20-03-13

In Charleroi

In Charleroi

 

 

Zaterdag 16 maart 2013.

 

 

6u30. 

 

 

De wekker is er zelf wat beduusd van.

 

 

Van zo vroeg wakker worden, bedoel ik.  

 

 

Mijn vrouw vertrekt vandaag namelijk op weekend, met een paar vriendinnen.  

 

Naar Brussel.  

 

Atomium, Manneken Pis, Mort Subite.

 

 

En dus moeten we vroeg uit de veren.  Helaas ik ook.  

 

 

Omdat mijn vrouw als geen ander beseft dat wanneer de kat van huis is, de muizen op tafel dansen, heeft ze voor mij een paar lijstjes opgemaakt.  

 

 

Het lijstje TE DOEN:

  1. niet vergeten de kinderen wakker te maken,
  2. op min of meer geregelde basis de kinderen eten geven,
  3. droogkast leegmaken, strijk bij strijk leggen, de rest opvouwen,
  4. wasmachine leegmaken en nieuwe droogkast opzetten (OPGELET: die zwarte broek van Kind 2 NIET, ik herhaal, NIET in de droogkast steken, maar open hangen op de draad, dan hoeft die niet gestreken te worden),
  5. de droogkast nadien weer leegmaken, strijk bij strijk leggen, de rest opvouwen,
  6. gaan winkelen in de supermarkt Carrefour (lijstje levensnoodzakelijke levensmiddelen in bijlage 1; voetnoot: als je kiwi's durft te vergeten, dan wurg ik je),
  7. zondag: de weektassen van de studerende kinderen klaarmaken (lijst kleding en voeding in bijlage 2),
  8. en tutti quanti...
 
  
 
Het lijstje TE LATEN:
  1. als je een wedstrijd gaat lopen, denk er dan aan dat je geen 18 jaar meer bent (het is weekend, de kiné pakt de telefoon niet op),
  2. riskeer het niet om twee wedstrijden te lopen dit weekend (straf: zie kiwi's),
  3. als je gaat zuipen, denk er dan aan dat je geen 18 jaar meer bent.

 

 

Mijn vrouw is in de loop der huwelijkse jaren tot het bittere besef gekomen dat ik op vele vlakken tekortkomingen heb, dus acht ze het raadzaam deze lijstjes met mij nog eens mondeling ten gronde te overlopen, je kan tenslotte niet voorzichtig genoeg zijn.

 

 

Het is helaas 6u45 in de ochtend, en die paar hersencellen die bij mij al wakker zijn, denken maar aan één ding.

 

 

Neen, dat niet, viezerikken.

 

 

 

Aan lopen!

 

 

 

Vandaag staat namelijk wedstrijd 3 van de Challenge Delhalle op het programma.

 

 

Heb ik in een vorige bijdrage niet gemeld dat ik de ganse Challenge Delhalle ging lopen?

 

 

Ja, dat heb ik.

 

 

Heb ik toen ook niet gemeld dat ik deze winter ging trainen als een beest?

 

 

Ik pleit schuldig.

 

 

Maar, ach en wee, de weg naar de hel (voor ons lopers is dat de Tervurenlaan, de laatste helleklim van de 20 km door Brussel) is geplaveid met goede voornemens.

 

 

Ik heb getraind als een beest.  Toch ongeveer een maand lang.  Toen begon het weer.  Een reeks lichte blessures zette me terug met beide (manke) voetjes op de grond.  

 

 

4 contracturen in totaal.  

 

 

Ze zorgden ervoor dat ik de cross te Hoogstraten, de Valentijnjogging te Lichtaart en de twee eerste wedstrijden van de Delhalle op mijn buik kon schrijven.

 

 

Tot mijn grote ergernis.

 

 

Maar de laatste weken heb ik terug wat regelmaat in mijn trainingen kunnen steken, wat tot het overmoedige besluit leidde het loopseizoen 2013 officieel in gang te schieten in Châtelineau: la Castellinoise: 14 km knallen!

 

 

recto.jpg

 

 

*****

 

 

Het is inmiddels 7u15 in de ochtend.  

 

 

Vrouw is weg.  

 

 

Rust is terug.

 

 

We vertrekken pas rond het middaguur naar Châtelineau.  

 

 

Ik ploeg me zuchtend en blazend door het lijstje te doen.

 

 

De kinderen wekken kan nog niet.  

 

 

Kind 1 en Kind 2 liggen nog in hun nest te snurken.  

 

 

 

Ze hebben zich gisteren ongetwijfeld weer van hun beste kant laten zien in diverse kroegen (erfelijk belast, u weet wel), dus de kinderen nu wekken is om een dijk van een ochtendhumeur smeken.

 

 

 

De droogkast dan maar.

 

 

De droogkast braakt een tsunami aan herensokken uit.  

 

 

Allemaal zwart.  

 

 

Volgens mijn instructieboekje dien ik die sokken per twee in mekaar te krullen, maar welke sok hoort bij welk ander exemplaar?

 

 

Zoals alle Chinezen op mekaar trekken, zo trekken deze sokken ook allemaal op mekaar.

 

 

Voor iemand die qua puzzelen nooit verder is geraakt dan het wereldrecord wegslingeren van Rubiks kubus, is dit een quasi onmogelijke opdracht.  

 

 

Ik zucht, berust in mijn sombere lot en frommel de sokken maar at random in mekaar, après moi le sokkendéluge!

 

 

Ik haal de wasmachine leeg en zet een nieuwe droogkast op.

 

 

 

Dju, wat heeft een vrouw veel taken in huis....

 

 

 

*****

 

 

8u30.  Ik heb inmiddels ontbeten.

 

 

Met de fiets naar de Carrefour.  In mijn binnenzak: het boodschappenlijstje.

 

 

Onderweg bekruipt me het gevoel dat ik iets fout heb gedaan.  Met een schok besef ik plots dat ik die zwarte broek van Kind 2 wél in de droogkast heb gestoken.

 

 

Om mijn GPS te citeren: Maak een U-turn, indien mogelijk.

 

 

In een rotvaart naar huis.  

 

 

Broek alsnog uit de droogkast gered.  

 

 

OEF!

 

 

Terug naar de supermarkt.

 

 

Met mijn overjas al aan check ik eerst en passant nog snel mijn mails.  

 

 

Beantwoord er enkele, verwijder er veel meer.  

 

 

Onnadenkend tast ik even in de binnenzak van mijn jas.  

 

 

Er zit een of ander papiertje in.  

 

 

Tiens.

 

 

Ik haal het er uit en merk dat het iets van de bank is.

 

 

Ik gooi het achteloos in de vuilnisbak.

 

 

Terug de fiets op, richting Carrefour.

 

 

****

 

 

Carrefour.

 

 

Waar is dat vervloekte boodschappenlijstje gebleven?  

 

 

Broekzakken (4 stuks) afgezocht.  

 

 

Jaszakken afgezocht (3 stuks).  

 

 

In mijn fietstas/boodschappentas gekeken.  

 

 

Heb ik het laten vallen???

 

 

Niet te vinden.  

 

 

Kwijt.  En plots druppelt het besef binnen dat het papiertje van de bank, dat ik achteloos weggooide thuis, aan de achterkant het boodschappenlijstje bevatte.

 

 

Ik zou kunnen terugrijden natuurlijk.

 

 

Neen, dan maar op mijn onfeilbare geheugen betrouwen.

 

 

Wat stond er op dat lijstje?  

 

 

Niet bijster veel.  

 

 

Dat moet toch te behappen vallen.  Ik glimlach even superieur en declameer vervolgens met het nodige dédain:

 

 

 

800 gram gemengd gehakt.

 

Van die yoghurtjes aardbeien, Vitalinea.  Of was het platte kaas?

 

Ajuinen.

 

1 kg appelen Jonagored.

 

Geraspte kaas.

 

Frikadellen.

 

300 gram jonge kaas.

 

 

 

Voilà!

 

 

 

Feilloos dat geheugen.  

 

 

Echt, won-der-baar-lijk.  

 

 

Dat ik daar nooit eerder iets mee gedaan heb, dat blijft toch een mysterie!

 

 

Opgewekt naar huis.

 

 

Het leeuwendeel van het lijstje TE DOEN is afgewerkt.

 

 

Nu volgt de belangrijkste opdracht van deze voormiddag: de outfit bepalen voor de wedstrijd.  Het is koud, enkele graden boven het vriespunt in de Ardennen, en er staat een behoorlijk ijzige wind.

 

De looprugzak wordt minutieus geladen.  Niets wordt aan het toeval overgelaten (geleerd van Els)..  

 

Ik opteer na veel wikken en wegen voor een T-shirt  (in combinatie met van die afrolbare armstukken die wielrenners gebruiken), een driekwartbroek (met compressiekousen aan wordt dat quasi een lange broek) en lichte handschoenen.  Geen muts.

 

Geld, proviand.

 

 

***** 

 

 

 

De verdere voormiddag wordt zoek gemaakt met het afschuimen van het internet en een kopje koffie.

 

 

Rond 11u30 wek ik de kinderen (met de trompet van wijlen mijn grootvader langs moeders kant is het geweldig olifantengeluiden produceren; snijdt door merg en been én geeft elke kater wat meer punch).

 

 

Ik zeg tegen Kind 1 en Kind 2 dat het eten op tafel staat.

 

 

Nu ja, staan, kleine correctie ....

 

 

.....het ligt eerder op de tafel.

 

 

 

In de vorm van één bankbiljet per Kind.  

 

 

Te besteden in een fastfoodtent naar keuze.  

 

 

Ze zullen wellicht opteren om bij de Pakistaan in het dorp, onze hoogstpersoonlijke Apu zeg maar, een broodje gemalen aap met pikante saus te gaan halen, in de volksmond genoegzaam bekend als Kebab.

 

Met de nodige liters bier wordt dat: Kebraak...

 

 

*****

 

 

12u30.

 

De auto in.  

 

Lu, Viv, Frank en uw verslaggever...

 

 

We zoeven naar Châtelineau, een gat in de buurt van Charleroi.

 

Er flitst een flard songtekst door mijn hoofd:

 

 

En de arbeiders zijn moe, in Charleroi. 

En de straten zijn wat grijs, in Charleroi. 
Maar de dagen zijn er goed, in Charleroi. 
Want de mensen hebben tijd, in Charleroi. 

 

Tom Pintens - In Charleroi.

 

 

 

*****

 

 

Ergens rond Waterloo haalt Frank zijn brooddoos boven.  Boterhammen met confituur, een banaan, een chocomelkske in bricverpakking  en...     ... blokjes kaas.

 

 

 

Tussen haakjes: blokjes kaas behoren tot de basisuitrusting van Frank.

 

 

Zonder blokjes kaas kan mijn vriend Frank geen wedstrijden lopen.  Ze zijn als het ware zijn brandstof.  Doen zijn motor branden.

 

 

Op een noodlottige zaterdag was zijn vrouw vergeten kaasblokjes mee te brengen.  Oh, rampspoed!

 

 

 

In minder geciviliseerde huishoudens zou dat aanleiding kunnen geven tot slaande ruzie en/of het betere gezinsdrama.

 

 

Zo niet bij mijn vriend Frank.

 

 

Frank neemt de wagen en rijdt zélf naar de Colruyt.

 

 

En koopt er kaasblokjes.

 

 

 

Geen vuiltje aan de lucht.

 

 

Plots merkt Frank dat de benzinetank van de wagen bijna leeg is.  

 

 

Frank opent de benzinetank.

 

 

Frank tankt.

 

 

Frank neemt zijn creditcard.

 

 

Frank betaalt.

 

 

Frank stapt in.

 

 

Frank rijdt weg.

 

 

 

Frank valt stil.

 

 

Rookwolken.

 

 

 

Bleek dat Frank de verkeerde brandstof had getankt.  

 

 

Takelen, leegpompen, opnieuw tanken,  enfin, in het holst van de nacht kwam Frank thuis, maar...

 

 

 

.....toegegeven...

 

 

  ....mét kaasblokjes.

 

 

Het werden wel de duurste kaasblokjes uit de geschiedenis van de mensheid....

 

 

 

Bij een volgende gelegenheid wil ik u ook graag het verhaal vertellen hoe Frank tijdens één en dezelfde wedstrijd maar liefst acht keer werd voorbij gelopen door zijn eigen vrouw.  

 

Maak alvast mentale notitie van volgende sleutelwoorden:

 

iets verkeerd gegeten,

 

alarm in den darm,

 

acht keer de voering uit zijn darm gescheten.

 

 

Doe me er aan denken dat ik dat bij een volgende gelegenheid in geuren en kleuren vertel....

 

 

******

 

 

We zijn inmiddels in Châtelineau.

 

 

Op de schaal van grootste boerengaten is dit de absolute nummer 1, het  Hol van Pluto.  

 

 

De top 10 van toeristische troeven van dit dorp zijn:

1. de kerk,

2. het monument der gesneuvelden.

 

 

Parkeren.  Slenteren naar de inschrijving.

 

IMG_0049.JPG

 

 De kantine.

 

IMG_0116.JPG

 

Formaliteiten afhandelen en dan op zoek naar een kleedkamer.

 

 

 

De nodige randanimatie: hier in de vorm van heren die hun zak opblazen...

 

IMG_0038.JPG

 

Opwarmen op de piste.

 

castellinoise.jpg

 Van links naar rechts: Lu, Frank en uw dienaar.

 

 

*****

 

 

Het is koud, de poolwind raast over de open vlakte. 

 

De lopers klitten bij mekaar in de startzone, op zoek naar beschutting tegen de koude.  De opeengestapelde kudde houdt mekaar warm.

 

IMG_0125.JPG

 

Chrono's en hartslagmeters worden in aanslag gehouden, er resten ons nog luttele seconden vooraleer de start gegeven wordt.  

 

 

We hebben geen idee wat ons te wachten staat.  

 

 

De lange winter, het dooien van het sneeuwtapijt, het opgehoopte water in de ondergrond zou ons wel eens parten kunnen spelen.

 

 

We wensen mekaar het allerbeste en dan zijn we weg. 

 

 

On y va!!!!

 

IMG_0133.JPG

 

Enkele honderden meters piste, een helling op asfalt, rechts, links en dan meteen het bos in.  Het gaat hier tergend omhoog via een modderig weggetje.

 

 

De longen pompen ijskoude lucht binnen, het tempo ligt véél te hoog.

 

 

De ene dreef volgt de andere boswegel op, de ondergrond is vettig tot drassig.  Het ijswater spat hoog op, de voeten droog houden is een illusie.

 

 

Dan volgt een moordende passage in het bos.  Korte nijdige klimmetjes en afdalingen in enkeldiepe modder.  Het is schuiven van links naar rechts, half struikelend, wanhopig zoeken naar veilige landingsplaatsen. 

 

 

"Dag Mark."

 

 

Het is Frank die me voorbij vliegt en als een volleerde kamikaze naar beneden dendert.  Onvervaard, op volle snelheid, alsof ie op asfalt loopt.

 

 

Ik kan harder, maar ik durf niet.

 

 

En ik zie Frank vlot van me weg schuiven.

 

 

Verder door het bos.  Mijn schoenen zijn onherkenbare modderklompen geworden.  Ik heb ook totaal geen grip. Het beetje reliëf onder de schoenen is volgekoekt met blubber.  Ik schaats als het ware.  

 

 

Schrik.  

 

 

Schrik om te vallen.  

 

 

Schrik om voeten te verzwikken.  

 

 

Overal sneeuwhopen en smeltende sneeuw, bladeren, boomwortels en stukjes rots.  De loopgroeven zijn diepe moddergeulen geworden.  Je hebt soms de keuze om een eigen traject uit te kiezen tussen de bomen.  Geen enkel traject loopt vlot.

 

 

IMG_0286.JPG

 

Op de beter beloopbare stukken zie ik Frank niet eens zo ver voor mij uit lopen.  Ik probeer het tempo op te trekken en schuif weer wat dichter bij.  

 

Eerste bevoorrading op km 3,8.  Oef, terug vaste grond onder de voeten.  Door stelselmatig alle plassen op te zoeken, probeer ik mijn schoenen te ontdoen van modder (ze wegen ook minstens drie keer zwaarder dan normaal).

 

 

Redelijk ijdele hoop.

 

 

We lopen tussen huizen, maar ook hier is het klimmen geblazen.

 

 

En opnieuw het bos in.  Meer van hetzelfde.  Het is om moedeloos van te worden.  

 

Schuiven.  

 

Modder.  

 

Blubber. 

 

Balanceren. 

 

Evenwicht zoeken.

 

 

 

*****

 

 

"MERDE !!!"

 

 

 

Een knallende vloek schalt door het bos.  De loper voor mij stopt bruusk.  Ik merk dat hij zijn rechterschoen kwijt is gespeeld in de modder.

 

 

Tussen kilometerpunt 5 en 6 krijgen we een klim van 560 meter voor de schoenen geschoven.  Het smeltwater loopt hier slingerend tussen bijeen gewaaide bergen sneeuw de helling af.  

 

Het lijkt alsof we door de bedding van een ondiep riviertje lopen.

 

Het ijswater spat kniehoog op.

 

 

Boven gekomen.

 

 

Rechts wacht ons een nieuwe zware passage.  We lopen nu dwars doorheen een veld.  Grote plassen, afgewisseld met zware blubber, die de energie uit de benen zuigt.  Het is ploeteren, ploegen, zwoegen, vloeken.

 

 

Ik merk dat Frank al aan het einde van deze passage is; ik schat dat hij minstens een dikke minuut voor ligt (het is niet gigantisch ver in afstand, maar je hebt behoorlijk wat tijd nodig om dit te overbruggen).

 

 

Het moge duidelijk zijn: Frank terug inhalen zal, behoudens een inzinking van Frank, ondoenbaar zijn.  En zoals ik me nu voel, denk ik dat ik eerder in mekaar zal stuiken.

 

 

Ik blik over mijn schouder en merk dat Rudy, bevriend loper uit Loenhout, op een goeie 50 meter achter mij loopt.

 

 

Zijn oranje shirt verraadt hem.

 

 

Ik krijg meteen een tweede, zware opdracht voorgeschoteld: Rudy afhouden.

 

 

 

*****

 

 

 

Op het einde van de doortocht door de weide is er de 2de bevoorradingspost van de dag.  Ik gris een bekertje water en drink kleine slokjes.

 

Plots bevinden we ons in een merkwaardig landschap.  Een uitgestrekte grindvlakte, vol sneeuw en diepe watergeulen.  

 

 

Je moet er doorheen, je hebt geen keuze. 

 

 

Niet te voorspellen hoe diep de geulen zijn.  Op goed geluk dan maar.

 

 

En weer het bos in.  

 

 

Elke keer denk je dat het ergste nu wel achter de rug moet zijn, elke keer kom je bedrogen uit.

 

 

Ploeteren, schuiven, met doodsverachting jezelf naar beneden gooien.  Mijn voetzolen doen pijn van de landingen op de geaccidenteerde ondergrond.

 

 

Een lange klim doorheen een dikke laag, vale sneeuw.  

 

 

Kilometer 8: opnieuw het bos in, het domein van de Abdij van Soleimont.

 

IMG_0305.JPG

 

Het telkens wisselende tempo, het telkens terug relanceren, de onstabiele ondergrond, het constante gestress, het focussen op de ondergrond, begint langzaam door te wegen.

 

En elke modderzone zorgt dat Rudy dichter in mijn buurt komt.

 

IMG_0311.JPG

 

 

Laatste bevoorrading op 9,3 km. 

 

 

Ik besluit geen bekertje te nemen.  Bekertje nemen en drinken zorgen er telkens voor dat ik even vertraag.  Dat kan ik me nu niet permitteren....

 

IMG_0372.JPG

 

 

Nog een kleine 5 kilometer te gaan.

 

De laatste boszone heeft nog een paar akelige verrassingen in petto.

 

 

Korte afdalingen, gevolgd door ijzingwekkend stijle modderhellingen omhoog.  

 

 

Ik geraak niet op de helling!  

 

 

Mijn modderklompen schuiven onder me weg en ik sta plots verkrampt stil, te balanceren.  

 

 

Het is ofwel terug naar beneden kukelen, ofwel plat op de buik gaan.  

 

 

De enige houvast is een rood-wit plastic lint rechts van mij.  

 

 

Ik grijp het vast, maar weet dat ik hier niet met mijn volle lichaamsgewicht aan kan gaan hangen, want dan knapt het kapot.

 

 

Ik trek me voorzichtig op, zie het lint tergend langzaam uitrekken, en met kleine stapjes geraak ik tot boven op het bergje gesukkeld.

 

 

Rudy valt me meteen in de nek (zijn trailschoenen hebben wél grip).

 

 

*****

 

 

Het ergste is nu wel voorbij.

 

 

De laatste kilometers krijgen we nog een passage over hobbelige kasseien.  Ik trek nog één keer alle registers open, en merk dat het oranje shirt terug moet lossen.

 

 

Bergaf gaat het, razendsnel, naar Châtelineau.

 

 

In het dorpje krijgen we nog één laatste fikse kuitenbijter, op asfalt, voorgeschoteld, waarna we de piste opdenderen en finishen.

 

 

Frank zet een formidabele prestatie neer en wordt daarvoor beloond met een score boven de magische kaap van 800 punten.  Rudy, naar eigen zeggen nog niet top, is absoluut een te duchten concurrent.  En ook Lu is verbazingwekkend goed op dreef.  

 

 

Frank: 1u 4m 37s, pos. 50, 21ste veteraan 1;  13,45 km/u, 816 punten

Mark:  1u 6m 29s, pos. 73; 19de verteraan 2; 13,07 km/u, 763 punten

Rudy:  1u 6m 51s, pos. 76, 30ste veteraan 1:  13,00 km/u, 754 punten

Lu:      1u10m52s, pos.120, 33ste veteraan 2: 12,25 km/u, 648 punten

 

 

*****

 

 

De gladiatoren verzamelen.  

 

Moe, hondsmoe.

 

Maar onze Waalse vrienden verzorgen de atleten goed.  

 

 

Er is warme, mierzoete thee, cake, wafels, chocolade, rozijnen, banaan, sinaasappel, water à volonté.

 

 

We wisselen indrukken uit en vertellen indianenverhalen over valpartijen, verloren schoenen, plastic linten, een loper die uitschuift en tegen een boom knalt, het ongenadige parcours, water, sneeuw, ijs en wind....

 

 

Die ijskoude wind koelt ons echter razendsnel af.  

 

 

We besluiten de bagage op te halen en ons om te gaan kleden.

 

 

****

 

 

Het is een chaos in het schoollokaaltje dat dienst doet als kleedkamer.  

 

 

Een modderballet van vuile loopkleding, bagage, handdoeken, vieze kousen,  loopschoenen vol blubber en naakte, harige venten. 

 

 

De douche is buiten.  

 

 

In een tentje dat allesbehalve winddicht is.

 

 

Er staat een brander die de tent moet verwarmen.

 

 

Als je vlak voor de brander staat, wordt het haar van je benen geschroeid.  

 

 

Zet één stap opzij en je ballen vriezen er af.  

 

 

 

Naast de tent liggen bergen opgehoopte sneeuw.  Het smeltwater loopt over onze voeten weg.

 

Er druppelt water uit de douchekoppen.  Bloedheet.  Je kan er niet onder blijven staan. 

 

 

Geluk is: poedelnaakt bij 3° Celcius, met je blote voeten in smeltende sneeuw, in een door de wind wapperende open tent in Châtelineau staan.  En shampoo die prikt in je ogen.

 

 

Ach, hoe mooi is dit allemaal.  

 

 

*****

 

 

We kleden ons snel aan, eten en drinken nog wat.  

 

Het lotje van de tombola levert uiteraard niets op.

 

We vertrekken huiswaarts.  

 

Bon Jovi.

 

In de auto voel ik mijn ganse lijf verkrampen.  

 

 

Mijn voeten zijn beurs gebeukt. 

 

 

De vermoeidheid neemt het over.

 

  

 

******

 

Zaterdagavond.

 

 

ik zit in Café de Rijkswacht.

 

 

Ah ja, de kat is van huis.  

 

 

Ik ben bezig met het afwerken van het lijstje TE LATEN.

 

 

 

 

*****

 

 

 

 

En toen werd het zondag.

 

 

Ik ben geradbraakt.

 

 

Mijn lijf protesteert.  Mijn kuiten zijn opgebrand, mijn borstspieren doen pijn van het jagend ademhalen. 

 

 

I'm too old for this shit.

 

 

Om 11 uur is er de Kloosterrun te Meer.

 

 

 

 

*****

 

 

 

 

8 uur.

 

 

Ik zit aan het ontbijt.

 

 

Hoewel ik me voorgenomen had om deel te nemen aan de Kloosterrun, neem ik het verstandige besluit om niet mee te lopen vandaag. 

 

 

Kwestie van de oude knoken wat rust te gunnen.

 

 

Ik ben trots op mezelf (wat ook geleden moet zijn van, heum, even kijken.....    ..... 1983).

 

 

 

*****

 

 

 

9 uur.

 

 

Ik kan natuurlijk altijd gaan kijken naar de Kloosterrun.

 

 

Ah, ja!

 

 

 

 

*****

 

 

 

9 uur 30.

 

 

Stel dat ik nu eens op mijn gemak de Kloosterrun loop, kwestie van de verzuurde benen wat los te lopen.

 

 

Ik ben er zeker van dat dat zinvol is.

 

 

De rugzak wordt geladen.

 

 

 

*****

 

 

10u59.

 

 

Ik neem me voor om de 10km500m tegen duurlooptempo (11km/u) af te haspelen.

 

 

 

 

*****

 

 

11u.

 

 

Start van de Kloosterrun.

 

 

 

*****

 

11u45m18s.

 

 

Finish op plaats 19. 

 

 

45 min  en 18 sec over 10 km 500. 

 

 

Zéér teleurstellend.

 

 

Maar, het lijstje TE LATEN  is ook afgewerkt!

 

 

*****

 

 

 

12u30

 

 

 

 

SHIT!!!!!!

 

 

 

 

IK HEB GEEN

 

 

KIWI'S GEKOCHT!!!!!!
 

22:15 Gepost door Mark | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

In de eerste plaats gun ik jou je loopervaringen natuurlijk, maar ik weet nu ook dat je alleen schrijft als je loopt. Dus Mark, aub, wees voorzichtig met die ouwe knoken. Hou dat lijf heel zodat je kan blijven lopen EN dus ook schrijven. Ik heb weer ontzettend genoten en gelachen! Keep up the good work!

Ik kijk uit naar het "sappige" verhaal van Frank die 8 keer door Hild werd voorbijgestoken :-)

Gepost door: Sandy | 20-03-13

Reageren op dit commentaar

@Sandy: Mark dènkt dat hij daar alles van weet, maar dat is maar schijn hoor! En de verhalen die hij daar over heeft gehoord, zijn sterk overdreven! ;-)

Het verhaal van de kaasblokjes is, spijtig genoeg, wél waar. :-(

Gepost door: Hild Hillen | 21-03-13

Reageren op dit commentaar

Mark, om toch die allerlaatste goeie punten te scoren bij je lieftallige echtgenote : het groententuinhuisje op den Aard is alle dagen van de week open, zelfs 's nachts kan je daar langsgaan voor overheerlijke kiwi's !!

Gepost door: Els Van der Kaa | 21-03-13

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar