09-07-12

Brothers in arms

 

Brothers in arms

 

 

 

 Zaterdag 7 juli.

 

De ochtend houdt een onvervulde belofte in.  

 

Een onvervulde belofte van zomer.

 

Het is koel, het is stil. 

 

De stilte wordt enkel verstoord door het statige geluid van de kerkklokken. 

 

Het is zaterdag, het leven komt iets langzamer op gang.

 

 

*****

 

 

Naarmate de voormiddag verder kabbelt, raapt de wereld de draad weer op.

 

 

Auto's rijden af en aan, fietsbellen rinkelen, knoestige buurmannen zijn in de weer met verwarde verlengsnoeren, zeurende snoeischaren en gonzende grasmaaiers, een haan kraait te laat victorie, een radio blèrt popdeuntjes, het truweel van de bouwvakker tikt aritmisch, een hond snuffelt en heft een poot en nijvere bekrulspelde huisvrouwen spelden wapperend witter dan wit wasgoed aan waslijnen, een tastbare ode aan de vluchtige schaapjeswolken in het azuurblauwe zwerk.

 

 

Ik sta erbij en ik kijk er naar.

 

 

*****

 

 

Rijkevorsel is het brandpunt vandaag. 

 

Hier brandt de lamp!

 

Rijkevorsel leeft. 

 

 

Vandaag staat er een belangrijke confrontatie op de agenda.  De marathon der Noorderkempen (individueel of in estafette), halve marathon en stratenloop.

 

 

Uw dienaar loopt vandaag de estafettemarathon, als roestig onderdeeltje in het grote raderwerk van atletiekclub AVN. 

 

 

Onze club vaardigt maar liefst 4 teams af, met wisselende ambities.

 

 

In een vlaag van roekeloosheid had ik toegezegd om mee te lopen in een team van AVN.  Blijkt nu dat ik slotloper ben van het snelste team.  

 

De verantwoordelijkheid weegt zwaar, ik voel me als die kerel op dat briefje van 1000 frank, maar dan met een groter vijgenblad...

 

 

1000_Mercator_achter2.jpg

 

Ik draag het gewicht van de wereld. 

 

 

Was het Atlas? 

 

Ik dacht het wel.

 

 

1000 doemscenario's spoken door mijn hoofd. 

 

 

Hoe ik er als slotloper in slaag om het voor het team feestelijk te verbrodden. 

 

Denk maar aan verrekkingen, spierletsels, of voorbij gelopen worden door een ploeg of 20...

 

 

Verloren lopen kan niet; ik heb het traject dat ik moet lopen (gemeenteschool Sint-Lenaarts naar de finish in Rijkevorsel) minstens een keer of 7 met de racefiets verkend. 

 

Elk bochtje waar ik meters kan winnen staat op mijn netvlies gebrand, het jaagpad naast het Kempens Kanaal heeft geen geheimen meer voor mij.

 

 

Google maps, map my run, enfin, het hele internet heb ik kaalgeplukt op zoek naar randinfo. 

 

De wind blaast zwak tot matig uit het zuiden tot zuidwesten, dus voornamelijk zijwind licht in het voordeel en de laatste twee kilometer volle bak in de rug, jihaaa!

 

 

 

*****

 

 

 

Vroeg verzamelen. 

 

15u45.  

 

Nodige administratieve afwikkelingen en ploegfoto's. 

 

Zenuwachtig gegiechel en gekakel.

 

 

Mag ik u de galerij der atleten voorstellen:

 

563556_4303045819994_1459488481_n.jpg

 

De AVN Ladies

 

482087_4303041499886_347253681_n.jpg

 

AVN - Iets rustiger.  Gert R. ontbreekt op de foto.

 

582691_4303040379858_1899105854_n.jpg

 

AVN Tempo

 

488067_4303042259905_1036937845_n.jpg

 

AVN Speedy

 

 

Ik bespaar u de grafieken wie waar op welk moment welke kleur bus moest nemen om tijdig op welk wisselpunt te geraken. 

 

Ik heb de papieren met die schema's vastgehad en op welke manier ik ze ook draaide, ik snapte er de ballen van. Had ik de lopers naar de diverse wisselpunten moeten sturen, dan hadden we nu ongetwijfeld al een opsporingsbericht of 6 op TV gehad (wel gemakkelijk natuurlijk: de vermiste is atletisch gebouwd, draagt een zwart singlet met witte letters AVN en heeft dringend medicatie nodig).

 

Het feit dat iedereen er geraakt is, mag beschouwd worden als het meest verbluffende mirakel sinds iemand te Lourdes dacht een flauw schijnsel gezien te hebben, waarna er water in plastieken Mariaflessen verkocht werd.

 

 

 

*****

 

 

 

17u. 

 

Start van de individuele marathon, de estafetteloop (aflossing atletiekclubs) en bedrijvenloop (aflossing bedrijven). 

 

 

Het spel zit op de wagen.

 

 

We moedigen onze vier startlopers aan.

 

 

Pat (308- Speedy) en Koen (333 - Tempo) zitten vlak bij mekaar.

563312_421094647942067_85388571_n.jpg

 

De eerste lopers brengen de stick (het rode borstnummer) van Rijkevorsel naar Hoogstraten.

 

HB610355-L.jpg

 

Eens de groep uit het zicht is verdwenen, valt er een onwerkelijke stilte over de startzone.  De aflossers in Hoogstraten zijn al ter plaatse, de aflossers in Merksplas en Beerse zijn onderweg met de bus.

 

 

Enkel de aflossers voor Malle en Sint-Lenaarts zijn nog in Rijkevorsel; onze bussen vertrekken nog later.

 

 

 

*****

 

 

 

Het wordt donker boven Rijkevorsel.  Er dreigt onweer in de lucht.  Donkergrijze wolken, zwanger van regenbuien pakken samen. 

 

 

En enkele tellen later is het zover.  Het begint te regenen.  Eerst malse regen, dan regent het zachtjes, dan blaasjes, dan oude wijven, pijpestelen, vervolgens met bakken en ten slotte stortregent het.  Iedereen slaat op de vlucht, op zoek naar beschutting.

 

 

We zijn in gedachten bij onze lopers van de vier teams, die gegeseld worden door de elementen.  Ergens ver weg van hier, knokkend in alle anonimiteit voor hun plaats in de wedstrijd, terwijl de wind beukt en de regen striemt. 

 

 

We zijn nu nog met vier musketiers. 

 

 

Slotlopers Frank (Tempo), Hild (Iets rustiger), Liesbeth (Ladies) en uw dienaar (Speedy). 

 

 

 

*****

 

 

 

18u.

 

De stratenloop (5 km en 10 km) start.  We moedigen bekenden aan, en merken dat Jef S. (1148) als een vuurpijl start.  Hij dirigeert de kop van de wedstrijd. 

HB610674-XL.jpg

 

 

18u10. 

 

We gaan nog een laatste keer naar de kleedkamer voor de laatste schikkingen, want om 18u30 start onze bus richting Sint-Lenaarts, waar we slotlopers zijn voor onze 4 teams.

 

 

De spanning begint op te lopen.

 

 

Op de bus zijn we getuige van de 2de doortocht van Jef, die vlot naar de overwinning loopt op de 10 km.  In een indrukwekkende 33 minuten en 54 seconden!!!!!

HB610891-L.jpg

 

 

18u35. 

 

Onze bus vertrekt. 

 

 

Er is geen weg terug. 

 

 

Al die tijd zijn we in het ongewisse gebleven van wat er zich in de wedstrijd afspeelt. 

 

 

Wie zit waar? 

 

 

 

*****

 

 

18u55. 

 

Sint-Lenaarts.

 

 

Ik verga van de stress.  Ik heb het niet meer. 

 

 

Een karavaan marathonlopers en halve marathonlopers trekt aan ons voorbij. 

 

 

Geen spoor van estafettelopers of bedrijvenlopers (beiden doen een aflossingsmarathon, estafette is voor atletiekclubs, bedrijvenloop is voor, jawel, bedrijven).

 

 

Plots vang ik een gerucht op.  De twee eerste plaatsen in de wedstrijd zijn bedrijvenlopers (Reyns advocaten en SD Worx), daarna volgt er een atletiekclub.

 

 

Maar welke?

 

 

Ik vraag met een bang hart of het AVN is. 

 

Hij dacht het wel. 

 

En voegt er onmiddellijk aan toe dat het een oranje shirt is.

 

 

GAV!

 

Gooreind atletiek vereniging.

 

 

Ik ben bijna gelukkig. 

 

Stel dat we eerst lopen, dan wordt de druk wel héél groot om die plaats vast te houden.  Nu we niet eerst lopen bij de atletiekclubs, voel ik iets minder druk.  Anderzijds, stel dat we op de tweede stek lopen, dan moet er alles aan gedaan worden om je naar de eerste plaats te knokken.  Ik heb het gevoel dat ik enkel kan verliezen.

 

 

Maar mijn bron zegt wel dat het bericht behoorlijk oud is, en dat er misschien wel al wat veranderd is.

 

 

En ik besef maar al te goed dat de twee lopers die voor mij de fakkel dragen van AVN Speedy, Jan en Guy H., bloedsnelle lopers zijn.

 

 

Voor alle zekerheid ga ik de concurrentie monsteren.  Ik sla een praatje met de jongeman van GAV. 

 

19 jaar, blakend van zelfvertrouwen. 

19 jaar, één brok dynamiet. 

19 jaar, explosief als de pest.

19 jaar, ik kon zijn (erg oude) vader zijn.

 

 

De moed zinkt me nog dieper in de loopschoenen.

 

 

 

*****

 

 

19u10.

 

Ik sla door.  Begin finaal te flippen.

 

 

Frank probeert me te kalmeren.  Ik ijsbeer rond, probeer vervolgens wat op te warmen. 

 

 

Ik heb er geen zin in.  Moest ik nu stiekem kunnen verdwijnen, ik deed het.

 

 

Frank stelt voor om een 100 meter terug te wandelen op het parcours.  Daar kunnen we in de verte de lopers zien aankomen.

 

 

Ik zeur de oren van Frank zijn kop. 

 

 

Dat ik dit niet kan,

dat ik het ga verknallen,

dat hij in mijn plaats moet lopen,

dat ik naar huis wil,

dat ik de Lotto wil winnen,

dat ik de dag vervloek dat ik geboren ben,

dat ik meer zou moeten trainen,

dat mijn hiel pijn doet,

dat het te warm is,

dat ik evenveel kilo's had moeten afvallen als Bart De Wever,

dat er wind is,

dat ik nog naar het toilet moet,

dat ik honger heb,

moe ben,

dat Guy niet zo hard mag lopen,

dat we niet op de eerste plaats mogen lopen,

dat ik liefst zou hebben dat we zestiende zouden zijn,

dat de wereld nu, en wel nu, mag vergaan.

 

 

Het is een wonder dat Frank mij daar niet ter plekke de schedel heeft ingeklopt. 

 

 

Hoewel ik hem een keer of twaalf op mijn blote knieën gesmeekt heb om het te doen.

 

 

Frank is de kalmte zelf.  En dat maakt mij nog zo mogelijk nog zenuwachtiger. 

 

 

Ik bedoel maar, Frank bestond het om in Rijkevorsel nog een smoske Martino binnen te spelen.  

 

 

Smoske Martino, dat is toch rauwe gemalen baviaan met pikante saus en wat verslenste rauwkost! 

 

 

Dat opeten vlak voor een wedstrijd is vragen naar scheefspuitende schijterij, als je het mij vraagt....

 

 

 

*****

 

 

De eerste aflossingsploeg komt aan gelopen.  Het zijn de advocaten.  Telt niet voor ons klassement.

 

De tweede aflossingsploeg: SD Worx.  Ook niet van tel.

 

 

Nu kan elk moment, nu moet elk moment.....

 

 

......neeeeeeen, ik wil er niet aan denken. 

 

 

 

Ik laat Frank mijn hartslag meten.  Schrikbarend hoog, en ik sta verdorie gewoon stil.

 

 

Eric B., marathonloper, plaats drie in de wedstrijd, komt er aan.

 

 

En dan, o rampspoed, komt Guy H. in de verte aangevlogen.  Die soepele loopstijl herken ik uit duizend.

 

 

Ik vloek en jammer.  We hangen op plaats 1 van de estafette voor clubs.

 

 

 

Godvermiljaardenondedju!!!!

 

 

 

Frank begeleidt me naar het wisselpunt, maant me tevergeefs aan tot kalmte, raadt me aan niet als een speer te vertrekken, maar in te delen. 

 

 

En roept me toe dat ik het kan.

 

 

Ik hoor het, maar registreer het niet.

 

 

Guy stuift de bocht om, reikt me het heilige borstnummer 308 aan en roept me na: 

 

 

 

 En nu alles geven!

 

 

 

Ik vertrek als een zot. 

 

Ik vlieg weg, terwijl ik het borstnummer omgesp.  Ik knal los door de geluidsmuur.  Moest Jonathon Borlée naast me lopen, hij zou niet kunnen volgen.  Kevin ook niet.

 

Ik vlieg als een gek door de straatjes van Sint-Lenaarts.  En haal de stervende zwanen van de halve marathon op volle snelheid in.  Remonteer marathonlopers.

 

 

En kijk geregeld om, op zoek naar het oranje shirt van GAV.

 

 

Na enkele honderden meters kom ik aan het bord km 36 van de marathon.  Ik moet nog meer dan 6 km. 

 

 

Ik voel dat ik al serieus op het gaspedaal heb gestaan.

 

 

Mijn ademhaling jaagt.

 

 

Vaartkant Links, het jaagpad naast het Kanaal Dessel-Schoten. 

 

Kilometers lang kaarsrecht eenzaam asfalt.  Je kan eindeloos ver voor je uit kijken.  Nog steeds vlieg ik lopers en loopsters voorbij. 

 

 

Ik mag hier niet vertragen. 

 

 

Omkijken.

 

Oranje shirt?

 

Neen.

 

Voortjakkeren.

 

 

Komaan, komaan.

 

De ploeg rekent op jou.

 

Breng dat nummer thuis!

 

Koste wat het kost.

 

 

Mijn ademhaling schrijnt.

 

In de verte zie ik het felgele shirt van Eric B.  Ik loop op hem in.  En een soort van geruststelling komt over me heen.  Ik loop in op Eric.  Straffe gast die op zijn beurt dan ook nog eens op mij inloopt.

 

 

Ik voel dat ik dit waanzinnige tempo niet kan aanhouden en besluit wat gas terug te nemen en wat te doseren. 

 

Alles wat achter me ligt, heb ik de voorbije kilometers ingehaald. 

 

Voorlopig nog geen kapers op de kust.

 

 

Maar toch, blijven strak houden dat tempo. 

 

 

Het moet pijn doen.

 

Geen comfort.

 

Sneller.

 

Sneller.

 

 

*****

 

 

Eindelijk draaien we weg van het jaagpad, linksaf Meerblok.

 

Oef, nu ben ik uit het blikveld voor eventuele concurrentie.

 

 

Nog een dikke twee kilometer.

 

Breng dat nummer thuis!

 

Meters lijken kilometers.

 

Seconden lijken minuten.

 

 

Ik haal Eric B. in.  We kennen mekaar van zovele stratenlopen.  Hij zegt dat hij even gaat aanpikken om zijn tempo weer wat op te schroeven.  Hazen voor Eric.  Wie had dit ooit gedacht?

 

 

Enkele honderden meters later moet hij me laten gaan. 

 

 

Helhoekweg.  Hoe traag gaan de kilometers.

 

 

Mijn rechterhiel begint serieus pijn te doen.  Waar ik voor vreesde, is dus bittere realiteit. 

 

 

Het hielspoor spookt weer!

 

 

Tanden bijten, nu. 

 

Die hiel mag aan flarden. 

 

Moet aan flarden.

 

Niet aan toegeven. 

 

 

Pijn is tijdelijk, nederlagen eeuwig.

 

Breng dat nummer thuis!

 

 

Ik loop in een soort van trance. 

 

Tunnelvisie. 

 

Vooruit. 

 

En verbijt de pijn. 

 

De pijn van de inspanning. 

 

De pijn van de hiel. 

 

De heerlijke pijn van het lopen.

 

 

Breng dat nummer thuis!

 

Loop, Mark, loop.

 

 

Maak het werk van Pat, Katleen, Chris, Jan en Guy af.

 

Breng dat nummer thuis!

 

 

De laatste honderden meters.

 

Jef staat langs de kant en moedigt me aan.

 

 

En finish.

 

 

Het nummer is thuis.

 

 

De klok stopt na 2 uur 46 minuten en 37 seconden. 

 

 

Ik liep het laatste stukje, 6 km 770 meter, net onder de 26 minuten. 

 

 

HB611311-L.jpg

 

Maar voor dat laatste stukje hebben 5 andere lopers het beste van zichzelf gegeven, ver weg van de finish, ver weg van het applaus aan de finish.

 

Vooral zij brachten het nummer thuis.

 

Nogmaals bedankt allemaal voor de geleverde prestatie, en bedankt AVN dat ik mocht finishen; het was een eer en een genoegen! 

 

 

Nu ik toch bezig ben. 

 

Heum, Frank, sorry dat ik je dag grondig verpest heb met mijn gezeur, gestress en gejammer. 

 

Ik zal het nooit meer doen. 

 

Toch deze week niet meer...

 

 

*****

 

 

Sinds 2009 wordt de estafette gelopen.  Nooit eerder won AVN. 

 

Het is ook de scherpste tijd die AVN hier ooit liep:

 

2009: 2u 50m 51s

2010: 2u 49m 14s

2011: 2u 51m 25s

2012: 2u 46m 37s

 

 

 

*****

 

 

HB611387-L.jpg

 

Frank bracht het nummer van AVN (Tempo) thuis in een scherpe 3u 9m 53s, goed voor positie 4.

 

HB611434-XL.jpg

 

Hild bracht het nummer van AVN (Iets rustiger) thuis in 3u 29m 10s (pos.: 9). 

Hild, hier goed omringd door Gert en Jos.

 

HB611568-L.jpg

Liesbeth bracht het nummer van AVN (Ladies) thuis in 3u 51m en 11s, pos.: 14.

 
 
 
 
En het feestje was compleet. 
 
 
Jos Van Bavel liep te Rijkevorsel zijn 80ste marathon in 4u 14m 18s!

HB611724-L.jpg

 

 

 *****

 

De avond valt.

  

Tafels en stoelen hamsteren. 

 

We zitten met een man of twintig te babbelen over de wedstrijd. 

 

En het begint te regenen.

 

Opnieuw slaan we op de vlucht.

 

 

 

*****

 

 

We zoeken een bruine kroeg op.

 

 

Waar de gesprekken rustig verder kabbelen.

 

Waar de Tripel Westmalle koud geschonken en warm onthaald wordt.

 

Waar chips een rare vervaldatum heeft.

 

Waar heroïsche verhalen de ronde doen.

 

Waar wilde plannen gesmeed worden.

 

Waar nagekaart wordt.

 

Wonden gelikt.

 

 

Bloedbroeders in de strijd.

 

 

Brothers in arms.

 

Sisters in arms.

 

428889_4303039259830_731510732_n.jpg

 

18:43 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Prachtig verslag, Mark! Klein detail: het was LIESBETH (!) die ons vergezelde in St. Lenaarts.
Voor de rest is alles waar ;-)

grtjs, Hild

Gepost door: Hild Hillen | 09-07-12

Reageren op dit commentaar

Dank u voor de terechtwijzing; ik heb de naam aangepast.
Ja, Hild, ik haal tegenwoordig alle namen door mekaar.
Heum, het is toch Hild, hé?!?

Gepost door: Mark | 09-07-12

Reageren op dit commentaar

Ik kijk altijd uit naar je blogjes, ze zijn keer op keer de moeite waard. Maar deze keer heb ik even pauze moeten houden bij de martino. Ik zag niks meer omdat de tranen uit mijn ogen liepen van het lachen. Stom zicht, hoor, helemaal alleen in een kamer zitten schuddebuiken van het lachen.
Je schrijft het zo droog op, niet te doen! Echt, magnifique!
Mijn debuut op de estafettemarathon was ook het laatste stuk van St-Lenaerts naar Rijkevorsel. Ook toen ben ik duizend doden gestorven. Maar geef toe, als je aankomt en je teamgenoten staan te roepen, lopen de rillingen van je kop naar je tenen en terug. Dat maakt het allemaal de moeite waard. Ja toch?

Gepost door: Sandy | 10-07-12

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar