20-01-13

Dag vreemde man

Dag vreemde man.

 

Waarde vrienden, lopers, gezellen van de loopsloef, inmiddels is 2012 hoogstens nog een vage, traag wegdeemsterende herinnering. 

 

Maar als er ooit een jaar aanspraak mag maken op de twijfelachtige eretitel annus horribilis, laat het dan in godsnaam 2012 zijn. 

 

2012 draagt voor altijd die wrange nasmaak van hielspoor en een nooit stoppende trein van blessures met zich mee, een Paternoster van scheurende hamstrings, knappende pezen en stomweg verzwikte poten. 

 

Aan teleurstellingen geen gebrek, aan zure oprispingen nog minder. 

 

2012 was erg bitter.

 

Bespaar me het terugblikken op wat is geweest, ik kan het niet.

Vergeef me deze zwakheid. 

Ik smeek het u.

 

 

*****

 

We hebben de jaarwende dan maar fluks weggespoeld met koel parelende cava, kurkdroge wijn en weemoedig tranende spiritualiën.  Het gezelschap op de meest kunstmatige avond van het jaar was uiterst twijfelachtig van allooi, frivool en erg speels van geweten.  Duitse TV-zenders zorgden voor het juiste kader van hoempamuziek en schaars geklede vrouwen met pluimen in hun gat. 

 

De avond vorderde gestaag, ging ongemerkt over in de nacht. 

 

Het broederschap barstte alras uit in burleske zangstonden, zo wil de traditie het, zo wil ik het.  U kent het wel, drank in de man, wijsheid in de kan.

 

Er mogen ten slotte  nog enkele zekerheden zijn in dit aardse tranendal.  

 

We hebben geklonken op de ondergang van dit  Avondland, de teloorgang van het Westelijk halfrond, de implosie van de monetaire unie, de erfelijke monarchie en de markteconomie. 

We hebben een heildronk uitgebracht op  de instorting van het vuige kapitalisme, het populisme, het loftsocialisme, elke vorm van godsdienstig fundamentalisme, nationalisme, libertijns liberalisme en de netvergoedingen voor de zonnepanelen. 

We hebben het glas geheven op de splitsing van Higgs-deeltjes, van gerechtelijke arrondissementen, van BHV, het koninkrijk België en de plantentuin van Meise. 

We hebben getoost op het failliet van de politiek, het bankroet van de begrotingen en dat van de bancaire sector, de verliezen van Dexia en de bonussen van de doodgravers van de economie. 

We rijden nooit meer met een Ford en kopen nooit meer een plastic polsbandje van Livestrong.

En dat die Maya's er ook nog eens ferm naast zaten, was misschien wel de grootste tegenvaller.  Stond er eindelijk nog eens iets spannends op de kalender wat geheid de geschiedenisboeken zou halen, pakken we ook daar weer naast.

 

De kelk moest leeg.

 

De laatste uren van 2012 tikten weg, voor eeuwig de vergetelheid in. 

 

De ondraaglijke pijn van het zijn verdronken we, vakkundig.   

 

Katers, nederigheid en schuldgevoel waren ons deel.

 

Een duivelse, maar o zo vertrouwde cocktail. 

 

Ach,  laat ik het zo stellen, 2012 was een wild beest, een beest dat ik niet kon temmen.  

 

 

*****

 

 

2013.

 

 

En plots daagde het besef...

 

Geen onnozele goede voornemens, neen....

 

Ik gooi het roer helemaal om.  Radicaal.

 

Vanaf nu gedaan met die vaste patronen, dat vastgeroest zitten in die waanideeën. 

 

Neen, begot!

 

Neen, ik ga het allemaal anders aanpakken. 

 

Drie keer per week diezelfde duurloop aan datzelfde kwakkeltempo, op zoek naar de volgende contractuur of verzwikking? 

Altijd als de eerste de beste autist krek hetzelfde parcours lopen? 

Altijd door die lange troosteloze dreven lopen, met vaste afklokpunten? 

Klokvast als een Fyra?

 

Neen, ik wil dit niet meer...

 

Deze winter ga ik de bakens verzetten en me een beestachtig regime opleggen van duurlopen aan verschillende opzwepende tempo's, op afwisselende en min of meer geaccidenteerde ondergronden, met dramatische hoogteverschillen.  En één keer per week lassen we een kwalitatief hoogstaande training in met snoeiharde versnellingen en intervaltrainingen zum kotzen.  En om de geseling compleet te maken, plannen we tussendoor eindeloos lange tochten op de racefiets, eenzaam beukend tegen stormwinden. 

 

Het is dus officieel: ik ga me het apezuur trainen. 

 

Vrouw en kroost zullen van mij vervreemden, dat besef ik, maar er is geen weg terug. 

 

Dag vreemde man, om Ann Christy even te citeren.

 

 

Het zou me niks verbazen moest u over een maand of twee op TV volgende boodschap van algemeen nut krijgen:

 

Op zondag 13 januari 2013 omstreeks 18:00 uur verliet Mark Peeters zijn verblijfplaats te Hoogstraten. 

 644238_344136242346207_1546645139_n.jpg

Sindsdien ontbreekt elk spoor van hem.


Mijnheer Peeters is 51 jaar (maar ziet er een stuk jonger uit, het is wat het is). Hij is (volgens Goedele Wachters en wie zijn wij om haar tegen te spreken) fantastisch mooi gebouwd en 1m70 lang. Mijnheer Peeters heeft quasi geen haar (maar dat doet niets af aan het totale plaatje).  

Op het moment van zijn verdwijning droeg mijnheer Peeters een zwarte loopbroek en zwart loopshirt met op de rug in witte letters de tekst AVN.

Hij beweegt zich (bijna sneller dan het oog) voort op loopschoenen Brooks Ravenna.

Mijnheer Peeters heeft dringend medische verzorging nodig (hoewel zijn probleem volgens doorgaans welingelichte bron meestal gewoon tussen de oren zit).

Heeft u Mark Peeters gezien of weet u waar Mark Peeters verblijft, gelieve dan dringend contact op te nemen met het kabinet van de Procureur des Konings of met de Federale Politie via het gratis nummer : 0800 30 30 0.

Dit bericht kan u nalezen op teletekst pagina 725 of op de website van de Federale Politie.

 

 

Neen, ik voel het aan mijn water, het wordt een Grand Cru-jaar.

 

 

Deze wintermaanden trek ik alle registers open, het wordt buigen of barsten. 

 

Rücksichtslos!

 

Eind mei 2013 volgt een eerste afrekening:  tijdens de 20 Km door Brussel zal uw pezige dienaar het asfalt van de beklijvende beklimming van de Tervurenlaan, die illustere K2, doen smelten met zijn loopschoenen Brooks. 

 

Een dure eed, dat besef ik, maar het zij zo.

 

 

*****

 

Het regime is ongemeen hard:

  •     zondag trage duurloop (11 km/uur): duurtijd 2 uur - 2 uur 15 minuten.
  •     dinsdag iets snellere duurloop (12 km/uur): duurtijd: 1 uur 40 minuten - 1 uur 50 minuten.
  •     donderdag: looptraining met atletiekclub AVN.  Alle registers open.

 

Op de duurlopen las ik telkens een aantal beklimmingen in (bruggen over de E19). 

 

 

*****

 

Vanwaar die ommezwaai, zal u nu opmerken.

 

Wel, dat komt door mijn huisdokter.

 

 

Een paar maanden geleden, toen ik me weer maar eens met een blessure naar het kabinet van mijn huisdokter had gesleept, vond volgende merkwaardige conversatie plaats:

 

 

"Mark, je bent nu net de 50 voorbij, hoog tijd om eens een aantal onderzoeken te laten uitvoeren, kwestie van preventief te controleren op bepaalde ouderdomskwalen."

 

 

 

Ouderdomskwalen?!?!?!?

 

 

Ja, u leest het goed.

 

 

Dàt zei hij.

 

 

Tegen mij, deze Spartaans afgetrainde windhond. 

 

Hij die twintigers fysiek in de vernieling loopt. 

 

Hij die de Tervurenlaan al 19 keer heeft opgestormd. 

 

 

 

"Kom eens een keer nuchter binnen, dan trekken we bloed. Hier is een potje, breng daarin ochtendurine met je mee en dan maken we ook nog een afspraak in het hospitaal voor een darmonderzoek. Kwestie van poliepen of darmkanker op te sporen."

 

 

 

***** 

 

 

Pissen in een potteke is niet het ergste wat een volwassen man in zijn leven moet doormaken, dat besef ik ook wel.

 

Ik heb ten slotte mijn legerdienst vervuld, een waardeloos diploma gehaald,  auto leren rijden, een aantal kinderen verwekt, de chauffage ontlucht en zélfs een keer tegen mijn vrouw gezegd dat de Visa niet elke maand over de betaallimiet moet gejaagd worden. 

 

Qua lef hebben kan vooral dat laatste tellen....

 

Maar dat er voor het afleveren van een urinestaal zo'n onnozel potteke wordt aangeleverd, dat is toch bij de beesten af.  De mikopening is nét ruim genoeg, maar toch is hierbij de betere leesbril noodzakelijk, kwestie van de straal correct in de opening van het potje te mikken . 

 

Ik richt me nu even tot de heren lezers (vrouwen, jullie mogen meelezen, uiteraard, dan begrijpen jullie eindelijk waarom de toiletbril, het toiletmatje en bij uitbreiding de halve vloer telkens ondergespetterd worden).

 

 

Wanneer je als heer de fluit ter hand neemt, is het altijd een beetje afwachten waar de straal pis naar toe zal schieten. 

 

Niet altijd is dat recht vooruit;  God is op dat vlak niet bepaald een perfectionist geweest, neen, eerder een humorist. 

 

De straal durft wel eens een zijwaartse afwijking te vertonen (lateraal spel, waar ook Enzo Scifo voor bekend stond bij de Rode Duivels). 

 

Je mikt recht vooruit en de pis vliegt naar rechts, begrijpt u?

 

Die zijwaarts afwijkende straal moet vliegensvlug gecorrigeerd worden, maar het is zeer goed mogelijk dat de straal, net op het moment dat je corrigeert, zich toch centraliseert.  Het effect is dat de eerste druppels bijvoorbeeld rechts naast de pot vliegen, na correctie perfect in de pot, na stabilisatie van de straal dan weer links op de toiletbril. 

 

Allemaal zeer vermoeiend, man zijn. 

 

Vandaar dat wij alles onder zeiken. 

 

Voor klachten hieromtrent kan u zich richten tot de Almachtige.

 

 

*****

 

 

In het dagdagelijkse leven trekken we ons van dat zijwaarts gesproei niet veel aan, wat naast de pot vliegt is voor de kuisvrouw, zeg maar. 

 

Maar wanneer de ochtendurine in zo'n onnozel smal potje dient gemikt te worden voor medische analyse, dan is dat plots een gans andere zaak. 

 

En om de ganse operatie nog wat te bemoeilijken, had de huisarts me de raad gegeven om de eerste centiliters naast het potje te mikken en vervolgens de rest er in (een soort hinkstapspringen met urine voor gevorderden, dus).  Daar zal wel een goede wetenschappelijke reden voor zijn, maar die ontgaat me nu even.

 

 

*****

 

Enfin, even recapituleren, wat hebben we?

 

Een leesbril op de neus, een toilet, een té klein potteke, een volle blaas met annex sierlijke fluit.

 

 

Ik mik de eerste centiliters beheerst naast het potje. 

 

 

Dat lukt me wonderwel.

 

 

Ik breng het potje vervolgens in de straal, waarbij ik vlot over mijn eigen vingers pis. 

 

 

Hmmmmm, behaaglijk warm, dat wel.

 

 

Ha, aanhoor het klaterend geluid van een potje dat zich vult.

 

 

En vult.

 

 

En vult.

 

 

En vult.

 

 

En vol is.

 

 

En te vol is.

 

 

Alarm! 

 

 

Het potje is vol, maar....

 

..... er is nog véél meer.

 

 

 

Ik beweeg het potje in paniek weg van de straal, waarbij een goede slok uit het potje verdwijnt naast de toiletpot links.  Ik beweeg tegelijkertijd mijn ...     heum....    .....schenktuit naar rechts, waardoor een forse geut aan de andere kant van de pot belandt. 

 

 

Kortom, alles en iedereen is nat, nog een geluk dat ik het potje niet heb laten vallen...

 

 

Ik ben er zeker van dat ik hierin beter kan worden, mits de nodige oefening.

 

 

Ik schroef het potje, dat nu ook behaaglijk warm is, dicht. 

 

De kleur doet me denken aan mierzoete witte wijn Liebfraumilch of zo...  

 

Ik kan nog nét de aandrang tot proeven bedwingen...

 

 

*****

 

 

Staal afgeleverd.

 

Bloed getrokken.

 

Dokter maakt een afspraak voor een darmonderzoek. 

 

Ik vraag hem wat dit inhoudt.

 

Hij vertelt me dat ze met een camera via mijn achterste mijn darm in gaan, op zoek naar poliepen of erger.

 

Met een camera in je darm????

 

Er spookt meteen een relatief beangstigend beeld door mijn hoofd....

 

hxc-100_camera_lg.jpg

 

Noem mij desnoods kleinzerig, maar dat lukt nooit.

 

Op het internet zie je wel eens van die rare filmpjes waarbij een streng ogende dame in zwart glimmende kledij en met knielaarzen té grote voorwerpen in té kleine openingen wringt met behulp van latex handschoenen en een kledder glijmiddel, terwijl ze roept:

 

Who's my bitch!

 

Maar persoonlijk ben ik daar niet zo voor....

 

 

De dokter stelt me gerust dat de diameter van de camera en annex slang best te behappen valt. 

 

De afspraak wordt vastgelegd.  Niet met de volle goesting, maar alla....

 

 

****

 

 

Inmiddels waren de resultaten van de analyse van mijn lichaamsvochten bekend.

 

Dank zij het systeem van Johan Bruyneel werden er geen sporen van EPO in mijn bloed of urine gevonden.  Dat was al een hele geruststelling.

 

Maar volgens mijn huisarts had ik last van, hou u nu vast, verhoogde cholesterol én verstoorde leverwaarden.

 

Het kwam er op neer dat ik een afgetrainde atleet ben met de bloed- en urinewaarden van een 80-jarige alcoholist met gigantisch overgewicht en slechte voedingsgewoonten.  Zeer merkwaardig.

 

De oplossing was vrij eenvoudig:

  • niks meer eten, behalve gekookte rijst en rauwe wortelen,
  • niks meer drinken, behalve lauw water.

 

En ik moest dringend beginnen met lichaamsbeweging.  Opbouwen was hierbij de boodschap: eerst voorzichtig wat in een stressballeke knijpen, vervolgens zelfstandig je veters knopen, daarna de TV op en af zetten, en zo in een jaar of vijf tijd opbouwen tot ik uiteindelijk zelfstandig naar de brievenbus zou kunnen wandelen.

 

 

****

 

En toen brak de dag aan van het gevreesde darmonderzoek.  Plotseling begin ik mij de vraag te stellen of het wel zo'n goed idee is om u dit allemaal te vertellen.....

 

 

Enfin.

 

 

Het darmonderzoek met de camera stelde eigenlijk geen hol voor (iet of wat ongelukkige uitdrukking, nu ik het zo eens herlees).

 

 

De camera liet zich vlotjes anaal inbrengen, dank u wel, hoogstens twee keer jodelaiti geroepen, dus....

 

 

Wat iets minder aangenaam was, en ik wik mijn woorden, was de voorbereiding voor het onderzoek.

 

 

Wanneer je een camera inbrengt in een buis die in feite enkel dient voor de afvoer van afvalstoffen, dan kan de lens enkel proper blijven wanneer er niets meer in die buis zit.

 

 

U begrijpt wat ik bedoel.  Tijdens regenachtige edities van de Ronde van Vlaanderen zie je ook dikwijls een doekje de lens reinigen....

 

 

Om de darm helemaal leeg te krijgen, moest ik de avond voor het onderzoek 2 liter laxerend spul drinken.  En de ochtend van het onderzoek nog eens 2 liter.

 

 

2 liter Trappist Westmalle opdrinken is iets wat me meestal nauwelijks moeite kost (trouwens, dat bewijst die mooie levertest van daarstraks). 

 

 

2 liter laxeermiddel opzuipen is dan weer een heel andere opdracht.

 

 

Het smaakt afschuwelijk.

 

 

En eens je halfweg fles één bent, begint het gerommel in de darmen, ongeveer het geluid van een gammele Lada die over kasseien dokkert.

 

 

Enkele seconden later krijg je krampen die te vergelijken zijn met barensweeën (minstens een drieling mét waterhoofd én in stuitlig) en is het jankend spurten naar de pot, de billen wanhopig bijeen geperst. 

 

 

Je ploft neer op de pot en dan volgt er een soort verlossing, moeilijk te beschrijven.

 

 

De darminhoud spuit hogedruksgewijs als gloeiend heet lava schuin de pot in. 

 

 

Spuitende diarree! 

 

 

14 op de schaal van Richter!

 

 

Met brokken. 

 

 

Zeer indrukwekkend allemaal. 

 

 

Je krijgt de neiging om je vast te klemmen aan de bril, uit vrees op te stijgen als een langeafstandsraket.

 

 

En dat gaat uren zo door. 

 

 

Heen en weer spurten van de zetel naar de pot.  De ene keer haal je het nog net, de volgende keer niet meer (doet me denken aan een Biep-test).

 

 

De laatste 40 keer is er van afkuisen met WC-papier al lang geen sprake meer.

 

 

Hoogstens voorzichtig afdeppen.

 

 

Alles lijkt open te liggen.

 

 

*****

 

Enfin, genoeg scatologisch materiaal....

 

Ik ben mijn huisarts dankbaar. 

 

Hij heeft me het licht doen zien. 

 

Dat mijn leven al dik halfweg is. 

 

En de beste helft weg is.

 

En dat het vanaf nu alleen nog maar bergaf kan gaan.  Wat het ook doet, wat je ook doet.

 

 

Zeker in het besef dat je zo'n darmonderzoek om de 5 jaar moet ondergaan. 

 

En dus heb ik besloten dat het uit moet zijn met dingen uitstellen.

 

De boel omgooien.

  

 

In die optiek heb ik me inmiddels ook ingeschreven voor de Challenge Delhalle. 

 

Iets wat ik al jaren wou doen, heb ik nu effectief ook gedaan.

  

 

delhalle-2013.jpg

Zelfs met een bril onleesbaar, die flyer, maar goed...

 

11 wedstrijden, maar ik ga ze niet allemaal lopen (wegens conflicten met andere wedstrijden, heilige wedstrijden zoals de 20 km en de Antwerp Ten Miles). 

 

Afhankelijk van je prestatie, krijg je per uitgelopen wedstrijd punten toegewezen.

 

Er wordt een klassement per leeftijdscategorie bijgehouden, waarin de scores van je 5 beste wedstrijden meetellen; je kan ook nog extra punten scoren door meer wedstrijden te lopen (ik dacht begrepen te hebben: het aantal kilometers x 2). 

 

Ik hou u op de hoogte.

 

 

*****

 

 

Inmiddels is het dik winter. 

 

Berekoud.

 

De Kempen verdwijnt onder een majestueus wit sneeuwtapijt.

 

 

 

Stuifsneeuw wordt opgejaagd door striemende noordenwinden; de gevoelstemperatuur is Siberisch. 

 

Als je stil bent, hoor je wolven huilen.

 

Ik loop.

 

 

 

 

Het is glad. 

 

In deze boerenwegels waagt de pekelkar zich niet. 

  

Het is eenzaam lopen tussen de eindeloos wit besneeuwde velden. 

 

 

 

In de verte huivert de Sint-Catharinakerk. 

 

Schoorstenen roken. 

 

Windmolens wieken zoemend. 

 

 

 

De stuifsneeuw prikt naalden in mijn gelaat.

 

Mijn handen zijn gevoelloos van de kou.

 

Ik heb mijn mouwen over mijn handschoenen getrokken, mijn duim hou ik in mijn gekromde vingers gekneld.

 

 

 

Ik voel het koude zweet tussen mijn schouderbladen.

 

Ik loop.

 

Het valt me zwaar.

 

 

 

De sneeuw knort onder mijn schoenen.

 

Ik ben moe.

 

De adem in rookpluimen.

 

 

 

Ik loop.

 

Ik geniet.

 

Ik loop.

 

18:31 Gepost door Mark | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

waag het niet om ooit te stoppen met schrijven
zelfs al stop je morgen met lopen

Gepost door: pee | 21-01-13

Reageren op dit commentaar

He's back! Werd dat begot tijd, seg!
Ik treed Pee bij: blijven schrijven! Je moet je blogjes alleen in kleinere stukken opsplitsen: mijn kaken kunnen die langdurige lachkramp niet aan.

Wat die leeftijd en euhm...achteruitgang betreft: wijsheid komt met de jaren. Je ziet: altijd iets om naar uit te kijken!

Gepost door: Sandy | 24-01-13

Reageren op dit commentaar

Ahoj Marek!
Wordt daar in de Antwerpse Kempen nog gelopen? Voor het fietsen is het nog een kleine 25 graden te fris, veronderstel ik?
Fyi: ik heb de procedure opgestart voor mijn inschrijving 20km. Aanvraag in 3-voud, medisch attest, bewijs GGZ met stempel van de polis, enz. Mijn sponsor heeft laten verstaan dat wie inschrijft, ook meeloopt. Alea iacta est. The point of no return. Bolero, here we come!

Gepost door: navidad | 11-03-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.