23-04-13

De Gruunplots, de Meir, de Kaiserlai...

De Gruunplots, de Meir, de Kaiserlai...

 

 

 

Zondag 21 april 2013

 

 

Dedeng, dedeng, dedeng, dedeng,....

 

 

De wielen van de tram ratelen monotoon.  Ze zingen.

 

 

We zijn op weg naar Linkeroever, naar metrostation Frederik van Eden.  

 

 

We worden zachtjes heen en weer gewiegd, alsof de Wattman ons ritmisch in slaap wil wiegen; slaap die we vannacht toch moeilijk hebben kunnen vatten, gespannen als we waren voor de helse opdracht die ons wacht.

 

 

Vandaag staat immers de Antwerp 10 Miles op het programma.

 

 

Een afspraak die al geruime tijd met rood omcirkeld staat op onze agenda.

 

 

 

download.jpg

 

 

*****

 

 

Linkeroever.

 

 

Aan de overkant de riante skyline van Aaantwaarpe.  

 

 

De kathedraal zoekt de hemel op.  

 

 

De Schelde trekt een grijs lint.

 

 

Het belooft een aangename lentedag te worden.

 

 

 

***** 

 

 

 

 

Linkeroever.

 

 

De Stalinesk ogende kant van Antwerpen.

 

 

Flatgebouwen torenen hoog boven ons uit, een trieste lofzang op gedateerde ruimtelijke ordening en het misplaatste geloof in beton. 

 

 

Betonrot.

 

 

Linkeroever, het zenuwcentrum van de Antwerp 10 Miles.

 

 

Het bonte circus van de DVV Running Tour is hier neergestreken.

 

 

Een heus lopersdorp.  Schreeuwlelijke reclamebanners, vrolijk wapperende vlaggen, protserige luchtbogen en promostands van sponsors steken fel af tegen de bunkerbouw op Linkeroever...

 

  

We besluiten onze startnummers op te halen en ons weer als de bliksem naar het stadscentrum te haasten, zodat we de finish kunnen meebeleven van enkele bevriende mogendheden.

 

 

Raar is dat; iedereen komt ons tegemoet; we lopen tegen een niet te stelpen stroom lopers in, terug naar rechteroever.

 

 

 

*****

 

 

 

 

De Grote Markt.

 

 

De gladiatoren van de marathon druppelen binnen.  

 

 

Een bonte stoet uitgeputte mannen en vrouwen, die hun eeuwige roem verdienen op de kasseien van de Grote Markt.

 

 

Sommigen ogen nog fris, begroeten het publiek, zijn in volle euforie van hun spektakelstuk.  

 

 

Anderen hebben dan weer die doffe blik, met uitgebluste ogen van totale uitputting.  Ze slepen het krakende karkas verder, een pijnlijke grimas op het gelaat, op zoek naar verlossing... 

 

 

We kijken uit naar Katleen en Gert.  

 

 

298002_10201063638898773_452178923_n.jpg

 

 

Katleen debuteert vandaag (3u 26m), Gert loopt zijn 10de marathon (3u 58m).

 

528354_10201063638578765_884130573_n.jpg

 

We vangen Katleen en Gert op in de uitloopzone na de aankomst.

 

 

Indrukken wisselen, handen schudden.

 

 

We nemen afscheid van onze marathoniens, en gaan opnieuw op pad naar Linkeroever, deze keer te voet.

 

317343_10201063639258782_1810087587_n.jpg

 

 

Via de voetgangerstunnel lopen we vrolijk zenuwachtig kwebbelend naar de andere kant van de stroom.  Nu laten we ons weer meedrijven met de stroom mensen.

 

 

*****

 

Het lopersdorp puilt inmiddels uit.  Overal lawaai.  Dreunende beats en een galmende commentaarstem.  En een onwaarschijnlijke mierenhoop aan lopers.

 

 

We maken afspraken waar we mekaar terug zullen vinden na het omkleden; in die wriemelende drukte hier geraakt zelfs een kat haar jongen kwijt.

 

 

De spanning begint inmiddels wat op te bouwen.  Dit is de dag waar we zo lang naar hebben uit gekeken.  

 

 

Ik voel me rusteloos worden.  

 

 

Omkleden in een inmiddels behoorlijk volgelopen legertent.  Daarna de sporttas in bewaring geven.  Toegegeven; dat loopt hier als de gesmeerde bliksem.  Geen wachtrijen, het schiet waanzinnig goed op.

 

 

 

Nog een laatste sanitaire stop in wat plaatselijke flora.

 

 

 

Tijd voor een groepsfoto.

 

 

541425_10201063640258807_1413367681_n.jpg

 

De zenuwen gieren inmiddels door mijn lijf.

 

 

 

Even de startgrid bestuderen leert me dat ik, met mijn lage borstnummer 910, recht heb op een startpositie vlak achter de toplopers.

 

 

De eerste box is tot borstnummer 200.  

 

 

Dan is het mijn box: borstnummers 201 tot 1500.  

 

 

De daaropvolgende boxen zijn opgedeeld volgens verwachte eindtijd; je kan er dus vrij in gaan.  In die boxen staan de lopers dan ook als sardientjes bijeen geperst.

 

 

Het voordeel van onze box is dat er nog volop ruimte is voor wat zenuwachtig rondjes loslopen, wat springen en dies meer.

 

13042104ATL239.jpg.h600.jpg

 

*****

 

 

Inmiddels is de startprocedure volop aan de gang.  

 

 

Dreunende beats, een opzwepende ceremoniemeester, de obligate politici in loopkledij die door de regionale TV worden geïnterviewd.

 

 

Dan verschijnt plots Bart De Wever op het startpodium.

 

 

13042104ATL236.jpg.h600.jpg

 

 

Ik roep keihard:

 

 

ZET DIE PLOAT AF!!!!

 

 

 

Wat iedereen binnen gehoorsafstand een lachkramp bezorgt.

 

Ja, wat zal ik zeggen: het is gewoon sterker dan mezelf....

 

 

 

*****

 

 

Dan volgt er een sereen moment.  

 

 

 

Er wordt verzocht een minuut stilte in acht te nemen voor de slachtoffers van de aanslagen tijdens de Boston marathon.

 

 

 

Gek hoe een meute van duizenden zo muisstil kan zijn.  

 

 

 

Ik kreeg er kippenvel van.

 

 

 

De omroeper jut de massa op.  Armen de hoogte in, applaudisseren!  Zo tellen de minuten af naar de start.

 

 

 

De handbikers zijn inmiddels al op weg.

 

 

 

Nu is het kwestie van seconden.

 

 

 

Ik wens de collega's om mij heen het allerbeste, en neem me voor een rustige start te nemen.  De eerste 5 kilometer van de Ten Miles zijn namelijk best zwaar.  Enige marge inbouwen lijkt verstandig.

 

 

 

Het startschot knalt oorverdovend en rook en confetti schieten door de lucht.  

 

 

Als er dan een minpuntje moet vermeld worden, dan de muziekkeuze: Gangnam Style, serieus?  Moet dat?

 

 

We passeren de startmat en ik duw de chrono in.  Nu is het alle registers open.

 

id554879-hul-1887-jpg-468x470.jpg

 

De Thonetlaan, vervolgens rechtsaf de ellenlange Blanceflourlaan.

 

 

Ik zoek de linkerkant van de weg op.  Uit principe, u kent mij, maar ook wel omdat daar nog een beetje schaduw te rapen valt.  De temperatuur is namelijk behoorlijk opgelopen.

 

Tot mijn verbazing zie ik vlak voor mij een bekend silhouet lopen.  Het is Tom Van Hooste (een keer of 5 Belgisch kampioen veldlopen, gewezen Belgisch Kampioen 10.000 m en goed voor 2u 11m op de marathon).  Ik wissel een paar woorden met hem (hij kent mij helemaal niet), en loop vervolgens van hem weg.

 

Ja, als ik straks als grootvader mijn pijp stop en de verzamelde kleinkinderen streng zal toespreken over het leven in het algemeen en de loopsport in het bijzonder, reken er dan maar op dat ik vorige zin eindelooooooooos veel keren zal herhalen.

 

Staat behoorlijk goed op mijn CV, niet?

 

Net voor kilometerpunt 1 merk ik dat ik mijn chrono NIET heb ingedrukt.  Ik doe het alsnog, bereik kilometerpunt  1 na 33 seconden, vraag daar een loper naast mij wat zijn tijd is en weet vervolgens dat ik 3 minuten en 12 seconden moet bijtellen bij al mijn volgende tussenmetingen.  Ja, het wordt een opdracht.  straks weet ik niet eens mijn naam meer van vermoeidheid, maar ik moet er wel 3 minuten (en hoeveel seconden was het alweer?) er bij tellen....

 

 

Tussen kilometerpunt 1 en 2 komt Dré B. me voorbij gelopen, die kurkdroog opmerkt:

 

 

Mark, je bent wéér maar eens té hard vertrokken.

 

 

 

Ik pleit schuldig....

 

 

Kilometerpunt 2: 7 minuten 51 seconden.

 

 

 

De zon wordt een bepalende factor.

 

 

We klimmen inmiddels richting Ring, rechts van ons bevinden zich de burelen van de Gazet van Antwerpen.

 

 

id555277-hul-2119-jpg-468x470.jpg

 

 

 

En dan eindelijk, geen seconde te vroeg, begint de afdaling naar de Kennedytunnel.  Nu is het zaak om lange benen te maken, maar toch vooral uit te kijken dat je je hier niet voorbij loopt; vorig jaar heb ik hier tot mijn scha en schande moeten ondervinden dat de klim uit de Kennedytunnel en de op/afrit naar het Justitiepaleis tergend lang en wreed zwaar is.  

 Colver10Miles03.jpg

 

Niet te geweldig.  Maar toch.

 

 

Ik loop de derde kilometer in 3 minuten 44.

 

 

Kennedytunnel.

 

 

Ik loop als in trance.  Zweet parelt op.  Hijgend.  Zwoegend.  Rondom mij het hortend ademhalen van medestanders/tegenstanders.

 

 

Het geroffel van duizenden loopschoenen op het asfalt weerkaatst tegen de tunnelwand.  

 

 

Het monotone geluid van traag rijdende begeleidende motoren van pers en organisatie.  

 

 

Naamloos.jpg

 

 

 

 

Af en toe een onverlaat die een kreet slaakt.

 

 

Plots fluit iemand keihard op de vingers, en roept vervolgens keihard:

 

 

HELA, KAN DAT VOORAAN

 

EEN BEETJE RAPPER???????

 

 

 

Dat die daar adem voor heeft, is mij een raadsel....

 

 

 

Inmiddels lopen we alweer vlak.  Meteen voel je dat het opnieuw een stuk lastiger wordt.  Ik zweet trouwens ook als een rund. 

 

 

 

God, een slokje water zou hier niet misstaan.

 

 

 

Kilometerpunt 4 bevindt zich pal onder de Schelde; niet gezien.

 

 

id555300-hul-2198-jpg-468x470.jpg

En dan begint het op te lopen.  Eerst nog licht stijgend de Kennedytunnel uit.  Knal de zon weer op je kop en dan behoorlijk bergop de afrit naar het Justitiepaleis.  Halfweg de afrit passeren we het 5-kilometerpunt; over kilometer 3 tot 5 heb ik 8 minuten 20 gelopen, wat me nog net binnen de 20 minuten houdt op 5 kilometer.  

 

 

Ha, die magische kaap van de 15 km per uur!

 

 

En er passeert me nog iets.  

 

 

Tom Van Hooste komt me voorbij gestoomd.  Vorige zinsnede zal ik  NIET, ik herhaal, NIET aan mijn kleinkinderen doorgeven; een mens kan uiteindelijk niet alles onthouden, toch?

 

 

En het blijft maar klimmen, en ik blijf maar sterven.  

 

 

Godverdomme, wat is dit een lastig stuk.  

 

id555436-hul-2009-jpg-468x470.jpg

 

Boven gekomen, krijg je meteen het volgende pijnpunt voor de voeten.  

 

 

No rest for the wicked!

 

 

De Bolivartunnel, die korte, maar o zo nijdige knik onder het nieuwe Justitiepaleis.

 

id555319-hul-2283-jpg-468x470.jpg

 

Ik parkeer totaal bij het uitkomen van de Bolivartunnel.

 

 

Mijn Koninkrijk voor een flesje SPA Blauw.

 

id555314-hul-2254-jpg-468x470.jpg

 

De Amerikalei, een kort stukje, waar we een bocht van 180° maken, is meteen kilometerpunt 6.  Ik heb een minder goede kilometer achter de rug: 4 minuten 11.

 

 

Voor het Justitiepaleis rechtsaf, via de Jan Van Gentstraat naar de Namenstraat.

 

 

WATER!!!!!!

 

 

Ik grijp een bekertje en klok het binnen.  Een tweede beker gaat over de verhitte kop en armen.  Nummer 3 ook over het lijf en een laatste beker voor enkele slokjes.  

 

 

Tijdens deze tankbeurt vertraag ik fors, om te vermijden dat ik me verslik.  

 

 

De verfrissing doet enorm deugd en ik trek het tempo weer fors naar boven.

 

 

De Gerlachekaai, kilometer 7.  Ik heb 4 minuten rond gelopen op de laatste kilometer, vertraging drankstop inbegrepen.  Iets te voortvarend, vrees ik.

 

 

De Cockerillkaai.

 

 

 

We lopen langsheen de Schelde.  De langgerekte kaaien waar we zo meteen half wedstrijd zijn.

 

 

Ik krijg een eerste dreun.  Met een trage kilometer tot gevolg: 4 min 33s.  Kilometer 8, quasi halfweg dus, wordt gehaald na 32 minuten en 41 seconden.

 

 

Verder langs de kaaien, waar het publiek rijen dik staat.  Je loopt als het ware door een tunnel van mensen, een tunnel van lawaai en aanmoedigingen.  

 

 

Bandjes spelen langs de kant, het is één groot feest.  Antwerpen maakt van de Ten Miles een onvergetelijk feest.  De mensenmassa stuwt je verder.  De doortocht door het historische hart van Antwerpen is het mooiste stuk van de omloop.

 

 

Ik maal een sterke kilometer af, 4 minuten en 2 seconden.

 

id555344-hul-2406-jpg-468x470.jpg

 

 

Op kilometer 9, bevoorrading.  Opnieuw zoek ik verkoeling met het nodige water.

 

 

We draaien rechts, naar de Sint-Pietersvliet.  Kasseien vermijden door rechts de goot op te zoeken.  We lopen op een lang gerekt lint.  Af en toe maken lopers de oversteek naar de andere kant.  Iedereen volgt slaafs.

 

 

Verder naar de Sint-Katelijnevest (kilometerpunt 10 na 41 minuten en 1 seconde) en dan knallen we de Meir op.

 

id555375-hul-2532-jpg-230x230.jpg

 

 

Vreemd genoeg vind ik hier een tweede adem.  De kilometer tussen Meir en Italiêlei overbrug ik, gedragen door de aanmoedigingen van bekenden tussen het publiek, op amper 3 minuten en 46 seconden.  

 

 

 

Italiëlei naar de Paardenmarkt, opnieuw bevoorrading.

 

 

Hessenplein, kilometer 12 reeds (4m10s).  Het schiet goed op.  Ik begin het toch behoorlijk lastig te krijgen.

 

 

Mijn pees in de linkervoet, die tijdens de aanvangskilometers toch wat zeurde, schreeuwt inmiddels om genade.  

 

 

Ik ben een woord vergeten in vorige zin, waarvoor mijn excuus.

 

 

Mijn pees schreeuwt inmiddels VRUCHTELOOS om genade.

 

 

 

Nog maar 4 kilometer.  

 

 

We gaan nu toch niet beginnen plooien?  

 

 

Dat dacht ik niet!

 

 

Via de Ankerrui draaien we 180° naar de ultieme confrontatie van de dag: de vlijmscherpe scherprechter van de Antwerp 10 Miles: de Waaslandtunnel aka de Konijnenpijp.

 

id555377-hul-2547-jpg-468x470.jpg

 

 

Hier begint het feestje pas echt.

 

Eerst voorzichtig bergaf, niet te zot, hou die paarden in bedwang, maar vervolgens gaan we helemaal loos bergaf, gooien alle troeven op tafel.

 

 

Eindeloos diep gaan we de tunnel in.  Dan valt het met een klap stil.  We lopen vlak.

 

id555412-hul-2614-jpg-468x470.jpg

 

Maar dan begint pas de ultieme marteling.  

 

 

 

Het wegdek begint opnieuw op te lopen.  

 

 

De eerste meters zijn nog te behappen, maar nadien gaat het crescendo.  

 

 

Er gaat een kreun door het peloton lopers om mij heen.

 

 

Klimmen, beulen, zwoegen, werken, zweten, hijgen, ....

 

 

De hartslag kleurt donkerrood.  Ik hoor mijn hart als bezeten bonken in mijn slapen.  Ik ben te kapot om ook maar een chrono in het oog te houden.

 

 

Overleven is nu het enige wat telt.

 

 

De schade beperken.

 

id555416-hul-2618-jpg-230x230.jpg

 

En naar dat vierkantje licht lopen op het einde van de tunnel, en liefst zo snel mogelijk.

 

 

Dat vierkantje fixeren, dat maar tergend langzaam groter wordt.  

 

 

 

Ik sterf niet alleen.

 

 

Rondom mij vallen lopers stil, haken af, beginnen te wandelen.

 

 

Nooit ofte nimmer.

 

 

Blijven lopen, al ontploft alles, al branden mijn kuiten helemaal af, ik geef niet af.  

 

 

Dit is beenhard.

 

 

En dan, eindelijk, de tunnel uit.

 

 

Maar de klim strekt zich nog wat treiterend verder voor mij uit.

 

 

En dan is het terug vlak.

 

 

Ik ben helemaal opgebrand.  En de klok tikt genadeloos verder.

 

 

 

Ga ik de 1 uur 9 minuten van vorig jaar überhaupt wel kunnen verbeteren?

 

 

Ik sleep me verder.

 

 

 

Dead man running.

 

 

 

180° bocht.  

 

 

 

De laatste rechte lijn.  

 

 

id556469-10m13-164404-2223039-jpg-960x700-n.jpg

 

En na 1 uur 8 minuten en 19 seconden, passeer ik, helemaal gesloopt, de finishlijn, op plaats 711.

 

 

41 seconden beter dan vorige editie, 109 posities beter dan vorig jaar. 

 

 

 

Ik sta stil, na 16 razende kilometers.  

 

 

Ik ben kapot.  

 

 

En toch gelukkig.  

 

 

Helemaal leeg.  

 

 

En propvol indrukken.

 

 

De wedstrijd raast nog na in mijn lijf, o bitterzoete pijn.  

 

 

De wedstrijd raast nog na, in mijn geest.

 

 

Mijn lijf is beurs gebeukt; ik weet niet of er schade is, alles voelt aan alsof het definitief kapot is.  

 

 

 

De pees zeurt, mijn rug klaagt, mijn voeten branden, mijn hamstrings kreunen.  

 

 

Maar ik zou het voor geen geld willen missen.

 

 

Ik grijp naar drank, verorber alles wat eetbaar is.

 

 

Groet bekenden.  Wisselen tijden en stoere verhalen uit.

 

 

Ik haal mijn tas op.  Het is nog behoorlijk rustig aan de tassenstand.  Ook in de omkleedtent is er nauwelijks volk.  

 

 

Namijmerend over de belevenissen van de dag, berg ik mijn wedstrijdschoenen op, schud de natte loopkledij van me af en trek droge, warme kledij aan.

 

 

Ik voel een zalige gloed bezit nemen van mijn lijf.  

 

 

Het feest is nog niet voorbij!  

 

 

Onderaan in mijn rugzak vind ik nog een verdwaald pakje koekjes (mijn honger was groter dan mijn bezorgdheid over de twijfelachtige houdbaarheidsdatum).

 

 

Ik vlij me neer op de grote grasvlakte aan de kleedtenten.  

 

 

Ik sluit mijn ogen en geniet van de weldadige warmte van de zon.  

 

 

Om mij heen hoor ik mensen bellen, mensen kakelen.

 

 

Ik hoor hoe de omroeper de BV's aanmoedigt die de finish halen, hoor hoe de Antwerp Marathon en 10 Miles uitgroeit tot de grootste loopwedstrijd van Antwerpen, Vlaanderen, België, en bij uitbreiding de beschaafde wereld.

 

 

Ik laat het allemaal over me heen gaan.

 

 

Ik geniet.

 

 

*****

 

 

 

En de vrienden van de atletiekclub druppelen binnen.  Met edelmetaal rond de nek.

 

 

We besluiten naar huis te gaan.

 

 

Helaas zijn er nog wel een slordige twintigduizendmiljard mensen die dat op krek hetzelfde moment willen.

 

 

Het metrostation Van Eeden zit propvol mensen.  

 

 

Die allemaal weg willen.  

 

 

We nemen met z'n vieren de tram richting Zwijndrecht.  Stappen na 2 haltes terug uit en keren dan terug naar metrostration Van Eeden.  We zitten exact met 4 man in de tram.

 

 

Op Van Eeden wordt er dan ongeveer 25 ton aan mensen bijgeladen, en naar schatting 200 kg aan medailles . 

 

 

De tram brengt ons tot aan de auto.

 

 

De auto naar Hoogstraten.

 

 

De fiets naar huis.

 

 

*****

 

 

Ach, de Antwerp 10 Miles.  

 

Het begint allemaal wat uit z'n voegen te barsten.

 

 

Maar het blijft een bloedmooie wedstrijd.

 

Met een uitdagend parcours.

 

En een puike organisatie.

 

 

 

*****

 

 

Maandag 22 april 2013.

 

The day after.

 

Wat moe, maar geen schade.

 

 

Ik ben een beetje triest.

 

Zo'n onbestemd gevoel.

 

Dat het allemaal weer voorbij is.

 

Brrrr.

 

Dat de 20 Km door Brussel nu maar snel komt!

 

 

 __________________

Foto's: Frank Tilburgs, DVV Running Tour, Het Nieuwsblad, Gazet Van Antwerpen.

 

21:12 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dank je weer voor het verslag Mark! Nu weet/ervaar/voel ik helemaal wat ik gemist heb, maar volgend jaar ben ik er weer bij op de 10 mijl. Ook al barst het uit z'n voegen, het blijft geweldig.

Gepost door: Geertje | 24-04-13

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar