07-08-12

14 minuten

4 augustus 2012

 

 

4 augustus is de verjaardag van Barack Obama.

 

 

Een welgemeende proficiat, beste wereldleider.

 

 

Maar de verjaardag van Barack verbleekt bij de écht belangrijke gebeurtenis op 4 augustus, zijnde de verjaardag van mijn bloedeigen vrouw.

 

 

 

*****

 

 

 

Wanneer je levensgezel jarig is, dan moet alles wijken die dag.

 

 

Logisch, toch?

 

 

Strijken hoeft ze vandaag niet, toch niet vanaf 's morgens vroeg, en dat dweilen kan desnoods vanavond nog (desnoods met de kraan open).  Een dag telt tenslotte 24 uur, niet?

 

 

Neen, op deze dag draait alles om de jarige.

 

 

Ik had nochtans graag aan de start gestaan van de Recreatieve Triatlon te Rijkevorsel, wat meteen mijn debuut zou zijn op dit triumviraat der sporten, maar ik vond dat ik dat, weliswaar na rijp beraad en met spijt in het hart, niet kon maken.

 

 

U moet weten dat ik al behoorlijk wat tijd spendeer op de racefiets en in loopschoenen de laatste weken, dus het zou van de bok zijn kloten zijn, moest ik uitgerekend op haar verjaardag deelnemen aan een wedstrijd.

 

 

Ok, toegegeven, ik ben niet meteen de meest romantische ziel ter wereld, u zal mij bijvoorbeeld nooit betrappen met een bos bloemen in de hand, maar dat beetje besef had ik ook nog wel.

 

 

Neen, 4 augustus zou volledig in het teken staan van de verjaardag van mijn vrouw. 

 

 

*****

 

 

Ik had een tafeltje voor twee gereserveerd in een restaurant waar de servetten tot in de perfectie gevouwen zijn, waar de obers op de juiste manier als knipmessen buigen, waar het kaarslicht subtiel gereflecteerd wordt in de wijnglazen van het zuiverste Boheems kristal  en waar de menukaart uitpuilt van exquise gerechten die ongeveer evenveel kosten als het bruto nationaal product van Swaziland. 

 

 

Ik zou zelfs een hemd en das dragen, zo had ik mezelf toch voorgenomen, wat toch moet geleden zijn van mijn huwelijk (dat zich situeert ergens in de jaren tachtig van het vorige millennium).

 

 

Sterker nog, ik zou zelfs mijn loopschoenen Brooks inruilen voor zwarte lederen schoenen. 

 

 

Wat normaal tegen mijn geloof is.

 

 

Mensen die mij kennen, weten dat ik altijd en overal loopschoenen Brooks draag, en dat ik énkel zwarte lederen schoenen draag bij begrafenissen van bloedverwanten in de eerste lijn en bij eventuele bezoeken aan het Koninklijk Paleis, wanneer Albert me alweer een lintje opspeldt wegens verregaande sportieve verdiensten voor het vaderland.

 

 

Enfin, zwarte lederen schoenen dus. 

 

 

U merkt het, het was me menens. 

 

 

Het zou een verjaardag worden om nooit te vergeten (in het verleden was het me al wel een paar keer gelukt om haar verjaardag te vergeten, vrees ik).

 

 

Neen, een feest met alles er op en er aan. 

 

 

Toeters en bellen.

 

 

En met randanimatie.

 

Bij droog weer zou er vuurwerk afgestoken worden.  En verder was er ook nog iets met paardendressuur, dwergwerpen, een gedesillusioneerde illusionist, iemand die zijn hoofd in een leeuwenmuil steekt, vuurspuwende draken, moddercatch voor rondborstige dames in minuscule badpakken, degenslikken voor beginners, olifanten die elkaars staart vasthouden met de slurf (of was het omgekeerd?), Ali Baba en een onbepaald aantal rovers, exotisch ogende dames die pingpongballen kunnen lanceren uit de meest bizarre lichaamsopeningen, hamerslingerende parachutisten, toekomstvoorspellers met glazen bollen, een zeepkistenrace, scheelkijkende jongleurs met brandende fakkels en kettingzagen, een ingekaderd Higgsdeeltje en een crèmekar die het deuntje van de Smurfen speelt. 

 

 

Iedereen is uitgenodigd.  en met iedereen bedoel ik dan ook iedereen.

 

Een Zeeuwse boer, een eskimo.

Roodkapje en Pinokkio.

Een indiaan, een kapitein.

Een Mexicaan en Harlekijn.

Een edelvrouw, een nobele heer.

En Mickey Mouse met Teddybeer.

 

 

En frietjes natuurlijk. 

 

Met mayonaise. 

 

En een curryworst. 

 

Spéciale. 

 

Met tomat.

 

 

Neen, de verjaardag van Barack zou een armtierig feestje zijn, vergeleken met het feestje dat ik voor mijn vrouw in mekaar had gebokst.

 

 

 

*****

 

 

Maar toen belde Guy H.

 

 

Guy is één van de wegkapiteins van AVN, de Atletiekvereniging Noorderkempen

 

 

Hij was op zoek naar een slotloper voor één van de ploegen voor de estafetteloop Gielsbos; estafette over een halve marathon.

 

 

Eventjes dacht ik nog: Neen, Mark, dat kan je niet maken...

 

 

Eventjes maar, want wanneer de bazuin der loopplicht schalt, dan heb ik, gewone sterveling, deemoedig het hoofd te buigen en te gehoorzamen.

 

 

Mijn vrouw weet dat.

 

 

Volgend jaar verjaart ze immers opnieuw.

 

 

*****

 

 

Zaterdag 4 augustus.

 

Een goede prestatie neerzetten?

 

De kans wordt érg klein.

 

Mijn ploeg is sterk, maar ik twijfel.

 

Ik heb namelijk al twee dagen een pijnlijke onderrug.   Linkse heupkam.  Vermoedelijk staat mijn bekken weer wat gekanteld. 

 

 

Of is het toe te schrijven aan het vele fietsen met de racefiets? 

 

 

Op 7 weken tijd heb ik namelijk de afstand Hoogstraten -  Sant Vincenç de Calders gereden, goed voor ongeveer 1500 km gebogen rugje.

 

 

Kinesist gebeld deze ochtend.  Is op reis.  Kloterij.

 

 

Zitten is pijnlijk. 

 

Rechtstaan niet. 

 

Lopen? 

 

Weet niet. 

 

Weten we straks.

 

 

*****

 

 

Gielsbos estafette.  Halve marathon: drie lopers.  Ieder 7 km ongeveer.

 

 

AVN vaardigt maar liefst 7 ploegen af, verdeeld over diverse categorieën. 

 

Hieronder ziet u het ganse zootje ongeregeld.

 

418749_4447340587273_592841_n.jpg

 

Mijn ploeg bestaat uit Jef S. (de man die de 10 km in Rijkevorsel won), dame Rit V.A. en uw dienaar. Vermits we een gemengd team hebben en Jef een senior is, worden we in de categorie seniors gemengd ingedeeld.

 

417416_4447339427244_1938478123_n.jpg

 

Binnen eigen rangen is het uitkijken naar het duel met de heren Hendrickx (Guy, Jan en Ed).

 

 

529973_4447338347217_609407837_n.jpg

 

 en de Masters Heren met Pat, Jos en Johan.

 

526615_4447339707251_2015939891_n.jpg

 

En nog wat masters heren (Lu, Gert en Jan):

 

376367_4447337467195_496466264_n.jpg

 

En een paar damesploegen:

 

269674_4447340187263_639797979_n.jpg

 

Hild, Diane en Ingrid.

578648_4447337747202_1970203209_n.jpg

Viv, Lut en Liesbeth.

 

 

En het gezin Hendrickx: Marian, Anke en Ed.

555709_4447338827229_230670202_n.jpg

 

Zo, nu kent u alle hoofdrolspelers.

 

 

*****

 

 

Succes went.

 

Neem nu mij als voorbeeld.

 

Sinds ik lid ben geworden van atletiekclub  AVN heb ik alle wedstrijden waar ik aan deelgenomen heb voor de club al gewonnen. 

 

Allemaal!

 

 

Toevallig is dat maar één wedstrijd, maar dat doet niets af aan het feit.

 

 

En ja, ik weet het, het was een aflossingswedstrijd waar ik enkel het laatste stukje moest lopen; ik teerde op de ruime voorsprong die gemaakt was door de échte atleten.

 

 

Vandaag was het mijn tweede wedstrijd voor AVN; toevallig ook weer een estafette.

 

 

Vooraf had ik de uitslagen van de vorige edities van deze wedstrijd tot in het belachelijke geanalyseerd.  Podium halen bij de seniors gemengd zou normaal gesproken geen probleem moeten zijn; met de tijd die we uiteindelijk gelopen hebben, zouden we trouwens alle vorige edities gewonnen hebben in deze categorie; en telkens met een zee van voorsprong; neen, sterker nog, een oceaan of twee.

 

 

Maar, zoals mijn bankdirecteur altijd zegt:

 

 

Rendementen uit het verleden, bieden geen garantie voor de toekomst.

 

 

 

*****

 

 

Wat opwarmen, nog wat kletsen, wat cijferen, de tegenstand monsteren, enfin, u kent dat wel, de normale zenuwachtige opbouw naar het fatale moment,  het startschot.

 

En dan is het zover.  De eerste lopers van elke ploeg begeven zich naar de start.  De aflossers stellen zich op om hen nog een hart onder de riem te steken de eerste meters.

 

Dames en heren: het spel zit op de wagen! 

 

De start is gegeven, nu is er geen weg meer terug (nu ja, toch wel, maar die weg is 7 km lang).

 

Jef neemt, zoals verwacht en gehoopt, een kanonstart.

 

Estafette%20002.jpg

 

 

Estafette%20003.jpg

 

7 man/vrouw onderweg, 14 aflossers blijven nagelbijtend achter.

 

 

***** 

 

 

 

Het parcours in het Gielsbos is relatief zwaar.  7 kilometer door bos en hei, over licht hellende duinen, zones met mul zand; het is in niets te vergelijken met een biljartvlakke omloop over het asfalt.

 

De wissel/aankomstzone is een mierennest van zenuwachtig rondhuppelende en zich opwarmende atleten.  De omroeper meldt regelmatig welke ploegen aan de kop van de wedstrijd lopen. 

 

De eerste lopers komen binnen.   

 

Jef tikt als derde Rit aan.

 

Estafette%20014.jpg

 

Jef is zéér diep gegaan en heeft een fabelachtige tijd neergezet (25m54s).   Ik druk mijn chrono in om onze voorgift te kennen op de broers Hendrickx. 

 

Pat komt binnen en geeft door aan Jos.

 

Estafette%20023.jpg

 

Jos zal echter na een kilometer uit de race stappen omdat hij zich helemaal niet lekker voelt; de ploeg zal nog met meer pech af te rekenen krijgen; Johan probeert namelijk een wesp op te eten en de wesp wou hier niet aan meewerken en plantte haar angel in de lip van Johan.  Exit ploeg.

 

Estafette%20041.jpg

Guy is de tweede loper van de broers Hendrickx.  De voorsprong die Jef voor ons team heeft opgebouwd (6 minuten en 47 seconden) zal een flinke knauw krijgen.

 

Estafette%20046.jpg

 

En de ploegen stromen binnen.

Estafette%20053.jpg

Estafette%20063.jpg

 

Estafette%20073.jpg

 

Alle ploegen hebben een eerste ronde afgelegd. 

 

Ronde twee is aan de gang.  Nu is het bang afwachten.

 

313597_4447342547322_2119621675_n.jpg

Jef is nog helemaal kapot. 

 

We overleggen, rekenen en beseffen nu al dat het héél moeilijk zal zijn om de clan Hendrickx te kloppen.

 

De seconden en minuten tikken voorbij. 

 

Ik voel de zenuwen opkomen.  

 

En overloop nog even alle mankementen aan de oude kar die straks in gang moet: een pijnlijke rug en een half genezen hielspoor rechts. 

 

 

 

*****

 

 

 

Wanneer Guy als eerste van onze ploegen uit het bos draait, weten we al dat het over en uit is. 

 

 

Guy loopt de 7 km op 24 minuten en 33 seconden.  Dat is hallucinant snel.

 

Guy geeft de fakkel door aan Jan.

 

Estafette%20085.jpg

 

Ik sta inmiddels klaar in het startvak, klaar om als slotloper de wedstrijd af te maken voor onze ploeg.

 

 

De seconden tikken weg.

 

Daar is ze!

 

Rit heeft er werkelijk alles uit geperst.

 

Estafette%20088.jpg

 

Ik vertrek met 1 minuut en 18 seconden achterstand op looplegende Jan H. 

 

Jan komt terug uit blessure en is daarom niet idioot snel maar gewoon razendsnel....

 

 

Enkel een complete instorting van Jan en/of een mirakel van mijn kant kan de stand nog veranderen. 

 

 

En dan liefst geen flutmirakeltje, maar minstens een mirakel in  de orde van... 

 

 

  heum ...   

 

 

.... water in wijn veranderen, bijvoorbeeld.

 

 

En dat kan ik niet (andersom wel, trouwens, maar dat doet nu even niet ter zake).

 

Estafette%20097.jpg

 

Estafette%20126.jpg

 

 

******

 

Ik ga van start, flink aangemoedigd door clubgenoten. 

 

Ik begin uiteraard vééééél te snel te lopen.  De loper voor mij heb ik binnen een paar honderd meter al te grazen.  Niet dat die mens traagjes jogt, verre van.  

 

Kilometerbordje 1 kom ik door na 3 minuten en 35 seconden. 

 

Ik besef dat ik me binnen de paar kilometer helemaal naar de vaantjes ga lopen. 

 

 

LEKKER!

 

Niet dat ik na die eerste kilometer gas terug neem, neen dat mag niet.  De kerel die ik ingehaald heb, heeft me terug bij gehaald en blijft in mijn spoor. 

 

Op de langere rechte stukken probeer ik in de verte te speuren, op zoek naar een zwart shirt met witte letters AVN.

 

IJdele hoop.  Jan H. is ver weg.

 

Vier kilometer na 15 minuten en 35 seconden, ik loop aan 3m 54s per kilometer.  Gezien het bochtige parcours, de moeilijke ondergrond, het losse zand en de korte, maar nijdige klimmetjes over de duinen, kan ik daar goed mee leven. 

 

De man die constant in mijn rug zit, voelt dat ik wat begin te vertragen en loopt vervolgens van mij weg.  Ik kan niet aanpikken.

 

We naderen allebei op een voorligger, remonteren hem en laten hem ter plaatse.

 

 

*****

 

 

Rond kilometer 6 zie ik plots een zwart AVN-shirt. 

 

 

AHA!!!!

 

 

Zou het?

 

Is het looplegende Jan H.?

 

 

Wanneer ik nog wat nader, merk ik dat het een dame is, die ik ga dubbelen.

 

 

*****

 

 

 

 

De laatste kilometers beginnen zwaar door te wegen.   De systemen beginnen uit te vallen.

 

 

Estafette%20144.jpg

 

Enkele minuten voor mij finisht Jan H. 

 

 

De broers Hendrickx finishen als 4de mastersploeg (9de totaal) na 1u 24m 19s.

 

 

 

Na 28 minuten en 7 seconden tik ik af. 

 

Onze ploeg wordt 3de seniors gemengd (13de algemeen) na 1u 27m 36s.

 

Podium!  Ik zeg het nogmaals: trek mij een zwart AVN-shirt aan en het is van dat.

 

Estafette%20149.jpg

 

Estafette%20164.jpg

Finish Lu: 13de Masters Heren, 26ste totaal: 1u 38m 49s.

 

Estafette%20183.jpg

Finish Viv: 3de Damesploeg, 45ste totaalstand, 1u 49m 24s.

Podium!

Estafette%20185.jpg

Finish Hild: 4de Damesploeg, 47ste totaal, 1u 51m 9s

 

Estafette%20197.jpg

Finish Hendrickx Family: 13de seniors gemengd, 61ste totaalstand: 2u 9m 49s

 

 

Nu moet u eens terug naar boven scrollen en tellen hoeveel keer er op de foto's wordt gegrepen naar sporthorloges; onwaarschijnlijk...

 

*****

 

Een geslaagde dag.

 

Een vermoeiende dag.

 

Een spannende dag.

 

Sfeerbeelden%20079.jpg

 

Podium dus voor onze ploeg!

 

Uw dienaar ontbreekt op de foto, wat de foto alleen maar ten goede komt. 

 

Ik moest nog ergens een verjaardagsfeestje opluisteren met mijn geweldige persoonlijkheid, vandaar...

 

 

En podium voor de dames!

 

Sfeerbeelden%20063.jpg

 

De après-ski mocht er ook weer zijn, toch voor zover ik dat kan opmaken uit de foto's...

 

Sfeerbeelden%20086.jpg

Sfeerbeelden%20071.jpg

 

 

****

 

 

Zaterdag 11 augustus staat uw halfkreupele dienaar aan de start van de 10 mijl van Seraing.  Seraing, waar ik in een niet zo ver verleden de duimen moest leggen voor Frank T. 

 

 

Mijn psychiater heeft het me afgeraden, maar ik doe het toch.

 

 

Die schandvlek op mijn palmares moet namelijk dringend uitgeveegd worden....

 

De psychologische oorlogsvoering begint nu al. 

 

Frank, hoeveel minuten bedroeg jouw achterstand op Chris ook alweer?

 

14 minuten?

 

 

 

Seraing dus.

 

Allen daarheen! 

 

Enfin, niet allemaal natuurlijk...

 

19:25 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Mijn beste Mark,
Toch nog bedankt dat er niks over onze conversatie van zondag in de GB in dit weer prachtige verhaal terug te vinden is!!! Mijn eeuwige dankbaarheid daarvoor
Leo

Gepost door: Leo Gabriels | 07-08-12

Reageren op dit commentaar

Leo, de toekomst, wie kan die voorspellen? Ach, mijn geheugen laat mij ook wel eens in de steek, af en toe. Soms vervelend, dikwijls een zegen...

Gepost door: Mark | 07-08-12

Ik heb weer goed kunnen lachen en die actiefoto's zijn echt geweldig!!! Dat van die horloges... Vond ik ook super goe gezien!
Trouwens ik had die zaterdag wel gekozen voor de minitriatlon in Rijkevorsel... 1u12. Zwemmmen ging langs geen kanten!
Tot zaterdag, heb beslist, ik ga mee naar Seraing x

Gepost door: Katleen | 08-08-12

Reageren op dit commentaar

Mark,

luister toch eens naar Uw psychiater.
Altijd zo prestatie gericht. Winnen is toch niet zo belangrijk.
Om in de olympische sfeer te blijven, "meedoen is belangrijker dan winnen". Dat ga ik zaterdag ook maar doen denk ik.

Ps: mooie titel.

Gepost door: Frank T | 08-08-12

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar