12-10-12

Borat

Borat

 

 

Slecht nieuws.

 

Mijn vrouw heeft me verlaten.

 

Ze is weg.

 

 

 

 

Maar ze heeft beloofd tegen de middag terug thuis te zijn. 

 

Ze is namelijk gaan ontbijten met de collega's.

 

 

 

Meestal vind ik het fantastisch dat ze een voormiddagje uithuizig is, want dan knipoog ik eens veelbetekenend naar mijn loopschoenen, wat het afgesproken signaal is voor:

 

 

"Wat denken jullie? 

 

Kilometerke of 17 gaan lopen in Wortel Kolonie?"

 

 

 

 

Maar nu is mijn vrouw weg.  En kan ik niets meer.

 

 

Dat vraagt enige verduidelijking.

 

 

Ik neem u even terug mee in de tijd.

 

 

*****

 

 

In den beginne was er niets.

 

 

Na de zesde dag zag God dat het goed was, maar Hij voelde aan Zijn water dat er toch nog iets ontbrak.

 

 

En op de zevende dag zag God eindelijk het licht en vond Hij de loopschoen uit.

 

 

En daarna volgde mijn hamstringblessure links.

 

 

Die me toch uiteindelijk 5 volle weken aan de kant hield.

 

 

En toen was het plots donderdag 4 oktober.  De dag dat ik nogmaals ging testen of de hamstring zich eindelijk gewonnen zou geven en toegeven dat ze genezen was.  Tom B., mijn kiné, had me gezegd dat ik explosieve inspanningen moest vermijden en dat het van den bok zijn kloten zou zijn om keihard te lopen.  Neen, Mark moest kalmpjes aan opbouwen, voorzichtig aan, niets forceren, zo breekt de machine niet.

 

 

Ik had begrijpend ja geknikt.  En vond dat allemaal héél logisch.

 

 

Er was echter wel een klein probleempje. 

 

 

 

Donderdag 4 oktober stond er namelijk een Coopertest op het programma van AVN, de o zo fijne atletiekclub waar ik deel van uitmaak.

 

 

Een Coopertest, voor de niet-sportievelingen onder ons, is 12 minuten je ziel uit je lijf lopen en dan opmeten hoe ver je bent gekomen (men meet doodeenvoudig de afstand van de start tot de plaats waar je je ingewanden hebt uitgekotst, zoiets). 

 

 

En dan kan je, via een ingewikkeld truukje met een rekenmachine, je gemiddelde snelheid berekenen.

 

 

Bijvoorbeeld: de afstand van de start tot de plas kots bedraagt 3000 meter. 

 

 

Rekening houdend met het product van de meridiaan van Greenwich en die van Loch Ness, gedeeld door de gemiddelde snelheid van een Brout-Englert-Higgs-deeltje in een luchtledige buis van Eustachius, en de wortel uit het kwadraat van de Maagdenburgse bollen, heb je dan 15 kilometer per uur gelopen (weliswaar op zeeniveau). 

 

 

Met 5 vermenigvuldigen had ook gekund, natuurlijk.

 

 

*****

 

 

Enfin, ik sta aan de start van de Coopertest.  Door mijn hoofd galmen de woorden van mijn bezorgde kiné: "Niet forceren, rustig aan, je bent nog maar nauwelijks hersteld, hervallen zou erg bitter zijn,..."

 

 

 

De start.

 

 

Onmiddellijk schieten een aantal snelle heren van mij weg. 

 

 

De eerste driehonderd meter loop ik niet voluit (ook wel omdat er een hysterische kiné in mijn hoofd zit te gillen dat het absoluut een héél stuk trager mag en wel nu!).

 

 

Ik loop in zesde positie van mijn groep (de Coopertest wordt in verschillende groepen gelopen, om het overzichtelijk te houden voor de wedstrijdleiding - ze moeten per borstnummer het aantal gelopen rondes kunnen noteren).

 

 

 

Aan kop Eric B., gevolgd door Koen, Joeri, Jan, Pat, uw halfkreupele dienaar en de rest van het pak.

 

 

 

Pat loopt me iets te traag (negeert u, samen met mij, even de hevig nee-schuddende kiné in mijn hoofd?).

 

 

 

Ik schuif voorbij Pat.

 

 

En vermits de hamstring geen krimp geeft, beslis ik het tempo nog wat op te voeren (kiné zit te schuimbekken met de handen in het haar).

 

 

 

Eric B. is ongenaakbaar aan kop, Koen ook, maar er zijn toch nog een paar lopers binnen mijn bereik.

 

 

 

Meter per meter schuif ik richting Jan B.  En ik merk dat Joeri, die nog iets verder voorop loopt, aan het verzwakken is.

 

 

 

Na zes minuten, halfweg de proef dus, heb ik Jan te pakken.  En iets later schuiven we samen Joeri, die zich duidelijk vergaloppeerd heeft, voorbij.

 

 

We zijn nu acht minuten onderweg.  En het begint er serieus in te hakken.  De ademhaling zwaar, maar ik ben nog niet helemaal leeg (dat fietsen met de racefiets heeft mijn conditie toch redelijk op peil gehouden, merk ik nu).  Ik heb geen flauw idee hoeveel rondes ik al op de teller heb.

 

 

Ik loop al een tijdje vlak achter Jan.  Qua leeftijd zou hij mijn zoon kunnen zijn.  Qua snelheid zijn we aan mekaar gewaagd.  Maar ik vrees dat hij een ferme, explosieve eindsprint in huis heeft.  Die moet ik zien te vermijden. Dan zit er maar één ding op en dat is een versnelling inlassen die hem doodknijpt.

 

 

Mijn innerlijke kiné vindt dat geen goed plan.

 

 

Ik wel.

 

 

Ik schiet Jan voorbij en druk een ronde keihard door.  Jan plooit, maar breekt niet helemaal.

 

 

Het is hard tegen onzacht.

 

 

De laatste minuut wordt aangekondigd.

 

 

Ik blik om en zie dat Jan vlakbij zit. 

 

 

Ik pers er nog een laatste keer alles uit (in mijn hoofd heeft mijn innerlijke kiné een rafelig touw gezocht om zich aan de eerste de beste boom te verhangen).

 

 

De laatste 10 seconden worden afgeteld.

 

 

Jan spurt terug tot bij mij.

 

 

We stranden allebei op 3200 meter. 

 

 

Volgens Higgs-Loch Ness en zo, is dat goed voor 16 km per uur.   De heren die sneller waren deze avond zijn te tellen op de vingers van een hand van een erg bijziende schrijnwerker.

 

 

 

Maar wat véééééél belangrijker is: mijn hamstring heeft het gehouden.  Ik ben gelukkig, opgelucht, maar vooral weer klaar voor de strijd. 

 

 

****

 

 

Daags nadien zijn er wel wat spierpijnen (zelfs de borstkas doet pijn van het zwoegend ademen), maar dat bedekken we met de mantel der liefde.

 

 

En nu is de trein vertrokken.

 

 

Op zaterdag 6 oktober lopen we alweer, vlotjes 1 uur en 10 minuten.

 

 

Zondag 7 oktober de racefiets op: 86 kilometer aan 30,5 km/uur gemiddeld, alleen, met de neus in de wind.

 

 

En op dinsdag 9 oktober trek ik om 9 uur 's ochtends de deur achter me dicht, voor alweer een duurloopje. 

 

 

De zon schijnt. 

 

 

Het is een mooie, maar koele ochtend, een ochtend vol belofte....

 

 

*****

 

 

"Ja, sport is gezond."

 

 

Ik zit inmiddels op de spoedafdeling van het A.Z. Elisabeth te Turnhout. 

 

 

Had mijn rechtervoet niet zo'n pijn gedaan, dan had ik de spoedarts een trap in zijn ballen verkocht.

 

 

Ik zit er helse pijnen uit te zweten, met een rechtervoet die gezwollen is tot één grote klomp en meneer de arts denkt even cynisch te moeten debiteren:

 

 

"Ja, sport is gezond."

 

 

De dokter sprak dan ook nog eens een soort gebrekkig Nederlands, met een buitenlands accent dat een afkomst verraadt van ergens ver weg achter het ijzeren gordijn. 

 

 

 

Het had wel wat weg van Borat. 

 

 

Ik dacht écht dat ik beland was in één of ander verborgen camera-programma.

 

 

Maar mijn kop stond er niet naar.

 

 

"We gaan een paar fotokes maken, om uit te sluiten of er een scheurtje of een breuk in het kuitbeen is", zei Borat, waarop ik terug naar de wachtzaal mocht huppelen.

 

 

****

 

 

In de wachtzaal overdenk ik wat er me vandaag is overkomen.

 

 

Na een kilometertje of twee (ik begon net op bedrijfstemperatuur te komen) loop ik de Tikkenhaenweg in (een pittoresk zandpaadje).

 

 

En daar verzwik ik drastisch mijn rechtervoet.  Ik hoorde een krak en voelde een verzengende pijnstoot door mijn been schieten.  Een milliseconde later sta ik voorover gebogen de pijn te verbijten.  Ik voel me misselijk en kan nog net mijn ontbijt binnen houden.

 

 

Ik besef meteen dat mijn gewrichtsbanden zwaar geraakt zijn.  Of erger.

 

 

Dit is een ware verschrikking.  Ik brul keihard mijn frustraties uit.  Paarden schrikken op, koeien zijn van hun melk.

 

 

Iets meer dan vijf weken geleden mankte ik met een geblesseerde hamstring kilometers ver, nu moet ik met verrokken (of ingescheurde) gewrichtsbanden opnieuw kilometers naar huis.

 

 

De pijn is amper te harden.

 

 

En ik merk dat mijn enkel, ondanks de compressiekous, érg opgezwollen is.

 

 

Dit is niet goed.

 

 

En geen enkele auto die stopt om me een lift te geven. 

 

 

En te trots om te liften, dat ook natuurlijk.

 

 

 

*****

 

 

Thuis.

 

 

Ik bel mijn kiné.

 

 

Die me onmiddellijk aanraadt naar de dokter te gaan.

 

 

De dokter vreest voor een breuk of scheur in het kuitbeen en stuurt me vervolgens naar het ziekenhuis.

 

  

 

Ik ben vooral bang. 

 

 

Bang voor grote schade. 

 

 

Bang voor alweer weken miserie. 

 

 

Bang. 

 

 

En moe. 

 

 

Beu.

 

 

 

*****

 

 

 

De wachtzaal van spoed zit vol ongelukkige mensen. 

 

 

Als wrakhout aangespoeld.

 

 

Arbeidsongevallen.

 

 

 

Een jongeman, in een overall van een bandencentrale, met een verbrijzelde vinger.

 

 

Ik vraag me af wat Borat tegen hem zou gezegd hebben?

 

 

Trek eens aan mijn vinger?

 

 

 

Een bouwvakker die een zware elektrische stoot had geïncasseerd. 

 

 

Wow, gij geeft licht!!!!

 

 

Een man met een gebroken hand. 

 

 

High five!!!

 

 

 

En ik.  

 

 

Sport is gezond.

 

 

*****

 

 

Volgens Borat is er goed nieuws en slecht nieuws.

 

 

Het goede nieuws is dat de foto's geen breuk aan het licht hebben gebracht.

 

 

Het slechte nieuws is dat de gewrichtsbanden erg zwaar zijn geraakt.

 

 

Borat zegt dat er twee mogelijkheden zijn, maar dan verschijnt er een twinkeling in zijn ogen en zegt hij dat er in feite vier behandelingsmethoden zijn, te weten:

 

1. hij zet mijn rechterbeen af tot net onder de knie. 

 

Ik kijk vol ongeloof naar mijn vrouw.  Borat kijkt me verwachtingsvol aan, maar ik kan het niet opbrengen om te lachen.  Jeeezus, Borat, humor, laat dat over aan zij die er verstand van hebben....

 

2. hij doet niets en stuurt me naar huis met een scheepslading pijnstillers (waarna iets onduidelijks volgde over besparingen en Di Rupo). 

 

Mijn vrouw ziet zich verplicht om tussenbeide te komen en mijn handen van de nek van Borat te trekken, die inmiddels al wat blauwtjes aanloopt.

 

3. intapen, maar dan zal het herstel langere tijd vergen.

 

Nope, het moet vooruit gaan.

 

4. een weekje gips, en dan revalidatie.

 

 

 

Daarom, beste vrienden lopers, zit uw dienaar een weekje in een gipsverband.  Volgende week woensdag mag de gips er af. 

 

 

Mijn eerste afspraak bij kiné Tom is op donderdag. 

 

 

En mijn ervaring leert me dat ik weer zit aan te kijken tegen een wekenlange revalidatie. 

 

 

 

Het is om moedeloos van te worden.  En fietsen kan ook niet.

 

 

Ik kan helemaal niks.

 

 

Met twee krukken rondhuppelen in huis. 

 

 

En de vrouw rondcommanderen.

 

 

Maar ze is weg, deze voormiddag.

 

 

En ik kan helemaal niks.

 

 

 

****

 

 

Als je twee krukken nodig hebt om te bewegen, dan heb je geen hand meer vrij om iets te dragen, of vast te pakken.

 

 

En dan wordt een kop koffie zetten een zenuwslopende onderneming. 

 

 

Het kopje staat rechtsboven in de kast. 

Krukken neer, balanceren op één been, kopje pakken en zo ver mogelijk richting Senseo schuiven.

Krukken pakken en richting bestekschuif gaan.

Krukken neer. 

Balanceren op één been, lepeltje pakken en zo ver mogelijk richting Senseo schuiven. 

Kopje ook wat verder doorschuiven.

Krukken pakken en naar Senseo gaan.

Krukken neer. 

Balanceren op één been. 

Lepeltje pakken, kopje pakken (staat nét iets te ver, maar het lukt toch). 

Kopje en lepeltje onder Senseo zetten.

Nieuw padje in Senseo steken. 

Senseo opzetten.

Krukken pakken en richting ijskast gaan. 

Krukken neer, balanceren op één been, melk nemen en op tafel zetten.

Krukken pakken en naar Senseo gaan. 

Krukken neer, balanceren op én been, melk van tafel nemen en bij Senseo zetten.

Druk op het startknopje van de Senseo.

 

 

Het aroma komt je tegemoet, zodra je het pakje opendoet. 

 

Roep je Van Nelle.

 

 

Dat wou ik beginnen zingen, maar dan begint het alarmlichtje te knipperen dat meldt dat het waterreservoir van de Senseo leeg is. 

 

En mijn kop koffie is nauwelijks halfvol.

 

En de waterkraan staat aan de andere kant van de keuken.

 

 

God is een sadist.

 

 

*****

 

 

Of neem zoiets onnozels als de brievenbus leegmaken.

 

 

Ik pikkel op krukken naar de brievenbus. 

 

 

Waar zijn de sleuteltjes?

 

 

Binnen.

 

 

Godver.

 

 

Ik neem beide krukken in één hand, sta te balanceren op één been, en steek mijn dunne pols in de spleet van de brievenbus. 

 

 

Ik peuter de scheepslading verkiezingsdrukwerk, reclamefolders en rekeningen uit de brievenbus.

 

 

Ik laat een kruk uit mijn handen vallen.

 

 

Dan merk ik dat ik onmogelijk het hele pak kan dragen in combinatie met mijn twee krukken.  En het pak is té dik om in mijn mond te steken.

 

 

Ik wrik het hele pakket vooraan in mijn broek.

 

 

Merk vervolgens dat ik met dat ganse pakket post in mijn broek niet voorover kan buigen om de gevallen kruk te pakken.

 

 

 

Haal alles uit de broek (toch wat post is).

 

 

De helft van de post klettert op de grond.

 

 

Alles opgeraapt.

 

 

Post achteraan in de broek gestoken.

 

 

Bukken voor kruk 2.

 

 

Ik zweer het u, de landing in Normandië was, logistiek gesproken, kinderspel vergeleken met het leegmaken van de brievenbus deze ochtend.

 

 

Maar de post bracht een aantal verrassingen die de bitterzoete pijn van mijn tijdelijk bestaan op krukken verlicht. 

 

 

Een kaart met handtekeningen van de vrienden van AVN.  Ze wensen mij een snel herstel. 

 

 

En nog een opkikkertje.  Een kaart, van Els.

 

 

En een kaart van de organisatoren van de 20 Km door Brussel

 

 

En een telegram van Haile Gebrselassie.

 

 

En een pakje met daarin een bidon van Lance Armstrong.  Ik heb er even van geproefd en heb een kwartier later de hometrainer aan flarden gereden, gek is dat.

 

 

HPIM1170.JPG

15:46 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Mark, Mark, Mark toch, zo veel pech op korte tijd! En dan gaat uw vrouw nog 'gezellig' buitenshuis ontbijten terwijl je zelf nog niet eens fatsoenlijk voor een kopje koffie kunt zorgen. Hoe durft ze???
Mààr je hebt wél mooie kousen aan nu. Laatste nieuw model compressiekous? ;-)

Grapke hé, Mark. We wensen je van harte een spoedig herstel en hopen je snel weer terug te zien.

Groeten, Frank en Hild

Gepost door: Hild Hillen | 13-10-12

Reageren op dit commentaar

Goh Mark, ik vind het zo erg voor je dat je weer bij af bent. Het is gewoon niet te geloven hoeveel pech je al hebt gehad.
Het is misschien niet schoon van mij, maar echt, ik heb alweer, alweer, alweer zitten schuddebuiken van het lachen toen ik las dat het water van de Senseo op was. Je beschrijft het dan ook op zo'n manier dat ik het voor mijn ogen zie gebeuren! Merci voor de lachstuip.

Ik duim dat de wondermiddeltjes van Armstrong helpen om die gewrichtsbanden snel te laten genezen. En ondertussen: kop op en de moed niet laten zakken!

Gepost door: Sandy | 14-10-12

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar