28-08-12

Twee koffies en een Chimay

 

 

Twee koffies en een Chimay

 

 

Zaterdag 18 augustus 2012

 

 

Het zomert ongenadig hard in de Kempen. 

 

 

Toen ik daarstraks de auto startte, moest ik onwillekeurig denken aan die ene verkeerstip van de pechverhelper.  Tijdens de zomer krijgen ze namelijk redelijk frequent af te rekenen met platte batterijen omwille van de airco in de wagen die teveel energie vreet bij het opstarten van de wagen.  Hun tip was om de airco niet meteen volle bak te zetten, maar hoogstens 6 graden minder dan de buitentemperatuur.

 

 

Ik kijk op het display van mijn boordcomputer.

 

 

Buitentemperatuur: 36 graden.

 

 

Moet ik nu mijn verwarming op 30° zetten??????

 

  

 

*****

 

 

Donderdag 23 augustus.

 

 

Een tweedaagse vakantie in de Ardennen.

 

We brengen een bezoek aan de grotten van Remouchamps

 

 

Het is even wachten op de gids; Wallonië, u weet wel.... 

 

 

Dan maar wat mensen kijken. 

 

 

Altijd leuk. 

 

 

 

Een blondine vraagt hormonaal onze aandacht. 

 

Leeftijd: moeilijk in te schatten, maar toch behoorlijk wat kilometers op de teller. 

 

Ze heeft een topje aan dat wanhopig probeert de konijnen in het hok te houden. 

 

Ellenlange benen eindigen in een jeans shortje. 

 

Een shortje waar weinig stof aan verloren is gegaan. 

 

Ik bedoel maar: sommige van mijn zakdoeken zijn groter. 

 

Een shortje dat in bepaalde kontreien vraagt om een arrestatie voor openbare zedenschennis. 

 

 

 

Het is 10 graden in de grot.

 

 

Ze heeft het koud.  Dat wordt aanschouwelijk gemaakt in het topje.

 

 

Plots, en dit is ongelogen, laat ze haar jeansbroekje langs haar benen naar beneden glijden.  Een hele lange afdaling, dat moet gezegd.

 

 

Zeggen dat ik overvallen werd door een lichte vorm van consternatie is vermoedelijk dé understatement van de week.

 

 

Onder het shortje bevindt zich een zwart broekje.

 

 

Geen Sloggi (100 % Katoen, kookwas) waar alles grondig in kan opgeborgen worden, neen, eerder een zwart frivool ding dat uiterst geschikt is om de French Cancan mee te dansen.

 

 

Omdat ik vanuit mijn standpunt niet goed kon inschatten of het synthetische niemendalletje een string was, schuifel ik wat weg van mijn vrouw om enerzijds de nodige vaststellingen daaromtrent te doen en om anderzijds de derrière van deze deerne ten gronde te kunnen bewonderen. 

 

Een kuchje van vrouwlief maakt een voortijdig einde aan dit vermetel plan. 

 

Ook mijn fototoestel mag dit tafereel niet vastleggen, meen ik uit de ontradende blik van mijn vrouw te kunnen opmaken.

 

 

De vriend van de blondine reikt haar een grijze legging aan.  Twee seconden later is ze er in geglipt en stapt ze terug in haar short. 

 

 

Of het een string was? 

 

 

Ik vermoed van wel. 

 

 

Er stond een heerschap beter opgesteld om daarover uitsluitsel te geven en uit diens glazige blik en het feit dat hij vlak daarna met zijn kop tegen een stalactiet aanliep, durf ik te concluderen dat het inderdaad een string was. 

 

 

Of was het een stalagmiet?

 

Tiet is tomber, niet?

 

Miet, monter.

 

Dus tiet.

 

 

*****

 

 

 

Hoewel de gids ons in Di Rupiaans Nederlands vertelt dat de Rubicon deze grot uit de bergwand heeft uitgesleten, heb ik toch de indruk dat de grot eerder uitgesleten werd door de duizenden voeten van verveelde scholieren en luidruchtige Hollanders.

 

HPIM1095.JPG

 

 

De rondleiding eindigt met een traject per bootje.  We dobberen door donkere, smalle gangen.  De doorgang is bijwijlen zo laag dat we diep voorover moeten buigen in onze sloep. 

 

 

De gids merkt op dat begin 20ste eeuw de doorgang breder werd gemaakt met behulp van explosieven. 

 

 

De sloep wordt aangedreven door mankracht; de gids gebruikt een houten stok waarmee hij zich telkens afzet tegen de rotswand.  Op een bepaald moment duwt hij zich krachtig af tegen de wand, waarop een stukje van de wand het begeeft en in het water stort.  Ik verzeker u dat ik het boeltje toen niet helemaal meer vertrouwde....

 

 

HPIM1136.JPG

 

Ninglinspo, nog zo'n klassieker.

 

 

HPIM1103.JPG

 

En wanneer we het pad bewandelen van de toeristische archeologie, dan mag Coo zeker niet ontbreken...

 

HPIM1146.JPG

 

 

*****

 

 

Zaterdag 25 augustus 2012.

 

 

De tweedaagse reis heeft deze week onthoofd qua sportieve inspanningen.  Nauwelijks gelopen, nauwelijks gefietst.

 

 

De laatste keer dat ik liep was zondag 19 augustus.  Om de tropische hitte te vermijden heb ik mijn duurloopje in alle vroegte afgewerkt.

 

Ik trok de voordeur achter me dicht om 6u50 en was dik anderhalf uur later terug thuis. Het was koel, hoogstens 22°, nog een geluk dat ik een dikke trui had aangetrokken, en een muts.

 

 

Dinsdag heb ik gefietst, 88 kilometer aan 30,2 km/u gemiddeld.

 

 

En verder niets, behalve ijsjes, sorbet, viergangenmenu, café au lait, vin blanc sec et patati et patata...

 

 

Morgen is het de Descente de la Lesse.

 

 

Niet per kajak.

 

 

Per loopschoen.

 

 

En dus dacht ik vandaag een snipperdag te nemen.  Niet lopen, rusten.  Ik zou kunnen gaan fietsen, maar stel dat ik val en een paar m² schaafwonden oploop? 

 

 

Dat zou ik me niet kunnen vergeven.

 

 

Want de Descente de la Lesse is, naast de 20 Km door Brussel, één van de belangrijkste afspraken van het jaar.  

 

 

 

 *****

 

 

Zondag 26 augustus 2012.

 

 

Op de tast vind ik mijn Polarhorloge.

 

3u30 geeft die groen oplichtend aan.

 

Ik lig wakker. 

 

 Al een tijdje.

 

En het regent. 

 

Ook al een tijdje.

 

Taakspanning.

 

 

5u30.

 

Opnieuw wakker.

 

Nu trekt een onweer in de verte voorbij.  Enkele bliksemschichten en wat vaag gerommel. 

 

De regendruppels roffelen ritmisch op het dak.

 

 

6u15.

 

Ik schiet wakker van het alarm van mijn Polar. 

 

De opeenvolgende hazenslaapjes hebben me gesloopt.  Ik voel me belabberder dan om 3u30. 

 

Naar beneden sluipen, rugzak meesmokkelen.

 

Aankleden, GSM, geld, boterhammen voor straks in de auto smeren, waterflesje uit de koelkast halen. 

 

 

Pasta opwarmen.

 

Om het hele huis niet wakker te pingen met de microgolf, warm ik de tagliatelle (met minimale saus) op in een steelpannetje. 

 

Tagliatelle brandt meteen aan. 

 

 

Water bijkieperen.

 

Brandt weer meteen aan...

 

 

Fuck it. 

 

 

Dan eet ik het zo maar op. 

 

Lauw.

 

 

 

 

 

De rugzak nog eens minutieus doorlopen. 

 

Ik heb alles bij.

 

 Nog een allerlaatste sanitaire stop.

 

*****

 

 

7 uur.

 

Een auto stopt.

 

Frank en Hild, mijn  compagnons de route vandaag.

 

 

 

We zetten koers naar Dinant, waar de Copères wonen. 

 

Dinant, stad van Leffe, zoete koek, Flamiche en glanzend koperen Dinanderie

 

Dinant, stad van Adolphe Sax en Dominique Pire. 

 

Dinant, stad van de Collégiale, Roche Bayard en de Citadel. 

 

Dinant, stoffig lint aan de oever van de wispelturige Maas.

 

Dinant, waar de Lesse zich verzoent met de Maas.

 

 

 

***** 

 

images.jpg

 

De reis verloopt voorspoedig; we worden niet geflitst, we rijden niet verkeerd en alle onderwerpen worden tot algemene tevredenheid besproken. 

 

 

Kinderen en hoe ze op te voeden.  En dat het vechten tegen bierkaaien is.

 

Echtgenoten en hoe ze bij te sturen.  Ook bierkaaien.

 

Lopen en blessures.  Bierkaai en bierkaai.

 

 

*****

 

 

Dinant slaapt nog half.

 

Het leven in Dinant komt stilletjes op gang.

 

Inboorlingen kopen brood.

 

 

 

Maar aan het Casino is het een en al bedrijvigheid. 

 

Overal lopers, overal auto's tevergeefs op zoek naar een parkeerplaats. 

 

 

Frank draait een steegje in dat op het eerste zicht te smal is om een auto doorheen te jagen.  Dat steegje komt uit in een straatje, Rue de la Grèle, waar zelfs het wagentje van Google Streetview het bestaan niet eens van wist.  Daar parkeert Frank zich in een gaatje dat eigenlijk een halve meter te klein is voor zijn wagen.  Een waar mirakel.  We klappen de zijspiegels in, zodat er toch nog een voetganger (met beperkt BMI) voorbij kan.

 

 

We staan geparkeerd.  Wegslepen zullen ze ons niet, de straat is te smal voor een sleepwagen.

 

 

*****

 

 

Casino Dinant.  De aankomstzone.

IMG_3483.JPG

 

 

Salle La Balnéaire is het zenuwcentrum van de Descente. 

 

IMG_3440.JPG

 

We begeven ons naar de inschrijfstand.  Ik ben vooringeschreven, dus moet ik enkel de enveloppe met borstnummer en chip ophalen. 

 

 

Aan de balie kan ik me met geen mogelijkheid mijn borstnummer herinneren. 

 

 

"Kelet votere nummero?" vraagt de inschrijfmadame.

 

Ik dacht 1477. 

 

"Mil katsent swasente disset", zeg ik dus.

 

Zit er niet tussen.

 

Merde, dus.

 

 

1377 bleek bij nadere controle.

 

 

Scheelde niet eens overdreven veel.

 

 

*****

 

 

Omkleden, tepels afkleven, mensen observeren, Frank wat pesten, tenen invetten met antiwrijvingscrème, wauwelen, Frank de voorkant van mijn shirt laten zien (die kant kende hij nog niet goed, de achterkant wel), WC-inspectie, twijfelen over de garderobe, wat druivensuiker afschooien van Frank, een plastic zakje afluizen van Frank (om de druivensuiker in te steken), enfin het betere voorbereidende ritueel, quoi?

 

Ik heb een enorme grijze plastic vuilzak voorzien van drie extra gaten; voor hoofd en armen.  Zal nodig zijn om warm en droog te blijven.  Het regent nog steeds en er staat ook redelijk wat wind.

 

 

*****

 

 

De lopers worden per bus naar de start in Houyet gebracht. 

 

Rond half tien (laatste bus om tien uur) stappen we met zijn vieren op de bus.  Frank, Hild, Rudy (bevriende mogendheid uit Loenhout) en uw scribent.

 

Zitplaatsen, dat spreekt voor zich.

 

Houyet is per bus véél minder ver van Dinant dan per loopschoen.

 

 

*****

 

 

Houyet.

 

Troosteloos dorpje. 

 

Ook wel omdat het een grijze, miezerige dag is. 

 

 

We zoeken beschutting onder een piepklein afdakje. 

 

Kijken mekaar aan. 

 

Doen we dit eigenlijk wel graag?

 

 

Nog een laatste sanitaire stop, wat opwarmen, en dan maken we ons klaar om van start te gaan.

 

 

Dit staat ons te wachten.

profil2008.jpg

Grijs: asfalt.

Groen: bos, modder, rotsblokken, krokodillen,...

 

 

De kilometers tellen af naar de finish.

 

*****

 

 

We wensen mekaar succes en een behouden vaart en dan wordt de wilde meute los gelaten.

 

ATH_5724.jpg

 

 De eerste honderden meters lopen doorheen Houyet, lekker asfalt.

 

ATH_5743.jpg

 

De brug over de Lesse en dan linksaf, de natuur in.

 

 

De modder in.

 

Plassen over de ganse breedte van de weg. 

 

 

Lopers springen naar de zijkant, een enkeling dendert er doorheen en spettert ons nat.  Het is constant zoeken naar droge plaatsen, uitwijkmogelijkheden voor modder of rotsen, en vechten voor je positie. 

 

Tot de klim van Clinchamps is het zaak vooraan in de wedstrijd te zitten, zoniet wordt het aanschuiven op de eerste klim van de dag.

 

 

De eerste twee kilometer leg ik af op 7 minuten en 26 seconden.  Redelijk snel, maar we voelen ons prima.

 

 

Een paar houten platen doen dienst als brugje over een klaterend zijriviertje: dit is de voet van de klim naar Clinchamps.

 

 

Alle hens aan dek. 

 

Dit is de eerste zware opdracht van de dag.

 

 

Wandelen tegen een glibberige bergwand.  Jezelf optrekken aan takken en boompjes.  Een waanzinnige kilometer klimwerk brengt ons een kleine honderd meter hoger.  Zelfs stappen valt zwaar, je voelt je kuiten verzuren en verkrampen tegen deze kuitenvreter met een hellingsgraad tot 46%.

 

Deze slopende klim van 1 kilometer kost me maar liefst 6 minuten en 50 seconden.  Het leek wel een eeuwigheid.

 

Het laatste stuk bergop is terug relatief beloopbaar en brengt ons naar Gendron, waar een eerste bevoorradingspost verkoeling brengt...

 

 

De lange sliert lopers slingert doorheen het ingeslapen dorpje. 

 

 

Asfalt onder de voeten, afwisselend klimmen en dalen. 

 

 

We lopen het dorpje uit, en krijgen nog meer godsgruwelijk klimwerk voor de voeten geworpen.  Het dak van de wedstrijd ligt ongeveer 1 kilometer verder, een kilometer die ik afleg in 4 minuten en 35 seconden, wat toch iets té voortvarend was.

 

 

Ik loop weg van iedereen.

 

 

Dan volgt, vanaf kilometer 17, de afdaling van de Chapelle du Comte, twee dolle kilometers bergaf. 

 

 

Het is razend gevaarlijk.  De ondergrond is wisselend, geaccidenteerd, onvoorspelbaar.  Rotsen, grind, zand, uitgesleten bochten, bochten die verkeerd hellen, geulen uitgevreten door regenwater.  Het is springen en ontwijken en hypergeconcentreerd de ondergrond inschatten.  Focus!

 

 

De vorige edities vloog ik hier als een losgeslagen gek naar beneden, maar nu ben ik verplicht om met de handrem op te lopen.  Mijn Saucony schoenen bieden erg weinig grip, en op de echt steile stukken voel ik me verschillende keren licht doorschuiven.  Niet goed voor het vertrouwen. 

 

 

Iedereen loopt, of beter, vliegt me voorbij. 

 

 

De eerste kilometer haal ik na 4m 11s, de tweede na 4m 40s.  U merkt het, daarstraks klom ik ongeveer even snel. 

 

 

Ik durfde niet sneller naar beneden.  Het heeft geen zin om enkele seconden goed te maken en in ruil zwaar onderuit te gaan.

 

 

Van kilometer 15 tot kilometer 13 lopen we in de vallei, in de winterbedding van de Lesse.  Het is relatief vlak, maar de verschillende modderzones maken het lastig om in het ritme te komen.  Sommige doorgangen zijn smal en lopen langs witgekalkte obstakels in de vorm van boomwortels en rotsblokken.  De ongelijkmatige trappen op kilometer 14, gemaakt uit blokken natuursteen, zorgen weer voor een opstopping, waar je stapvoets verder moet.

 

 

*****

 

 

Dan bereiken we de brug van Gendron Gare, waar de 13 km start en waar er bevoorrading is.  Ik grijp een tablet druivensuiker, probeer het al lopend en zwaar ademend op te kauwen, pak een beker water, giet die over mijn hoofd, neem een tweede beker en spoel de druivensuiker uit mijn mond door.

 

 

Nu volgen er een paar relatief makkelijke kilometers.  Asfalt en met licht glooiend karakter. 

 

 

Al degenen die me in de afdaling achterlieten, moeten er aan geloven.

 

 

Ik haal ze allemaal bij en draai kilometers van 4m 11s en 4m 19s.  Ik voel me prima. 

 

 

We passeren het Nationaal Park van Furfooz en de Aiguilles de Chaleux

 

De benzinetank is bijlange nog niet leeg!

 

Halfweg wedstrijd kom ik door op 49 minuten en 59 seconden.

 

 

*****

 

 

De spoorwegbrug!

 

Weer zo'n herkenbaar punt in de wedstrijd.  Langs de ene kant de talud op via ongelijke trappen, die ik per twee probeer op te stappen.  Brug over en langs de andere kant via een glibberig pad naar beneden.

 

 

Net als vorig jaar worden we gewaarschuwd voor een modderige zone.

 

 

Ik loop vlotjes de modder in.

 

En voel meteen mijn rechtervoet bij landing wegschuiven.

 

 

Finaal wegschuiven.

 

 

Wanneer ik mijn linkervoet neerplant om het evenwicht te bewaren, schuift ook deze razendsnel onder me weg.

 

 

Een milliseconde én één adrenalinestoot later knal ik op mijn linkerflank languit in de modder.

 

 

Gelukkig raak ik geen stenen.  Toch voelt mijn heupkam behoorlijk pijnlijk aan.

 

 

 

Vreemd is dat.

 

Daarnet vloog ik nog over Ardeense wegen, nu ben ik geland en lig ik stil in de modder.

 

 

Ik klauter beduusd recht, schud kluiten modder van me af en probeer terug te vertrekken.

 

 

En schuif nogmaals uit.

 

 

Er zit niets anders op dan behoedzaam te stappen door de enkeldiepe vermalen leemachtige waterige modder, die gladder is dan ijs.

 

 

Het is schuiven van links naar rechts, terwijl mijn loopschoenen verworden zijn tot dikke, zware slijkklompen. 

 

 

Ik vloek als een ketter.

 

 

Ik zweet als een beest, maar vermits mijn handen vol modder hangen, kan ik het niet eens afvegen.

 

 

Ik ben niet de enige die onderuit gaat.  Vlak voor mij gaat nog iemand feestelijk op zijn bek.  Overal gesakker en gevloek in diverse talen.

 

 

Lopers met betere grip (en met meer vertrouwen) lopen me bij bosjes voorbij.  Tientallen.  Al diegenen die ik de afgelopen kilometers achter mij heb gelaten, komen me nu opnieuw voorbij.

 

 

Het is om gestoord van te worden.

 

 

Ik ploeter verder.

 

 

300 meter duurt deze beproeving en die zone zorgt voor een verschrikkelijk trage kilometer (9m 47s). 

 

 

Eens de modderzone achter me, probeer ik zoveel als mogelijk de modder van mijn schoenen te lopen.  Ik zoek elke plas op en probeer wat in het hogere gras te lopen.

 

 

*****

 

 

Maar veel tijd is er niet om te bekomen van de emoties.

 

 

Ik pak mijn laatste tablet druivensuiker (nu met gratis knarsende moddersmaak) en prevel een schietgebed...

 

 

....want nu komt de tweede klim van de dag. 

 

 

 

De klim naar Walzin. 

 

 

125 hoogtemeters overwinnen op 1 kilometer.  De aanvangsmeters zijn nog best te belopen, maar nadien volgen een paar lussen omhoog die érg nijdig klimmen.

 

 

De vorige twee jaar stond ik hier telkens te voet.  

 

 

Maar de ergernis  omwille van mijn valpartij en de opgewekte adrenaline drijven me verder. 

 

 

Mark zal dit jaar niet plooien op de klim naar Walzin! 

 

 

Een keer of drie sta ik op het punt toch te gaan wandelen, maar ik bijt door en loop helemaal tot boven.  Ik loop weer in op zovele lopers die noodgedwongen moeten wandelen.

 

 

Die zware kilometer kost me 7 minuten en 16 seconden.

 

 

***** 

 

 

De ruïne van Cavrenne betekent dat de top is bereikt.

 

 

Ik ben boven!

 

Doodop.

 

Stikkapot.

 

Helemaal op.

 

 

*****

 

 

Eventjes nog wat vlakke meters in het bos en dan is het loeihard over het asfalt naar beneden.

 

 

De eerste meters voel ik meteen een zeurende pijn in de rechterhiel; het op de voorvoet lopen tijdens de klim heeft de voetpees toch parten gespeeld.

 

Ik neem het zekere voor het onzekere en besluit ook deze afdaling niet voluit naar beneden te knallen.  De kilometer bergaf doe ik rustig aan (4m 9s).  Elke landing doet pijn aan de hiel.

 

Opnieuw komt iedereen me voorbij gesneld.  Dat moet ongeveer de vierde keer zijn deze dag.

 

 

*****

 

 

De razende afdaling is voorbij.  De beproeving nog niet.

 

_DE34430.JPG

De linkerflank besmeurd, modderschoenen.

 

Nu volgen nog 6 lange kilometers die afwisselend lichtjes klimmen en dalen. 

 

 

En tot mijn verbazing is het bobijntje nog niet af. 

 

 

Ik begin opnieuw aan een inhaalrace.  En merk dat ik nu pas terug in het gezelschap kom van de heren die bij mij zaten toen ik onderuit ging in de modderzone.  Ik loop kilometers van om en bij de 4m30s.

 

_DE34483.JPG

Frank.

 

_DE77055.JPG

Hild.

 

 

 

*****

 

 

En dan bereiken we eindelijk het punt waar de Lesse zich in de Maas stort.

 

We lopen op het jaagpad naast de Maas. 

 

In de verte wacht le Viaduc Charlemagne.

 

 

De laatste kilometers zijn eenzaam. 

 

De pijn is je enige metgezel.

 

Roche Bayard.

 

De vier heemskinderen.

 

Nog even.

 

Even nog.

 

En dan eindelijk de verlossing.

 

Finish.

 

IMG_1680.JPG

120ste positie,  1u 44m 18s, 19de veteraan 2.

 

IMG_1714.JPG

Frank: 156ste, 1u 46m 57s, 57ste veteraan 1

 

 

Hild werd 706de, na 2u 29m 25s en werd 47ste in haar leeftijdscategorie.

 

 

*****

Aankomstzone.

 

 

Ik grijp naar alles wat eten is.  Stukjes banaan en sinaasappel.

 

Ik grijp alles wat de dorst lest.  Water, sportdrank.

 

 

De chip voor tijdsregistratie moet van mijn schoen gehaald worden. 

 

Iemand ziet me tevergeefs worstelen met mijn veters en komt me helpen.  Ik sta te daveren van uitputting en van de kou.

 

 

Frank komt binnen en we wisselen indrukken uit.

 

Nu pas stel ik vast dat mijn Polarhorloge onder de modder zit.  Mijn schoenen zijn onherkenbaar.

 

Ik krijg gevoelloze vingers van de kou en besluit mijn rugzak op te halen en te gaan douchen.

 

 

*****

 

 

Vlak aan de douchetent zijn er tuinslangen om de schoenen af te spuiten.  Ik spuit de hardnekkige modder van mijn schoenen en merk dan dat van beide schoenen de bovenbekleding gescheurd is.  Links een paar centimeter, rechts een centimeter. 

 

Niet goed.

 

 

 

Ik voel me verkrampen van de kou.

 

Snel de tent binnen. 

 

Het is er nog niet hels druk.

 

 

***** 

 

 

 

Strippen.

 

Douchen.

 

 

Ik sluit mijn ogen en laat het heerlijk warme water over mijn beurs gebeukte lijf stromen. 

 

Ik zou er een eeuwigheid kunnen onder blijven staan.

 

Het warme water spoelt de modder van me af.

 

Spoelt de ellende van me af.

 

 

En het besef druppelt binnen.

 

Het besef dat het alweer achter ons ligt.

 

 

Ik kleed me aan.

 

De warmte doet deugd.

 

En met de warmte voel ik een zalige vermoeidheid bezit van me nemen.

 

 

Ik slenter naar de tent van het Rode Kruis.

 

En laat mijn hiel verzorgen.

 

Flexium gel.

 

 

*****

 

 

Een terrasje langs de Maas.

 

Onder vrienden.

 

Belevenissen, indrukken.

 

Tevredenheid.

 

 

Een terrasje langs de Maas.

 

Bloedbroeders.

 

Twee koffies en een Chimay.

 

En wilde plannen.

 

 

 

 

_DE76864.JPG

 

 

 

19:25 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-08-12

Modern Times

 

Modern Times

 

 

 

Donderdag 9 augustus

 

 

Avondloop AVN.

 

De traditionele trainingen van atletiekclub AVN op donderdagavond worden in de lange, trage zomervakantie opgeschort en vervangen door lange, trage duurlopen, uitgestippeld in de groene zones van de Kempen.

 

Het tempo is onderkoeld, ongeveer 10 km per uur, zodat iedereen nog voldoende adem heeft om naar hartenlust te kwebbelen.

 

 

Een lange sliert zwarthemden kronkelt door bos en hei.

 

 

Uw dienaar loopt links van de groep.

 

 

Eén van mijn afwijkingen (volledige lijst verkrijgbaar op eenvoudig verzoek) is dat ik niet kan verdragen dat er iemand links van mij loopt.  Niet dat ik dan flauw val, of razend word, neen, het is meer een gevoel van onbehagen dat me dan bekruipt.

 

 

Ik wring en manoeuvreer tot er niemand links van mij loopt.

 

 

Helaas had ik dat zonder nadenken tegen Frank gezegd dat ik enkel lopers rechts van mij duld, dus binnen de paar weken wist ongeveer half Europa dat.

 

 

 

De mens is een nieuwsgierig wezen.

 

 

Mijn vrienden van de atletiekclub zijn daarop geen uitzondering. 

 

 

Mark kan niet verdragen dat er iemand links van hem loopt?

 

 

Ach zo.....

 

 

Dat moet toch eens uitgetest worden.

 

 

Het heeft een paar weken geduurd, sommigen hebben kennis gemaakt met brandnetels in de berm, anderen hebben dan weer bijna een nat pak gekregen, maar nu is iedereen er van overtuigd dat er niet links van Mark mag gelopen worden.

 

 

 

*****

 

 

 

De wekelijkse duurloopjes op donderdag hebben toch een paar pijnpuntjes.

 

 

Ten eerste is er het ongedierte. 

 

 

Kempense dazerikken kijken reikhalzend uit naar onze donderdagse loopjes, waar ze in grote, donkere wolken onze loopgroep volgen en terroriseren.

 

Dan is het zaak van in de buurt van de dames te lopen; zij hebben meestal kwistig insectenwerend materiaal op het lichaam gesproeid waardoor de beesten massaal op de vlucht slaan.  Het zou me niks verbazen dat overal waar onze loopgroep passeert nadien de bladeren van de bomen vallen.  De verzamelde insectenwerende sprays werken als een soort Agent Orange, fijn dat u het opmerkt.

 

 

 

Ten tweede is er de herrie. 

 

Heeft u ooit al eens het geluid van honderd hyperkinetische kalkoenen gehoord?

 

 

Ik neem aan van niet.

 

Ik trouwens ook niet.

 

 

Maar ik zweer het u, het gekwek van de dames van de atletiekclub tijdens die donderdagse duurlopen, levert naar mijn aanvoelen zo ongeveer dat geluid op.

 

 

Stel dat u tijdens de duurloop achterop geraakt wegens een uit de hand gelopen sanitaire stop (het kan de beste sluitspier overkomen), dan hoeft u enkel op het geluid van honderd hyperkinetische kalkoenen af te gaan en u komt ongetwijfeld terug in onze groep.

 

 

Na een uurtje in groep lopen, wisselen de snellere heren een blik van verstandhouding uit.  Guy H. schuift naar de kop van de groep, op de linkerflank beweegt uw dienaar zich naar voren, we knikken even kort naar mekaar en dat is meestal het sein waarop de zware cavalerie chargeert en de groep verlaat.

 

 

Het tempo wordt lichtjes opgeschroefd. 

 

De dazerikken geven ontgoocheld de achtervolging op. 

 

En op de achtergrond deemstert het geluid van honderd hyperkinetische kalkoenen langzaam weg. 

 

 

De stilte die dan over de Kempen nederdaalt, is begeesterend. 

 

Enkel het geluid van de ritmische ademhaling, het dartele neerplanten van de betere loopschoen, af en toe een galant gebaar om te waarschuwen dat een hond enthousiast op de weg gescheten heeft, enfin, het lopen pur sang, het hoogdravend draven, een vermoeden van vrijheid, de harteklop van de koelbloedige strijder, het gevoel van eindeloosheid, het beleven van nederige eenzaamheid, er sterft wellicht een beer in de taiga en als u me nu nog niet beu bent, dan doe ik nog wat verder...

 

 

Een derde pijnpunt van de donderdagse lopen is de après-ski.

 

De heren en dames die de route uitstippelen, zorgen er steevast voor dat het eindpunt van onze duurloop een kroeg is.  Kwestie van de dorstigen te laven. 

 

Merkwaardig genoeg is het gekwek van honderd hyperkinetische kalkoenen best te verdragen met een Tripel van Westmalle in de rechterknuist.

 

 

 

*****

 

 

Vrijdag 10 augustus.

 

Vandaag een laatste sportieve inspanning geleverd als voorbereiding op de 10 mijl van Seraing van morgen.  Ik klim op mijn racefiets en vlieg over jaagpaden van kanalen, beroer mijn bel, grijp op de tast naar mijn drinkbus, eet zelfs wat druivensuiker, snor als een tevreden man over Vlaanderens wegen met een gemiddelde van een slordige 30 km per uur .

 

Vandaag kan ik nergens bij een snellere coureur aanpikken en wat tempo stelen, sterker nog, ik word zelf locomotief voor verschillende heerschappen. 

 

 

Poederlee. 

 

Een nijdige tik op mijn helm.

 

Enkele seconden later gevolgd door een vlijmscherpe pijn.

 

Een wesp is via de ventilatiespleten in mijn helm gevlogen en maakt me duidelijk dat het daar niet fijn vertoeven is.

 

 

Remmen dicht.

 

Uitklikken.

 

Helm af.

 

Een wesp dwarrelt neer uit mijn helm.

 

Ik wil ze plat stampen, maar merk dat zoiets niet evident is met klikpedalen; je hebt niet bepaald een vlakke zool ter beschikking. 

 

 

Maar sterven zal ze!

 

 

 

Vrijdagavond speel ik voor het eerst in mijn leven mee met Euromillions; 190 miljoen euro winnen lijkt me leuk, met een inzet van 12 euro.

 

 

*****

 

 

Zaterdag 11 augustus.

 

 

Vandaag staat de 10 mijl van Seraing op het programma, wedstrijd in het kader van de Challenge Delhalle.  De 10 mijl wordt georganiseerd door de Seraing Runners.

 

seraing-10-miles-2012-08-11.jpg

 

 

Vorig jaar heb ik er een rampzalige wedstrijd gelopen.  Na een paar snelle aanvangskilometers was ik in die mate opgebrand, dat ik niet meer vooruit geraakte.  Een minder goede tijd op de 10 mijl, dat was de eerste zure appel, maar op ongeveer 1 kilometer voor de finish geremonteerd worden door mijn kompaan Frank, was meteen de rest van de zure fruitmand.

 

 

Seraing werd mijn zwart beest. 

 

 

Als iemand Seraing uitsprak, 7 letters slechts, zorgde dat steevast voor een verhoogde hartslag.

 

 

Dit jaar heb ik al behoorlijk wat afgesukkeld met mijn rechterhiel; herlees de vorige 193 stukjes op deze blog maar even, en u zal merken dat ik u sinds oktober vorig jaar de oren van de kop heb gezeurd over mijn hiel.

 

 

Maar een verminderd loopregime, de trage duurlopen in clubverband, en het eindeloos gefiets, hebben de hiel wat respijt gegeven; in die mate zelfs dat ik de laatste weken meer en meer vertrouwen begon te krijgen in de hiel. 

 

 

Het Gielsbos, 7 km doorrazen, gaf al geen pijnreactie meer van de hiel, vandaag staat de ultieme test op het programma.  16 km doorrazen, op geaccidenteerde ondergrond, bergop en bergaf. 

 

 

Als de hiel dit zonder gevolgen kon verteren, dan..... 

 

 

*****

 

 

Ik start de wagen, pik onderweg achtereenvolgens Katleen, Frank en Hild en Katrien op.

 

 

Frank naast mij, de dames op de achterbank.

 

 

Ik heb een GPS, maar ik heb er een hekel aan. 

 

 

Volgens mijn vrouw komt dat omdat ik een onverbeterlijke betweter ben; ik denk namelijk alles beter te weten. 

 

 

En sinds de laatste update van de GPS is de stem in mijn GPS die van een Hollandse vrouw.  Vertrouw ik al helemaaaaaal niet.

 

 

Dus zetten we die niet op.  Frank, die wegens Antilliaanse feesten de vorige nacht amper een oog heeft dicht gedaan, moet wakker blijven en GPS spelen.

 

 

Splitsing E34 - E 313, ik slaag er bijna in om de verkeerde autoweg te nemen.

 

 

Maar dan zoemen de banden hun geruststellend lied. 

 

 

We zijn op weg naar Waalsche grond.

 

 

*****

 

 

Inmiddels lijkt het wel een donderdagse duurloop op de achterbank.  De dames kwekken over mode, de kleur van de rokjes en topjes en meer van die dingen waarvoor ik hoopte selectief doof te zijn.

 

 

Ook clubgenoten passeren de revue.  Hun eigenaardigheden, hun tekortkomingen, hun goeie kanten ook.

 

 

Kinderen en hun fuifgewoonten, terwijl ze beter zouden studeren voor hun tweede zit.

 

 

En dat mannen in het algemeen, en sommige clubleden in het bijzonder een matige aanleg hebben voor empathie.

 

 

Zo merkte Hild op dat mannen soms zo cru kunnen reageren op bijvoorbeeld een geleverde vrouwelijke loopprestatie.

 

 

 

Heren, ik ben er om u te dienen, dus een les in empathie (voor de dyslectici onder u: amputatie).

 

 

Stel: een loopster zegt: "Verdorie, nu heb ik toch slecht gelopen."

 

 

Foute reactie is dan:

 

"Inderdaad, waanzinnig slecht, belachelijk zelfs, 4 minuten trager dan X, dat jij nog durft buiten komen, dat snap ik niet.  Ben je trouwens niet wat verdikt?"

 

Juiste reactie:

 

"Ach, alles is relatief, het is warm, de ondergrond is zwaar, volgende keer beter, ik bewonder je stamina, je grinta, je vista."

 

 

 

Dat, heren (neen, ik mocht geen namen noemen) is amputatie (heum, empathie).

 

 

 

Volgende onderwerpen werden ook nog tot op het bot uitgediept:

 

 

Wat zou de vulling zijn in de tieten van Lolo Ferrari, God hebbe haar ziel?

 

 

En dat je sommige Witrussische kogelstootsters niet in het donker wil tegenkomen.

 

 

Zou Hellebaut een medaille pakken?

 

 

*****

 

 

De tocht gaat verder. 

 

 

Boterhammen worden genuttigd. 

 

 

Een sanitaire stop op een verlepte parking.

 

 

Inmiddels hebben de dames het onderwerp shoppen aangesneden.

 

 

De kelk moet klaarblijkelijk weer tot op de bodem leeg.

 

 

Dat homo's goede shopgezellen zouden zijn, voorkomend en geïnteresseerd.  En weinig bedreigend.

 

 

Vooraan in de auto trekken Frank en ik een wenkbrauw of 4 op.

 

 

Doembeelden van Wijnegem Shopping Center trekken aan ons geestesoog voorbij.  Waarbij uw dienaar, beladen als een muilezel, doorheen eindeloze gangen sjokt.

 

 

 

******

 

 

Seraing!

 

 

Wat vliegt de tijd als je met plezant gezelschap op pad bent.

 

 

Seraing is een grauwe industriestad, de suburbs van het vurige Luik.   

 

 

Staalreuzen op lemen voeten. 

 

 

Arcelor

 

 

De Maas kleurt donker. 

 

 

Werkmanshuisjes staan hier schouder aan schouder, met onkruid dat welig uit kieren en goten woekert. 

 

 

Troosteloos sfeertje. 

 

 

Seraing, bakermat van het proletariaat.

 

 

*****

 

 

Déviation

 

 

Uiteraard is er de obligate omleiding. 

 

 

Maar Frank heeft het oriënteringsvermogen van de betere duif en stuurt mij doorheen straten, steegjes en rondom ronde punten.

 

 

We moeten omhoog uit het dal van de Maas; het zenuwcentrum van de 10 mijl is de sporthal en de atletiekpiste van het Bois de l' Abbaye, gelegen op de heuvelrug boven Seraing.

 

 

Dan herkennen we de flatgebouwen die naast het sportcentrum staan. 

 

 

We zijn er.

 

 

 

*****

 

 

 

Frank, Hild en Katrien zijn al ingeschreven. 

 

 

Katleen en ik betalen onze inschrijving en krijgen een inschrijfformulier mee.

 

 

We doen braafjes ons huiswerk.

 

 

Plots zegt Katleen met vragende ondertoon:

 

 

 

 

SEKS?

 

 

 

 

Het wordt oorverdovend stil in die sporthal.  Of zo lijkt het toch.

 

 

Ik ben helemaal van mijn melk.

 

 

Nu ik de kaap van de vijftig heb gerond, overkomt het me niet alle dagen dat jongedames me oneerbare voorstellen doen. 

 

 

Ik probeer minstens zo cool te blijven als James Dean.

 

 

En antwoord nonchalant:

 

 

"Natuurlijk, Katleen, graag zelfs, ik dacht dat je het nooit zou vragen, maar kunnen we dat misschien na de wedstrijd afhandelen?"

 

 

 

Het bleek een misverstand.

 

 

Op het inschrijfformulier dient in een vakje het geslacht kenbaar gemaakt worden.  Dat vakje heeft als (on)dubbelzinnige hoofding  SEXE  meegekregen.

 

 

 

*****

 

 

Ingeschreven.

 

 

We kleden ons om.

 

 

En warmen ons op. 

 

 

Oei, de benen hebben de fietstocht van gisteren nog niet helemaal verteerd, merk ik nu. 

 

 

Er loopt een kerel rond in een bizarre outfit. 

 

 

Bandana, topje, hyperstrak broekje. 

 

 

Heeft wellicht heel wat hoofdbrekens gehad toen hij het vakje SEXE moest invullen.

 

 

 

*****

 

 

 

En dan is het zover.

 

 

De kleurrijke meute stelt zich op in de startzone. 

 

 

We wensen mekaar succes en een behouden vaart. 

 

 

Ik heb een gewiekst plan. 

 

 

Namelijk niet als een zot te starten en mijn wedstrijd helemaal af te stellen op Sabine VDZ, een snelle dame.  Vorige jaren heeft ze me telkens geklopt op wedstrijden zoals deze 10 mijl en de Descente de la Lesse, nadat ik haar er in het begin telkens snoeihard had uit gelopen.  Nu heb ik het plan opgevat bij haar te blijven, toch zo lang ik kan.

 

 

 

Startpistool!

 

 

We schieten weg. 

IMG_5306.JPG

 

 

Ik moet me constant intomen. 

 

 

IMG_5308.JPG

We verruilen de atletiekpiste voor asfaltwegen, die afwisselend stijgen en dalen.  Ik loop het gaatje op Sabine gecontroleerd dicht en plak vanaf dan vast aan haar paardenstaart.

 

 

Een paardenstaart die ritmisch voor mijn ogen danst. 

 

 

Kilometer 1 bereiken we na 3 minuten en 50 seconden.  Tja, dat is ook weer vlot genoeg, maar goed.

 

 

En dan beginnen we te klimmen.  Ik kan het weer niet laten en ga Sabine voorbij.

 

 

Tot zover het gewiekste plan.  Maar ik let goed op mijn ademhalingsritme en zorg ervoor dat ik mijn benen niet meteen afsnij.

 

DSC_0378.JPG

 

Kilometer 2: 7 minuten, 54 seconden.  Mark is braaf.

 

 

Het is warm, maar gelukkig niet drukkend warm.  En het Bois de l' Abbaye en straks het Bois de la Vecquée, samen de groene long van Seraing, bieden voldoende welgekome schaduw. 

 

 

Ik haal steeds maar lopers bij. 

 

 

En wanneer ik omkijk zie ik Sabine op een 25-tal meter achter me.  Het nieuwe plan is geboren: Sabine op 25 meter trachten te houden.

 

 

 

*****

 

 

 

Kilometers zandpaden, stukken die fors omhoog lopen, vals plat, af en toe lichte knik naar beneden en weer naar boven.  Het is een wondermooie omloop.  Vorig jaar vond ik het maar niks, maar dat was wellicht het gevolg van het feit dat ik toen duizend doden stierf.  Nu het vlotjes loopt, ik er schik in heb, lijkt de wereld en bij uitbreiding Seraing een stuk mooier.

 

 

De hiel draagt mij verder en verder, hoger en hoger. 

 

 

Na 3 kilometer: 12 minuten en 10 seconden. 

 

 

Dat mag. 

 

 

Bevoorrading: ik gris vooraan in de post een bekertje water mee en giet het over mijn verhitte hoofd, grijp een tweede beker achteraan in de post en drink kleine slokjes.  Het tempo zakt daarbij wel wat, maar dat mag.

 

 

Kilometers lang klimmen en dalen, en ik voel me prima.  Ik heb controle over de wedstrijd.  Niemand loopt op me in, en ik schuif steeds dichter bij mijn voorgangers.

 

 

Hier liggen de moeilijkste kilometers van de wedstrijd.

 

 

Ik blijf gecontroleerd omhoog lopen, en probeer bergaf alle registers open te trekken.

 

 

Lopers inhalen en er van weg lopen.  Zalig gevoel.

 

 

Zes kilometer: 25 minuten en 26 seconden.

 

 

Voor mij uit loopt een jongeling van ARCH, de club die de Descente organiseert.  Hij wordt mijn doel. 

 

 

Kilometers lang blijf ik op een tiental meter hangen.

 

 

9 kilometer: 38 minuten en 39 seconden.

 

 

Maar dan schuif ik met een ultieme inspanning tot bij hem.

 

 

10 kilometer: 42 minuten en 51 seconden.

 

 

Het ergste klimwerk is voorbij.  Nu nog wat vals plat tussen kilometer 10 en 12 en daarna als een rotsblok de heuvel terug af.

 

 

12 kilometer: 51 minuten en 2 seconden.

 

 

*****

 

 

De vorige blokken van 3 kilometer liep ik telkens 12 à 13 minuten.

 

 

Nu komt er een razende drie kilometer bergaf.

 

 

De jongeling van ARCH loopt me voorbij en vliegt als een kamikaze de heuvel af.  Hij spoort me aan hem te volgen.  Wat ik ook prompt doe.

 

 

De 3 kilometer bergaf lopen we op 10 minuten en 49 seconden, zijnde 16,64 km/uur. 

 

 

Gekkenwerk, gezien de geaccidenteerde ondergrond, het bochtenwerk, de stukken minder steil bergaf...

 

 

Moest je nu een voet verzwikken, of struikelen, je mag er niet aan denken wat je dan overkomt.

 

 

Kilometer 15. 

 

 

We zijn beneden.

 

 

Ik laat het onstuimige jonge geweld van me weg lopen.

 

DSC_0622.JPG

 

Plots komt er een paardenstaart voorbij.  Sabine, 4de dame in de wedstrijd, komt me voorbij.  Bijkbaar heeft zij zich ook naar beneden gestort van die heuvel.

 

 

Ik probeer aan te pikken, maar voel dat het vat af is.

 

 

Ik laat Sabine gaan.

 

 

Ik leg de laatste kilometer en enkele tientallen meters nog af in 4 minuten 30 seconden, respectabel, maar toch wel op mijn tandvlees.

 

 

Finish in 1 uur 6 minuten en 41 seconden, plaats 56 op 504 deelnemers , 8ste veteraan 2.

 

Vorig jaar liep ik hier 1u 9m en 12s.

 

 

***** 

 

 

DSC_0651.JPG

 

 

Frank finisht na 1u 10m 39 s, plaats 93; 34ste veteraan 1.

 

Katleen had het rustig aan gedaan en finisht na 1u 15m en 55s, positie 180, 8ste dame.

 

Katrien (probleem met de knie) finisht na 1u 22m 26s, positie 282, 17de dame.

 

Hild finisht na 1u 37m 8s, positie 434, 22ste in haar leeftijdscategorie.

 

 

 *****

 

 

Na de finish storten we ons op het water, de kwartjes sinaasappel, de peperkoek en de rozijnen. 

 

En lopen we daarna nog een paar rondjes op de atletiekpiste als cooling-down.

 

Douchen (bloedheet water), omkleden.

 

 

 

Een klein hongerke wordt gestild met een broodje vettige worst (de dubbelzinnige opmerkingen waren niet te tellen).

 

 

Er wordt nog iets fris gedronken, Frank drinkt een Tango.

 

 

En dan is het tijd om de steven huiswaarts te wenden, zeker als we Hellebaut nog willen zien springen.

 

 

*****

 

 

Op de terugweg bleek helaas dat op de achterbank noch de dames, noch de gespreksonderwerpen uitgeput waren. 

 

 

Nu ging het weer over de lengte, dikte, omvang van vrouwelijke atleten, de BV's, TV die toch verdikt, paarden die in een té smal aanhangwagentje moesten passen, Frank die eventueel als prei verkleed moest lopen,...

 

 

En over geparfumeerde liefdesbrieven schrijven tijdens de legerdienst van de geliefde (vroeger gebeurde dat artisanaal, met pen, papier en postzegel, nu gebeurt seks al via het internet of via een aanduidvakje op een inschrijfformulier).

 

 

En welke angstdromen onze nachtelijke rust telkens weer komen verstoren. 

 

 

Roken, falende examens, ontvoeringen en......

 

 

 

..... het grijpen naar worstjes.

 

 

 

Ja, ik merk het al, dat laatste vraagt om enige verduidelijking.

 

 

 

Iemand op de achterbank heeft in een vorig leven aan de lopende band worstjes in blik moeten steken.  Een handeling die uiteindelijk redelijk afstompend werkt (denk aan Charlie Chaplin: Modern Times, maar dan met worst).

 

 

Het was in die mate een automatisme geworden, dat de persoon in kwestie in haar dromen nog steeds aan het grijpen was naar worstjes.

 

 

Haar man durfde na een paar van die dromen niet meer zonder boxershort slapen, meen ik opgevangen te hebben...

 

 

 

*****

 

 

Slotsom van Seraing 2012: ik ben tevreden. 

 

 

Voor het eerst in lange tijd had ik het gevoel dat het misschien wel allemaal terug in orde aan het komen is.

 

 

En daarom heb ik me in Seraing meteen maar ingeschreven voor de Descente de la Lesse 2012, wedstrijd die op 26 augustus a.s. haar beslag krijgt.

 

 

 

Enne....  ach ja, ik heb gewonnen bij Euromillions.

 

 

3 euro en 90 cent.

 

 

Bad Bank.

 

18:31 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-08-12

14 minuten

4 augustus 2012

 

 

4 augustus is de verjaardag van Barack Obama.

 

 

Een welgemeende proficiat, beste wereldleider.

 

 

Maar de verjaardag van Barack verbleekt bij de écht belangrijke gebeurtenis op 4 augustus, zijnde de verjaardag van mijn bloedeigen vrouw.

 

 

 

*****

 

 

 

Wanneer je levensgezel jarig is, dan moet alles wijken die dag.

 

 

Logisch, toch?

 

 

Strijken hoeft ze vandaag niet, toch niet vanaf 's morgens vroeg, en dat dweilen kan desnoods vanavond nog (desnoods met de kraan open).  Een dag telt tenslotte 24 uur, niet?

 

 

Neen, op deze dag draait alles om de jarige.

 

 

Ik had nochtans graag aan de start gestaan van de Recreatieve Triatlon te Rijkevorsel, wat meteen mijn debuut zou zijn op dit triumviraat der sporten, maar ik vond dat ik dat, weliswaar na rijp beraad en met spijt in het hart, niet kon maken.

 

 

U moet weten dat ik al behoorlijk wat tijd spendeer op de racefiets en in loopschoenen de laatste weken, dus het zou van de bok zijn kloten zijn, moest ik uitgerekend op haar verjaardag deelnemen aan een wedstrijd.

 

 

Ok, toegegeven, ik ben niet meteen de meest romantische ziel ter wereld, u zal mij bijvoorbeeld nooit betrappen met een bos bloemen in de hand, maar dat beetje besef had ik ook nog wel.

 

 

Neen, 4 augustus zou volledig in het teken staan van de verjaardag van mijn vrouw. 

 

 

*****

 

 

Ik had een tafeltje voor twee gereserveerd in een restaurant waar de servetten tot in de perfectie gevouwen zijn, waar de obers op de juiste manier als knipmessen buigen, waar het kaarslicht subtiel gereflecteerd wordt in de wijnglazen van het zuiverste Boheems kristal  en waar de menukaart uitpuilt van exquise gerechten die ongeveer evenveel kosten als het bruto nationaal product van Swaziland. 

 

 

Ik zou zelfs een hemd en das dragen, zo had ik mezelf toch voorgenomen, wat toch moet geleden zijn van mijn huwelijk (dat zich situeert ergens in de jaren tachtig van het vorige millennium).

 

 

Sterker nog, ik zou zelfs mijn loopschoenen Brooks inruilen voor zwarte lederen schoenen. 

 

 

Wat normaal tegen mijn geloof is.

 

 

Mensen die mij kennen, weten dat ik altijd en overal loopschoenen Brooks draag, en dat ik énkel zwarte lederen schoenen draag bij begrafenissen van bloedverwanten in de eerste lijn en bij eventuele bezoeken aan het Koninklijk Paleis, wanneer Albert me alweer een lintje opspeldt wegens verregaande sportieve verdiensten voor het vaderland.

 

 

Enfin, zwarte lederen schoenen dus. 

 

 

U merkt het, het was me menens. 

 

 

Het zou een verjaardag worden om nooit te vergeten (in het verleden was het me al wel een paar keer gelukt om haar verjaardag te vergeten, vrees ik).

 

 

Neen, een feest met alles er op en er aan. 

 

 

Toeters en bellen.

 

 

En met randanimatie.

 

Bij droog weer zou er vuurwerk afgestoken worden.  En verder was er ook nog iets met paardendressuur, dwergwerpen, een gedesillusioneerde illusionist, iemand die zijn hoofd in een leeuwenmuil steekt, vuurspuwende draken, moddercatch voor rondborstige dames in minuscule badpakken, degenslikken voor beginners, olifanten die elkaars staart vasthouden met de slurf (of was het omgekeerd?), Ali Baba en een onbepaald aantal rovers, exotisch ogende dames die pingpongballen kunnen lanceren uit de meest bizarre lichaamsopeningen, hamerslingerende parachutisten, toekomstvoorspellers met glazen bollen, een zeepkistenrace, scheelkijkende jongleurs met brandende fakkels en kettingzagen, een ingekaderd Higgsdeeltje en een crèmekar die het deuntje van de Smurfen speelt. 

 

 

Iedereen is uitgenodigd.  en met iedereen bedoel ik dan ook iedereen.

 

Een Zeeuwse boer, een eskimo.

Roodkapje en Pinokkio.

Een indiaan, een kapitein.

Een Mexicaan en Harlekijn.

Een edelvrouw, een nobele heer.

En Mickey Mouse met Teddybeer.

 

 

En frietjes natuurlijk. 

 

Met mayonaise. 

 

En een curryworst. 

 

Spéciale. 

 

Met tomat.

 

 

Neen, de verjaardag van Barack zou een armtierig feestje zijn, vergeleken met het feestje dat ik voor mijn vrouw in mekaar had gebokst.

 

 

 

*****

 

 

Maar toen belde Guy H.

 

 

Guy is één van de wegkapiteins van AVN, de Atletiekvereniging Noorderkempen

 

 

Hij was op zoek naar een slotloper voor één van de ploegen voor de estafetteloop Gielsbos; estafette over een halve marathon.

 

 

Eventjes dacht ik nog: Neen, Mark, dat kan je niet maken...

 

 

Eventjes maar, want wanneer de bazuin der loopplicht schalt, dan heb ik, gewone sterveling, deemoedig het hoofd te buigen en te gehoorzamen.

 

 

Mijn vrouw weet dat.

 

 

Volgend jaar verjaart ze immers opnieuw.

 

 

*****

 

 

Zaterdag 4 augustus.

 

Een goede prestatie neerzetten?

 

De kans wordt érg klein.

 

Mijn ploeg is sterk, maar ik twijfel.

 

Ik heb namelijk al twee dagen een pijnlijke onderrug.   Linkse heupkam.  Vermoedelijk staat mijn bekken weer wat gekanteld. 

 

 

Of is het toe te schrijven aan het vele fietsen met de racefiets? 

 

 

Op 7 weken tijd heb ik namelijk de afstand Hoogstraten -  Sant Vincenç de Calders gereden, goed voor ongeveer 1500 km gebogen rugje.

 

 

Kinesist gebeld deze ochtend.  Is op reis.  Kloterij.

 

 

Zitten is pijnlijk. 

 

Rechtstaan niet. 

 

Lopen? 

 

Weet niet. 

 

Weten we straks.

 

 

*****

 

 

Gielsbos estafette.  Halve marathon: drie lopers.  Ieder 7 km ongeveer.

 

 

AVN vaardigt maar liefst 7 ploegen af, verdeeld over diverse categorieën. 

 

Hieronder ziet u het ganse zootje ongeregeld.

 

418749_4447340587273_592841_n.jpg

 

Mijn ploeg bestaat uit Jef S. (de man die de 10 km in Rijkevorsel won), dame Rit V.A. en uw dienaar. Vermits we een gemengd team hebben en Jef een senior is, worden we in de categorie seniors gemengd ingedeeld.

 

417416_4447339427244_1938478123_n.jpg

 

Binnen eigen rangen is het uitkijken naar het duel met de heren Hendrickx (Guy, Jan en Ed).

 

 

529973_4447338347217_609407837_n.jpg

 

 en de Masters Heren met Pat, Jos en Johan.

 

526615_4447339707251_2015939891_n.jpg

 

En nog wat masters heren (Lu, Gert en Jan):

 

376367_4447337467195_496466264_n.jpg

 

En een paar damesploegen:

 

269674_4447340187263_639797979_n.jpg

 

Hild, Diane en Ingrid.

578648_4447337747202_1970203209_n.jpg

Viv, Lut en Liesbeth.

 

 

En het gezin Hendrickx: Marian, Anke en Ed.

555709_4447338827229_230670202_n.jpg

 

Zo, nu kent u alle hoofdrolspelers.

 

 

*****

 

 

Succes went.

 

Neem nu mij als voorbeeld.

 

Sinds ik lid ben geworden van atletiekclub  AVN heb ik alle wedstrijden waar ik aan deelgenomen heb voor de club al gewonnen. 

 

Allemaal!

 

 

Toevallig is dat maar één wedstrijd, maar dat doet niets af aan het feit.

 

 

En ja, ik weet het, het was een aflossingswedstrijd waar ik enkel het laatste stukje moest lopen; ik teerde op de ruime voorsprong die gemaakt was door de échte atleten.

 

 

Vandaag was het mijn tweede wedstrijd voor AVN; toevallig ook weer een estafette.

 

 

Vooraf had ik de uitslagen van de vorige edities van deze wedstrijd tot in het belachelijke geanalyseerd.  Podium halen bij de seniors gemengd zou normaal gesproken geen probleem moeten zijn; met de tijd die we uiteindelijk gelopen hebben, zouden we trouwens alle vorige edities gewonnen hebben in deze categorie; en telkens met een zee van voorsprong; neen, sterker nog, een oceaan of twee.

 

 

Maar, zoals mijn bankdirecteur altijd zegt:

 

 

Rendementen uit het verleden, bieden geen garantie voor de toekomst.

 

 

 

*****

 

 

Wat opwarmen, nog wat kletsen, wat cijferen, de tegenstand monsteren, enfin, u kent dat wel, de normale zenuwachtige opbouw naar het fatale moment,  het startschot.

 

En dan is het zover.  De eerste lopers van elke ploeg begeven zich naar de start.  De aflossers stellen zich op om hen nog een hart onder de riem te steken de eerste meters.

 

Dames en heren: het spel zit op de wagen! 

 

De start is gegeven, nu is er geen weg meer terug (nu ja, toch wel, maar die weg is 7 km lang).

 

Jef neemt, zoals verwacht en gehoopt, een kanonstart.

 

Estafette%20002.jpg

 

 

Estafette%20003.jpg

 

7 man/vrouw onderweg, 14 aflossers blijven nagelbijtend achter.

 

 

***** 

 

 

 

Het parcours in het Gielsbos is relatief zwaar.  7 kilometer door bos en hei, over licht hellende duinen, zones met mul zand; het is in niets te vergelijken met een biljartvlakke omloop over het asfalt.

 

De wissel/aankomstzone is een mierennest van zenuwachtig rondhuppelende en zich opwarmende atleten.  De omroeper meldt regelmatig welke ploegen aan de kop van de wedstrijd lopen. 

 

De eerste lopers komen binnen.   

 

Jef tikt als derde Rit aan.

 

Estafette%20014.jpg

 

Jef is zéér diep gegaan en heeft een fabelachtige tijd neergezet (25m54s).   Ik druk mijn chrono in om onze voorgift te kennen op de broers Hendrickx. 

 

Pat komt binnen en geeft door aan Jos.

 

Estafette%20023.jpg

 

Jos zal echter na een kilometer uit de race stappen omdat hij zich helemaal niet lekker voelt; de ploeg zal nog met meer pech af te rekenen krijgen; Johan probeert namelijk een wesp op te eten en de wesp wou hier niet aan meewerken en plantte haar angel in de lip van Johan.  Exit ploeg.

 

Estafette%20041.jpg

Guy is de tweede loper van de broers Hendrickx.  De voorsprong die Jef voor ons team heeft opgebouwd (6 minuten en 47 seconden) zal een flinke knauw krijgen.

 

Estafette%20046.jpg

 

En de ploegen stromen binnen.

Estafette%20053.jpg

Estafette%20063.jpg

 

Estafette%20073.jpg

 

Alle ploegen hebben een eerste ronde afgelegd. 

 

Ronde twee is aan de gang.  Nu is het bang afwachten.

 

313597_4447342547322_2119621675_n.jpg

Jef is nog helemaal kapot. 

 

We overleggen, rekenen en beseffen nu al dat het héél moeilijk zal zijn om de clan Hendrickx te kloppen.

 

De seconden en minuten tikken voorbij. 

 

Ik voel de zenuwen opkomen.  

 

En overloop nog even alle mankementen aan de oude kar die straks in gang moet: een pijnlijke rug en een half genezen hielspoor rechts. 

 

 

 

*****

 

 

 

Wanneer Guy als eerste van onze ploegen uit het bos draait, weten we al dat het over en uit is. 

 

 

Guy loopt de 7 km op 24 minuten en 33 seconden.  Dat is hallucinant snel.

 

Guy geeft de fakkel door aan Jan.

 

Estafette%20085.jpg

 

Ik sta inmiddels klaar in het startvak, klaar om als slotloper de wedstrijd af te maken voor onze ploeg.

 

 

De seconden tikken weg.

 

Daar is ze!

 

Rit heeft er werkelijk alles uit geperst.

 

Estafette%20088.jpg

 

Ik vertrek met 1 minuut en 18 seconden achterstand op looplegende Jan H. 

 

Jan komt terug uit blessure en is daarom niet idioot snel maar gewoon razendsnel....

 

 

Enkel een complete instorting van Jan en/of een mirakel van mijn kant kan de stand nog veranderen. 

 

 

En dan liefst geen flutmirakeltje, maar minstens een mirakel in  de orde van... 

 

 

  heum ...   

 

 

.... water in wijn veranderen, bijvoorbeeld.

 

 

En dat kan ik niet (andersom wel, trouwens, maar dat doet nu even niet ter zake).

 

Estafette%20097.jpg

 

Estafette%20126.jpg

 

 

******

 

Ik ga van start, flink aangemoedigd door clubgenoten. 

 

Ik begin uiteraard vééééél te snel te lopen.  De loper voor mij heb ik binnen een paar honderd meter al te grazen.  Niet dat die mens traagjes jogt, verre van.  

 

Kilometerbordje 1 kom ik door na 3 minuten en 35 seconden. 

 

Ik besef dat ik me binnen de paar kilometer helemaal naar de vaantjes ga lopen. 

 

 

LEKKER!

 

Niet dat ik na die eerste kilometer gas terug neem, neen dat mag niet.  De kerel die ik ingehaald heb, heeft me terug bij gehaald en blijft in mijn spoor. 

 

Op de langere rechte stukken probeer ik in de verte te speuren, op zoek naar een zwart shirt met witte letters AVN.

 

IJdele hoop.  Jan H. is ver weg.

 

Vier kilometer na 15 minuten en 35 seconden, ik loop aan 3m 54s per kilometer.  Gezien het bochtige parcours, de moeilijke ondergrond, het losse zand en de korte, maar nijdige klimmetjes over de duinen, kan ik daar goed mee leven. 

 

De man die constant in mijn rug zit, voelt dat ik wat begin te vertragen en loopt vervolgens van mij weg.  Ik kan niet aanpikken.

 

We naderen allebei op een voorligger, remonteren hem en laten hem ter plaatse.

 

 

*****

 

 

Rond kilometer 6 zie ik plots een zwart AVN-shirt. 

 

 

AHA!!!!

 

 

Zou het?

 

Is het looplegende Jan H.?

 

 

Wanneer ik nog wat nader, merk ik dat het een dame is, die ik ga dubbelen.

 

 

*****

 

 

 

 

De laatste kilometers beginnen zwaar door te wegen.   De systemen beginnen uit te vallen.

 

 

Estafette%20144.jpg

 

Enkele minuten voor mij finisht Jan H. 

 

 

De broers Hendrickx finishen als 4de mastersploeg (9de totaal) na 1u 24m 19s.

 

 

 

Na 28 minuten en 7 seconden tik ik af. 

 

Onze ploeg wordt 3de seniors gemengd (13de algemeen) na 1u 27m 36s.

 

Podium!  Ik zeg het nogmaals: trek mij een zwart AVN-shirt aan en het is van dat.

 

Estafette%20149.jpg

 

Estafette%20164.jpg

Finish Lu: 13de Masters Heren, 26ste totaal: 1u 38m 49s.

 

Estafette%20183.jpg

Finish Viv: 3de Damesploeg, 45ste totaalstand, 1u 49m 24s.

Podium!

Estafette%20185.jpg

Finish Hild: 4de Damesploeg, 47ste totaal, 1u 51m 9s

 

Estafette%20197.jpg

Finish Hendrickx Family: 13de seniors gemengd, 61ste totaalstand: 2u 9m 49s

 

 

Nu moet u eens terug naar boven scrollen en tellen hoeveel keer er op de foto's wordt gegrepen naar sporthorloges; onwaarschijnlijk...

 

*****

 

Een geslaagde dag.

 

Een vermoeiende dag.

 

Een spannende dag.

 

Sfeerbeelden%20079.jpg

 

Podium dus voor onze ploeg!

 

Uw dienaar ontbreekt op de foto, wat de foto alleen maar ten goede komt. 

 

Ik moest nog ergens een verjaardagsfeestje opluisteren met mijn geweldige persoonlijkheid, vandaar...

 

 

En podium voor de dames!

 

Sfeerbeelden%20063.jpg

 

De après-ski mocht er ook weer zijn, toch voor zover ik dat kan opmaken uit de foto's...

 

Sfeerbeelden%20086.jpg

Sfeerbeelden%20071.jpg

 

 

****

 

 

Zaterdag 11 augustus staat uw halfkreupele dienaar aan de start van de 10 mijl van Seraing.  Seraing, waar ik in een niet zo ver verleden de duimen moest leggen voor Frank T. 

 

 

Mijn psychiater heeft het me afgeraden, maar ik doe het toch.

 

 

Die schandvlek op mijn palmares moet namelijk dringend uitgeveegd worden....

 

De psychologische oorlogsvoering begint nu al. 

 

Frank, hoeveel minuten bedroeg jouw achterstand op Chris ook alweer?

 

14 minuten?

 

 

 

Seraing dus.

 

Allen daarheen! 

 

Enfin, niet allemaal natuurlijk...

 

19:25 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |