20-09-12

Open brief aan Ingmar Kamprad

Open brief aan Ingmar Kamprad

 

 

Is het inmiddels al 14 dagen geleden?

 

Die schrikwekkende gebeurtenis in Wortel?

 

De ondergang op de Landlopersjogging?

 

 

 

Waar uw dienaar zich blesseerde en als een geknakte adelaar vleugellam ten gronde ging?

 

 

Inmiddels bekend als het drama van de gevallen engel.

 

 

*****

 

 

De afgelopen twee weken stonden in het teken van furieuze revalidatie en alternatieve training.

 

 

Furieuze revalidatie met mijn hoogstpersoonlijke wonderdoktoor en loopgoeroe Tom B.

 

 

Zijn oordeel, waar ik blindelings op vertrouw, was dat er van een scheurtje in de hamstring geen sprake was. 

 

 

Zo ken ik mijn Tom weer!

 

 

Een verrekking dus. 

 

En dat het wellicht slechts een kwestie van een paar weken zou zijn. 

 

 

Tom B., mijn Messias!  Kom hier, dat ik u aan mijn jagende hart druk. 

 

 

  

*****

 

 

Alternatieve training met de racefiets. 

 

 

Iets wat we de laatste maanden al combineerden met de looptrainingen.

 

 

 

In de afgelopen twee blessureweken heb ik een slordige 500 km gefietst, met wisselend gevoel. 

 

 

Misschien was het niet bepaald een bijster goed idee om binnen de 48 uur na het oplopen van de blessure al te gaan fietsen, maar ik moest en zou het proberen. 

 

 

Kwestie van mijn rust te behouden.

 

En mijn broze mentale evenwicht.

 

Mijn magere conditie.

 

Mijn iets minder mager lichaamsgewicht.

 

 

 

De eerste fietstraining was een hel. 

 

  

De linkerbil was dusdanig verzwakt dat ik tijdens de eerste fietstocht onbewust de inspanning vooral via het rechterbeen leverde, waardoor ik na een kilometer of twintig al een verkrampt gevoel kreeg rechts.  Nadien begon de linkerhamstring ook nog eens te protesteren, te verkrampen.  

 

 

Dat ik niet gelukkig was op mijn fiets, dat spreekt voor zich.

 

Lopen lukt niet, fietsen ook maar half...

 

 

De hamstring registreerde daarnaast ook nog eens elk vermaledijd bultje in het wegdek (en God, én bij uitbreiding zijn sidekick op Openbare Werken Hilde Crevits, weten dat er behoorlijk veel bultjes in het wegdek zijn).

 

 

En nu pas kon ik aan den lijve ondervinden dat er zoveel verschillende soorten wegdek zijn. 

 

 

Zo kent bijvoorbeeld asfalt vele verschijningsvormen:

 

  • asfalt op de wijze van Francorchamps, zijnde zo strak als de kont van Pippa Middleton,

  • opgelapt asfalt, met links en rechts vlakken die dieper of hoger liggen (kunnen ze dat echt niet op hetzelfde niveau leggen???); asfalt zijnde zo strak als de bilpartij van Miss België anno 1950,

  • asfalt met grove kiezel in verwerkt, zijnde zo strak als het aangezicht van Herman Brusselmans.

 

 

Betonplaten met van die opstaande richels pek tussen.

 

 

Wiens idee was dat?

 

 

Betonklinkers met duizenden voegjes tussen, voegen die je banden en kader trillend doen meezoemen, betonmedeklinkers, als u het mij vraagt.

 

 

En de hamstring registreerde het allemaal.

 

 

Het liep voor geen meter.

 

 

Rampzalig.

 

 

Maar per fietstraining liep het telkens een stukje beter, tot ik eind deze week alweer vlotjes op het jaagpad naast het schuimbekkende Albertkanaal vloog, windaf de snelheidsmeter trillend tussen de 37 en 47 kilometer per uur, pedalerend op de grote plateau, onderwijl een schalks lied fluitend, terwijl heelder horden wielertoeristen stierven in mijn wiel, er vervolgens en danseuse uit gekletst werden, terwijl ze zich wanhopig afvroegen wie dat schriel manneke was op die oogverblindend mooie witte Cannondale met die schone, nieuwe thermische drinkbus in zijn tweede drinkbushouder.  Wie was deze elegant bezonnebrilde en mooi gebronzeerde wielerhalfgod met gestaalde kuiten, flitsend ritmisch pompend en beukend als pistons van een oceaanstomer het grote mes rondduwend, met een ietwat iele schouderpartij oogstrelend luchtlagen doorklievend  als een herrezen adelaar van Toledo, het hoofd vrank en vrij gestoken in een matzwarte helm van het merk Giro?

 

 

Zou hij daar El Bandido kunnen zijn?

 

 

Neen, gij onverlaat, het was ik.

 

 

Ik bedoel maar, het fietsen liep terug lekker.

 

 

***** 

 

 

 

De revalidatie inmiddels ook.

 

Tom B., de magiër, kneedde de spieren en pezen terug in het gelid. 

 

De tijd, die grote heelmeester, bracht raad en wederopstanding.

 

 

 

*****

 

 

De afgelopen twee weken zijn toch sneller voorbij geschoten dan ik dacht. 

 

 

Ook wel omdat ik inmiddels officieel benoemd ben tot Grootmeester der inbussleutel.

 

Wij hebben de IKEA namelijk leeggeroofd, want de kinderen moesten weer maar eens van alle soorten meubelen hebben op kot. 

 

Meubelen die we volgend jaar alweer naar het containerpark zullen moeten zeulen (waar er "we" staat in deze zin, dient u eigenlijk het, toegegeven, egocentrische "ik" te lezen).

 

 

Ik heb inmiddels 300 inbussleutels.  Allemaal dezelfde maat.

 

 

En pijnlijke polsen van het geschroef ! 

 

 

 

*****

 

 

Kind 1 heeft een nieuw kot (kot = studentenkamer voor de beschaafden onder ons). 

 

 

Met een mezzanine als slaapgedeelte. 

 

Ik stel voor dat u nu even het liedje Mijn Mansarde van Wannes van de Velde op de achtergrond afspeelt, dat vat het geheel een beetje beeldend samen.

 

 

De middeleeuwse houten balken zijn mooi verwerkt in de mezzanine. 

 

 

Het hagelnieuwe IKEA-bed van Kind 1 is een tweepersoonsbed.  Geweldig interessant om al die pakketten via zo'n klein, gammel trapje de mezzanine op te sleuren.

 

 

We scheuren alle pakketten van het bed open en een waterval aan schroeven en montagegerief regent om ons heen.

 

 

  Leuk is dat.

 

 

Na het bijeen scharrelen van al die rommel sta ik terug recht en stoot genadeloos hard mijn hoofd tegen de laagste middeleeuwse balk. 

 

 

Dat Kind 1 daarbij in een lachkramp schiet is geheel toe te schrijven aan een opvoedingsplan dat jammerlijk gefaald heeft, zoveel is duidelijk.   Bij Kind 2 is het, tussen haakjes, niet veel beter verlopen, vrees ik, integendeel zelfs....

 

 

Nadat we een klein uur geruzied hebben wie het plan mag lezen en vooral waarom niet, begint het moeizame geassembleer (terwijl buiten de parkeermeter geld zit te vreten à rato van 1 euro per half uur).

 

 

Het bedkader in mekaar schroeven levert verrassend genoeg geen noemenswaardige problemen op.   Twee schaafwonden en een blauwe duim, maar verder niks.

 

 

Maar dan moet uw dienaar twee lattoflexen ineen steken.

 

 

Ik monteer de eerste lattoflex, daarbij nauwgezet alle 88 stappen van de handleiding volgend.

 

 

Na 735 ridicule vijsjes is de eerste lattoflex een feit.  En, gek genoeg, het ziet er ook uit als een lattoflex.

 

 

De handleiding is inmiddels één natte dweil van mijn zweetdruppels (heet dat het was op die mezzanine, heet!).

 

 

Tussen haakjes: mijn zweetdruppels zijn zeldzamer dan uranium.  Duurder dan de duurste vloeistof op aarde.  Wat trouwens printerinkt is (duurder dan kerosine per liter, tel het maar eens uit).

 

 

 

De eerste lattoflex is af. 

 

 

Er wacht me een tweede, identieke exemplaar.

 

 

Heren, u herkent dit scenario waarschijnlijk wel.

 

 

Wanneer je een tweede exemplaar van iets in mekaar moet steken, dan sluipt er dat typisch mannelijk trekje in.

 

 

Zo van:

 

 

Pfoeh!  Die handleiding heb ik niet meer nodig.

 

 

Ik heb namelijk technisch inzicht.

 

 

En ervaring.

 

 

 

En de herkenbare razernij wanneer Kind 1 plots opmerkt:

 

 

"Pa, je bent vergeten dit spanlint mee

 

in te werken in de lattoflex."

 

 

En daarbij in een lachkramp schiet.

 

 

Er schiet me van alles door het hoofd.

 

 

 

Respect voor de ouderling?

 

 

Vergeet het!

 

 

 

Respect voor hij die hem verwekt heeft?

 

 

Nog niet bijna !

 

 

 

Never bite the hand that feeds?

 

 

Bijten zal hij !

 

 

 

 

Waarom moest mijn vrouw zonodig kinderen kopen ?????

 

 

 

Waarna je alles terug mag losvijzen.  735 van die klotevijzen. 

 

 

Meneer Ingmar Kamprad, u die IKEA op de wereld heeft losgelaten, heeft u enig besef hoeveel relaties er spaak zijn gelopen omwille van uw producten?  

 

 

Hoeveel mannen hun laatste restje mannelijkheid verloren hebben, enkel door naar een quasi onontcijferbare handleiding te staan staren?

 

 

Hoeveel godverdoemmes u op uw geweten hebt?

 

 

En ik had dit jaar weer maar eens  één schroef teveel.  

 

 

En dat ik daar, mijnheer Kamprad,  bijna niet van kan slapen?

 

 

Kan u nog wel slapen, Kamprad?

 

 

 

 

*****

 

 Zaterdag 15 september.

 

 

Enfin, vandaag mocht ik dus gaan testen. 

 

 

Een testloopje. 

 

 

Niet te zot, niet te geweldig.

 

 

Ach, mijmer ik nu zomaar wat voor mij uit,  was mijn lichaam maar een bouwpakket van IKEA, dan kon ik bij een defect de inbussleutel bovenhalen en het defecte onderdeel er uit schroeven.

 

 

Maar zo werkt het helaas niet.

 

 

U, beste lezer, die hier al eens eerder een bezoek bracht, weet dat ik niet bepaald vies ben van wat dramatiek.  In de wandelgangen hoor ik soms wel eens koortsachtig fluisteren dat ik durf te overdrijven. 

 

 

Niets is minder waar.

 

 

Maar vandaag had ik me voorgenomen om het lot wat te tarten en exact dezelfde outfit aan te trekken waarin ik liep op de fatale dag 14 dagen geleden.

 

 

En dat ik naar het Bootjesven zou lopen, de plaats waar het fout liep, om God, klein Pierke, alle bomen en struiken, eenden en ganzen (Frank T. kan u op eenvoudig verzoek het verschil tussen beide soorten uitleggen) een neus te zetten.

 

 

Mark 4 weken aan de kant?

 

 

4 weken?

 

 

Belachelijk.

 

 

Ik ben namelijk the Come Back Kid!

 

 

*****

 

 

Aangekleed.

 

 

Nieuwe compressiekousen aangeklungeld.

 

 

Brooks Ravenna 3 aan de voetjes.

 

 

Nog wat tijd winnen, want hoe langer ik thuis blijf, hoe langer ik niet opnieuw gekwetst ben.

 

 

Hoe is het in Godsnaam zo ver kunnen komen?

 

 

*****

 

 

Wel, de eerste testloop is een mager beestje geworden.

 

 

Ik heb een uurtje gelopen.

 

 

Neen, dat klopt niet.

 

 

Ik heb een uurtje rondgeschuifeld tegen 9 à 10 per uur.  Geen pijn gevoeld, dat is het goede nieuws.  Het iets minder goede nieuws is dat er nog steeds iets niet goed zit in die hamstring. 

 

 

Er trekt iets, er zit iets in de weg, er wringt iets.

 

 

Mijn gemiddelde hartslag is hilarisch: 110.

 

 

Ik ben er van overtuigd dat ik een hogere hartslag heb wanneer ik een boterham met choco smeer. 

 

 

 

Maar goed, stap 1 is gezet.

 

 

Donderdag training met de atletiekclub. 

 

 

Ik mag van Tom B. meelopen, maar moet explosieve inspanningen mijden. 

 

 

Iemand zal mijn temperament moeten temperen, vrees ik.

 

 

 

 

18:18 Gepost door Mark | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Hey Mark,
Blij je weer te zien, en dat de nieuwe Brooks weer dienst kunnen doen ... maar : luister aub naar Tom B. Hij staat bij zowel Dirk als bij mij met stip op nr. 1 op de lijst van de sportgoeroe's .. ik vond het ook absurd dat ik maar mocht starten met maximum 3 km .. maar ben nu heel blij dat ik gewoon naar zijn raad heb geluisterd. Na verloop van tijd ben je snel weer de oude, ik hoop het alvast !

Gepost door: Onsels | 20-09-12

Reageren op dit commentaar

Proficiat! Twee weken volgehouden om niet te lopen, dat moet een PR voorje zijn. En ik ben het met Onsels eens: volg de goede raad van de goeroe op.

Gepost door: Geertje | 20-09-12

Reageren op dit commentaar

Mark,
Wij hebben afgelopen week het tegenovergestelde gedaan van jou: een kot leeggemaakt. Wat je op 3 jaar tijd dààr allemaal in kan steken... Daar schrik je ook wel van!
Enfin, morgen starten ze hier weer met een schone lei. je hoort er nog wel van! Alhoewel... geen nieuws op dat vlak is dikwijls beter...

Tot donderdag op de training. Al is het dan maar voor een traag duurloopje, het was toch fijn om je daar weer te zien!

Grtjs, Hild

Gepost door: Hild Hillen | 23-09-12

Reageren op dit commentaar

Beste Mark,

Knappe snelheden op het jaagpad!
(Nu komt die MAAR...)
Kent u ook de maximum toegelaten snelheid op dergelijk wegdek?!

Gepost door: Jef | 01-10-12

Reageren op dit commentaar

Jef,
mea culpa en van die dingen. Jaagpaden zijn er om te jagen, en ja, ik weet het, 30 per uur max. Ik ben anderzijds een groot voorstander van de theorie die opgang maakt in het tennis: een break is pas een break als die bevestigd wordt. In het geval van fietsen op het jaagpad: een overtreding is pas écht een overtreding wanneer de overtreding werd geverbaliseerd door de meneerkes met de blauwe klak.

Gepost door: Mark | 01-10-12

Post een commentaar