29-05-13

De blijde intrede van Christus in Brussel

De blijde intrede van Christus in Brussel

 

 

  

 

Laat mij uw gids zijn. 

 

 

Ik weet hier namelijk de weg.

 

 

Eerst rechtdoor, dan naar links.

 

 

 

*****

 

 

 

Zondag 26 mei 2013

 

 

1 uur 's nachts.

 

Ik hoor de kerkklok luiden.  Ik ben nog steeds wakker.  Verdomme toch.  

 

 

4 uur.

 

Wakker.  Ik hoor Kind 1 door het huis sluipen, snuffelend, als een rat, op zoek naar eten.  Hij komt na een nachtje stappen thuis, en maakt daarbij behoorlijk wat lawaai....

 

 

Ik val opnieuw in slaap.

 

 

De slaap der onschuldigen.

 

 

Plots schrik ik wakker uit een hazenslaapje en klik in paniek het lichtje van mijn Polar polshorloge aan.

 

 

 

HOE LAAT IS HET?

 

 

 

HEB IK MIJ OVERSLAPEN ?

 

 

 

 

Het is 4u 35.

 

 

Klote.  Het alarm van de wekker staat ingesteld op 5u45.  Dat is nog een dik uur, maar van slapen zal nu niet veel meer in huis komen.  

 

 

Ik voel me geradbraakt.  

 

Licht zeurende hoofdpijn,

 

kleffe bek,

 

versleten lijf.

 

 

 

 

*****

 

 

PIEP    PIEP    PIEP    PIEP

 

 

 

Ik schrik opnieuw verdwaasd wakker, het is 5u45 in de ochtend.  

 

 

Was ik toch weer in slaap gesukkeld.

 

 

 

*****

 

 

Een onrustige nacht achter de rug, taakspanning, woelwater, wat u zegt.

 

 

 

Dit is de dag.  

 

 

De dag waar ik zo lang naar uit gekeken heb.

 

 

De enige dag van het jaar waar alles samen komt. 

 

 

De dag.

 

 

De dag van de 20 Km door Brussel.

 

 

Het blijft toch de meest tot de verbeelding sprekende wedstrijd.

 

 

Jubelpark2.jpg

 

 

*****

 

 

Ik sluip als een inbreker op mijn tenen door mijn eigen huis.  

 

 

Ik moet stil zijn.  Vrouw en kroost slapen nog.  

 

 

 

Pasta opwarmen.

 

 

Ik neem een pot met deksel; één milliseconde later dendert het deksel van de pot op de keukenvloer:

 

 

KLING BALANG

 

KLEDDERDEKLEDDER

 

DING DONG

 

JOECHEI !!!!!

 

 

 

Het ganse kot is wakker.

 

 

 

*****

 

 

En terwijl de pasta in de microgolf rondjes draait, maalt mijn geest rusteloos verder.

 

 

Over de wedstrijd, de knelpunten in het parcours, hoe het aan te pakken, wat te eten, mijn besttijd, tactische plannen, hoeveel minuten en seconden per kilometer maximaal, tussenpunten en tussentijden....

 

 

Ik moet en zal.  

 

  

*****

 

 

De pasta smaakt me niet echt.  Ik eet omdat het nu eenmaal zo hoort.  Het is eerder een verplicht nummer, omdat het moet.  Ik registreer het vaag.

 

  

 

Het is onwezenlijk stil in huis.  En toch weer niet.  

  

 

De keukenklok tikt seconde na seconde weg.  

  

 

De tijd, mijn vijand, de tijd, mijn bondgenoot.

 

 

 

Ik wrijf nogmaals door mijn ogen.

  

 

Ik ben moe.  

 

 

Oud.  

 

 

Versleten.  

 

 

  

Maar ik heb geen keuze.  

  

 

Er is slechts één weg.  

 

 

Op weg naar eeuwige roem en glorie.

  

 

Op weg naar de legende.

 

 

En die loopt over de Tervurenlaan.

 

 

 

*****

 

 

Ik laat de afwas voor zij die na mij komen.  

  

 

De rugzak staat klaar.  

 

 

Controleren is nutteloos, alles is tot in de puntjes geregeld.  En toch kan ik het niet nalaten alles nog een laatste keer door te nemen: broekje, shirtje, borstnummer, kousen, compressiekousen, wedstrijdschoenen, druivensuiker, drank, geld, boterhammen, appel, gezond koekje, en alle overbodige shit zoals sporttape, WC-papier, handdoeken, regenkledij, wegwerpshirt,...

 

 

Vlak voor ik vertrek, schrijf ik in blauwe bic op mijn linker onderarm twee magische getalletjes:

 

 

26  32

 


Een geheugensteuntje voor straks: 1u 26m 32 s; mijn besttijd op de 20 km door Brussel.  

 

 

Deze tijd staat al sinds 2004 op de tabellen.

 

 

En al de daaropvolgende jaren jaag ik op dat record, om telkens op een handvol seconden of minuten te stranden....

 

 

 

*****

 

 

 

 

Ik blik nog één keer achterom en trek dan de voordeur zachtjes achter me in het slot.  Huisgenoten slapen nog. 

 

 

Het is behoorlijk koud.  Regent net niet.   Ik adem de koele ochtendlucht diep in. 

 

 

Ik recht mijn rug.  22 jaar lopen heeft zijn sporen nagelaten. 

 

 

Ik kijk om me heen, schouder mijn rugzak en maak me op voor een lange dag.  

 

  

Ik stap op de fiets en peddel, in gedachten verzonken, door mijn straat.  

 

 

Overal huizen, waarin mensen wonen die geen flauw idee hebben wat het is om aan de start te staan van de mooiste race van het jaar: de 20 Km door Brussel.  

 

media_xl_5672401edited.jpg

 

  

Ze hebben geen idee hoe begeesterend het is om te lopen tussen een deinende massa lopers, het tribale gevoel te lopen tussen duizenden gelijkgestemden, hoe roffelende loopschoenen echoën tegen de wanden van de tunnels van de Louizalaan, hoe je longen schrijnen op de klim naar het Terkamerenbos, hoe balsemend het applaus van de mensenzee langs de kant is, hoe je wordt voortgestuwd door de opzwepende beats van de muzikale acts langsheen het parcours, hoe nederig je wordt op de slotklim op de Tervurenlaan.

 

 

Het hijgen, het zweten, het ritme, de cadans, de pijn, de gelukzaligheid, de trance, ....

 

 

.....om dan eindelijk te triomferen: de glorieuze aankomst op de Heilige Grond van de Esplanade van het Jubelpark...

 

 

*****

 start.jpg

 

Straks sta ik tussen een kolkende zee van 37 000 lopers, hoe surreëel is dat. 

 

  

*****

 

 

6u45.

 

 

We verzamelen.  Een bonte bende lopers (M/V).  

  

 

Allemaal met datzelfde doel.  

  

 

Brussel !

 

 

Voor de ene een sportieve uitstap als een andere, voor sommigen de vuurdoop, voor een enkeling routine, voor deze man op jaren een kwestie van prestige... 

 

 

De reeks mag niet onderbroken worden.

 

 

Achter mij liggen 19 edities van deze wonderlijke wedstrijd; vandaag sta ik voor de 20ste keer aan de start.

 

 

Ik ken het parcours tot in de puntjes, kan het me zelfs moeiteloos visualiseren, kan het dromen. 

 

 

Droom er van.

 

   

*****

 

Op de bus.  

 

 

The usual suspects.

 

 

Eten, praten, lachen, gekscheren.

 

 

Er wordt gepolst naar verwachtingen, tijden en illusies, naar weetjes over het parcours, startprocedure en indeling startboxen.

 

  

Sandy heeft koekjes gebakken (turbokoeken).  

 

 

Ok, ik zondig tegen het evangelie volgens Marcus (Gij, domme dwazerik, zult voor de 20 Km door Brussel geen voedsel aannemen waarin onbekenden een hand hebben gehad), maar omdat het Sandy is, maak ik een uitzondering.

 

 

Turbokoek gaat er in als zoete koek.

 

 

*****

 

Brussel !

 

 

De bus parkeert zich op de illustere Tervurenlaan.  Het is nog veel te vroeg om je om te kleden, dus lopen we met z'n allen naar de startzone.  We kuieren er langs de promostands en luizen er allerlei materiaal af.

 

 

Ik ga nog eens plassen in een WC-stand, gratis dit jaar.

 

 

Met de geur van de verzamelde scheten die daar hangt, kan je een chemisch wapen maken.  

 

 

Het was letterlijk  a-dem-be-ne-mend....

 

 

Het is bitter koud; een snijdende wind legt de gevoelstemperatuur nog een flink stuk lager.  Er hangt regen in de lucht.

 

 

Vorig jaar stond ik hier in T-shirt en korte broek.  Nu in jeans, een thermische looptrui, een dunne looptrui, een bodywarmer en een regenjas.  

 

cinquant.png

 

 

 *****

 

8u30.

 

 

Terug naar de warme cocon van de bus.

 

 

We kleden ons om.  Wikken en wegen welke outfit we zullen dragen.

 

 

Wedstrijdschoenen, singlet, korte broek, compressiekousen, borstnummer.  

 

 

Vermits we nog behoorlijk wat tijd moeten doden in de startbox (we willen vooraan staan) en er waarschijnlijk gaan staan koukleumen, doe ik nog een katoenen T-shirt overaan en daarover nog eens een grote grijze vuilniszak (met drie extra gaten voor hoofd en pakweg een arm of twee).  Een dom petje van één of andere sponsor op het hoofd en we zien er uit als iets dat ontsnapt is uit een gekkenhuis.  Al dat gerief smijt ik straks weg.

 

 

We nemen de buitenkant van het Jubelpark om zo de eerste startboxen te bereiken.  

 

 

Nog wat vegetatie besproeien (uitkijken dat je niet tegen de binnenkant van je eigen vuilniszak zeikt) en vervolgens betreden we Box 1.

 

 

*****

 

Box 1.

 

 

Mijn biotoop.

 

 

De box der titanen.

 

 

Ha, snuif die geur van perfect afgetrainde mannenlijven.  

 

 

Ha, snuif die geur van angst.

 

 

Ha, snuif die geur van afgunst, want de massa beseft dat Mark, hun onbarmhartige loopgod, is gearriveerd op de Heilige Grond van Box 1.

 

 

 

HABEBUS MARCUS

 

 

Er wordt geknield, er worden hymnes aangeheven, mijn zegelring wordt gekust, vrouwen bieden mij spontaan hun lichaam aan (ik weiger beleefd).  

 

 

******

 

 

De startbox loopt langzaamaan vol.  De opeenhoping van lichamen zorgt ervoor dat de wind geen vrij spel meer heeft en daardoor lijkt het iets minder koud.

 

 

En hoe meer ik op mijn klok kijk, hoe langer het duurt (klopt niet, maar het klopt wél).

 

 

boxen.png

De traditionele muziek weerklinkt inmiddels uit de geluidsinstallatie.

 

 

De startprocedure is begonnen!

 

 

Ik gooi alle warmhoudkledij naar de zijkant van de box (waarbij ik dus telkens iemand raak, leuk!).

 

 

Het Slavenkoor van Nabucco, voor de slaven van de weg.

 

 

En dan de Bolero van Ravel.  

 

 

15 MINUTEN astemblieft!!!

 

 

 

En wanneer de Brabaçonne weerklinkt, weten we dat het slechts een kwestie van seconden is.

 

 

Ik kijk nog even naar mijn linker onderarm: 26  32.

 

 

We (Frank, Koen, Bart en ik) wensen mekaar succes en dan is er het verlossende kanonschot.

 

 

Wave 1 vertrekt!

 

startjubel.png

 

Eerst nog stapvoets, dan even wat sneller om meteen weer te vertragen aan de versmallende uitgang van het park.  Ik maak me breed door mijn ellebogen opzij te drukken, zodat andere lopers me niet op de voeten kunnen trappen.

 

startzone.png

 

 

Even wat gedrum, maar dan schieten we vooruit.  We overschrijden de startmat (begin tijdsregistratie) en ik druk mijn chrono in.  Check even of ie loopt en begin dan snelheid te maken.

 

start2.png

 

De eerste kilometer van het parcours loopt door het politieke hart van Brussel; de Europese instellingen rond het Shumanplein en, uiteraard, de Wetstraat, symbool van de Belgische politiek.  

 

 

De Wetstraat is vooral bergaf.  Ik heb de eerste honderden meters wat tijd verloren door tragere voorliggers, maar nu kan de gashendel al even open. 

 

 

De start is best een stresserende bedoening.  Het is knokken voor je plaats, het is constant zoeken naar doorgang tussen tragere voorliggers.  Je tikt ook constant armen of voeten van andere lopers aan.

 

 

Adrenaline !!!

 

 

Van mijn kompanen geen spoor meer.  In het gedrum ben ik iedereen kwijtgespeeld.

 

 

En, zoals de traditie het wil, kan ik nergens kilometerbord 1 vinden.  

 

 

Tant pis!

 

  

Net wanneer we de Wetstraat uitlopen en linksaf draaien naar het Warandepark, merk ik dat Koen een metertje of tien voor mij uit loopt.  

 

 

Ik maak even wat meer tempo en sluit bij hem aan.  

 

 

We lopen tamelijk stevig door, en passeren lopers bij de vleet.  Inmiddels hebben we het Koninklijk Paleis bereikt.

 

3.JPG.h600.JPG

 

Kilometer 2 wordt gerond na 8 minuten en 18 seconden.  Rekening houdend met het startverlies, wil dat zeggen dat we minstens 15 km per uur lopen.

 

4.JPG.h600.JPG

 

De kou is inmiddels ook al verdreven.  Sterker nog, ik begin volop op bedrijfstemperatuur te komen.

 

 

Opnieuw is het alert blijven uitkijken waar je loopt.  

 

 

De voetpaden aan het Koninklijk Paleis liggen er schabouwelijk bij, en de kasseitjes van de straat al niet veel beter.  

 

Het water van de plassen spat hoog op.

 

5.JPG.h600.JPG

 

We bevinden ons in de historische zone van het parcours, met het Koninklijk Paleis, de Zavel en het Justitiepaleis.

 

We draaien linksaf de Regentschapsstraat in.  

 

6.JPG.h600.JPG

 

Opletten dat je je hier geen problemen op de hals haalt, overal springen lopers van en op het trottoir. De tramsporen en de gladde kasseitjes vereisen opperste concentratie.  

 

 

Attente voorgangers wijzen me op gevaarlijke obstakels.

 

 

Regentschapsstraat: hier is (gelukkig opnieuw dit jaar) meteen al de eerste bevoorradingspost.

 

 

Spa!

 

12.JPG.h600.JPG

 

Ik grijp een busje Spa en drink met kleine teugjes.

 

 

Koen schuift van me weg.  Het blijft een hekel punt.  Ik kan niet drinken en lopen tegelijk (mannen kunnen nooit twee dingen tegelijk, beweert mijn vrouw, behalve zuipen en zeveren).

 

 

Ik moet serieus doorkarren om Koen terug te pakken te krijgen.  

 

 

De Regentschapsstraat is toch behoorlijk lastig klimmen.  

 

 

Ik voel dat het tempo erg ambitieus is.

 

 

Wanneer we linksaf de Louisalaan indraaien, passeren we kilometerpunt 3.  De 3de kilometer, in stijgende lijn nota bene, hebben we afgelegd op 3 minuut 58 seconden.  

 

 

Dat is snoeihard.

 

 

De hectiek van de start is voorbij.  De tempo's van de lopers liggen ongeveer gelijk.  

 

 

Er komt inmiddels ook wat meer ruimte, wat er voor zorgt dat er wat rust in het peloton komt.

 

 

We duiken meteen de gevreesde tunnelzone in.

 

Eerst de Stefaniatunnel.

 

 

17.JPG.h600.JPG

 

 

Naar beneden alle registers open.  En opnieuw is het zigzaggen tussen tragere lopers.

 

 

In de tunnel breekt me het zweet uit, terwijl ik rookpluimpjes uitadem.

 

 

Bizar is dat, zo koud eind mei.  Maar je hoort me niet klagen.  Dit komt vandaag goed van pas.

 

 

 

Ik loop nu naast Koen.

 

 

De klim uit de tunnel is moordend.  De jus wordt uit de benen gezogen.  

 

 

En net wanneer je een beetje hersteld bent van deze inspanning, dient de Baljuwtunnel zich aan.  Naar beneden lopen is op volle kracht, er uit lopen is gedoseerd, met kleine pasjes.  

 

 

Telkens het wegdek oploopt, schuift Koen van me weg.

 

 

Hij is duidelijk sterker dan ik.

 

 

Derde en laatste tunnel.  De Vleurgattunnel; meer een kuil onder een kruispunt, maar ook deze korte knik doet pijn.

 

 

De tunnelzone heeft ons twee relatief trage kilometers opgeleverd.  Km 4 op 4m 14s en Km 5 op 4m 12s.

 

 

Na 5 kilometer staat de klok op 20 minuten en 44 seconden. 

 

 

Dit is beter dan verwacht.  Het tactisch plannetje was proberen om 21 minuten per 5 kilometer te lopen tot 10 km, en daarna er zo dicht mogelijk tegen.

 

 

We hebben dus al 16 seconden voorsprong op het schema.

 

 

*****

 

 

Kilometer 6.  4 min 5 s.

 

 

We draaien via de Dianalaan het Terkamerenbos in, de groene long van Brussel.

 

 

Meteen beginnen we nijdig te klimmen.  En Koen legt er ongenadig de pees op.  De eerste kilometer klimwerk ronden we af na 4 m 18 s.

 

 

Het begint me zwaar te wegen om Koen te volgen; ik begin me af te vragen of ik nu niet opnieuw dezelfde fout maak als zovele voorgaande edities: te hard knallen in het begin om luttele seconden winst te boeken om dan straks minuten in te leveren in de eindfase.

 

 

Maar neen, godverdju, we zullen eens laten zien uit wat hout deze oude Belg is gesneden.

 

 

 

Wie bang is, krijgt ook slaag!

 

 

 

En ik sluit opnieuw aan bij Koen (weliswaar door creatief bochten af te snijden, maar ala).

 

 

 

Bevoorrading Spa.  Dit is het dak van de wedstrijd; hier bevindt zich het hoogste punt van de omloop.

 

 

Ik grijp een fles en giet die ten dele over mijn kop.  IJskoud!  Maar wel lekker.  Nog wat water over de armen.

 

 

Ik drink enkele slokjes en zie opnieuw Koen van me weglopen.

 

 

Maar opnieuw knok ik me in zijn spoor.

 

 

Panoramalaan, Bosvoordelaan.  Het gaat afwisselend in stijgende en dalende lijn.

 

 

Maar nog steeds keihard!

 

 

Kilometerbord 8 mis ik, dus klik ik mijn chrono weer in na 9 km.  Deze twee kilometers hebben we afgelegd op amper 7 minuten en 29 seconden.  Dat is 3m 45s per kilometer.

 

profiel.jpg

 

We razen voorbij de Isostar-bevoorrading.  Hier neem ik niets, plakspul lust ik niet.  Ik weet dat we amper op 2 km van de volgende bevoorrading Spa zijn.

 

 

Rechtsaf.  Hier ligt de mat voor de tussentijden.  Die mat passeer ik na 38m en 44 seconden.  

 

 

Vergis je niet: dit is niet het 10 km-punt.

 

 

 Dat punt ligt nog een paar honderd meter verder.

 

 

Via de Viktorialaan verlaten we het Terkamerenbos en draaien we rechts de Franklin Rooseveltlaan op.  Het gaat hier godsgruwelijk steil omhoog.  

 

 

Het doet pijn.

 

 

Een trage kilometer: 4m 24s brengt de teller op 10 km.  In een erg optimistische bui had ik gezegd dat ik het punt van de 10 Km wou bereiken na 41 minuten.

 

 

Ik klok af op.....              .....41minuten en 1 seconde.  

 

 

Wat wil zeggen dat we het tweede luik van 5 kilometer sneller hebben gelopen dan het eerste luik (20 m 17 s tegen 20m 44s).  En dat we al behoorlijk wat reserve hebben opgebouwd.

 

 

motion.png

 

*****

 

 

Aan het punt van de 10 kilometer reiken toeschouwers flesjes Spa aan.  Ik grijp er eentje en drink volop.  Koen, die al enkele meters voorgift had bij het opdraaien op de Franklin Rooseveltlaan, schuift nu definitief van me weg.

 

 

Goed, Koen is weg.  Ik posteer me op mijn vertrouwde linkerkant van de weg en kan me nu concentreren op mijn eigen wedstrijd.  Dat is al bij al goed voor de gemoedsrust.

 

 

De Franklin Roosesveltlaan is een erg brede, majestueuze boulevard, waar veel ambassades gevestigd zijn.  Veel tijd om rond te kijken krijgen we echter niet.

 

 

Tussen kilometer 10 en 11 is het nog een stukje lastig klimmen, waarna het wegdek vlakker wordt en we ons kunnen opmaken voor de woeste afdaling, de stampede naar Leopold Wiener!

 

 

Km 11: 4m 06.

 

 

De Hippodroom van Bosvoorde.  De zware eerste helft van de 20 door Brussel ligt achter me.

 

 

Tijd voor krijgsraad.

 

 

Ik ben nu 45 minuten en 8 seconden onderweg.  Ik heb al een cartouche verschoten, maar voel me nog best prima.  

 

 

De volgende 5 kilometers, waarvan 2 snoeihard naar beneden, zijn cruciaal.  Als ik die overleef, vooral de 3 min of meer vlakke kilometers na de afdaling, dan zit er misschien wel een recordtijd in.

 

 

Ik kijk even naar de twee getalletjes op mijn linker onderarm: 26  32.

 

 

En besluit doldriest alle kaarten op tafel te gooien.

 

 

*****

 

 

Terhulpensesteenweg, alweer een kilometer verder, 4m 17s.

 

 

En dan start de doldwaze afdaling.  

 

 

Als een lawine dendert het peloton lopers naar beneden.  

 

 

De snelheid vliegt omhoog, wij naar beneden.  

 

 

Je krijgt hier een geweldig zicht op de voortjakkerende karavaan lopers.  

 

 

 

Kilometer 13: Delleurlaan: 3m 42s.

 

 

Kilometer 14: Leopold Wienerplaats:  3m 59s.  

 

 

We zijn beneden!

 

 

Veilig en wel.  

 

 

Het gejakker is voorbij.

 

 

***** 

 

 

We duiken de Vorstlaan in, beschut tussen de bomen.  Nog steeds gaat het lichtjes bergaf.  

 

 

Ik pik aan bij iedereen die me voorbij komt.  

 

 

Traditioneel krijg ik het hier lastig.  De opeenstapeling van inspanningen begint te wegen.  Dat is nu net het geheim van de 20 Km door Brussel.  De eerste 11 kilometers slopen je, waarna je definitief de rekening krijgt gepresenteerd op de Tervurenlaan.  Om een goeie tijd te lopen zijn, gek genoeg, de kilometers tussen de Leopold Wienerplaats en de voet van de Tervurenlaan erg bepalend.

 

 

Vorstlaan.  Een drumband maakt ritmisch kabaal op ijzeren olievaten.  

 

 

Het jaagt me verder.

 

 

Ik voel mijn voeten branden.  Mijn kuiten staan op springen.  Het zware slopingswerk is bezig.  Dit zijn kilometers die er zwaar inhakken.

 

 

****

 

 

Km 15.

 

 

Muziek!

 

2856089332.JPG

 

 

En bevoorrading Spa.

 

 

Ik klok 15 km af op 1 uur 1 minuut en 20 seconden.  En het besef begint te dagen.  Behoudens blessure, of de totale ondergang op de K2, de Tervurenlaan, zit een verbetering van de persoonlijke besttijd er aan te komen.

 

 

Dit besef doet me (eventjes) de pijn vergeten.  

 

 

En verder gaat het.  

 

 

De jacht is open.

 

 

Km 16  (4m 15s); 1 uur 5m en 26s.  Ik ben hier verdorie sneller dan vorige week op de biljartvlakke 10 mijl van Malle.

 

 

Maar ginds in de verte doemt er iets dreigends op.....

 

 

*****

 

 

Km 17 (4m 13s): 1 uur 9 minuten en 49 seconden.

 

 

Km 17.

 

 

Dé mythische km 17.

 

 

Ik sta aan de voet van de gevreesde Tervurenlaan, de K2.  

 

 

Hier begint de hel.

 

 

Ik grijns.

 

 

En ik zie hoe het wegdek links van mij omhoog wegdraait.

Tervuren.png

 

De eerste meters zijn niet zo vreselijk steil, maar toch voel je meteen dat je tempo in mekaar stuikt.

 

 

Ik weiger te plooien, klem de kaken op mekaar en sleep het oude lijf naar boven.

 

 

Rondom mij valt alles en iedereen stil.

 

 

De Tervurenlaan, de scherprechter van de 20 Km door Brussel....

 

 

Met de moed der wanhoop fixeer ik de blik naar boven, zoekend naar verlossing.  

 

 

Meter per meter schuif ik op.  

 

 

Ik haal stervende zwanen in.

 

 

Mensen applaudisseren...

 

 

Courage !!!

 

 

 

Maar dan gaat het met een snok een stuk steiler.

 

 

Ik kraak een eerste keer.

 

 

God, wat is dit zwaar.

 

 

De Tervurenlaan, mijn zwarte beest, brult, gromt en grauwt.  

 

 

Ik ga het gevecht aan.  

 

 

Met open vizier.

 

 

Blikkerende tanden, de muil van het onverzadigbare beest.  

 

 

Het zevenkoppige monster bijt verwoed van zich af.

 

 

Verder gaat het.

 

 

Ik loop de helling op.  

 

 

En voel hoe ik langzaam aan uitdoof.  

 

 

Hoe de systemen uitvallen.

 

 

Hoe de helling het laatste beetje energie uit mijn kapot gebeukte lichaam zuigt.

 

 

tervuren3.png

Het is ongenadig hard.  

 

 

Het zweet loopt tappelings over mijn gelaat

 

 

Ik zoek wanhopig zuurstof.

 

 

Mijn hart raast.

 

 

Ik plooi.

 

 

Ik breek.

 

 

 

Heb meelij !

 

 

 

Mijn benen verzuren.

 

 

Verkrampen.

 

 

Ik adem pijn.

 

 

In gevecht met mezelf, mijn beperkingen, mijn demonen.

 

 

 

Er lijkt geen einde te komen aan deze marteling.  

 

 

 

Bevoorrading Spa.  

 

 

Ik grijp een fles Spa en kieper ze over mijn brandende lijf.

 

 

Verder, verder, verder...

 

 

 

Het wordt stil.

 

 

Ik hoor niets meer.

 

 

Enkel mijn hartslag die bonkt in mijn hoofd.

 

 

 

Kleuren vervagen, ik loop als in een tunnel. 

 

 

Om mij heen vallen ze als vliegen.

 

 

Ondergaan, maar niet ten onder gaan.

 

 

Vechten, voor elke centimeter. 

 

 

Centimeters die meters worden.  

 

 

1994,

1995,

1996,

1997,

1998,

1999,

2000,

2001,

2002,

2003,

2004,

2005,

2006,

2007,

2008,

2009,

2010,

2011,

2012,  

2013.

 

 

20 keer heb ik deze vervloekte helling bedwongen.

 

 

Zalig.

 

 

Tervuren4.png

 

*****

 

 

 

Boven!!!!

 

 

Jubel, mijn vrienden, we zijn boven. 

 

 

Deze kilometer klimwerk heeft me 4m 48s gekost.  

 

 

Nu volgen er nog twee relatief makkelijke kilometers.  Maar de tank is leeg.  Ik ben leeg.

 

 

Ik heb 1u 14m en 37 seconden op de chrono.  

 

 

Iets hoger op de linkerarm staan twee getallen: 26 32.  1 uur 26m 32s was de vorige besttijd.

 

 

Een nieuwe persoonlijke besttijd is een zekerheid.

 

 

En een soort van rust daalt over me heen.

 

 

De twee laatste kilometers loop ik als in trance.

 

 

Montgomery, Km 19 (4m 14s), 1u 18m 51s.

 

 

20km71.jpg.h380.jpg.568.jpg

De laatste kilometer is het puur genieten.  Genieten van de prestatie, van de vermoeidheid, van het zalige gevoel helemaal leeg te zijn.

 

Nog een ruime bocht in kasseien en daar ligt de finish.

 

05_20km_brussel_jpge2hveg.jpg

 

De laatste kilometer loop ik in 4m 23s,  wat een eindtijd oplevert van 1 u 23m en 14s.

 

 

Doodmoe, maar zielstevreden. 

 

 

Ik sta stil.

 

 

Ik, de prins van het Jubelpark.

 

 

medailles.png

*****

 

 

 

1 uur 23m 14s, bijna 5 minuten sneller dan editie 2012, een verbetering van mijn vorige besttijd met maar liefst 3m 18s.

 

Voor het eerst in al die jaren duik ik ook de top 1000 binnen, meer bepaald positie 953.

 

 

*****

 

 

Aankomstzone.

 

 

23.JPG.h600.JPG

Ik loop er Navidad tegen het lijf.  Net als vorig jaar.  Hoe bizar is dat?  Er lopen meer dan 30 000 lopers in Brussel, een kat kan er haar jongen niet vinden, maar wij ontmoeten mekaar opnieuw.

 

 

We wisselen een handdruk en krijgsverhalen uit, ontvangen onze medaille en een bus drank.

 

 

Maar het is koud.  De wind blaast fors over de vlakte van de Cinquantenaire.

 

 

20km78.jpg.h380.jpg.568.jpg

 

Ik besluit snel de bus op te zoeken, kleding heb ik nodig, en voedsel.

 

 

****

 

 

In de bus is het nog erg rustig.  

 

 

Bart M (1u 17m!!!!!) is er, Jan H. (1u 18m!!!!!),  Koen F. (1u 21m !!!!!) en uw scribent.  

 

 

Alles wat eetbaar is, moet er aan geloven.

 

 

Plots zien we de koekjestrommel van Sandy staan.

 

 

Zouden er nog.....????

 

 

Ja, er zitten nog koeken in, veel zelfs. 

 

 

12 seconden later, zit er nog anderhalve koek in (de koek der schaamte, zeg maar).

 

 

 

 

Ik kleed me om.

 

 

Drink.

 

 

Eet een appel.

 

 

En dan is het tijd om een ijsje te gaan eten (dat moest van Els).

 

 

Onderweg naar de ijsjesboer vraagt Bart plots aan mij:

 

 

 

Mark, wil jij eens aan

 

mijn ballen voelen?

 

 

 

Ze zitten in mijn zak.

 

 

 

HEUM ?!?!?!

 

 

 

Ik weet niet hoe het in uw vriendenkring gesteld is, maar één feit is zeker: ik heb héél rare vrienden. Heum, ik heb énkel rare vrienden.

 

 

Bleek dat Bart de stressballetjes in zijn jaszak bedoelde die hij eerder op de dag had gekregen aan een promostand.

 

 

*****

 

 

Ijsje.  

 

 

2 ballen, heum pardon, bollen.  

 

 

Hou nu op, Bart!

 

 

Frank maar liefst 4 bollen, mét crème fraiche.

 

 

*****

 

 

De bus loopt verder vol.  Vol met lopers, vol met verhalen, vol indrukken, vol emoties, vol met jubelrapporten over de race, de belevenissen, de gelopen tijden.

 

 

 

En wanneer alle schapen binnen zijn, staat het hoofd naar huis.

 

 

Er wordt nog nagepraat, nog wat gelachen.  De sfeer is ontspannen.  De opdracht is dan ook meer dan volbracht.

 

 

Maar het wordt stiller.  

 

 

Een blik door de bus leert me dat van velen de oogjes dicht zijn gevallen.

 

 

Zo is het goed.

 

 

 

 *****

 

 

Hoogstraten.

 

 

We keuvelen nog wat na in Café De Gelmel.

 

 

Indianenverhalen van oude krijgers.

 

 

*****

 

 

Thuis.

 

Douche.

 

 

Ik overdenk deze dag.  

 

Hoe die in een roes voorbij is gevlogen.

 

 

Het warme water spoelt het zout van mijn huid,

 

spoelt het vuil van de hoofdstad van me af,

 

verdrijft de sores,

 

de vermoeidheid.

 

 

 

 

20 jaar.

 

 

Er is veel gebeurd in die 20 jaar.

 

 

Kinderen groeiden op.

 

 

Afscheid nemen.

 

Mijn vader.

 

 

Vrienden verliezen.

 

Vrienden winnen.

 

 

 

En terwijl ik verder mijmer,

 

vervagen op mijn onderarm

 

langzaam

 

de getallen

 

26 en 32.

 

 

____________________________

Foto's: Running.be, Het Nieuwsblad, Sportograf. 

 

10:53 Gepost door Mark | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Héél mooi verslag Mark, proficiat met je 20ste, die supergoeie tijd, en hopelijk ben je nu nog niet halfweg van de edities die nog gaan volgen, dan hebben wij nog veel leesplezier voor de boeg. Veel plezier deze avond in onze thuisstad !

Gepost door: onsels | 29-05-13

Reageren op dit commentaar

proficiat Mark met deze prachtige prestaties 20 x brussel en dan nog een pr. lopen is weinige gegeven, dat aankloten van jou werk toch ook wel zie ik. volgend jaar 23.14 op je arm. geniet ervan en hopelijk nog 20 maal brussel
loop ze marathonman dré

Gepost door: dré billet | 29-05-13

Reageren op dit commentaar

En dan was ik het zout en de kaneel nog vergeten in het deeg te doen! Anders hadden de koeken nét iets meer pit gehad! Ik beloof nu al dat ik er volgend jaar opnieuw bak, als jij me dan belooft om je verstand te gebruiken zodat je blessures vermijdt, geen (te) zotte kuren uit te halen op training of wedstrijd en zodoende blijft schrijven. Deal?

Een hele dikke proficiat met je PR!
Een mooie bekroning op je 20 deelnames!

Gepost door: Sandy | 29-05-13

Reageren op dit commentaar

superverslag ... superprestatie ... 20 keer proficiat!!!

Gepost door: Koen | 29-05-13

Reageren op dit commentaar

BOEM Paukeslag!
Ik heb geprobeerd het verslag in 1 uur 26 minuten en 32 seconden te lezen, maar mijn vinger rolde steeds sneller over het muiswieltje om te zien of de Verlossing zou komen. Ze kwam. Zou het de hel zijn of juist het paradijs om een oneindig lange Tervurenlaan te moeten/mogen beklimmen?
Bravo, proficiat, bedankt. Ik was er niet bij en toch.

Gepost door: Juriaan | 29-05-13

Reageren op dit commentaar

Marcus Marcus,
Zowat een kwartier terug dacht ik plots aan je. Moet dik 'n jaar geleden zijn...
Vraag me niet naar de bewuste link. Of toch; zomaar 'n vlaag van weemoed.

Hoe zou het Mark vergaan zijn op de 20km? Ik weet het, we zijn juli, de 20km is in mei. Shame on me.
Blogt ie nog? Sterker; loopt ie nog?
Je voornaam en Brussel gegoogeld. Hoppa!
Jawel. Een relaas. Ik scrol(l)de naar beneden. Flink stukkie tekst. Maar weer naar boven, en beginnen bij 't begin.
Meteen herkende ik je huisstijl. Verdorie man, hoe kan je een mens telkens weer zo meenemen? Ik ondernam hier zelfs 'n - vruchteloze weliswaar - poging om dat kookpotdeksel alsnog op te vangen. Kan je nagaan?
Soit. Ik had meteen in de smiezen dat je alle blessureleed achter je gelaten had (geen idee wat je 't afgelopen jaar allemaal meegemaakt hebt). Je ambitie was te nadrukkelijk aanwezig. Een opluchting alvast.
Mooi zo.
Om een lang verhaal kort te maken, wat een wedstrijd man! Van harte proficiat met deze magistrale prestatie.

Wat ik nog het meest beklijvend vond...
Enerzijds het sfeertje achteraf (toegegeven, ik mis dat nog steeds), anderzijds je overpeinzingen. Twintig jaar, da's zowat het synoniem van een half mensenleven. Tuurlijk mag je daar bij stil staan. Moet je zelfs! Of hoe 'n hobby je leven inkleurt, je doen en laten vastlegt.



Mark, man,
je blijft een tot de verbeelding sprekende mens. Inspirerend vooral.
Behoorlijk uniek binnen onze soort.

Bedankt!

Groeten,
Filip.

Gepost door: Filip Matthys | 14-07-13

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar