09-05-13

Rund um den See

Rund um den See

 

 

Zaterdag 4 mei 2013

 

 

Hoogstraten Centrum.

 

 

Ik zit het stuur van mijn wagen op te vreten.  

 

 

Het is 11u25 en ik sta aan een kruispunt aan te schuiven achter pakweg 46 autootjes, drie tractoren, een lijnbus en een vrachtwagen of drie.  En ze moeten bijna allemaal linksaf beide (érg drukke) rijvakken kruisen.

 

 

 De Stille Kempen, mijn kloten!  

 

 

Werkelijk iedereen rijdt hier met de auto.  

 

 

De naft is bijlange nog niet duur genoeg!

 

 

En dat poolijs maar smelten, en die ijsberen maar een rokershoestje krijgen, niemand die er zich ook maar een zak van aan trekt....

 

 

 

Ik kijk voor de 64ste keer op mijn polshorloge, want om 11u45 moet ik mijn loopkompaan Frank oppikken, want vandaag rijden we naar...

 

 

 

Rij nu godvermiljaar door,

 

boerenlul!

 

 

 

 

want vandaag rijden we naar Bütgenbach, om....

 

 

 

En als die Johnny achter mij

 

nog één keer claxonneert,

 

dan zet ik mijn wagen

 

in achteruit en ram ik mijn

 

trekhaak in zijn

 

belachelijke spoiler,

 

ik zweer het u...

 

 

 

om er de halve marathon te lopen, de 6de wedstrijd in het kader van de Challenge Delhalle.  

 

De Delhalle omvat 11 wedstrijden; per wedstrijd krijg je punten en je 5 beste resultaten tellen mee (loop je meer dan 5 wedstrijden, dan sprokkel je voor die extra gelopen wedstrijden ook nog wat punten - zijnde het aantal kilometers maal 2).

 

Van de 5 vorige wedstrijden heb ik er al drie laten schieten (Erpent en Bousval wegens blessurelast, en Evrehailles wegens 33,3 kilometer trail en dat is me van het goede nét iets teveel).

 

Ik liep in Châtelineau (19de - 763 punten) en Wibrin (28ste - 707 punten); de behaalde positie slaat op mijn leeftijdscategorie: Veteranen 2, welteverstaan.

 

 

Maar enfin, huisvrouwen, oorlogsveteranen, idioten met een GSM aan het oor gedrukt, gepensioneerden met cataract, werkelijk alles denkt achter het stuur van een auto te moeten kruipen.  

 

 

Democratie, ik heb daar toch dik mijn twijfels over.

 

 

Mondjesmaat schuif ik richting kruispunt. Nog een auto of drie.  Tot overmaat van ramp is de eerste in de rij aanschuivende wagens een autootje met, God sta ons bij, blauwe sticker en witte L.  Na wat een eeuwigheid lijkt, krijgt de juffrouw ruim baan om door te rijden.  

 

Met een schokje valt het wagentje stil.  

 

 

Ik kan me niet meer inhouden en schiet keihard in de lach.  

 

 

Het is nu officieel.

 

Ik ga te laat komen.

 

 

Na nog wat enerverende minuten, is het eindelijk mijn beurt om in te voegen in het zaterdagse verkeer.  Assertief de neus het verkeer in drukken en hopla, we zijn weg.  Even nog een dikke dieselrookpluim creëren als presentje voor de achterliggende Johnny en we zijn weg....

 

 

*****

 

 

Frank staat al op de oprit klaar.  IJsberend is de correcte term, dacht ik.

 

 

Wanneer ik stop, merk ik dat hij bezorgd op zijn horloge kijkt.  Het is inmiddels ook al 11u47.  Bütgenbach is een ferm eind weg, en we moeten onderweg nog volk oppikken.

 

 

We besluiten over secundaire sluipwegen richting Merksplas te razen, om zo het zaterdagse shoppingverkeer te ontlopen.

 

 

*****

 

12u en enkele minuten.  Merksplas.  We pikken Lu en Viv op.  De boot is vol.

 

 

Tergend langzaam richting Turnhout en Geel.

 

 

En dan voluit jagen op autowegen, op weg naar de Oostkantons, dat stukje Duitsland dat we na de Eerste Wereldbrand cadeau gekregen hebben ter compensatie voor geleden smarten.  

 

 

En meteen kregen we een derde landstaal in de maag gesplitst, met naamvallen en umlauten en meer uitzonderingen dan regels....

 

 Der, die, das...

 

 

*****

 

 

De wedstrijd start om 15u.  

 

 

Het is volgens de GPS en Google Maps 2u en 11 minuten rijden.

 

 

Zonder vertraging zijn we er dus rond kwart na twee.  

 

 

Ik moet me nog inschrijven, we moeten ons allemaal nog omkleden, tassen in bewaring geven, T-shirts ophalen en nog opwarmen, dus veel tijd hebben we niet te verliezen.  

 

En voor de gemoedsrust zou ik toch ook nog graag een toilet opzoeken....  ... kwestie van eventueel nog wat ballast kwijt te geraken en/of wat olifantgeluiden droog/nat  (schrappen wat niet past) te produceren....

 

 

De GPS hoeft niet op, Frank en Viv kennen de weg als hun broekzak, en dankzij wat overdreven snelheid wordt het opgelopen tijdverlies bij wegenwerken telkens weer goed gemaakt.  

 

 

"Een overtreding is pas een overtreding wanneer ze door bevoegd personeel en geijkt materiaal werd vastgesteld", heeft ooit een wijs man gezegd.

 

 

De zon is van de partij, het belooft een erg mooie dag te worden.  We vrezen dat de eerste voorjaarswarmte ons wel eens parten zal kunnen spelen tijdens de lange tocht vandaag.

 

 

*****

 

 

Bütgenbach.

 

 

Rund um den See.  

 

 

De wedstrijd maakt een grillige lus rond het stuwmeer van Bütgenbach.

 

 

halbmarathon_strecke_05.jpg

 

 

Ik heb er geen goed oog in.

 

 

De vorige twee wedstrijden van de Challenge Delhalle waren niet bijster goed.  

 

 

Ok, niet onaardig gelopen, maar ik had er me totaal iets anders van voorgesteld.  

 

 

Ik had gehoopt genietend te kunnen rondlopen in een fabelachtig mooi kader, maar het enige wat Châtelineau en Wibrin me brachten was: modder, schuifpartijen, sneeuw, vrieskou, ijzingwekkende afdalingen vol obstakels en boomwortels, een geblokkeerde rug, een scheef bekken en een licht ontstoken pees in de linkervoet.  

 

 

Ik (en bij uitbreiding mijn kiné) twijfelde zelfs of het nog wel verantwoord was om mezelf nog meer van dit soort martelgangen op te leggen.

 

 

Maar goed, de goesting was weer maar eens groter dan het verstand, dus vooruit met de geit.

 

halbmarathon_09.jpg

 

Aanschouw de hoogtemeters.  Het lijkt relatief vlak.  Sleutelwoord: relatief.  Want moest men de hoogtemeters eens wat beter ingedeeld hebben (bijvoorbeeld per 10 meter in de linkerkolom - wat heb je aan de schaal boven 650 meter), dan zouden de hoogteverschillen véél  beter toch hun recht komen...

 

 

   

*****

 

 

Geparkeerd.  Het is 13 minuten na twee.  

 

We begeven ons naar de sporthal van Bütgenbach, om er de nodige administratieve verplichtingen af te handelen.

 

 

2013-05-04_14.24.29.jpg

 

Snel ingeschreven, omkleden, T-shirt ophalen, het loopt allemaal redelijk vlotjes, waardoor er nog tijd is voor een sanitaire stop.  

 

 

De olifantgeluiden!

 

Droog!

 

 

We warmen ons op door een stukje van de start/aankomst te verkennen.  

 

 

We lopen er Rudy S., bevriend loper van Loenhout, tegen het lijf (Rudy klopte me te Wibrin - wraak, dat wil ik!).

 

 

Frank waarschuwt me dat de zone na de stuwdam, rond km 20, nog relatief zwaar is.  En dat het zaak is nog wat energie te sparen voor de laatste kilometer.

 

 

Het plan van de dag: niet te snel starten, goed indelen en proberen zo lang mogelijk bij Frank T. te blijven.  Frank heeft behoorlijk wat ervaring met Ardennenloopjes, smeerde me minuten aan de broek in Châtelineau en zit in prima conditie na de marathon van Parijs.  Als ik Frank zou kunnen volgen, wat ik wreed betwijfel, dan zou het al prima zijn.

 

Het zal vooral zaak zijn het temperament te temperen de eerste kilometers....

 

 

*****

 

 

 

De gladiatoren van de weg verzamelen in de startzone.  De zenuwen gieren inmiddels door de keel.  21 km en 100 meter geaccidenteerd parcours liggen op ons te wachten.

 

2013-05-04_14.57.58.jpg

 

We wensen mekaar het allerbeste.  En dan is het wachten op de start, de vinger zenuwachtig friemelend aan de startknop van de chrono.

 

2013-05-04_15.00.57.jpg

 

We zijn weg.

 

2013-05-04_15.01.06.jpg

 

Bergaf.  Het loopt soepel, maar omwille van de drukte is het moeilijk om tempo te ontwikkelen.  Een paar meter voor mij loopt Frank.

 

 

Ik loop tot bij hem en passeer hem tijdens een kleine knik bergop.  We wisselen enkele zinnen.

 

 

De eerste kilometers kronkelen over asfaltwegen. 

 

5f8b321ea6.jpg

 

Uw dienaar hier vooraan, Frank op enkele meters (helemaal rechts op de foto).

 

a8215e1db9.jpg

Frank.

17495602ab.jpg

Rudy (links).

e1c60a5d4a.jpg

Lu.

 

 

Ik loop gecontroleerd de eerste kilometer in 4m 21s.  De ademhaling verloopt nog zeer rustig.  Kilometer 2 is er wel wat fors klimwerk, maar omdat ik nog heel fris zit, loop ik die ook in 4m 21 s.  Ik moet me wel constant voor ogen houden dat ik niet mag versnellen; er is straks nog tijd genoeg om de kaarten op tafel te gooien.  Beter de eerste kilometers kalm aan doen, nadien zien we wel.

 

De derde kilometer is bergaf, zonder te forceren loop ik die netjes onder de 4 minuten.  Het loopt gesmeerd en ik heb niet eens het gevoel dat ik zwaar moet investeren om dit tempo te ontwikkelen.

 

We draaien het bos in.  En meteen is het fiks klimmen op geaccidenteerde ondergrond.  Ik laat bewust een gaatje vallen ten opzichte van de loper voor mij, zodat ik de hindernissen goed kan inschatten en mijn eigen spoor kan kiezen.  Overal witgekalkte boomwortels, het is zaak héél attent te lopen om struikelpertes en verzwikkingen te vermijden.  

 

 

De klimpartij resulteert in een tragere vierde kilometer (5m 17s). 

 

 

Een tiental meter voor mij loopt een jongedame, volgens haar gepersonaliseerde compressiekousen een zekere Fabi (achteraf blijkt het om de 39-jarige Fabienne Leroy te gaan).  

 

 

Ze houdt er een prima tempo op na en heeft een aangenaam deinende bilpartij, waar ik, uw hoogstpersoonlijke male chauvinist pig, enkel met goedkeurend geknor op kan reageren.

 

 

Ik besluit om wat energie te investeren en naar haar toe te lopen.

 

 

Bergaf blijkt ze een stuk sneller dan ik, maar op vlakke of klimmende ondergrond, loop ik op haar in.  Ik haal Fabi bij en pik mijn wagonnetje aan.

 

 

De kilometers volgen mekaar redelijk snel op.  Dat is een teken dat alles nog verloopt naar plan.   

 

 

Kilometer 5 op 4m 23, na in totaal 22m 23 seconden.  En ik voel me kiplekker.  

 

 

Het is weliswaar warm, maar het deert me niet, want de wind brengt, naast vertraging, toch ook nog wat verkoeling.

 

 

Ik ben inmiddels Fabi voorbij gegaan en zet haar uit de wind.  Af en toe blik ik om, om te kijken of ze volgt.  Wanneer ze een gaatje laat, vertraag ik lichtjes, zodat ze mee kan schuiven.  Ik luister naar haar ademhaling om in te schatten hoe ze het stelt.  

 

 

Ik heb er schik in dat het zo lekker loopt, en het vertrouwen in het lichaam en een goede afloop groeit.

 

 

De volgende kilometers is het afwisselend klimmen en dalen.  Nooit erg steil, nooit erg gevaarlijk.  De ondergrond is perfect beloopbaar, waardoor ik me helemaal op mijn gemak voel.   Héél anders dan in vorige wedstrijden, waar ik verkrampt liep.

 

Je krijgt zelfs bij momenten ruim de gelegenheid om rond te kijken naar de overweldigende natuurpracht.  De schoonheid van het decor is letterlijk adembenemend, soms krijgen we vanop de hoge bergwand een mooi beeld van het in het zonlicht glinsterende Meer van Bütgenbach, een ander moment word ik plots overvallen door frisse geuren van wilde bloemen.  God, wat is dit een mooie omgeving...

 

 

*****

 

 

De samenwerking met Fabi verloopt voorbeeldig.  Kilometers lang lopen we in mekaars gezelschap.  Het tempo is gelijkmatig: km 6: 4m 31s, km 7: 4m 11s, km 8: 4m 22s.  Telkens het bergaf gaat komt Fabi me voorbij, de rest van de tijd loop ik voor haar.

 

We remonteren inmiddels geregeld te snel gestarte lopers.

 

2013-05-04_15.32.47.jpg

 

Rond kilometer 9 begint de eerst zware klim van de dag.  Op asfalt, maar wel behoorlijk zwaar klimmen.  Je ziet het lint lopers voor je uit lopen, in zigzag de bergwand op.  

 

 

Een redelijk angstaanjagend vooruitzicht.  

 

 

Ik moet heel wat energie investeren in deze klim.  Nu is het niet meer op reserve, maar vol aan de bak.  Het zweet loopt in beken van mij af, maar ik wil hier niet verzwakken.  Bovenaan krijg je een goed overzicht over de ganse klim.  Ik speur naar bevriende lopers, ik ben vooral op zoek naar Frank, maar ik kan hem niet meteen zien (hij had me van beneden wél gezien).

 

En voor het eerst merk ik ook dat Fabi niet meer moet lossen bergop.  Dat is een teken aan de wand.  De in totaal 2 kilometer lange klimzone (4m 41s en 4m 45s) hakt er erg zwaar in.  Bovenaan gekomen is het meteen weer fors bergaf over een gevaarlijke veldweg. Fabi stort zich, als vanouds, als een rotsblok de wand af, maar ik moet toch even op mijn à propos komen en wil op deze weg geen onnodige risico's nemen.

 

2013-05-04_15.40.02.jpg

 

Fabi loopt van me weg.  Kilometer 10 bereik ik na 4m 45s en na 44m 55s wedstrijd (nauwelijks 9 seconden verval t.o.v. de eerste 5 kilometers).

 

Ik word ingehaald door een loper, ik pik aan en met hem loop ik terug in op Fabi.

 

Deze kat heeft 9 levens!

 

Al bij al zit ik nog relatief fris.  Ik voel dat de benen nog heel wat in huis hebben en dat de machinerie op bedrijfstemperatuur is, met nog een dikke halve tank energie aan boord.  

 

Toch slaag ik er niet meer in om de volgende kilometers wat te versnellen; km 11: 4m 33s en km 12: 4m 29.

 

We komen in de buurt van het dorpje Wirtzfeld.  En daar krijgen we een tweede zware klauterpartij voorgeschoteld.

 

Twee alweer slopende kilometers breken me érg zuur op: 4m 45s en 5 m 23s.  Ik voel me simpelweg leeglopen op deze twee kilometer.  

 

 

Hoe het gevoel op een paar honderden meters helemaal kan omslaan....

 

 

De vijftiende kilometer loopt snoeihard naar beneden, maar ik kan niet meer snoeihard naar beneden: 4m 23s.  1u 8m 32s na 15 km (ongeveer gelijk aan mijn tijd op de Antwerp 10 miles, flitst nog even door mijn hoofd).    De laatste 5 kilometer hebben me toch een minuutje méér gekost dan de twee vorige.  Fabi heeft weer een paar tientallen meters voorsprong genomen.  

 

 

Ik vrees dat de kloof nu definitief is en dat ik haar niet meer zal zien.

 

 

We lopen over houten loopbruggen doorheen moerassig gebied.  De houten bruggen veren lichtjes mee onder het geweld van de loopschoenen.

 

 

Wonderlijk mooie passage.

 

 

We passeren wandelaars die ons in diverse landstalen aanmoedigen (of zich vragen stellen bij de opdracht die wij ons stellen).  

 

 

Plots schiet het me te binnen dat ik een paar tabletjes duivensuiker op zak heb.  Ik frul er eentje uit het piepkleine zakje in mijn shirt, pruts het plastic er af (berg het plastic op zodat het zeker in de wasmachine zal geraken) en knabbel de tabletjes op (niet gemakkelijk al hijgend en met een droge bek).

 

 

Ik maak mezelf wijs dat ik nu terug genoeg energie heb en probeer alsnog wat extra tempo te maken.

 

 

 

*****

 

 

 De laatste kilometers van de dag breken aan.  

 

 

We bevinden ons in de bossen, op de mooie, glooiende wandelpaden vlak naast het Meer van Bütgenbach.  Ik merk dat ik terug inloop op Fabi (km 16: 4m 40s, km 17: 4m 55s).

 

 

Ik sluit terug aan.  Maar het heeft moeite gekost.  

 

 

De vermoeidheid begint inmiddels door te wegen.  De opeenvolging van korte nijdige knikjes op bosgrond, het aanhoudende draaien en keren tussen bomen, de steile helling bergaf met enkele bochten van 180° als dooddoeners, dit alles begint zijn tol te eisen.  

 

 

De tank is quasi leeg en de kuiten staan in brand....

 

 

De achttiende kilometer doet me finaal de das om: 5m 3s.  Fabi is weg, en de druk van remonterende achtervolgers neemt toe.  Kerels die ik voorbij gelopen heb, komen me opnieuw voorbij.

 

 

Ik ben officieel stil gevallen.

 

 

Kilometer 19 op bijna 5 minuten.  Tussen km 19 en km 20 zit er nog een serieuze knik in het parcours.  Ik knal zo hard als ik kan naar beneden, waarbij ongeveer alles aan mijn lijf scheurt, en omhoog de knik uit, voelt het aan alsof ik tegen een muur naar boven probeer te lopen.  

 

 

Ik sta zo goed als stil.  

 

 

De stuwdam over.  Nu is het echt niet ver meer; hoogstens een dikke kilometer nog.  

 

Hier had Frank voor gewaarschuwd: het lijkt alsof je vlak bij de finish bent (je hoort zelfs de omroeper), maar het is nog keihard klimmen en vervolgens nog een frustrerende lus, wegdraaiend van de finish, vervolgens nog een stukje afdaling en dan pittig bergop naar de aankomst.

 

2013-05-04_16.46.33.jpg

 

 

Ik loop op automatische piloot: de laatste kilometer en 100 meter haal ik toch nog na 4m 29s.

 

2013-05-04_16.47.11.jpg

 

Finish na 1 uur 37 minuten en 25 seconden.  Positie 75 algemeen, 13de Veteraan 2 (741 punten).

 

 

Frank: 1u 38m 43s.,  35ste Veteraan 1.

Rudy: 1u 39m 49s, 38ste Veteraan 1.

Lu: 1u 43m 55s, 28ste Veteraan 2.

Viv: 1u 55m 45s, 16de in haar leeftijdscategorie.

 

 

*****

 

 

2013-05-04_16.54.45.jpg

 

De verbroedering in de aankomstzone.  Ik wissel enkele woorden met Fabienne en feliciteer haar met haar prestatie.

 

Ik vang Frank op.  We bespreken de wedstrijd, onze ervaringen, de tactiek, de indeling, het parcours, de dag, de vorm van de dag, het gevoel, de belevenissen.

 

 

En verzorgen de innerlijke mens.

 

 

Sportdrank, Spa, alles wat nat is kap ik binnen.  

 

 

Stukjes banaan, appel, alles wat eten is kap ik binnen. 

 

 

Rudy is daar.  Lu volgt wat later.  En wanneer Viv er is, is gans de bende behouden terug thuis.

 

 

De opluchting en het gevoel van tevredenheid overheersen.

 

 

Bütgenbach is een héél mooie wedstrijd.  Mooie omloop, erg afwisselend, goed beloopbaar parcours, zwaar maar niet onoverkomelijk.  

 

 

 

 

****

 

 

We slenteren naar de sporthal.  Halen de sporttas op en zoeken de kleedkamer op.

 

 

De wedstrijdoutfit en wedstrijdschoenen worden opgeborgen. 

 

 

 

Douche!!!!

 

 

En mag ik dan nu een officiële klacht overmaken aan de mensheid, meer bepaald de afdeling sanitair?

 

 

Wie heeft die drukknoppen voor douches uitgevonden die, nadat je ze ingedrukt hebt, al na een halve milliseconde terug uitspringen waardoor je geen water meer krijgt?

 

 

Wie?

 

 

Wie????

 

 

WIE???????

 

 

 

Een mens is helemaal kapot van 21 kilometer bergop en bergaf lopen en dan ben je verplicht om 357.968 keer een stom doucheknopje in te drukken enkel en alleen nog maar om je haar gewassen te krijgen.

 

 

 

JA, IK WEET DAT IK

 

BIJNA GEEN HAAR

 

MEER HEB,

 

 

MAAR DAT DOET

 

NU EVEN NIET

 

TER ZAKE!!!

 

 

 

Serieus, de zwaarste opdracht van de dag was het eindeloos indrukken van het doucheknopje...

 

 

 

De douche is dan ook nog eens bloedheet, waardoor na het douchen het zweet  opnieuw begon te  stromen...

 

 

 

Nu ja, over douches en Duitsers zullen we maar niet teveel grappen maken, zeker ?!?

 

 

 

 ****

 

 

 

Stond ik na mijn eerste wedstrijd (Châtelineau) op plaats 82 in de ranglijst van Veteranen 2, na Wibrin op de 52ste plaats, na Evrehailles (waar ik niet deelnam) zakte ik naar plaats 60, dan heeft Bütgenbach me naar plaats 33 gebracht (2211 punten).  Vermits ik nog twee wedstrijden volop punten kan scoren om aan mijn 5 beste meetellende resultaten te komen, denk ik nog wel wat hoger geklasseerd te geraken; toch als, in volgorde van belangrijkheid, mijn lichaam, mijn kiné en God wat willen meewerken....

 

 

 

Vrienden, Romeinen, nog een drietal weken en dan wacht ons de clash in het Jubelpark....

 

20:20 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

als je dat allemaal overleeft dan is de tervurenlaan straks nog een lachterje, veel succes en hopelijk blijven we nog lang heel.
loop ze
marathonman Dré

Gepost door: marathonman dré | 09-05-13

Reageren op dit commentaar

Inderdaad: héél mooie omgeving daar!
Je bent trouwens zo maar eventjes 27 (!) plaatsen gestegen bij Ve2! Proficiat!
http://chronorace.blob.core.windows.net/files/9200.pdf

Gepost door: Hild Hillen | 10-05-13

Reageren op dit commentaar

Salve Marco!
Qui currerent te salutant!
Navidad

Gepost door: navidad | 17-05-13

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar