft een aangenaam deinende bilpartij, waar ik, uw hoogstpersoonlijke male chauvinist pig, enkel met goedkeurend geknor op kan reageren.

 

 

Ik besluit om wat energie te investeren en naar haar toe te lopen.

 

 

Bergaf blijkt ze een stuk sneller dan ik, maar op vlakke of klimmende ondergrond, loop ik op haar in.  Ik haal Fabi bij en pik mijn wagonnetje aan.

 

 

De kilometers volgen mekaar redelijk snel op.  Dat is een teken dat alles nog verloopt naar plan.   

 

 

Kilometer 5 op 4m 23, na in totaal 22m 23 seconden.  En ik voel me kiplekker.  

 

 

Het is weliswaar warm, maar het deert me niet, want de wind brengt, naast vertraging, toch ook nog wat verkoeling.

 

 

Ik ben inmiddels Fabi voorbij gegaan en zet haar uit de wind.  Af en toe blik ik om, om te kijken of ze volgt.  Wanneer ze een gaatje laat, vertraag ik lichtjes, zodat ze mee kan schuiven.  Ik luister naar haar ademhaling om in te schatten hoe ze het stelt.  

 

 

Ik heb er schik in dat het zo lekker loopt, en het vertrouwen in het lichaam en een goede afloop groeit.

 

 

De volgende kilometers is het afwisselend klimmen en dalen.  Nooit erg steil, nooit erg gevaarlijk.  De ondergrond is perfect beloopbaar, waardoor ik me helemaal op mijn gemak voel.   Héél anders dan in vorige wedstrijden, waar ik verkrampt liep.

 

Je krijgt zelfs bij momenten ruim de gelegenheid om rond te kijken naar de overweldigende natuurpracht.  De schoonheid van het decor is letterlijk adembenemend, soms krijgen we vanop de hoge bergwand een mooi beeld van het in het zonlicht glinsterende Meer van Bütgenbach, een ander moment word ik plots overvallen door frisse geuren van wilde bloemen.  God, wat is dit een mooie omgeving...

 

 

*****

 

 

De samenwerking met Fabi verloopt voorbeeldig.  Kilometers lang lopen we in mekaars gezelschap.  Het tempo is gelijkmatig: km 6: 4m 31s, km 7: 4m 11s, km 8: 4m 22s.  Telkens het bergaf gaat komt Fabi me voorbij, de rest van de tijd loop ik voor haar.

 

We remonteren inmiddels geregeld te snel gestarte lopers.

 

2013-05-04_15.32.47.jpg

 

Rond kilometer 9 begint de eerst zware klim van de dag.  Op asfalt, maar wel behoorlijk zwaar klimmen.  Je ziet het lint lopers voor je uit lopen, in zigzag de bergwand op.  

 

 

Een redelijk angstaanjagend vooruitzicht.  

 

 

Ik moet heel wat energie investeren in deze klim.  Nu is het niet meer op reserve, maar vol aan de bak.  Het zweet loopt in beken van mij af, maar ik wil hier niet verzwakken.  Bovenaan krijg je een goed overzicht over de ganse klim.  Ik speur naar bevriende lopers, ik ben vooral op zoek naar Frank, maar ik kan hem niet meteen zien (hij had me van beneden wél gezien).

 

En voor het eerst merk ik ook dat Fabi niet meer moet lossen bergop.  Dat is een teken aan de wand.  De in totaal 2 kilometer lange klimzone (4m 41s en 4m 45s) hakt er erg zwaar in.  Bovenaan gekomen is het meteen weer fors bergaf over een gevaarlijke veldweg. Fabi stort zich, als vanouds, als een rotsblok de wand af, maar ik moet toch even op mijn à propos komen en wil op deze weg geen onnodige risico's nemen.

 

2013-05-04_15.40.02.jpg

 

Fabi loopt van me weg.  Kilometer 10 bereik ik na 4m 45s en na 44m 55s wedstrijd (nauwelijks 9 seconden verval t.o.v. de eerste 5 kilometers).

 

Ik word ingehaald door een loper, ik pik aan en met hem loop ik terug in op Fabi.

 

Deze kat heeft 9 levens!

 

Al bij al zit ik nog relatief fris.  Ik voel dat de benen nog heel wat in huis hebben en dat de machinerie op bedrijfstemperatuur is, met nog een dikke halve tank energie aan boord.  

 

Toch slaag ik er niet meer in om de volgende kilometers wat te versnellen; km 11: 4m 33s en km 12: 4m 29.

 

We komen in de buurt van het dorpje Wirtzfeld.  En daar krijgen we een tweede zware klauterpartij voorgeschoteld.

 

Twee alweer slopende kilometers breken me érg zuur op: 4m 45s en 5 m 23s.  Ik voel me simpelweg leeglopen op deze twee kilometer.  

 

 

Hoe het gevoel op een paar honderden meters helemaal kan omslaan....

 

 

De vijftiende kilometer loopt snoeihard naar beneden, maar ik kan niet meer snoeihard naar beneden: 4m 23s.  1u 8m 32s na 15 km (ongeveer gelijk aan mijn tijd op de Antwerp 10 miles, flitst nog even door mijn hoofd).    De laatste 5 kilometer hebben me toch een minuutje méér gekost dan de twee vorige.  Fabi heeft weer een paar tientallen meters voorsprong genomen.  

 

 

Ik vrees dat de kloof nu definitief is en dat ik haar niet meer zal zien.

 

 

We lopen over houten loopbruggen doorheen moerassig gebied.  De houten bruggen veren lichtjes mee onder het geweld van de loopschoenen.

 

 

Wonderlijk mooie passage.

 

 

We passeren wandelaars die ons in diverse landstalen aanmoedigen (of zich vragen stellen bij de opdracht die wij ons stellen).  

 

 

Plots schiet het me te binnen dat ik een paar tabletjes duivensuiker op zak heb.  Ik frul er eentje uit het piepkleine zakje in mijn shirt, pruts het plastic er af (berg het plastic op zodat het zeker in de wasmachine zal geraken) en knabbel de tabletjes op (niet gemakkelijk al hijgend en met een droge bek).

 

 

Ik maak mezelf wijs dat ik nu terug genoeg energie heb en probeer alsnog wat extra tempo te maken.

 

 

 

*****

 

 

 De laatste kilometers van de dag breken aan.  

 

 

We bevinden ons in de bossen, op de mooie, glooiende wandelpaden vlak naast het Meer van Bütgenbach.  Ik merk dat ik terug inloop op Fabi (km 16: 4m 40s, km 17: 4m 55s).

 

 

Ik sluit terug aan.  Maar het heeft moeite gekost.  

 

 

De vermoeidheid begint inmiddels door te wegen.  De opeenvolging van korte nijdige knikjes op bosgrond, het aanhoudende draaien en keren tussen bomen, de steile helling bergaf met enkele bochten van 180° als dooddoeners, dit alles begint zijn tol te eisen.  

 

 

De tank is quasi leeg en de kuiten staan in brand....

 

 

De achttiende kilometer doet me finaal de das om: 5m 3s.  Fabi is weg, en de druk van remonterende achtervolgers neemt toe.  Kerels die ik voorbij gelopen heb, komen me opnieuw voorbij.

 

 

Ik ben officieel stil gevallen.

 

 

Kilometer 19 op bijna 5 minuten.  Tussen km 19 en km 20 zit er nog een serieuze knik in het parcours.  Ik knal zo hard als ik kan naar beneden, waarbij ongeveer alles aan mijn lijf scheurt, en omhoog de knik uit, voelt het aan alsof ik tegen een muur naar boven probeer te lopen.  

 

 

Ik sta zo goed als stil.  

 

 

De stuwdam over.  Nu is het echt niet ver meer; hoogstens een dikke kilometer nog.  

 

Hier had Frank voor gewaarschuwd: het lijkt alsof je vlak bij de finish bent (je hoort zelfs de omroeper), maar het is nog keihard klimmen en vervolgens nog een frustrerende lus, wegdraaiend van de finish, vervolgens nog een stukje afdaling en dan pittig bergop naar de aankomst.

 

2013-05-04_16.46.33.jpg

 

 

Ik loop op automatische piloot: de laatste kilometer en 100 meter haal ik toch nog na 4m 29s.

 

2013-05-04_16.47.11.jpg

 

Finish na 1 uur 37 minuten en 25 seconden.  Positie 75 algemeen, 13de Veteraan 2 (741 punten).

 

 

Frank: 1u 38m 43s.,  35ste Veteraan 1.

Rudy: 1u 39m 49s, 38ste Veteraan 1.

Lu: 1u 43m 55s, 28ste Veteraan 2.

Viv: 1u 55m 45s, 16de in haar leeftijdscategorie.

 

 

*****

 

 

2013-05-04_16.54.45.jpg

 

De verbroedering in de aankomstzone.  Ik wissel enkele woorden met Fabienne en feliciteer haar met haar prestatie.

 

Ik vang Frank op.  We bespreken de wedstrijd, onze ervaringen, de tactiek, de indeling, het parcours, de dag, de vorm van de dag, het gevoel, de belevenissen.

 

 

En verzorgen de innerlijke mens.

 

 

Sportdrank, Spa, alles wat nat is kap ik binnen.  

 

 

Stukjes banaan, appel, alles wat eten is kap ik binnen. 

 

 

Rudy is daar.  Lu volgt wat later.  En wanneer Viv er is, is gans de bende behouden terug thuis.

 

 

De opluchting en het gevoel van tevredenheid overheersen.

 

 

Bütgenbach is een héél mooie wedstrijd.  Mooie omloop, erg afwisselend, goed beloopbaar parcours, zwaar maar niet onoverkomelijk.  

 

 

 

 

****

 

 

We slenteren naar de sporthal.  Halen de sporttas op en zoeken de kleedkamer op.

 

 

De wedstrijdoutfit en wedstrijdschoenen worden opgeborgen. 

 

 

 

Douche!!!!

 

 

En mag ik dan nu een officiële klacht overmaken aan de mensheid, meer bepaald de afdeling sanitair?

 

 

Wie heeft die drukknoppen voor douches uitgevonden die, nadat je ze ingedrukt hebt, al na een halve milliseconde terug uitspringen waardoor je geen water meer krijgt?

 

 

Wie?

 

 

Wie????

 

 

WIE???????

 

 

 

Een mens is helemaal kapot van 21 kilometer bergop en bergaf lopen en dan ben je verplicht om 357.968 keer een stom doucheknopje in te drukken enkel en alleen nog maar om je haar gewassen te krijgen.

 

 

 

JA, IK WEET DAT IK

 

BIJNA GEEN HAAR

 

MEER HEB,

 

 

MAAR DAT DOET

 

NU EVEN NIET

 

TER ZAKE!!!

 

 

 

Serieus, de zwaarste opdracht van de dag was het eindeloos indrukken van het doucheknopje...

 

 

 

De douche is dan ook nog eens bloedheet, waardoor na het douchen het zweet  opnieuw begon te  stromen...

 

 

 

Nu ja, over douches en Duitsers zullen we maar niet teveel grappen maken, zeker ?!?

 

 

 

 ****

 

 

 

Stond ik na mijn eerste wedstrijd (Châtelineau) op plaats 82 in de ranglijst van Veteranen 2, na Wibrin op de 52ste plaats, na Evrehailles (waar ik niet deelnam) zakte ik naar plaats 60, dan heeft Bütgenbach me naar plaats 33 gebracht (2211 punten).  Vermits ik nog twee wedstrijden volop punten kan scoren om aan mijn 5 beste meetellende resultaten te komen, denk ik nog wel wat hoger geklasseerd te geraken; toch als, in volgorde van belangrijkheid, mijn lichaam, mijn kiné en God wat willen meewerken....

 

 

 

Vrienden, Romeinen, nog een drietal weken en dan wacht ons de clash in het Jubelpark....

 

20:20 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-05-13

De dapperste der Galliërs

De dapperste der Galliërs

 

 

Vrienden, Romeinen, Amici, de Antwerp Ten Miles hebben nog lang nagezinderd.  

 

 

Bwa, het blijft al bij al toch een rare wedstrijd.  

 

 

Mooi, dat absoluut, maar de eerste 5 kilometer zijn helaas nefast voor een scherpe chrono.

 

 

Ik kijk tegen de Antwerp Ten Miles aan als, heuuum.....      ..... tegen lasagne.

 

 

Aan die diepe frons op uw fraaie voorhoofd tussen uw wenkbrauwen meen ik op te kunnen maken dat u de vergelijking niet helemaal snapt.  

 

 

Wat minstens raar te noemen is.  

 

 

Maar goed, ik zal het even verduidelijken.

 

 

Ik heb een haat-liefdeverhouding met de Antwerp Ten Miles.  

 

 

Heb ik ook met lasagne.

 

 

Ik vind lasagne héérlijk, sta likkebaardend toe te kijken hoe de lasagne staat te pruttelen in de oven.

 

 

Maar elke keer ik lasagne eet, verbrand ik er keihard mijn bakkes aan.

 

 

En aan de Ten Miles ook.

 

 

Vandaar.

 

 

 

*****

 

 

Maar het is toch vooral dat soort wedstrijden die lang blijven naspoken in je geest.  

 

 

Wanneer ik met de wagen door de Kennedytunnel rij, dan flitsen telkens beelden door mijn hoofd hoe verschrikkelijk beulen het was om die tunnel uit te lopen.  

 

 

Of word ik geflitst, omdat ik te hard rij, dat kan ook....

 

 

Of wanneer de Scheldekaaien in beeld komen tijdens de begingeneriek van Zone Stad, de politieserie op VTM, roep ik telkens keihard door de living (tot ergernis van moegetergde huisgenoten):

 

 

Hier heeft de papa gelopen!

 

 

 

Of als ze het riskeren om de triomfboog van het Jubelpark in beeld te brengen, dan is het ook elke keer prijs...

 

 

 

*****

 

 

Nog enkele observaties omtrent de Ten Miles die ik voor u verzameld heb.

 

 

Zo was er iemand naar de Antwerp Ten Miles komen kijken als supporter.  Om enerzijds haar dochter aan te moedigen, maar ook om eens de sfeer van zo'n evenement te komen opsnuiven.

 

 

Ze stond strategisch opgesteld op de Meir, gespannen te wachten op de doortocht van de loperskaravaan.

 

 

Die loperskaravaan valt, volgens mijn bron, grosso modo in te delen in drie luiken:

 

 

Eerst komen de toplopers voorbij.  

 

 

Die mannen lopen alsof lopen geen enkele moeite kost.  

 

Ze vliegen sierlijk voorbij tegen een verschroeiend tempo, waar zelfs niet tegenaan te fietsen valt voor een gewone sterveling.

 

 

 

Dan volgen er een paar duizend getrainde lopers.

 

 

Volgens mijn bron kan je die best als volgt omschrijven:

 

 

Getaand, gepeesd, graatmager (vel over de knook).

 

Voor de heren: kaal of militair kortgeschoren kop.  

 

De dames: geen kont- noch tietvorming.

 

 

En allemaal hebben ze die panische blik in de dolle ogen, waarin te lezen staat:

 

 

 

Help, ik word achtervolgd

 

door een beer!!!!  

 

En ik kan niet meer rapper!!!  

 

Schiet mij neer!!!

 

Nu !!!!

 

 

 

Het derde deel van de lopers zijn de joggers en de feestvierders, die voorzien van muziek, gekke outfit en/of ludieke petjes, vrolijk koffiekletsend en wuivend, tegen een gezapig tempo verder hobbelen, Evy Gruyaert achterna, zeg maar, zodat Golazo toch aan de 24 000 deelnemers geraakt.

 

 

 

*****

 

 

 

Als supporter naar de Antwerp Ten Miles komen kijken om een loper te komen ondersteunen, mag vanaf heden als het achtste werk van barmhartigheid worden beschouwd.

 

 

Ik verklaar me nader, beste lasagne. 

 

 

Je weet dat de loper in kwestie rondloopt met een zwart loopshirt, en een dwangmatige voorkeur heeft om aan de linkerkant van de weg te lopen.

 

 

 Ik zeg maar wat...

 

 

Als toeschouwer ben je dus op zoek naar iemand met een zwart loopshirt.  

 

 

Het aanvankelijk enthousiasme slaat alras om in moedeloosheid, want de karavaan lopers blijft maar duren en duuuuuuren. 

 

 

Per seconde schuiven er pakweg 289 rondhuppelende idioten met een donkerblauw of zwart shirt voorbij, het is gewoon om onnozel van te worden.

 

 

En na een paar uur zwarte shirtjes staren, je hebt jezelf zo goed als een ooginfarct bijeen gekeken, komt eindelijk de persoon aangelopen waarvoor je komt supporteren.

 

 

Het moment dat je een fundamentele bijdrage kunt leveren aan de sportieve exploten van uw poulain is eindelijk aangebroken.

 

 

Je perst 140 decibel uit je keelgat (waarbij je amandelen simpelweg verpulveren én verschillende autoalarmen afgaan in de ondergrondse parking van de Groenplaats), maar hoe hard je ook brult, met welke ratels of toeters je ook de trommelvliezen van iedereen in een straal van 63 meter om je heen perforeert, de loper waarvoor je supportert kijkt nét op dat moment prompt de andere kant op.  En van pure agitatie vergeet je ook nog eens dat je een fototoestel op zak hebt.

 

 

Drie seconden later is je loper weg.

 

 

Daarvoor heb je dus urenlang de zegeningen van het Belgische openbaar vervoer moeten ondergaan, uren staan koekeloeren langs een mistroostige straat tussen mensen met penetrante lichaamsgeuren, uren heb je staan denken: Moet ik nu precies niet pissen?  Enfin, alle bovenmenselijke ontberingen heb je doorstaan tot er godverdomme eindelijk een loper zou voorbij komen.  

 

 

 

En dan zijn ze er.

 

 

 

Maar helaas met 20.000 tegelijk.

 

 

 

 

En kijkt de kloot godbetert

 

ook nog eens de andere kant op.  

 

 

 

 

Een mens zou van minder aan de drank gaan....

 

 

En dan mag je naar huis.  Moe en niet voldaan.  Opnieuw met het openbaar vervoer, nu volgepakt met lopers waarvan de bossen okselhaar op neushoogte passeren, waaruit duidelijk op te maken valt dat er geen douchegelegenheid was voor de atleten.  

 

 

Enfin, dus.

 

 

 

*****

 

 

Een andere observatie die ik enig belang toedicht, is het algeheel falen van de organisatoren van de Antwerp Ten Miles om de juiste accenten te leggen bij de cérémonie protocolaire.

 

 

Net zoals daarstraks bij de lasagne weet u weer van niks, onbegrijpelijk is dat, dus sta me toe dat ik een en ander verduidelijk.

 

 

Goed, inmiddels weten we wel dat bijna alle negers rapper lopen dan uw dienaar, het zij zo, daar hebben we ons al lang bij neergelegd.

 

 

En zelfs bij gebrek aan negers, zijn er nog altijd een hele hoop heren en een iets kleinere hoop dames die sneller zijn dan uw halfkreupele.

 

 

En ja, ik weet het, ik heb mijn leeftijd niet meer mee, heb absoluut ook geen sikkepit aanleg voor lopen  (laat staan karaktersterkte genoeg) en ben dan ook nog eens té broos én te blessuregevoelig (een kasplantje, zeg maar).

 

 

Dit gecombineerd met een leven lang Tripel Westmalle én Bourgondisch tafelen, heeft mijn hoop op een podiumplaats van een loopwedstrijd die er écht toe doet al lang de kop ingedrukt.

 

 

Het is wat het is.

 

 

Edoch, edoch, het hangt er maar van af hoe je het bekijkt.

 

 

Als je nu de uitslag neemt van de Antwerp Ten Miles en dan via een paar welgekozen parameters anders selecteert, ik zeg maar wat: de snelste, kalende vijftiger met schoenmaat 40, die in mijn straat woont (toch aan de kant met oneven huisnummers), die tevens twee kinderen (van het mannelijk geslacht) heeft, wel dan zit een bronzen plak er misschien wel in....

 

 

Neen, waarde lezer, ik ben véééééél te bescheiden.  Het overkomt me niet vaak (de laatste keer was ergens eind jaren tachtig van het vorige millennium), toegegeven, maar nu ben ik wél véééééééééél te bescheiden.

 

 

 

Ik begeleid u lasagnegewijs door de redenering...

 

 

 

U weet het misschien, mijn achternaam is Peeters.

 

 

Een degelijke oervlaamsche naam, un peu ordinair, ik besef het.  

 

 

Noem het de Vlaamse versie van Smith, of Jones.

 

 

In België zijn we met maar liefst drieëndertigduizendtweehondervijfenzeventig Peetersen.  Daarvan ben ik het allermooiste exemplaar (maar, hoewel dit verplichte leerstof is, doet dit hier nu even niet ter zake).

 

Peeters.jpg

 

 

Niet veel Peetersen hebben het vér geschopt in het leven.

 

 

Voor de vuist weg: voetballers Rocky Peeters en Bob Peeters, mediafiguur Bart, weervrouw Jill, radiopresentatrice Annemie Peeters, omroepster Geena Lisa Peeters, ex-wielrenner Wilfried Peeters, veldrijder Rob Peeters, de groentekarren van Peeters-Govers, acteurs  Marc en Filip Peeters, schrijvers Elvis en Koen Peeters en onze Minister-President,  Kris Peeters.  

 

 

Niet bepaald veel soeps.

 

 

Maar ik nodig u uit om verder naar boven te kijken op de maatschappelijke ladder, neen nog wat hoger, awel, daar sta ik te blinken, uw scribent.

 

 

Had men de Antwerp Ten Miles nu eens omgedoopt tot het Belgisch Kampioenschap voor Lopers met de Achternaam Peeters (het B.K.L.A.P.), dan mag u eens drie keer raden wie er de gouden medaille om de welgeschapen nek had gekregen.

 

 

Ik geef u een paar hints (de lasagne van daarstraks indachtig):

 

Een vijftiger.

 

Uit Hoogstraten.

 

 

 

712.

910

 

PEETERS Mark

52

BEL

1:08:19

4:15

753.

6259

 

PEETERS Paul

49

BEL

1:08:38

4:16

1038.

6968

 

PEETERS Tom

21

BEL

1:10:26

4:23

1052.

471

 

PEETERS Bart

45

BEL

1:10:27

4:23

1081.

15543

 

PEETERS Olivier

28

BEL

1:10:38

4:24

1221.

2227

 

PEETERS Werner

55

BEL

1:11:21

4:26

1305.

2406

 

PEETERS Stefan

39

BEL

1:11:45

4:28

1590.

424

 

PEETERS Herman

55

BEL

1:12:53

4:32

1626.

22068

 

PEETERS Marc

36

BEL

1:13:03

4:33

1655.

15483

 

PEETERS Luc

52

BEL

1:13:09

4:33

1695.

10604

 

PEETERS Eric

26

BEL

1:13:19

4:34

1941.

885

 

PEETERS Dirk Jozef

49

BEL

1:14:14

4:37

2144.

17520

 

PEETERS Bram

25

BEL

1:14:56

4:40

2448.

13274

 

PEETERS Bart

 

BEL

1:15:56

4:44

2882.

20665

 

PEETERS Hugo

51

BEL

1:17:16

4:49

2994.

6527

 

PEETERS Thierry

47

BEL

1:17:36

4:50

3127.

21734

 

PEETERS Hans

40

BEL

1:17:56

4:51

3250.

18969

 

PEETERS Kurt

43

BEL

1:18:11

4:52

3699.

8584

 

PEETERS Davy

27

BEL

1:19:14

4:56

3704.

8583

 

PEETERS Ben

27

BEL

1:19:15

4:56

3904.

22380

 

PEETERS Dries

18

BEL

1:19:41

4:57

4253.

20898

 

PEETERS Jens

21

BEL

1:20:21

5:00

4303.

9095

 

PEETERS Pieter

20

BEL

1:20:28

5:00

4456.

21820

 

PEETERS Ken

34

BEL

1:20:47

5:02

4606.

9400

 

PEETERS Guy

47

BEL

1:21:08

5:03

4689.

747

F

PEETERS Saloua

46

BEL

1:21:19

5:04

4745.

15482

 

PEETERS Robbe

21

BEL

1:21:27

5:04

4811.

2836

 

PEETERS Tim

17

BEL

1:21:35

5:05

4953.

107

F

PEETERS Anja

52

BEL

1:21:52

5:06

4994.

12891

 

PEETERS Joris

27

BEL

1:21:56

5:06

5015.

15426

 

PEETERS Robby

32

BEL

1:21:58

5:06

5360.

9712

F

PEETERS Juno

12

BEL

1:22:40

5:09

5364.

21193

 

PEETERS Matthias

20

BEL

1:22:41

5:09

5386.

21125

 

PEETERS Jurgen

28

BEL

1:22:44

5:09

5428.

22231

F

PEETERS Lisa

27

BEL

1:22:49

5:09

5614.

14597

F

PEETERS Jeanine

54

BEL

1:23:11

5:11

5701.

14243

 

PEETERS Tom

54

BEL

1:23:20

5:11

5852.

22041

 

PEETERS Tom

37

BEL

1:23:36

5:12

5954.

5344

 

PEETERS Rob

42

BEL

1:23:50

5:13

6113.

22905

F

PEETERS Trees

25

BEL

1:24:10

5:14

6379.

15852

F

PEETERS Veerle

42

BEL

1:24:43

5:16

6448.

699

 

PEETERS Karel

20

BEL

1:24:50

5:17

6695.

51212

 

PEETERS Yannick

28

BEL

1:25:18

5:18

6823.

10070

F

PEETERS Mieke

35

BEL

1:25:32

5:19

7006.

19649

 

PEETERS Jo

 

BEL

1:25:57

5:21

7310.

21787

 

PEETERS Johan

44

BEL

1:26:29

5:23

7559.

20947

 

PEETERS Kevin

30

BEL

1:26:56

5:25

7677.

17968

 

PEETERS Kristof

32

BEL

1:27:08

5:25

7767.

22542

F

PEETERS Julie

23

BEL

1:27:17

5:26

7769.

14057

 

PEETERS Koen

43

BEL

1:27:17

5:26

7782.

6314

 

PEETERS Christof

39

BEL

1:27:19

5:26

7960.

19276

 

PEETERS Stefan

44

BEL

1:27:38

5:27

8057.

698

 

PEETERS Kris

51

BEL

1:27:49

5:28

8114.

20825

 

PEETERS Dominiek

53

BEL

1:27:55

5:28

8918.

8236

 

PEETERS Kris

35

BEL

1:29:15

5:33

9194.

6929

 

PEETERS John

28

BEL

1:29:48

5:35

9368.

20119

 

PEETERS Marc

52

BEL

1:30:07

5:36

9440.

6799

 

PEETERS Wim

31

BEL

1:30:14

5:37

9711.

40430

 

PEETERS Anton

17

BEL

1:30:47

5:39

10054.

14230

 

PEETERS Wim

50

BEL

1:31:20

5:41

10327.

21192

F

PEETERS Muriel

23

BEL

1:31:51

5:43

10349.

20664

 

PEETERS Laurens

20

BEL

1:31:53

5:43

10413.

21957

F

PEETERS Tracy

27

BEL

1:31:59

5:43

10441.

32626

 

PEETERS Ludwig

39

BEL

1:32:02

5:44

10482.

6337

F

PEETERS Wendy

41

BEL

1:32:06

5:44

10524.

19345

 

PEETERS Wim

35

BEL

1:32:10

5:44

11201.

32236

 

PEETERS Laurent

32

BEL

1:33:16

5:48

11689.

8809

F

PEETERS Joke

25

BEL

1:34:08

5:51

11806.

9464

 

PEETERS Tim

32

BEL

1:34:21

5:52

11858.

5608

 

PEETERS Simon

28

BEL

1:34:26

5:52

11907.

5330

 

PEETERS Bastiaan

24

BEL

1:34:31

5:53

12114.

1359

F

PEETERS Tina

33

BEL

1:34:49

5:54

12164.

14242

F

PEETERS Evi

32

BEL

1:34:54

5:54

12253.

6722

F

PEETERS Annick

46

BEL

1:35:03

5:55

12414.

40084

 

PEETERS Tim

34

BEL

1:35:20

5:56

12484.

6115

 

PEETERS Chris

53

BEL

1:35:27

5:56

12750.

11873

F

PEETERS Anoek

43

BEL

1:35:56

5:58

12771.

8255

F

PEETERS Karen

26

BEL

1:35:58

5:58

12934.

3115

 

PEETERS Joris

43

BEL

1:36:15

5:59

13100.

19650

 

PEETERS Kim

 

BEL

1:36:31

6:00

13454.

2507

 

PEETERS Freddy

36

BEL

1:37:06

6:02

13475.

15515

 

PEETERS Axel

36

BEL

1:37:08

6:03

13791.

2411

 

PEETERS Cederic

16

BEL

1:37:43

6:05

14358.

13689

F

PEETERS Nadine

49

BEL

1:38:51

6:09

14418.

21218

F

PEETERS Priscilla

51

BEL

1:38:59

6:09

14436.

2117

 

PEETERS Werner

30

BEL

1:39:02

6:10

14546.

22074

F

PEETERS Lotte

30

BEL

1:39:14

6:10

14894.

4742

 

PEETERS Bart

35

BEL

1:39:58

6:13

14971.

15054

F

PEETERS Leen

27

BEL

1:40:09

6:14

15190.

7696

F

PEETERS An

 

BEL

1:40:39

6:16

15278.

15707

 

PEETERS Wies

16

BEL

1:40:52

6:16

15570.

18271

 

PEETERS Valentijn

38

BEL

1:41:30

6:19

15620.

51587

 

PEETERS Herman

62

BEL

1:41:36

6:19

15902.

3740

 

PEETERS Alex

42

BEL

1:42:12

6:21

16103.

11370

 

PEETERS Joeri

30

BEL

1:42:41

6:23

16177.

20135

F

PEETERS Christel

48

BEL

1:42:50

6:24

16345.

4338

 

PEETERS Frank

56

BEL

1:43:18

6:26

16357.

18987

F

PEETERS Dorien

26

BEL

1:43:19

6:26

16662.

8477

F

PEETERS Ann

50

BEL

1:44:03

6:28

16929.

8305

 

PEETERS Leo

68

BEL

1:44:45

6:31

17066.

32632

F

PEETERS Sarah

32

BEL

1:45:00

6:32

17367.

20398

 

PEETERS Pierre

66

BEL

1:45:49

6:35

17793.

15977

 

PEETERS Paule

42

BEL

1:46:53

6:39

17906.

32867

F

PEETERS Sonja

43

BEL

1:47:10

6:40

18098.

6260

 

PEETERS Axel

25

BEL

1:47:48

6:42

18276.

14097

F

PEETERS Lindsay

23

BEL

1:48:21

6:44

18803.

6969

F

PEETERS Tinneke

23

BEL

1:50:13

6:51

18810.

11332

F

PEETERS Martine

40

BEL

1:50:15

6:51

19164.

51188

 

PEETERS Herman

50

BEL

1:51:30

6:56

19255.

7755

 

PEETERS Andreas

29

BEL

1:51:55

6:58

19439.

3735

 

PEETERS Kris

55

BEL

1:52:41

7:01

19492.

10267

 

PEETERS Lieven

 

BEL

1:52:55

7:01

19867.

40372

F

PEETERS Marilyne

22

BEL

1:54:47

7:08

19911.

1761

F

PEETERS Linda

50

BEL

1:54:57

7:09

20139.

5298

F

PEETERS Caroline

34

BEL

1:56:09

7:13

20582.

3776

F

PEETERS Nathalie

23

BEL

1:59:13

7:25

20583.

3775

F

PEETERS Liesbeth

25

BEL

1:59:13

7:25

20885.

22415

 

PEETERS Ward

16

BEL

2:02:39

7:38

20888.

19682

F

PEETERS Katy

17

BEL

2:02:40

7:38

20957.

22904

 

PEETERS Richard

59

BEL

2:03:26

7:41

21070.

14071

F

PEETERS Veronique

26

BEL

2:05:03

7:47

21142.

15548

F

PEETERS Seerske

31

BEL

2:06:33

7:52

21167.

12805

 

PEETERS Roeland

44

BEL

2:07:04

7:54

21169.

12806

F

PEETERS Jana

15

BEL

2:07:05

7:54

21176.

5093

F

PEETERS Daisy

29

BEL

2:07:11

7:55

21207.

51499

F

PEETERS Heidi

 

BEL

2:07:53

7:57

DNF

1357

F

PEETERS Elien

23

BEL

   

DNF

1693

F

PEETERS Kristien

30

BEL

   

DNF

1877

 

PEETERS Mark

41

BEL

   

 

 

Nu merk ik plots dat deze rij van Peetersen ook nog eens afgesloten wordt door een niet-finishende naamgenoot, waarmee nogmaals bewezen wordt dat de aarde rond is.

 

 

Volgende zaterdag staat Mark Peeters, Belgisch Kampioen der Lopers met de Achternaam Peeters, aan de start van de halve marathon van Bütgenbach.  

 

images.jpg

 

 

_________________________________

 

Mijn dank aan Els VDK die me heeft getipt dat ik de dapperste der Galliërs Peetersen was ...

13:47 Gepost door Mark | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |