02-04-13

Elementary, dear Watson.

Elementary, dear Watson. 

 

 

 

 

Paaszaterdag

 

 

Deze nacht kreeg ik, terwijl ik koortsig droomde van Goedele Wachters, een SMS.

 

Normaal stomp ik dan meteen mijn vrouw wakker, want meestal is zij het die vergeet haar GSM af te zetten.

 

 

Nu was ik het.

 

 

Het bleek een SMS te zijn van mijn vriend en loopkompaan Frank.

 

 

Sympathieke gast, daar niet van, en hij mag me altijd SMS’en, graag zelfs, maar als het even kan niet nét wanneer ik met Goedele Wachters, heum….  ….dinges….   …hoe moet ik dit uitdrukken zonder schabouwelijk taalgebruik; laat me volstaan met te zeggen dat Goedele niet in staat was om een nieuwsbericht voor te lezen, zeg maar, verre van.

 

 

 

Enfin, een SMS in het midden van de nacht.

 

Van Frank.

 

Om 10 voor acht ’s morgens.

 

 

 

In een duister verleden, toen ik nog student was, kwam ik rond dat uur meestal naar mijn kot gewaggeld, groette de vuilnisman van dienst, warmde nog wat van die onvreetbare oplosnoedels op, en viel dan vervolgens  aan mijn bureau in slaap terwijl de noedels afkoelden, zoiets.

De cafébaas van mijn stamcafé The Seven Oaks te Leuven, God hebbe zijn ziel, vroeg me ooit eens, terwijl we samen de kroegdeur achter ons sloten, of het niet zinvol was om mijn kot ’s nachts te verhuren.

 

 

"Je bent er toch nooit", zei hij.

 

 

Hij had wel een punt.

 

 

Sommigen studeren aan de universiteit.

 

 

Anderen aan de universiteit van het leven.

 

 

Ik heb gestudeerd aan de universiteit van het nachtleven.

 

 

 

*****

 

 

 

Enfin, een SMS, in het midden van de nacht.

 

Van Frank.

 

 

Trouwens, die nachtbrakerij blijkt verschrikkelijk erfelijk te zijn.  Koester je als ouder nog de ijdele hoop dat je kinderen de talenten van de moeder zouden erven, neen, blijken ze enkel de niet zo fraaie eigenschappen van hun vader in hun DNA mee te dragen.

 

 

Zo vond ik deze ochtend, na gewekt te zijn door de SMS van Frank uit een droom waarin Goedele Wachters méér dan haar handen vol had, in de keuken de resten van het klein hongerke dat Kind 1 deze nacht/ochtend (pakweg een halfuurtje voor de SMS van Frank) heeft gehad. 

 

 

Ik beschrijf de ravage in de keuken even:

 

  • de schil  van een banaan,

 

  • een leeg potje garnaalsla,

 

  • een lege bus fruitsap,

 

  • een lege fles cola light,

 

  • twee wikkels van wafels van het merk Penny (die kopen we omdat ik een onvoorwaardelijke fan ben van Penny van The Big Bang Theory, eigenlijk meer van Sheldon, maar daar bestaan geen wafeltjes van),

 

  • een leeg bordje waarop tot gisteravond een stukje gebakken chipolataworst had gelegen (uitgerekend die worst die ik met mosterd had willen opeten vandaag, maar dankzij Kind 1 pak ik godverdomme weer naast die worst  – wat niet te zeggen viel van Goedele Wachters in die droom van daarnet, u weet wel, die droom die gestoord werd door de SMS van Frank). 

 

 

 

Garnaalsla met banaan, Jeezus, hoe zwanger ben je dan?

 

 

 

Nu ja, Kind 1 heeft binnenkort een diploma, dus wat zeuren we?

 

 

Neen, zeuren, dat hoeft niet, maar ik had toch graag geweten wat Goedele nog allemaal….    …maar ja, toen kwam er die SMS van Frank.

 

 

Ja, ik begrijp dat u, beste lezer, ook wel wil weten hoe zich dat allemaal verder zou ontwikkelen, met Goedele Wachters en zo, ze had tussen haakjes de bottekes van Katleen Cools aan en iets wreed doorschijnend met luipaardprint.  Een maatje te klein ook, wat het allemaal nog wat spannender maakte.

 

 

Miaauwkes, om maar meteen een groot filosoof te citeren.

 

 

Maar ja, toen kwam die SMS.

 

Van Frank.

 

Om 7u50.

 

En daar stond het volgende in te lezen....

 

 

***** 

 

 

 

Nu ik er nog eens over nadenk; erfelijk belast; dat valt op de keper beschouwd allemaal nog relatief goed mee. 

 

 

Buiten die paar slechte kantjes die ze van mij hebben, zijn mijn kinderen goed op weg om het te maken in het leven (een eigenschap die in mijn familie vreemd genoeg telkens één generatie weet over te slaan). 

 

 

Dat ze zo goed terechtkomen, is omdat wij niet van die ouders zijn die enorme verwachtingen van hun kinderen stellen, of hun eigen dromen projecteren in hun kinderen (en nu gaat het even niet over Goedele Wachters).

 

 

Sommige ouders gaan daar overigens veel te ver in.  Zo ken ik mensen waarvan de kinderen vlekkeloos diploma’s opstapelen, die, godbetert, maar liefst onderscheidingen halen aan de universiteit (ik haalde er hoogstens zelfvoldoening), die carrière maken, ambities koesteren en zo.

 

 

Wat een afgrijselijke schande is me dat!  Kinderen die advocaat worden, of dokter, daar schaam je je toch dood voor.  Ik zou in elk geval niet meer onder de mensen durven komen.

 

 

Enkele weken geleden had ik toch zo’n schrikmoment (vergelijkbaar met het moment dat er tijdens een entente met Goedele Wachters een SMS binnenloopt) toen Kind 1 aan het middagmaal (voor Kind 1 is het ontbijt een puur theoretisch begrip) plots te kennen gaf een welomschreven ambitie te koesteren.

 

 

 

BEIKES!

 

 

 

De rest van het verhaal heeft even op zich laten wachten (mijn vrouw moest me eerst middels het Heimlichmanoeuvre weer bij bewustzijn brengen).

 

 

Bleek dat Kind 1 de brandende ambitie heeft om een boer te laten in de Grotten van Han, gewoon om eens te horen wat voor een echo je dan krijgt.

 

 

Ik hoor u al denken:

 

 

Nou, nou, nou, is dat het maar?

 

 

Dan moet ik u helaas streng tegenspreken.

 

 

De boeren die Kind 1 laat zijn légéndàrisch. 

 

 

Episch!

 

 

Wij hebben tijdens het middagmaal wel eens diepzinnige gesprekken over de brede betekenis van de libretto’s van Beethoven, het komt in de beste families voor, maar  wanneer Kind 1 uitgerekend dan een boer laat, gebeurt het wel eens dat we nadien niet eens meer weten waarover het gesprek ging, terwijl de kalk van het plafond naar beneden kringelt.

 

 

Moest God ooit eens verlegen zitten voor een soundtrack die past bij de Apocalyps (Hem kennende zou Hij aan Wagner denken, de Götterdämmerung, mwah, iets te voorspelbaar naar mijn smaak), wel dat Hij dan eens Kind 1 vraagt een paar boertjes te laten.  Het is maar een idee.

 

 

We hebben getracht een exemplaar van een boer van Kind 1 te filmen met de GSM (kwestie van het op Youtube te kunnen zetten, want u gelooft het toch weer niet), maar de geheugenkaart van 32 Gigabyte was al helemaal volgeboerd toen Kind 1 nog maar aan het voorspel was begonnen (waar Goedele Wachters tussen haakjes al vér voorbij was, toen daarstraks die SMS van Frank binnenliep). 

 

 

Boeren dat Kind 1 kan laten?

 

 

Onvoorstelbaar.  Dat moet ergens een medische afwijking zijn.

 

 

Kind 1 is actief in het plaatselijk jeugdcafé.  Zware verantwoordelijkheden zoals pinten tappen en zuipen, u bent wellicht ook jong geweest.

 

Zelfs daar, waar ze toch enige ervaring hebben met fors boeren na het nuttigen van bijvoorbeeld een Tripel Karmeliet, zijn ze van hun melk telkens Kind 1 een boertje laat.

 

 

Laatst liet er iemand een boer van het kaliber:

 

 

Geef die boer een stoel. 

 

 

Niemand reageerde, tot verbijstering van de boerlater.

 

 

De jongeman in kwestie merkte ietwat verongenoegd op dat hij te weinig appreciatie kreeg voor zijn boergeluid, waarop hij volgend laconieke antwoord kreeg van de stamgasten:

 

 

Wij zijn de boeren van Kind 1 gewoon. 

 

 

Die van u zijn belachelijk.

 

 

En u bent lelijk.

 

 

 

Enfin, Kind 1 heeft dus blijk gegeven van een gezonde vorm van ambitie, eentje waarvan ik als trotse papa toch ontroerd een traantje heb moeten wegpinken, ik ben niet te beroerd om dat toe te geven.

 

 

Dus, zodra dat rapport van het stabiliteitsonderzoek van de Grotten van Han binnen is, zijn we weg.

 

 

***** 

 

 

Goed, waar was ik?

 

 

Ach, had ik al verteld dat ik deze ochtend een SMS kreeg?  Om 7u50.  Van Frank. 

 

 

Iedereen in mijn omgeving weet dat ik pas omstreeks 10u30 aanspreekbaar word, en dan nog....

 

 

Dus  dacht ik eerst nog: dit kan onmogelijk voor mij zijn.

 

 

 

Doet me trouwens denken aan een anekdote met Kind 2.

 

 

Ik heb twee totaal verschillende kinderen. 

 

 

 

Mijn vrouw trouwens ook, hoe toevallig is dat?

 

 

Wel gemakkelijk om ze uit elkaar te houden, dat wel. 

 

 

Kind 1 is lang en smal.  Kind 2 niet.

 

 

 

Kind 1 is iemand die zijn eigen centen uitgeeft en daarover lang wikt en weegt.

 

Kind 2 niet.  Kind 2 geeft mijn geld sneller uit dan de snelheid van het licht. 

 

Kind 2 heeft een enorm gat in zijn hand (wat altijd beter is dan andersom – en u kennende verwacht u hier weer iets in de sfeer van Goedele Wachters, neem ik aan, maar tja, die SMS van Frank besliste daar nét even anders over).

 

 

Enfin, Kind 1 werkt graag voor geld. 

 

Kind 2 ontvangt graag geld zonder er iets voor te doen (hij moet de politiek in, dat moet; PS, vermoed ik).

 

 

Nu had ik een paar weken geleden, tijdens die verdwaalde week lente (na 6 maanden sneeuw, en nadien opnieuw wat kouder en nog meer sneeuw), een paar boompjes gesnoeid in de tuin. 

 

In een overdreven optimistische vlaag van opvoedkundige verstandsverbijstering dacht ik: laat ik Kind 2 de waarde van het geld eens leren kennen.

 

 

Ik roep Kind 2 en zeg hem, terwijl ik naar een hoop takken wijs:

 

 

"Als je de takken op een hoop gooit, dan kan je wat extra zakgeld verdienen…"

 

 

 

Kind 2 kijkt me aan alsof ik daarnet feestelijk in mijn broek gescheten heb en zegt:

 

 

 

Vergis jij je niet van Kind?

 

 

 

Waarop hij zich omdraait en verontwaardigd terug naar binnen beent, verwarming op, TV aan.

 

 

Moest ik dat vroeger mijn ouders hebben aangedaan, dan zaten mijn tanden al door mijn lip.

 

 

Tja, kinderen.

 

 

***** 

 

 

Goed, dus die SMS van Goedele, heum, neen, Frank.

 

 

Om 7u50. 

 

 

Pas op, en dan mag ik me nog gelukkig prijzen dat het nog nipt winteruur was!  Ah ja, stel je voor dat het een dag later was, dan was het in werkelijkheid 6u50. 

 

 

Dan had ik samen met Kind 1 bananen met garnaalsla kunnen eten.

 

 

Trouwens, Kind 1, als je dan toch zonodig ’s nachts de ijskast moet leegvreten (wij noemen Kind 1 ook wel eens “onze rat”), kan je dan de broodzak iets beter sluiten?  Het leek wel alsof de boterhammen al geroosterd waren deze ochtend. 

 

 

Want we zaten vrij vroeg aan het ontbijt, en dat was allemaal het gevolg van een SMS van Frank, mijn loopkompaan.

 

 

Ik lees de bewuste SMS even voor. 

 

 

Een secondje, ik zoek mijn leesbril.  Twee heb ik er.  En nooit is er een binnen handbereik.

 

 

Ik moet me tussen haakjes de gewoonte aankweken een leesbril mee te nemen naar de supermarkt.  Zo stond ik vorige week met een pak kalfsgehakt in de hand, vruchteloos te pieren hoeveel gram er in zit.  Breng ik het etiket op leesafstand, dan zijn de lettertjes één grote blur.  Wanneer ik het te lezen spul verder van me weg hou, dan zou ik het kunnen lezen, moesten die lettertjes zo verdomd klein niet zijn.

 

 

 

 

Tja, en wanneer de omstandigheden slecht zijn, kan een visuele vergissing snel gemaakt zijn.

 

 

Zo hebben we een paar weken geleden met atletiekclub AVN een avondtraining in de duisternis en kou afgewerkt (ik kan me nu niet voor de geest halen of het toen sneeuwde, dat zou best wel eens mogelijk kunnen zijn, want ik meen me te herinneren dat het vorige herfst, deze winter en lente sporadisch durfde te sneeuwen).

 

 

Een looptraining door de straten van mijn thuisstad, in lusjes, met versnellingen.

 

 

Iedereen is goed ingeduffeld, mutsen en handschoenen, lange broeken en dikke vesten.

 

 

Frank, mijn loopkompaan die niet kan verdragen dat ik actief droom van Goedele Wachters, is getrouwd met Hild. 

 

25 jaar inmiddels. 

 

Dat schiet goed op, zeg maar.  

 

Vroeg zelfs om een feestje....

 

 

Frank heeft de dubieuze gewoonte om Hild, telkens hij haar dubbelt op een training, een tikje op het achterwerk te geven, een soort gebaar van tederheid en diepgewortelde affectie (Goedele heeft het graag iéts ruiger, enfin, dat dénk ik toch, maar een SMS stoorde….).

 

 

Dus, Frank is bezig met het dubbelen van trage lopers M/V en ziet plots zijn vrouw voor zich uit lopen.

 

 

Bij het passeren geeft hij haar met de vlakke hand een ferm nagalmende pets op de derrière, vindt dat hij dit naar algemene tevredenheid heeft afgewerkt en loopt verder.

 

 

De exacte technische term is:

 

 

Frank slaat een gat.

 

 

En vervolgens nog een, want hij loopt van haar weg.

 

 

 

Wanneer hij echter de volgende straathoek omdraait, kijkt hij plots in het aangezicht van zijn vrouw; diezelfde die hij daarnet gedubbeld én op de bilpartij gepetst heeft.

 

 

Meteen druppelt het besef binnen dat hij daarnet een andere vrouw keihard op de billen heeft gesmakt en dat hij nu snel keuzes moet maken:

 

 

Ofwel keihard zich gaan excuseren.

 

Ofwel keihard weglopen.

 

Ofwel keihard ontkennen.

 

Ofwel keihard de schuld op iemand anders steken (ik voel de bui al hangen).

 

 

Luttele seconden later komt Els de hoek om, met één lichtroze bil (louter een deductie, beste Watson, eentje die niet visueel werd gecontroleerd)...

 

 

Hoe luidt het spreekwoord alweer?  Ach ja.  In het donker zijn alle katjes grijs.

 

 

 

*****

 

SMS dus.

 

Ik lees hem even voor.  

 

 

Waar is mijn GSM?

 

 

Ik ga eerst vragen aan mijn vrouw om naar mijn GSM te bellen, dan vind ik die misschien.

 

 

Over katten gesproken.  

 

 

We hebben een konijn in onze tuin.

 

 

Zwart-wit.  

 

 

Dus geen wild konijn.

 

 

En was iedereen eerst vertederd over het lief, klein, fluffy konijntje, en was Kind 2 al volop in de weer met wortelen hamsteren, dan is die stemming inmiddels wel vlotjes omgeslagen.

 

 

Het konijn is uitgeroepen tot publieke vijand nummer 1.  

 

 

Want het konijn graaft gaten in bloemperken (daar gaan onze overwinterende bloembollen) en graaft putten in mijn gazon dat het een lieve lust is.  

 

 

Moest Geert Bourgeois nog op zoek zijn naar een omgeploegde akker voor een realistische evocatie van de loopgravenoorlog van 14-18, dan ben ik simpelweg bereikbaar per GSM.

 

 

Troelalie.

 

 

Troelalie!!

 

 

Troelalie!!!!

 

 

 

Tiens, mijn GSM gaat af.

 

 

Ergens ten velde.

 

 

Het is niet Geert Bourgeois, maar mijn vrouw, zodat ik mijn GSM kan lokaliseren.

 

 

En alles onderschijten, gewoon niet normaal.  Neen, niet mijn vrouw, of Geert Bourgeois, neen, dat konijn, bedoel ik.

 

 

Overal van die bollekes.

 

 

 

*****

 

 

Goed, dus Frank had een SMS gestuurd.

 

 

 

Weten jullie misschien hoe je een konijn moet vangen?

 

 

Mag je nog zo snel zijn als Usain Bolt, je hebt geen schijn van kans.  Bloedsnel zijn die beesten.  En ze huppelt altijd tot nét achter de haag, zodat ik ze niet met mijn tennisracket kan afserveren....

 

 

Vroeger had ik een loodjesgeweer, zou nu nuttig zijn, maar dat heb ik verkocht aan een Duitse vriend.  

 

 

Een beer van een vent, zat in bewakingsopdrachten.  

 

 

Ik noemde hem The Germinator.  

 

 

Hij heeft een bloedhond die zwaarder weegt dan ik, om maar aan te geven dat je daarmee niet in discussie wil gaan.

 

 

Dus dat konijn.

 

 

 

Ik heb inmiddels een redelijk strak plan om dat konijn te vangen.  

 

 

Konijnen lusten wortelen.

 

 

Ik leg een verlengdraad in de tuin, met daaraan gekoppeld mijn bladzuiger, ingeschakeld op de stand zuigen.

 

 

In de zuigmond leg ik een wortel.  Ik stel me strategisch op in de garage...

 

 

Zodra het konijn het hoofdje in de zuigmond steekt om in de sappige wortel te bijten, steek ik de stekker in het stopcontact.

 

 

 

FLOEP!!!!!!

 

 

 

Moet lukken.

 

 

Het is verdorie jammer dat mijn hakselaar niet zuigt, anders zou je nog eens wat zien!!!!

 

 

 

***** 

 

 

 

Goed, waar waren we.

 

 

Ach, ja.  De SMS van Frank.

 

 

Ik heb inmiddels zowaar mijn leesbril én mijn GSM gevonden.

 

 

Wat moest Frank zonodig in het holst van de nacht op SMS zetten?

 

 

Dju, ik heb die SMS gewist.

 

 

Maar ik zal die uit het blote hoofd even reconstrueren; het was iets van volgende strekking:

 

 

Mark, gij vleesgeworden loopschoen,

gij die al 19 keer de 20 Km door Brussel liep,

oh almachtige heraut der Brusselse tunnels,

gij doorluchtige grootheid der Tervurenlaan,

op wiens zwoegende borst dit jaar

het redelijk Keniaans aandoende nummer 264 zal prijken,

ik heb een nederig verzoek.

 

Wilt gij deze gewone sterveling,

hij die het gat slaat van andermans wuf,

leren lopen, naar uw beeld en gelijkenis.

 

Want de marathon van Parijs,

doemt als een schrikbeeld aan de einder,

en ik heb kilometers vandoen.

 

 

 

Een smeekbede waaraan ik, ja ik ben een softie, niet kon weerstaan.

 

En dus trotseerden we  zaterdagnamiddag de gure, snijdende Noordooster en maalden we tot tevredenheid een duurloopje van 1 uur en 25 minuten af. 

 

 

 

Kwetterend als huismussen.

 

 

Maar helaas heb ik nu geen tijd meer, want mijn vrouw roept dat we moeten vertrekken naar een feestje (klaarblijkelijk is het dilemma: Wat doe ik aan qua schoenen, dan toch opgelost geraakt zonder slagen en verwondingen).

 

 

 

Feestje dus.

 

 

Frank en Hild zijn 25 jaar getrouwd.

 

 

Met elkaar!

 

 

*****

 

 

Pasen.

 

 

Bweuuuuk.

 

 

Ik heb gisteren toch weer nét iets teveel gedronken.

 

 

Ik ga wat in de zetel vegeteren en/of Boonen zien vallen.

 

 

Die Sagan kan ook nergens met zijn poten afblijven....

 

2009506426.jpg

 

 

Een Saganeske interpretatie van: Frank slaat een gat....

 

 

 *****

 

 

Paasmaandag.

 

Ik ben ziek.

 

Verkouden.  Keelpijn.  Hoofdpijn.  

 

Dat kan er nog maar bij.

 

 

Vorige week trouwens een compressiekous aan flarden getrokken bij het aantrekken.  

 

Leuk allemaal.

 

 

Zaterdag is er wedstrijd 4 in de Challenge Delhalle, te Wibrin.

 

aff_jo2013_jpg.jpg

 

 

 

 

Met mijn lamentabele luchtwegen en mijn ijle hoofd zal er deze week van trainen niet veel in huis komen....

 

 

Een mens wordt er filosofisch onder.

 

 

 

 

 

 

*****

 

Frank en Hild, véél succes in Parijs.

 

 

Een weekendje in de lichtstad, de stad der geliefden. 

 

 

L' amour en zo.

 

 

Als daar maar geen slechte marathontijd van komt...

 

 

 

15:33 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Garnaalsla, konijnenkeutels, ambities, gatkletserij...je combineert het allemaal moeiteloos in één blog. Waar hààl je het toch allemaal? Opnieuw, as always, schitterend geschreven!

(ben trouwens blij te lezen dat ik niet de enige bent die 's morgens gerust gelaten moet worden)

Gepost door: Sandy | 02-04-13

Reageren op dit commentaar

Dan heb ik het over dat ochtendhumeur, voor alle duidelijkheid ;-)

Gepost door: Sandy | 02-04-13

Reageren op dit commentaar

@Sandy: je kan je niet inbeelden wat ik me allemaal kon voorstellen na je eerste commentaar :-)

Gepost door: Mark | 03-04-13

Hier het "wuf" van dat gat ... goed dat je harder loopt dan ik, anders zou ik de 20 binnenkort niet kunnen uitlopen wegens schokken van het lachen. Schitterend geschreven, blijf lopen, blijf schrijven, zoek alvast een uitgeverij, het nageslacht MOET hiervan kunnen genieten, dit moet een onderdeel worden van de verplichte leeslijst op school, eindelijk eens luchtige lectuur waar je vrolijk van wordt. Knap !

Gepost door: Onsels | 03-04-13

Reageren op dit commentaar

Schitterend! Ik heb alles gelezen met de glimlach op de mond. Opvallend herkenbaar ook.
Hoe zou dat komen? Maar wat zou er gebeurd zijn als Frank die sms niet had verzonden?

Groetjes!

Gepost door: Hild Hillen | 10-04-13

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar