14-08-12

Modern Times

 

Modern Times

 

 

 

Donderdag 9 augustus

 

 

Avondloop AVN.

 

De traditionele trainingen van atletiekclub AVN op donderdagavond worden in de lange, trage zomervakantie opgeschort en vervangen door lange, trage duurlopen, uitgestippeld in de groene zones van de Kempen.

 

Het tempo is onderkoeld, ongeveer 10 km per uur, zodat iedereen nog voldoende adem heeft om naar hartenlust te kwebbelen.

 

 

Een lange sliert zwarthemden kronkelt door bos en hei.

 

 

Uw dienaar loopt links van de groep.

 

 

Eén van mijn afwijkingen (volledige lijst verkrijgbaar op eenvoudig verzoek) is dat ik niet kan verdragen dat er iemand links van mij loopt.  Niet dat ik dan flauw val, of razend word, neen, het is meer een gevoel van onbehagen dat me dan bekruipt.

 

 

Ik wring en manoeuvreer tot er niemand links van mij loopt.

 

 

Helaas had ik dat zonder nadenken tegen Frank gezegd dat ik enkel lopers rechts van mij duld, dus binnen de paar weken wist ongeveer half Europa dat.

 

 

 

De mens is een nieuwsgierig wezen.

 

 

Mijn vrienden van de atletiekclub zijn daarop geen uitzondering. 

 

 

Mark kan niet verdragen dat er iemand links van hem loopt?

 

 

Ach zo.....

 

 

Dat moet toch eens uitgetest worden.

 

 

Het heeft een paar weken geduurd, sommigen hebben kennis gemaakt met brandnetels in de berm, anderen hebben dan weer bijna een nat pak gekregen, maar nu is iedereen er van overtuigd dat er niet links van Mark mag gelopen worden.

 

 

 

*****

 

 

 

De wekelijkse duurloopjes op donderdag hebben toch een paar pijnpuntjes.

 

 

Ten eerste is er het ongedierte. 

 

 

Kempense dazerikken kijken reikhalzend uit naar onze donderdagse loopjes, waar ze in grote, donkere wolken onze loopgroep volgen en terroriseren.

 

Dan is het zaak van in de buurt van de dames te lopen; zij hebben meestal kwistig insectenwerend materiaal op het lichaam gesproeid waardoor de beesten massaal op de vlucht slaan.  Het zou me niks verbazen dat overal waar onze loopgroep passeert nadien de bladeren van de bomen vallen.  De verzamelde insectenwerende sprays werken als een soort Agent Orange, fijn dat u het opmerkt.

 

 

 

Ten tweede is er de herrie. 

 

Heeft u ooit al eens het geluid van honderd hyperkinetische kalkoenen gehoord?

 

 

Ik neem aan van niet.

 

Ik trouwens ook niet.

 

 

Maar ik zweer het u, het gekwek van de dames van de atletiekclub tijdens die donderdagse duurlopen, levert naar mijn aanvoelen zo ongeveer dat geluid op.

 

 

Stel dat u tijdens de duurloop achterop geraakt wegens een uit de hand gelopen sanitaire stop (het kan de beste sluitspier overkomen), dan hoeft u enkel op het geluid van honderd hyperkinetische kalkoenen af te gaan en u komt ongetwijfeld terug in onze groep.

 

 

Na een uurtje in groep lopen, wisselen de snellere heren een blik van verstandhouding uit.  Guy H. schuift naar de kop van de groep, op de linkerflank beweegt uw dienaar zich naar voren, we knikken even kort naar mekaar en dat is meestal het sein waarop de zware cavalerie chargeert en de groep verlaat.

 

 

Het tempo wordt lichtjes opgeschroefd. 

 

De dazerikken geven ontgoocheld de achtervolging op. 

 

En op de achtergrond deemstert het geluid van honderd hyperkinetische kalkoenen langzaam weg. 

 

 

De stilte die dan over de Kempen nederdaalt, is begeesterend. 

 

Enkel het geluid van de ritmische ademhaling, het dartele neerplanten van de betere loopschoen, af en toe een galant gebaar om te waarschuwen dat een hond enthousiast op de weg gescheten heeft, enfin, het lopen pur sang, het hoogdravend draven, een vermoeden van vrijheid, de harteklop van de koelbloedige strijder, het gevoel van eindeloosheid, het beleven van nederige eenzaamheid, er sterft wellicht een beer in de taiga en als u me nu nog niet beu bent, dan doe ik nog wat verder...

 

 

Een derde pijnpunt van de donderdagse lopen is de après-ski.

 

De heren en dames die de route uitstippelen, zorgen er steevast voor dat het eindpunt van onze duurloop een kroeg is.  Kwestie van de dorstigen te laven. 

 

Merkwaardig genoeg is het gekwek van honderd hyperkinetische kalkoenen best te verdragen met een Tripel van Westmalle in de rechterknuist.

 

 

 

*****

 

 

Vrijdag 10 augustus.

 

Vandaag een laatste sportieve inspanning geleverd als voorbereiding op de 10 mijl van Seraing van morgen.  Ik klim op mijn racefiets en vlieg over jaagpaden van kanalen, beroer mijn bel, grijp op de tast naar mijn drinkbus, eet zelfs wat druivensuiker, snor als een tevreden man over Vlaanderens wegen met een gemiddelde van een slordige 30 km per uur .

 

Vandaag kan ik nergens bij een snellere coureur aanpikken en wat tempo stelen, sterker nog, ik word zelf locomotief voor verschillende heerschappen. 

 

 

Poederlee. 

 

Een nijdige tik op mijn helm.

 

Enkele seconden later gevolgd door een vlijmscherpe pijn.

 

Een wesp is via de ventilatiespleten in mijn helm gevlogen en maakt me duidelijk dat het daar niet fijn vertoeven is.

 

 

Remmen dicht.

 

Uitklikken.

 

Helm af.

 

Een wesp dwarrelt neer uit mijn helm.

 

Ik wil ze plat stampen, maar merk dat zoiets niet evident is met klikpedalen; je hebt niet bepaald een vlakke zool ter beschikking. 

 

 

Maar sterven zal ze!

 

 

 

Vrijdagavond speel ik voor het eerst in mijn leven mee met Euromillions; 190 miljoen euro winnen lijkt me leuk, met een inzet van 12 euro.

 

 

*****

 

 

Zaterdag 11 augustus.

 

 

Vandaag staat de 10 mijl van Seraing op het programma, wedstrijd in het kader van de Challenge Delhalle.  De 10 mijl wordt georganiseerd door de Seraing Runners.

 

seraing-10-miles-2012-08-11.jpg

 

 

Vorig jaar heb ik er een rampzalige wedstrijd gelopen.  Na een paar snelle aanvangskilometers was ik in die mate opgebrand, dat ik niet meer vooruit geraakte.  Een minder goede tijd op de 10 mijl, dat was de eerste zure appel, maar op ongeveer 1 kilometer voor de finish geremonteerd worden door mijn kompaan Frank, was meteen de rest van de zure fruitmand.

 

 

Seraing werd mijn zwart beest. 

 

 

Als iemand Seraing uitsprak, 7 letters slechts, zorgde dat steevast voor een verhoogde hartslag.

 

 

Dit jaar heb ik al behoorlijk wat afgesukkeld met mijn rechterhiel; herlees de vorige 193 stukjes op deze blog maar even, en u zal merken dat ik u sinds oktober vorig jaar de oren van de kop heb gezeurd over mijn hiel.

 

 

Maar een verminderd loopregime, de trage duurlopen in clubverband, en het eindeloos gefiets, hebben de hiel wat respijt gegeven; in die mate zelfs dat ik de laatste weken meer en meer vertrouwen begon te krijgen in de hiel. 

 

 

Het Gielsbos, 7 km doorrazen, gaf al geen pijnreactie meer van de hiel, vandaag staat de ultieme test op het programma.  16 km doorrazen, op geaccidenteerde ondergrond, bergop en bergaf. 

 

 

Als de hiel dit zonder gevolgen kon verteren, dan..... 

 

 

*****

 

 

Ik start de wagen, pik onderweg achtereenvolgens Katleen, Frank en Hild en Katrien op.

 

 

Frank naast mij, de dames op de achterbank.

 

 

Ik heb een GPS, maar ik heb er een hekel aan. 

 

 

Volgens mijn vrouw komt dat omdat ik een onverbeterlijke betweter ben; ik denk namelijk alles beter te weten. 

 

 

En sinds de laatste update van de GPS is de stem in mijn GPS die van een Hollandse vrouw.  Vertrouw ik al helemaaaaaal niet.

 

 

Dus zetten we die niet op.  Frank, die wegens Antilliaanse feesten de vorige nacht amper een oog heeft dicht gedaan, moet wakker blijven en GPS spelen.

 

 

Splitsing E34 - E 313, ik slaag er bijna in om de verkeerde autoweg te nemen.

 

 

Maar dan zoemen de banden hun geruststellend lied. 

 

 

We zijn op weg naar Waalsche grond.

 

 

*****

 

 

Inmiddels lijkt het wel een donderdagse duurloop op de achterbank.  De dames kwekken over mode, de kleur van de rokjes en topjes en meer van die dingen waarvoor ik hoopte selectief doof te zijn.

 

 

Ook clubgenoten passeren de revue.  Hun eigenaardigheden, hun tekortkomingen, hun goeie kanten ook.

 

 

Kinderen en hun fuifgewoonten, terwijl ze beter zouden studeren voor hun tweede zit.

 

 

En dat mannen in het algemeen, en sommige clubleden in het bijzonder een matige aanleg hebben voor empathie.

 

 

Zo merkte Hild op dat mannen soms zo cru kunnen reageren op bijvoorbeeld een geleverde vrouwelijke loopprestatie.

 

 

 

Heren, ik ben er om u te dienen, dus een les in empathie (voor de dyslectici onder u: amputatie).

 

 

Stel: een loopster zegt: "Verdorie, nu heb ik toch slecht gelopen."

 

 

Foute reactie is dan:

 

"Inderdaad, waanzinnig slecht, belachelijk zelfs, 4 minuten trager dan X, dat jij nog durft buiten komen, dat snap ik niet.  Ben je trouwens niet wat verdikt?"

 

Juiste reactie:

 

"Ach, alles is relatief, het is warm, de ondergrond is zwaar, volgende keer beter, ik bewonder je stamina, je grinta, je vista."

 

 

 

Dat, heren (neen, ik mocht geen namen noemen) is amputatie (heum, empathie).

 

 

 

Volgende onderwerpen werden ook nog tot op het bot uitgediept:

 

 

Wat zou de vulling zijn in de tieten van Lolo Ferrari, God hebbe haar ziel?

 

 

En dat je sommige Witrussische kogelstootsters niet in het donker wil tegenkomen.

 

 

Zou Hellebaut een medaille pakken?

 

 

*****

 

 

De tocht gaat verder. 

 

 

Boterhammen worden genuttigd. 

 

 

Een sanitaire stop op een verlepte parking.

 

 

Inmiddels hebben de dames het onderwerp shoppen aangesneden.

 

 

De kelk moet klaarblijkelijk weer tot op de bodem leeg.

 

 

Dat homo's goede shopgezellen zouden zijn, voorkomend en geïnteresseerd.  En weinig bedreigend.

 

 

Vooraan in de auto trekken Frank en ik een wenkbrauw of 4 op.

 

 

Doembeelden van Wijnegem Shopping Center trekken aan ons geestesoog voorbij.  Waarbij uw dienaar, beladen als een muilezel, doorheen eindeloze gangen sjokt.

 

 

 

******

 

 

Seraing!

 

 

Wat vliegt de tijd als je met plezant gezelschap op pad bent.

 

 

Seraing is een grauwe industriestad, de suburbs van het vurige Luik.   

 

 

Staalreuzen op lemen voeten. 

 

 

Arcelor

 

 

De Maas kleurt donker. 

 

 

Werkmanshuisjes staan hier schouder aan schouder, met onkruid dat welig uit kieren en goten woekert. 

 

 

Troosteloos sfeertje. 

 

 

Seraing, bakermat van het proletariaat.

 

 

*****

 

 

Déviation

 

 

Uiteraard is er de obligate omleiding. 

 

 

Maar Frank heeft het oriënteringsvermogen van de betere duif en stuurt mij doorheen straten, steegjes en rondom ronde punten.

 

 

We moeten omhoog uit het dal van de Maas; het zenuwcentrum van de 10 mijl is de sporthal en de atletiekpiste van het Bois de l' Abbaye, gelegen op de heuvelrug boven Seraing.

 

 

Dan herkennen we de flatgebouwen die naast het sportcentrum staan. 

 

 

We zijn er.

 

 

 

*****

 

 

 

Frank, Hild en Katrien zijn al ingeschreven. 

 

 

Katleen en ik betalen onze inschrijving en krijgen een inschrijfformulier mee.

 

 

We doen braafjes ons huiswerk.

 

 

Plots zegt Katleen met vragende ondertoon:

 

 

 

 

SEKS?

 

 

 

 

Het wordt oorverdovend stil in die sporthal.  Of zo lijkt het toch.

 

 

Ik ben helemaal van mijn melk.

 

 

Nu ik de kaap van de vijftig heb gerond, overkomt het me niet alle dagen dat jongedames me oneerbare voorstellen doen. 

 

 

Ik probeer minstens zo cool te blijven als James Dean.

 

 

En antwoord nonchalant:

 

 

"Natuurlijk, Katleen, graag zelfs, ik dacht dat je het nooit zou vragen, maar kunnen we dat misschien na de wedstrijd afhandelen?"

 

 

 

Het bleek een misverstand.

 

 

Op het inschrijfformulier dient in een vakje het geslacht kenbaar gemaakt worden.  Dat vakje heeft als (on)dubbelzinnige hoofding  SEXE  meegekregen.

 

 

 

*****

 

 

Ingeschreven.

 

 

We kleden ons om.

 

 

En warmen ons op. 

 

 

Oei, de benen hebben de fietstocht van gisteren nog niet helemaal verteerd, merk ik nu. 

 

 

Er loopt een kerel rond in een bizarre outfit. 

 

 

Bandana, topje, hyperstrak broekje. 

 

 

Heeft wellicht heel wat hoofdbrekens gehad toen hij het vakje SEXE moest invullen.

 

 

 

*****

 

 

 

En dan is het zover.

 

 

De kleurrijke meute stelt zich op in de startzone. 

 

 

We wensen mekaar succes en een behouden vaart. 

 

 

Ik heb een gewiekst plan. 

 

 

Namelijk niet als een zot te starten en mijn wedstrijd helemaal af te stellen op Sabine VDZ, een snelle dame.  Vorige jaren heeft ze me telkens geklopt op wedstrijden zoals deze 10 mijl en de Descente de la Lesse, nadat ik haar er in het begin telkens snoeihard had uit gelopen.  Nu heb ik het plan opgevat bij haar te blijven, toch zo lang ik kan.

 

 

 

Startpistool!

 

 

We schieten weg. 

IMG_5306.JPG

 

 

Ik moet me constant intomen. 

 

 

IMG_5308.JPG

We verruilen de atletiekpiste voor asfaltwegen, die afwisselend stijgen en dalen.  Ik loop het gaatje op Sabine gecontroleerd dicht en plak vanaf dan vast aan haar paardenstaart.

 

 

Een paardenstaart die ritmisch voor mijn ogen danst. 

 

 

Kilometer 1 bereiken we na 3 minuten en 50 seconden.  Tja, dat is ook weer vlot genoeg, maar goed.

 

 

En dan beginnen we te klimmen.  Ik kan het weer niet laten en ga Sabine voorbij.

 

 

Tot zover het gewiekste plan.  Maar ik let goed op mijn ademhalingsritme en zorg ervoor dat ik mijn benen niet meteen afsnij.

 

DSC_0378.JPG

 

Kilometer 2: 7 minuten, 54 seconden.  Mark is braaf.

 

 

Het is warm, maar gelukkig niet drukkend warm.  En het Bois de l' Abbaye en straks het Bois de la Vecquée, samen de groene long van Seraing, bieden voldoende welgekome schaduw. 

 

 

Ik haal steeds maar lopers bij. 

 

 

En wanneer ik omkijk zie ik Sabine op een 25-tal meter achter me.  Het nieuwe plan is geboren: Sabine op 25 meter trachten te houden.

 

 

 

*****

 

 

 

Kilometers zandpaden, stukken die fors omhoog lopen, vals plat, af en toe lichte knik naar beneden en weer naar boven.  Het is een wondermooie omloop.  Vorig jaar vond ik het maar niks, maar dat was wellicht het gevolg van het feit dat ik toen duizend doden stierf.  Nu het vlotjes loopt, ik er schik in heb, lijkt de wereld en bij uitbreiding Seraing een stuk mooier.

 

 

De hiel draagt mij verder en verder, hoger en hoger. 

 

 

Na 3 kilometer: 12 minuten en 10 seconden. 

 

 

Dat mag. 

 

 

Bevoorrading: ik gris vooraan in de post een bekertje water mee en giet het over mijn verhitte hoofd, grijp een tweede beker achteraan in de post en drink kleine slokjes.  Het tempo zakt daarbij wel wat, maar dat mag.

 

 

Kilometers lang klimmen en dalen, en ik voel me prima.  Ik heb controle over de wedstrijd.  Niemand loopt op me in, en ik schuif steeds dichter bij mijn voorgangers.

 

 

Hier liggen de moeilijkste kilometers van de wedstrijd.

 

 

Ik blijf gecontroleerd omhoog lopen, en probeer bergaf alle registers open te trekken.

 

 

Lopers inhalen en er van weg lopen.  Zalig gevoel.

 

 

Zes kilometer: 25 minuten en 26 seconden.

 

 

Voor mij uit loopt een jongeling van ARCH, de club die de Descente organiseert.  Hij wordt mijn doel. 

 

 

Kilometers lang blijf ik op een tiental meter hangen.

 

 

9 kilometer: 38 minuten en 39 seconden.

 

 

Maar dan schuif ik met een ultieme inspanning tot bij hem.

 

 

10 kilometer: 42 minuten en 51 seconden.

 

 

Het ergste klimwerk is voorbij.  Nu nog wat vals plat tussen kilometer 10 en 12 en daarna als een rotsblok de heuvel terug af.

 

 

12 kilometer: 51 minuten en 2 seconden.

 

 

*****

 

 

De vorige blokken van 3 kilometer liep ik telkens 12 à 13 minuten.

 

 

Nu komt er een razende drie kilometer bergaf.

 

 

De jongeling van ARCH loopt me voorbij en vliegt als een kamikaze de heuvel af.  Hij spoort me aan hem te volgen.  Wat ik ook prompt doe.

 

 

De 3 kilometer bergaf lopen we op 10 minuten en 49 seconden, zijnde 16,64 km/uur. 

 

 

Gekkenwerk, gezien de geaccidenteerde ondergrond, het bochtenwerk, de stukken minder steil bergaf...

 

 

Moest je nu een voet verzwikken, of struikelen, je mag er niet aan denken wat je dan overkomt.

 

 

Kilometer 15. 

 

 

We zijn beneden.

 

 

Ik laat het onstuimige jonge geweld van me weg lopen.

 

DSC_0622.JPG

 

Plots komt er een paardenstaart voorbij.  Sabine, 4de dame in de wedstrijd, komt me voorbij.  Bijkbaar heeft zij zich ook naar beneden gestort van die heuvel.

 

 

Ik probeer aan te pikken, maar voel dat het vat af is.

 

 

Ik laat Sabine gaan.

 

 

Ik leg de laatste kilometer en enkele tientallen meters nog af in 4 minuten 30 seconden, respectabel, maar toch wel op mijn tandvlees.

 

 

Finish in 1 uur 6 minuten en 41 seconden, plaats 56 op 504 deelnemers , 8ste veteraan 2.

 

Vorig jaar liep ik hier 1u 9m en 12s.

 

 

***** 

 

 

DSC_0651.JPG

 

 

Frank finisht na 1u 10m 39 s, plaats 93; 34ste veteraan 1.

 

Katleen had het rustig aan gedaan en finisht na 1u 15m en 55s, positie 180, 8ste dame.

 

Katrien (probleem met de knie) finisht na 1u 22m 26s, positie 282, 17de dame.

 

Hild finisht na 1u 37m 8s, positie 434, 22ste in haar leeftijdscategorie.

 

 

 *****

 

 

Na de finish storten we ons op het water, de kwartjes sinaasappel, de peperkoek en de rozijnen. 

 

En lopen we daarna nog een paar rondjes op de atletiekpiste als cooling-down.

 

Douchen (bloedheet water), omkleden.

 

 

 

Een klein hongerke wordt gestild met een broodje vettige worst (de dubbelzinnige opmerkingen waren niet te tellen).

 

 

Er wordt nog iets fris gedronken, Frank drinkt een Tango.

 

 

En dan is het tijd om de steven huiswaarts te wenden, zeker als we Hellebaut nog willen zien springen.

 

 

*****

 

 

Op de terugweg bleek helaas dat op de achterbank noch de dames, noch de gespreksonderwerpen uitgeput waren. 

 

 

Nu ging het weer over de lengte, dikte, omvang van vrouwelijke atleten, de BV's, TV die toch verdikt, paarden die in een té smal aanhangwagentje moesten passen, Frank die eventueel als prei verkleed moest lopen,...

 

 

En over geparfumeerde liefdesbrieven schrijven tijdens de legerdienst van de geliefde (vroeger gebeurde dat artisanaal, met pen, papier en postzegel, nu gebeurt seks al via het internet of via een aanduidvakje op een inschrijfformulier).

 

 

En welke angstdromen onze nachtelijke rust telkens weer komen verstoren. 

 

 

Roken, falende examens, ontvoeringen en......

 

 

 

..... het grijpen naar worstjes.

 

 

 

Ja, ik merk het al, dat laatste vraagt om enige verduidelijking.

 

 

 

Iemand op de achterbank heeft in een vorig leven aan de lopende band worstjes in blik moeten steken.  Een handeling die uiteindelijk redelijk afstompend werkt (denk aan Charlie Chaplin: Modern Times, maar dan met worst).

 

 

Het was in die mate een automatisme geworden, dat de persoon in kwestie in haar dromen nog steeds aan het grijpen was naar worstjes.

 

 

Haar man durfde na een paar van die dromen niet meer zonder boxershort slapen, meen ik opgevangen te hebben...

 

 

 

*****

 

 

Slotsom van Seraing 2012: ik ben tevreden. 

 

 

Voor het eerst in lange tijd had ik het gevoel dat het misschien wel allemaal terug in orde aan het komen is.

 

 

En daarom heb ik me in Seraing meteen maar ingeschreven voor de Descente de la Lesse 2012, wedstrijd die op 26 augustus a.s. haar beslag krijgt.

 

 

 

Enne....  ach ja, ik heb gewonnen bij Euromillions.

 

 

3 euro en 90 cent.

 

 

Bad Bank.

 

18:31 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Hyperkinetische kalkoenen? Merci, Mark! Maar jij mag dat zeggen, hoor ;-)

Toch blij om te lezen dat een ritje met ons snel vooruit gaat.
Je zal er toch aan moeten wennen aan dat gekwek: dat hoort er nou eenmaal bij. En al die andere AVN-leden kunnen daar ook tegen. (alles went, behalve een ...)

Mààr.... ik vond het ook wel een gezellig uitje. Tot de volgende in Dinant!

Gepost door: Hild Hillen | 15-08-12

Reageren op dit commentaar

Hyperkinetische kalkoenen, ik ben blij dat het ook eens iemand anders zegt

Gepost door: Benny | 22-08-12

Reageren op dit commentaar

En als ik ergens stijf was de volgende dag, dan was het aan mijn lachspieren!!! Gezond voor de moraal was die autorit wel :-)

Getekend,
Eén van de hyperkinetische kalkoeken (alles beter dan een prei ;-)

Gepost door: Katleen | 23-08-12

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar