21-05-13

First we take Manhattan...

then we take Berlin...

 

 

De weken tellen in razende vaart af naar de 20 Km door Brussel.

 

 

We hebben dan ook niet bepaald stilgezeten.

 

 

Aan de arbeid!

 

 

Afgelopen zondag stond er een lange duurloop op het programma (na een redelijk zware week: zaterdag de halve marathon van Bütgenbach, dinsdag 88 km op de racefiets, donderdag 20 km duurloop en vrijdag 56 km racefiets), dinsdag opnieuw lange duurloop en donderdag de traditionele avondtraining met mijn atletiekclub AVN.

 

 

Omdat het regende, waren we maar met 7 man.

 

 

Er werd besloten om een uurtje te gaan lopen, in groep.  Aanvankelijk was het tempo gezapig, 10 à 11 per uur zoiets, tot er werd gesplitst.

 

 

Diegenen die niet overdreven lang wensten te lopen, sloegen linksaf, de anderen rechts.

 

 

Bleken we met slechts drie heren rechts af te slaan.  Guy en Jan Hendrickx en uw dienaar (totale waarde: 2,5 op de schaal van Hendrickx dus ongeveer).

 

 

Meteen ging het tempo met een forse snok omhoog, maar nog te behappen.  Tot Guy zijn fantastisch vormpeil nog wat wou bijspijkeren en ons naar 15 km/uur opjoeg.  Kilometers lang zat ik te sterven in het zog van deze twee rasatleten, maar het zou eerder vriezen in de hel dan dat ik zou afhaken.

 

 

Guy speelde een kat-en-muisspelletje met ons.  Liep ons er af, liet ons weer tot in zijn spoor knokken, om dan als de eerste de beste sadist ons er opnieuw uit te knallen.  

 

 

 

Pittige training, dat wel.

 

 

Vooral omdat ik het rustig wou aan doen....

 

 

Aan de ademhaling van Jan te horen, viel het hem ook behoorlijk zwaar (Jan is nog niet op zijn beste niveau,  gelukkig maar, want anders zou ik hier helemaal de pineut zijn...).

 

 

De laatste kilometers lieten we Guy finaal vertrekken en liet Jan gelukkig het tempo weer wat zakken, zodat ik terug een beetje op adem kon komen.

 

 

Na de training was ik helemaal gesloopt en ben ik tegen 2,6 km per uur naar huis gesjokt, om me na de verkwikkende douche meteen maar in de koekjeskast te storten.  Met de nodige  doodsverachting....

 

 

 

*****

 

 

Toen ik nadien mijn mailbox checkte, merkte ik dat er een eerder verrassende mail was binnengelopen.

 

 

 

Van mijn vriend Tom.

 

 

 

Zij die deze geschriften volgen sinds 2009, weten dat mijn vriend Tom mijn voormalige looppartner in crime is.  O zovele wedstrijden hebben we samen betwist, zij aan zij, elkaar bekampt op het scherp van de snee.

 

 

 

Memorabele wedstrijden snellen mijn geestesoog voorbij: de Chocoladejogging in Moorsel, de 20 Km door Brussel (uiteraard), de Jan Hagelloop, Rijkevorsel leeft, halve marathon Kapellekesloop te Minderhout, e tutti quanti.

 

 

 

Mijn vriend Tom heeft de loopschoenen al een paar jaar geleden aan de haak gehangen, wegens chronische achillesproblemen.  Lopen was té belastend, zeker in combinatie met de 12 andere sporten die hij meende te moeten bedrijven: tennis, voetbal, fietsen, triatlon en nogmaals tutti....

 

 

 

Ik wil hier toch wel even aanstippen dat ik Tom al die jaren er attent op heb gemaakt dat al die àndere sporten wel eens de boosdoener zouden kunnen zijn. 

 

 

 

Hoe een mens zich kan verlagen tot minderwaardige sporten, het houdt niet op me te verbazen.

 

 

 

Tennis, mensen toch, dat is volgens mijn verklarende woordenboek de Playmobil onder de sporten.  Staan zwaaien met een stuk plastic met opgespannen kattendarmen is niet wat ik bestempel als diepere zingeving aan het leven.  En trouwens, een balletje binnen bepaalde lijnen houden, dat kon ik al sinds Atari in 1972 het onvolprezen videospel Pong uitbracht.  En niemand hoorde ons toen Whoopie roepen à la Wickmayer....

 

 

Voetbal, nog een graad erger.  Met 22 man op een groen grasveld staan kijken hoe een paar duizend bierbuiken in de tribunes rond het veld in ontbloot bovenlijf de ongeciviliseerde aap uithangen en oerwoudgeluiden produceren.  Neen, merci.

 

Wielrennen en triatlon, ala, tot daar aan toe, die sporten wil ik desnoods nog met de mantel der liefde bedekken. 

 

 

 

Maar ga nu vooral even zitten, want nu volgt een mededeling die u ongetwijfeld van uw sokken zal blazen. 

 

 

 

Mijn vriend Tom is recentelijk begonnen met....         ..... Curling.

 

 

Ik ben het eerst moeten gaan opzoeken, want ik dacht dat het iets met krulspelden was en een wapperend handje, maar neen, het was nog véél erger...

 

 

 

Curling, dus... 

 

 

 

Ja, kijk, vriendschapsbanden zijn heilig, dat besef ik als geen ander, maar toen ik dit schokkende nieuws vernam, heb ik toch even mijn advocaat moeten bellen om na te gaan of er hier geen morele bezwaren aangevoerd kunnen worden en of dit geen grond was om beroep aan te tekenen bij het Hof van Cassatie, want heum..... enfin......

 

 

 

 

 

Curling?!?!?!?

 

 

 

 

 

 

 

Ok, synchroonzwemmen en kunstschaatsen op ongelijke liggers zijn ook sporten waarvan je spontaan denkt:

 

 

 

Osama heeft gelijk, een vliegtuig er in,

 

 

 

maar ....

 

 

 

 

Curling?!?!?!?

 

 

 

 

 

Dat is dus, voor een goed begrip, een ronde steen over een ijsbaan laten glijden en furieus met een borsteltje staan schrobben.

 

 

Ik heb het even bij zijn moeder nagevraagd en ze kon me, met de hand op het hart, zweren dat Tom in zijn ganse leven nog nooit, maar dan ook nog nooit, een borstel ter hand heeft genomen om zijn appartement op te kuisen. Iets wat ik trouwens in eer en geweten kan bevestigen, want elke keer ik op zijn appartement kom, denk ik spontaan:

 

 

Dit lijkt hier wel een trainingskamp voor speleologen.  

 

 

Nà de ontploffing.

 

 

 

Tom, ik heb je, als vriend, al veel fouten vergeven; zoals bijvoorbeeld je onbegrijpelijke verknochtheid aan RSC Anderlecht, het traumatiserende feit dat je sneller was dan mij op de Stratenloop van Rijkevorsel ergens eind jaren negentig, het feit dat je ongeveer wekelijks je huissleutels kwijt bent, het feit dat je NOOIT op tijd bent, maar, eerlijk.....

 

 

 

 Curling?!?!?!?

 

 

Ik denk dat gras zien groeien spannender is.

 

 

 

 

******

 

 

 

Goed, hoe ik ook argumenteerde, dreigde of smeekte, Tom liep niet meer en hield zich onledig met een amalgaam zinloze sporten.

 

 

Maar ook die combinatie van sporten bracht pijntjes met zich mee, zodat er al behoorlijk wat cortisone nodig was om hem op de been te houden.  Nieuwe (loop)steunzolen brachten ook niet altijd soelaas....

 

 

 

Lopen was dus definitief verleden tijd.

 

 

 

******

 

 

 

Tot die mail.

 

 

Tom mailde dat hij nog wel eens een wedstrijdje wou lopen, met dien verstande dat het een korte wedstrijd moest zijn (vooraleer de achillespezen doorhadden dat ze aan het lopen waren, zou de finish er al zijn, dat was de eerder optimistische redenering).

 

 

 

Tom mailde dus of ik in mijn agenda een gaatje had voor een loopwedstrijd.

 

 

 

Telkens mijn vrouw zegt dat zij wel eens een dagje met mij wil shoppen in de hel (aka Wijnegem Shopping Center), dan filibuster ik dat verzoek telkens de eeuwigheid in, blijkt mijn agenda de eerste 752 jaar compleet volgeboekt te zijn of verzwik ik desnoods als ultieme noodrem een voet aan flarden, alles om toch maar niet van pashokje naar pashokje meegesleept te worden en vragen te moeten beantwoorden van het soort:

 

 

 

 

"Denk je niet dat dit rokje beeldig zou staan bij dat bloesje dat ik vorig jaar heb gekocht?"

 

 

 

 

De enige antwoorden die ik daarop kan verzinnen zijn:

 

 

 Què?

 

Weet ik veel. 

 

Welk bloesje? 

 

Waarom? 

 

Waarom ik?

 

Ik heb geen mening.

 

Ik heb dorst.

 

I wish the Lord would take me now.

 

 

 

En al deze antwoorden zijn goed fout.

 

 

 

Je kan natuurlijk ook nog kiezen voor de Russische roulette, door effectief een antwoord te geven: naar keuze: Ja of Neen.

 

 

Zeg je Ja, dan zegt ze:

 

 

"Ja, dat zeg je enkel maar om er van af te zijn."

 

 

 

Zeg je Neen, dan vraagt ze:

 

 

"Hoe, en waarom niet?"

 

 

 

Je kan nooit winnen. 

 

 

 

Wanneer daarentegen mijn vriend Tom mailt dat hij wel eens een wedstrijdje wil lopen, dan duurt het minder dan 752 seconden om er eentje op de loopkalender te prikken, de routeplanner uit te printen, foto's van vorige edities te downloaden, de uitslagen van de laatste 6 jaar aan een grondig vergelijkend onderzoek te onderwerpen en af te spreken wie wie hoe laat komt ophalen. 

 

 

 

Ja, ook ik kan razend efficiënt zijn...

 

  

Er staat dus een afspraak op de kalender geprikt, weliswaar een eind achter de 20 door Brussel, want ik ga nu écht geen liefdadigheidswedstrijdjes lopen om kreupele medemensen een pleziertje te gunnen, ik ben ook niet helemaal gek.

 

 

Ik hou u op de hoogte, ik stel voor via deze weg....

 

 

 

*****

 

 

Pinksterzondag 19 mei 2013.

 

 

Het is verdorie zowaar zomer.

 

 

Ik heb lang getwijfeld of ik de week voor de 20 Km door Brussel het risico zou nemen om nog een snoeiharde wedstrijd te lopen, als ultieme voorbereiding op de loop der lopen.

 

 

Een blessure oplopen zou nefast zijn, maar stél dat het wél goed afloopt en stél dat ik een goede prestatie neerzet, tja, dan is er naast de fysieke winst ook nog eens de mentale opsteker.  Stél en stél, de voorwaardelijkheid druipt er af.

 

 

Dan toch maar naar Malle getrokken, naar de Parel der Kempen, wedstrijd over 10 mijl.  Een organisatie van AC DAL.

 

 

parel.png

 

 

Ik loop hier niet graag, omdat ik er nog nooit een lekkere tijd heb neergezet.  Vorig jaar klokte ik hier af na 1 uur 10 minuten en 31 seconden, maar ter mijner verdediging moet ik opmerken dat het toen bloedheet was.

 

 

 

*****

 

 

AVN, mijn atletiekclub, vaardigt een zevenkoppige delegatie af: Hild, Frank, Pat, Johan, Guy en Jan H. en mezelf.  

 

 

Er zal vandaag gelopen worden met het mes tussen de tanden; concurrentie genoeg, niet in het minst van de eigen clubgenoten, maar ook van snelle heren zoals Bram E., Walter A. en Luc V.L.  

 

 

Inschrijven, omkleden, u kent inmiddels ook al de normale gang van zaken.... 

 

 

Toch een pijnlijk moment: bij de inschrijvingsbalie kreeg ik, als één van de weinigen in ons gezelschap, een bon voor een gratis T-shirt.

 

 

De anderen niet.  Bleek dat enkel 50-plussers een T-shirt kregen.  Een T-shirt dat ik niet aan durf te trekken , omdat er volgende bemoedigende zaken op gedrukt staan:

 

 

Sportelen, OKRA.

 

 

 

De bejaardensector van het bewegen, zeg maar.... 

 

 

Clubgenoten lachen me uit, en dat hoort zo.

 

 

 

*****

 

 

 

We gaan wat opwarmen.  

 

 

De kar kraakt (dat T-shirt heeft dus geen ongelijk).  

 

 

Nog een plaspauze en we joggen terug richting startzone.  

 

 

We babbelen wat met de concullega's en stellen ons strategisch op in de startzone. 

 

 

 

***** 

 

 

 

Het is 15u30.  

 

 

Een man met een pistool schiet de wedstrijd op gang.  

 

 

De chrono loopt.  

 

 

Wij ook.

 

 

SeLenJo-269 (1).jpg

 Guy vooraan, Bram in zijn spoor.

 

*****

 

 

 

Ik vertrek snel, maar beheerst (klinkt goed, papier is geduldig, computers ook).  

 

 

SeLenJo-271 (1).jpg

 

De eerste kilometers lopen door dreven.  

 

Het is positie zoeken, niet vallen over hielen, kijken wie waar zit.

 

 

Km 1 haal ik na 3 minuten en 10 seconden, en dat ligt niet aan mij, maar aan het feit dat het bordje van Km 1 niet correct opgesteld staat.  

 

 

Km 2 na 7 minuten 53 seconden, iets boven de 15 km/uur dus.  Pat loopt verdomme knal naast mij.  Dat wordt een behoorlijk zware klus om die kwijt te spelen.

 

 

En tot mijn verbazing merk ik het zwarte shirt met witte letters AVN van Jan H. , ongeveer een veertigtal meter voor mij.    

 

 

40 meter is een peulschil, maar loop ze maar eens dicht. 

 

 

 

***** 

 

 

 

Ik loop in een groepje van een man of 10.  Ik hoop dat ze me dichter bij Jan zullen brengen.  Dat lukt ze niet, dus ga ik wat aan de kop sleuren in de hoop dat anderen de handschoen opnemen en mee komen helpen.

 

 

De achterdeur van de groep gaat open en ze vallen als vliegen.  Ik merk dat Pat ook langzaam de rol moet lossen.

 

 

Er staat behoorlijk wat wind, dus vraag ik hulp aan de kop.  Een jongeman met geel shirt gaat daar gretig op in.  Het tempo ligt bijzonder hoog.

 

 

 

En wat levert al dit gebeul op in de achtervolging op Jan H.?

 

 

 

Niks, nada, noppes, nul, geen millimeter.

 

 

 

Hoe we ook mekaar aflossen, we maken geen meter goed op Jan.  Ik begin in te zien dat het me niet zal lukken om in zijn spoor te geraken.

 

 

 

****

 

 

Weer asfalt, bekertje verfrissend water grijpen.  Drinken, de rest over de verhitte kop.  De groep is gereduceerd tot 4 man.  En ik voel dat ik de machine in het rood heb gejaagd.  Ik vrees dat ik nu zelf het slachtoffer ben geworden van mijn eigen drieste offensief.

 

 

Machteloos moet ik toezien hoe de drie heren van mij wegschuiven.  En achter mij gaapt de grote leegte.  

 

 

Ik sta er alleen voor.

 

 

 

De Antwerpsesteenweg op.  Enkele honderden meters en dan rechts opnieuw de dreven in van het Domein De Renesse.  

 

Ik merk dat de heren niet meer van me weg lopen; ik ben dus aan het herstellen van mijn dipje (of maak ik mezelf dat wijs?).

 

 

Doortocht na de eerste ronde van drie.

 

 

 

En wanneer ik in de lange dreef na de start voor mij uit kijk, merk ik dat Jan H. niet verder van mij weg is geschoven.  Dat wil zeggen dat ook hij een moeilijk moment doormaakt.  Ik probeer het tempo weer wat op te trekken.

 

 

Wanneer ik omkijk, merk ik dat de eerste dame in de race, Julie E. (OLSE Merksem), met haar persoonlijke begeleider, op komst is.  Omdat er nogal wat wind staat, beslis ik het tempo even te milderen en me te laten inlopen door dit duo.  Samen kunnen we dan proberen naar Jan toe te schuiven.  

 

 

Ik besef ook wel dat Jan mogelijk zo meteen zijn tweede adem vindt, en dat alles dan nutteloos is, maar goed, we kunnen maar proberen.

 

 

 

***** 

 

 

 

De dame en haar haas halen me bij, ik posteer me achter hen, om even te recupereren en wat te schuilen voor de wind.  

 

 

Ik moet serieus aan de bak om bij hen te blijven; ze waren niet voor niets op mij aan het inlopen.

 

 

Km 8, ik druk voor het eerst vandaag een tussentijd af op mijn chrono: 32m 29 seconden, 4 minuten en 3 seconden per kilometer; zeker rap genoeg voor deze diesel, maar goed: ça passe ou ça casse.

 

 

Meter per meter schuiven we richting Jan.  Hier zit muziek in.

 

 

 

Maar dan wisselt de haas van Julie nog een paar woorden met haar en stapt vervolgens uit de race.  

 

 

 

Wat nu?

 

 

 

Er zit niet anders op dan opnieuw volop aan kop te gaan.  Julie nestelt zich meteen in mijn zog.

 

 

 

Hoogstens een meter of tien nog tot bij Jan, maar het kost me bloed, zweet en tranen om ze te overbruggen.  Ik heb 8 km de ziel uit mijn lijf gelopen om ocharme 40 meter goed te maken op Jan.

 

 

Maar dan, eindelijk, halen we Jan bij.  

 

 

Er wordt niets gezegd, hoogstens een blik van verstandhouding, inschatten hoe het er voor staat, luisteren naar mekaars ademhaling.

 

 

 

*****

 

 

Met z'n drieën op pad.

 

 

Julie weet zich perfect te positioneren achter mij; afhankelijk van waar de wind blaast, zit ze knal achter of schuin achter mij.  Op geregelde basis blik ik even achterom om te controleren of ze nog volgt; ik heb het gevoel dat ik haar er af kan lopen, moet zelfs af en toe het tempo iets milderen om geen gat te slaan, maar besef als geen ander dat ik beter wat kan doseren en wat kan overhouden voor de laatste kilometers.  

 

 

Jan haakt zijn kar aan.  Ik weet niet of hij nog veel reserves heeft, of nog sneller kan, of wil, of op veiligheid wil lopen, of straks nog een versnelling in huis heeft.  

 

 

Veel vraagtekens, geen zekerheden...

 

 

*****

 

 

Doortocht finish.

 

 

Laatste keer de lange dreef in.  De zon en de warmte hakken er zwaar in.  

 

 

En ik neem een gok.  Ik weet niet of dit een goed idee is, misschien dat ik mezelf nu finaal de das om ga doen, maar ik beslis om alles op alles te zetten.  

 

 

Niks voorzichtigheid meer, geen reserves meer. 

 

 

Ik versnel (of denk ik dat maar???).

 

 

Julie lost, ik vertraag lichtjes, zij verdappert en pikt terug aan.

 

 

Ik hoor dat Jan moet lossen.

 

 

Wel, u hoort wel eens zeggen dat je in dat soort situaties vleugels krijgt.

 

 

 

Vergeet het.

 

 

 

Niks vleugels.

 

Het is nog even hard knokken.  

 

Het doet nog altijd even pijn.  

 

Of nog meer pijn.

 

 

Door de verkavelingen heen, asfaltstroken, wind, zweten, bevoorrading, de kilometerbordjes komen nog altijd gezwind, dus de totale instorting is er nog steeds niet.  

 

 

Alles op bedrijfstemperatuur, geen pijntjes, geen kwaaltjes, geen excuses,

 

 

 

gaan, gaan, gaan, gaan, gaan, gaan....

 

 

 

Het gat op Jan groeit mondjesmaat, maar ik weet dat één zwakke kilometer genoeg is om het allemaal weer te moeten inleveren.

 

 

Alles doet pijn.

 

Julie is mij in feite aan het opjagen, in plaats van dat ik haar haas...

 

 

Antwerpsesteenweg op, en we halen stervende zwanen in.  

 

 

De man met het gele T-shirt, daarstraks de gangmaker van ons groepje, staat helemaal geparkeerd.

 

 

Totaal kapot.  

 

We knallen hem voorbij.

 

 

Een loper van AC Beerschot, ook al van dat illustere groepje van 4 van daarstraks, wordt genadeloos ter plaatse gelaten.

 

 

Ik zit vér over mijn limiet te lopen, maar God, wat is dit heerlijk....

 

 

Ik grijp een bus water, me aangereikt door een jongetje.  Ik kieper het grootste deel over mijn hoofd, en reik de fles achterwaarts naar Julie.  

 

 

Ze zegt: Neen.  

 

 

Het zal het enige woord zijn dat we wisselen op onze razende tocht door Malle.

 

 

 

*****

 

 

 

De dreven in; we maken ons op voor de laatste honderden meters.  

 

 

Doortocht kilometer 15 na 1 uur 1 minuut en 26 seconden.  

 

 

Netjes.

 

 

Goed, ik heb me een dikke 8 kilometer uitgesloofd voor de eerste dame in de wedstrijd; ze zal een nijdige spurt nodig hebben om voor deze jongen (volgens het groene T-shirt: oude man) te finishen.  

 

 

Ik pers het laatste restje energie er uit en finish op de 17de plaats na 1 uur 5 minuten en 51 seconden.

 

 

4 minuten en 40 seconden sneller dan verleden jaar....

 

 

SeLenJo-323.jpg

 

 

Op de achtergrond: Julie, ze finishte 2 seconden later.

 

 

Ik ben kapot, maar heel tevreden over mijn wedstrijd.  Relatief goed ingedeeld, maar één keer door het ijs gezakt, en dan ook maar eventjes.

 

En natuurlijk, het is leuk dat je een paar wedstrijdjes binnen de wedstrijd kan lopen; het haaswerk voor Julie en de wilde achtervolging op Jan, hebben me ver voorbij mijn mogelijkheden gedreven.

 

 

Ik feliciteer Julie met haar prestatie, we wisselen enkele woorden.

 

 

 

*****

 

De galerij der gladiatoren....

 

SeLenJo-328.jpg

Jan finisht als 24ste: 1u 6m 56s.

 

SeLenJo-336.jpg

Pat : 33ste: 1u 8m 30s.

SeLenJo-341.jpg

Frank: 38ste: 1u 10m 08s

SeLenJo-363.jpg

Johan: 62ste: 1u 14m 47s

SeLenJo-416.jpg

Hild: 117de: 1u 28m 39s

 

 

SeLenJo-311.jpg

Guy H. was 5de met een tijd van 58 m en 59 s (!!!), goed voor een podiumplek bij de Masters B (zilveren plak).

 

 

***** 

 

 

En toen bleek er nog een apart klassement voor 50-plussers te bestaan, u weet wel diegenen die in aanmerking kwamen voor het gifgroene T-shirt.

 

 

Bleek uw dienaar de derde 50-plusser te zijn in de uitslag, goed voor een bronzen plak, het derde trapje op het podium, eeuwige roem en een medaille voor bij op den hoop.

 

 

En een foto...  

 

 

2005-81987106rQji1DF777_web.jpg

 

 

 Van rechts naar links, een atleet, een atleet en een lapzwans....

 

 

*****

 

 

Al met al een mooie dag, in Malle.

 

Het gezelschap was inspirerend, de prestaties bemoedigend.

 

SeLenJo-434.jpg

 

Er werd nagekaart.

 

 

SeLenJo-435.jpg

 

 

Een goede opsteker voor Brussel.

 

Nog maar een dag of vijf, en dan is het zover.

 

De 20 Km door Brussel 2013.

 

 

 

First we take Manhattan, then we take Berlin.

 

 

First we take Malle, then we take Brussels.....

 

 

16:47 Gepost door Mark | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Post een commentaar