25-06-12

Paaldansen

 

Paaldansen

 

 

Ja, ik heb meteen uw onverdeelde aandacht, merk ik. 

 

 

Vunzige geesten!

 

 

 

Eerst wat loopgedoe. 

 

Nu het stof is nedergedaald over het klassieke voorjaar; te weten de 20 km door Brussel, de Hoogstraatse Corrida en de Kapellekesloop te Minderhout, is het iets moeilijker om de krakende kar aan de gang te houden.

 

Na de Kapellekesloop op zaterdag 9 juni heeft het rechterhielbeen alle aandacht opgeëist.  De daaropvolgende training op donderdag 14 juni met AVN, en vooral de forse versnellingen van maar liefst 7 minuten, heeft de rechterhiel helemaal gesloopt.  Het was in die mate erg, dat ik de laatste honderden meters naar huis al wandelend (én hinkepotend) heb af moeten leggen. 

 

Een bikkelharde conclusie drong zich op.  Het was tijd om de loopschoenen een tijdje op te bergen en de hiel wat broodnodige rust te gunnen. 

 

 

Ik doe dat niet graag, want als ik niet loop, dan zak ik weg in lethargie en donkere, moordlustige gedachten. 

 

 

Zie ik iemand voorbij joggen, dan vervloek ik die mens.  En wens hem/haar een chronische tendinose van de achilles toe, liefst in combinatie met hielspoor en vliegende schijterij.

 

 

Erg, ik weet het. 

 

 

 

*****

 

 

 

En ik kan het ook niet loslaten.

 

Ik zit bijvoorbeeld in de zetel naar de stemmig aankabbelende kostuumfilm Becoming Jane te kijken, met in de hoofdrol de ravissante Anne Hathaway

 

Vrouwlief is geheel ondergedompeld in de romantische sfeer, en zit met een zakdoek in de hand een op voorhand verloren strijd tegen de tranen uit te vechten.  

 

 

Wat ziet mijn vrouw? 

 

 

Hoffelijke liefde, smeulende romance, verdrongen verlangens, onbeantwoorde gevoelens, stomende blikken, smachtende geliefden, aangesnoerde corsetten en Shakespeariaanse sonetten.

 

 

Wat zie ik? 

 

 

Wel, ik zie dat Anne Hathaway duidelijk zichtbaar overproneert. 

 

Godsgruwelijk zelfs. 

 

Moest Anne Hathaway ooit loopambities koesteren, dan moet ze zich steunzolen van Top Running aanschaffen, zoniet worden dat gegarandeerd problemen.

 

 

 

*****

 

 

 

Ik heb me dus voorgenomen om een paar weken niet te lopen en de conditie op peil te houden met mijn racefiets. 

 

 

Nood breekt wet.

 

 

Sinds de halve marathon van Minderhout, een dag of 15 geleden, heb ik dus geen enkele keer meer gelopen. 

 

 

Of neen, de training van AVN, die nog wel.

 

 

Sinds die training heb ik dus geen enkele keer meer gelopen. 

 

 

Of neen....

 

 

...vorige donderdag heb ik, na een weekje niet lopen, een klein looptestje gedaan.  Enfin, de bedoeling was 10 minuten testen, om te zien hoe de hiel aanvoelt. 

 

 

Het liep ietsjes uit, een uurtje of zo.  Kan ook nog iets meer geweest zijn.

 

 

Toch nog een beetje reactie van de hiel, maar behapbaar.

 

 

*****

 

 

Dus nauwelijks gelopen, maar wel in totaal ongeveer 300 kilometer gefietst, in 4 beurten.

 

 

Naast een valpartij in stilstand (voet vast in klikpedaal) heb ik wel een close encounter of 10 gehad. 

 

 

Waar je bijna valt of botst en je hart een tel overslaat.

 

 

Een klein overzicht.

 

 

*****

 

 

Centrum Rijkevorsel. 

 

Een auto rijdt hinderlijk traag, omdat hij rechtsaf wil afslaan.  Maar een richtingaanwijzer gebruiken, ho maar! 

 

Ik wil mijn gemiddelde snelheid niet verknoeien en maak de arrogante keuze de auto langs links voorbij te gaan, mits een verkeersovertreding of zes.  

 

Net op het moment dat ik de rechts afslaande auto voor mij passeer, komt uit die bewuste zijstraat een auto vlotjes de weg op gereden. 

 

Ik loop en danseuse op de trappers en knal bijna op de koffer van een Nissan.  Hartstilstand. 

 

 

Een Nissan!

 

Moest het nog een dikke, vette Audi zijn, tot daar aan toe, maar een Nissan!

 

Stel je voor dat ik mijn Cannondale in de prak rijd op een Nissan!

 

Mijn Shimano Tiagra groep, of hoe heet die troep, is duurder dan die Nissan!

 

Crashen op een Nissan!

 

De schande!

 

 

*****

 

 

Brecht, naast het kanaal.

 

Een papa op de fiets. 

 

Naast papa een wiebelend fietsend kindje dat absoluut een L-sticker op het fietsje zou moeten kleven. 

 

Ik rij 11 per uur (daar gaat mijn gemiddelde weer!), want ik durf deze trage fietsers niet zomaar voorbij te knallen.

 

Op het moment dat er dan toch ruimte is om traag voorbij te rijden, kijkt het kindje vol bewondering naar de stoere wielrenner die voorbij steekt......

 

 

..... en valt pardoes omver, vlak voor mijn voorwiel. 

 

 

Ik trek bijna mijn remkabel over tot complete stilstand, en besef meteen dat ik dringend moet uitklikken, kwestie van niet naast het, inmiddels hartverscheurend blèrende, kindje neer te storten.

 

 

Alweer hartstilstand.

 

 

***** 

 

 

St-Lenaerts.

 

Een merel schrikt op en vliegt   ei  zo na in mijn voorwiel. 

 

Kijk, ik begrijp dat we kippen nodig hebben, voor eiersalade, omelet, kip curry en kipfilets en van die dingen...

 

 

MAAR KAN IEMAND MIJ BIJ HOOGDRINGENDHEID

 

EENS HET NUT VAN EEN MEREL UITLEGGEN, ALSTUBLIEFT?

 

 

 

*****

 

 

Sint-Job-in-'t-Goor.  Jezus, wat een hoop streepjes ----.

 

 

Een bocht foutief ingeschat, ik ga er véél te snel in en voel mijn voorwiel lichtjes wegtrillen op wat grind.

 

 

Adrenaline!

 

 

 

*****

 

 

Maria-Ter-Heide.

 

 

Ik kan dit beter niet vertellen, want dit gaat me mijn ganse verdere leven blijven achtervolgen. 

 

Zullen we afspreken dat ik het énkel vertel, op voorwaarde dat jullie het nooit ofte nimmer verder vertellen én er mij nadien nooit ofte nimmer mee gaan uitlachen?

 

 

Ja, maar, ik meen het.

 

 

Vooruit dan maar.

 

 

Mark fietst.  In de verte heeft een verkeerslicht de euvele moed op rood te springen. 

 

 

Ik vertraag en neem me voor om erg sierlijk een verkeerspaal te omarmen en steun te zoeken.  Zo hoef ik niet uit de klikpedalen te klikken. 

 

 

Ik schat mijn snelheid echter foutief in, en stuur misschien net iets té ver weg van de paal.

 

 

Ik grijp naar de paal, pak de paal beet, maar omdat ik relatief snel ga, voel ik dat ik het met één arm niet ga redden.  Ik maak de cruciale fout om met twéé armen de paal vast te grijpen. 

 

 

En in een flits besef ik dat ik hierdoor helemaal niet meer kan remmen. 

 

 

Twee armen aan de paal, de fiets iets té ver weg van de paal, beide voeten ingeklikt.  Goed bezig.

 

 

Ik hang scheef aan de paal in een soort spreidstand voor gevorderden, en voel tot overmaat van ramp dat ik langs de paal naar beneden begin te glijden (bedankt daarvoor, lange mouwen van mijn synthetisch fietsshirt) omdat mijn fiets te ver van mij wegstaat. 

 

 

Paaldansen, fijn dat u het opmerkt.

 

 

Er zit niets anders op dan mijn linkervoet uit te klikken.  Oef, eindelijk een vast steunpunt, en zo kan ik mijn fiets terug naar me toe trekken én mezelf terug opkrikken. 

 

 

Qua Comedy Capers kon dit weeral tellen. 

 

 

Je hoopt dat niemand het gezien heeft, maar ik vrees dat diverse chauffeurs aan het rode licht van Maria-Ter-Heide in hun broek hebben gepist van het lachen.  

 

 

Maar goed, wat hadden we afgesproken?

 

 

Mondje dicht.

 

 

*****

 

 

Over mondje dicht gesproken.

 

 

Insecten!

 

 

Insecten in de bek! 

 

 

Heb je bij het lopen ook wel eens voor, maar bij het fietsen komen die insecten tegen serieuze snelheid de mond in geknald.  Je voelt ze als het ware afketsen op je huig. 

 

 

Van die dikke, met véél te veel pootjes, die ook nog eens tegenstribbelen in je bek.

 

 

Zzzzoooeemmmmemm!

 

 

 

*****

 

 

En ja, het is al zover.

 

 

Ik heb een fietsblessure opgelopen.

 

 

Op de achtergrond hoort u nu hysterisch hoongelach.  Laat u echter niet van de wijs brengen.

 

 

Tja, een fietsblessure.

 

 

En meteen ook de meest belachelijke blessure die ik ooit heb opgelopen (en de frequente bezoeker van deze geschriften weet dat de concurrentie op dit vlak bikkelhard is).

 

 

Ik, de minst geslaagde wielrenner van het westelijk halfrond, heb nu al een fietsblessure opgelopen ....

 

  

 

Ik verduidelijk even.

 

 

Ik ben aan het fietsen en neem mijn drinkbus uit de beugel. 

 

 

Trek het dopje van de bus open met de tanden. 

 

 

Drink.

 

 

Ik wil mijn drinkbus terug sluiten, want anders dokkert er water uit.

 

 

 

Ik duw het dopje dicht met de lippen en.....

 

 

 

...... WOW......

 

 

 

..... ik zit er godverdoeme toch wel met mijn onderlip tussen zeker!!!

 

 

 

Fietsen met een bloedende onderlip. 

 

 

Mijn eerste fietsblessure.

 

 

*****

 

 

Neen, dat fietsen, het is nog niet écht mijn meug

 

 

Hoe schoon kan streektaal zijn! 

 

 

Maar de beginprobleempjes, spierpijnen, zadelpijn, slapende kloten (pardon my french), slapende handen en voeten, pijnlijke rug en nek, beginnen te minderen of zijn al verdwenen.

 

 

En ja, ik geef het schoorvoetend toe, wanneer ik de garage binnen stap en ik zie er mijn fietsje staan, dan krijg ik écht goesting om er op te springen en te gaan rijden.

 

 

 

Ik beschouw die fiets zowat als mijn hond. 

 

 

 

Moet geregeld uitgelaten worden...

 

 

 

***** 

 

 

 

Is het lopen nu geheel op de achtergrond verdwenen?

 

 

Maar neen, gij ongelovige.

 

 

Deze week opnieuw testen, en ik voel nu al aan mijn water dat het fantastisch gaat lukken. 

 

 

Inmiddels zijn we ook al via google maps het parcours van de estafettemarathon van Rijkevorsel (7 juli) aan het memoriseren en via map my run per kilometer aan het indelen.

 

 

Trouwens, een kleine waarschuwing: het volgende stukje op deze blog zal helaas helemaal gewijd worden aan de saaie, kurkdroge analyse van de wedstrijd, de te volgen wedstrijdtactiek, de teambuilding en meer van die zaken.

 

 

Een oeverloos saai, gortdroog stukje gaat het worden, je houdt het niet voor mogelijk. 

 

 

Het is weliswaar nog niet geschreven, maar had ik in de jaren tachtig geweten dat ik zo bloedserieus kon zijn, ik had misschien wel een deftig diploma kunnen behalen...

12:12 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-06-12

Dansen op de rand van de vulkaan

 

Dansen op de rand van de vulkaan

 

 

 

 

Vrienden, Romeinen, lopers, ja ik beken het, ik ben overstag gegaan.

 

 

Ik heb een koersfiets gekocht, een heeumm.......

 

 

.................moment, heeft u een secondje.............

 

 

(inmiddels teruggekomen van de garage)

 

 

......... een Cannondale.

 

 

Met een stuur en zo.  En een massa blinkende tandwielen.

 

 

En klikpedalen.

 

 

En dan komt het onvermijdelijke moment dat je voor het eerst op die fiets kruipt.

 

 

Ik ga op dat pijnlijk harde zadeltje zitten en om al niet meteen omver te kukelen, sta ik met één schouder geleund tegen het huis.

 

 

Mijn vrouw staat verwachtingsvol toe te kijken hoe ik ongetwijfeld ongenadig op mijn zak zal gaan.

 

 

Na wat gehannes zit ik in eindelijk in de pedalen ingeklikt. Maar ik geraak niet weg van de muur, ook wel omdat mijn fiets blijkbaar op een zware versnelling staat.

 

 

Enfin, mijn vrouw is het geklungel beu, geeft me een duw, ik dokker de oprit af en de weg op, waar een auto me nog nét kan ontwijken.

 

 

Het zou meteen een wereldrecord zijn, 7 meter op de teller en al op intensieve...

 

 

 

We rijden.

 

 

En hoe werkt dat schakelen?

 

 

Geen flauw idee.

 

 

Nooit op gelet tijdens de Ronde van Vlaanderen.

 

 

 

Neen, dat is de rem.

 

 

Aha!

 

 

Er hangt een schakelaartje aan beide rembeugels. Even proberen aan de rechterbeugel. Ik klik het naar links en ik schakel zwaarder.

 

 

Ok, maar hoe geraak ik terug????

 

 

Het ding wil niet naar rechts.

 

 

Met mijn gepruts rij ik nog 4,6 km per uur en let ik niet goed op. Even de kant in.

 

 

Terug de weg op: hoe gaat dat ding terug????

 

 

En plots merk ik dat je met die GANSE rembeugel ook naar links kunt schakelen. En dat je zo een kleinere versnelling opzoekt.

 

 

De wonderen der techniek.

 

 

Linkerbeugel schakelt een pak zwaarder: dat is voor de tandwielen vooraan, zo blijkt.

 

 

En de hele tijd schakel ik verkeerd: zwaarder als het lichter moet en omgekeerd.

 

 

Moet dit een automatisme worden?????

 

 

Omdat ik bang ben van kruispunten, uitritten van woningen, overstekende bejaarden, kinderen met fluovestjes op wiebelende kleine fietsjes met een vlag, rode lichten, traag rijdende tractoren, kortom, alles wat zich op de openbare weg bevindt dat mij noodzaakt te stoppen en uit de pedalen te klikken, doe ik aan creatief rondjes rijden.

 

 

Een kruispunt in de verte?

 

 

Nu al vertragen, zien of ik een U-turn kan maken zonder verkeershinder en terug weg.

 

 

Ja, er is geen Tom Boonen aan mij verloren gegaan...

 

 

Ik denk dat er in de hele wielergeschiedenis nooit een grotere klungelaar op een racefiets heeft gezeten.

 

 

 

In het begin heb ik me vooral onledig gehouden met stoppen, losklikken, voet aan de grond, weer weg, inklikken en zo verder.

 

 

Maar dan komt toch het competitiebeestje in mij boven en wil ik als de eerste de beste Cancellara ook wel eens keihard doorfietsen.

 

 

U kent dat wel, gestroomlijnd de beugels in, alles geven met de neus op het stuur.

 

 

Ik vlieg als een zot over de Vlaamse wegen. In mijn hoofd flitsen beelden voorbij van de Bosberg, de Muur, de Berendries, de Oude Kwaremont, de Patersberg, de Koppenberg.

 

 

Ik zit op kop, met in mijn wiel Eddy Merckx, in zijn iconische bruine Molteni-trui.

En Roger De Vlaeminck in zijn rood-witgestreepte Brooklyn Chewing Gum trui.

Rik Van Steenbergen.

De zwartwit geblokte Peugeottrui van Thevenet.

Van Impe.

Vanderaerden.

De Flandria renners Maertens, Demeyer en Pollentier.

De keizer van Herentals, Van Looy.

De zwarte van Brakel.

Monseré in de trui van wereldkampioen.

Fausto Coppi en de Witte Dame.

Luis Ocaña.

 

Briek Schotte en Lomme Driessens in de volgwagens.

 

Het regent.

 

Fred De Bruyne geeft commentaar.

 

Zoetemelk lek.

 

Ik win.

 

Rodania.

 

 

*****

 

 

Ik kijk op mijn kilometriekske, in de verwachting dat er rook uit zal komen...

 

 

Hoe teleurstellend is dit?!?!?!?

 

 

Met moeite haal ik 24 per uur.

 

 

Stoempen en stampen, niks helpt.

 

 

Ja, dan denk je dat je een beetje fysieke conditie hebt, valt dat allemaal dik tegen.

 

 

Ik kom na dat tochtje thuis, klik uit de pedaal links, hel helaas over naar rechts waar de voet nog in de klikpedaal zit, ik voel een stoot adrenaline door mijn lijf gaan omdat ik voel dat ik ga omvallen in stilstand, maar gelukkig klik ik net op tijd de rechtervoet uit het pedaal.

 

 

Ik ontcijfer de statistieken van mijn tocht. 19 km gereden, 14 km/u gemiddeld (wel veel gestopt voor het klikken te leren, maar toch....).

 

 

Dat kan toch niet!

 

 

Ik lóóp sneller.

 

 

 

Ik haal mijn leesbrilletje. En dan merk ik het.

 

 

Dat tellertje staat godvermiljaardenondedju ingesteld op mijl per uur!

 

 

Dat varkentje gaan we even wassen!

 

 

Zoals het een échte vent betaamt, denk ik het metertje te kunnen instellen zonder het boekje te raadplegen.

 

 

7 minuten later.

 

 

Het hele ding is ontregeld.

 

 

Ik heb het zelfs voor mekaar gekregen om de wieldiameter te veranderen.

 

 

Boekje bovengehaald.

 

 

1 uur later.

 

 

De hele zwik terug ingesteld.

 

 

 

*****

 

 

 

Vorige woensdag werd de Stratenloop van Hoogstraten betwist.

 

 

De inzet was hoog, net als de verzuringsgraad. 

 

 

En toen de nacht viel, waren er teveel slechte vrienden (heb ik er andere?) met veel dorst en een onuitputtelijke voorraad drankbonnen...

 

 

De après-ski was zwaar.

 

 

 

*****

 

 

 

Donderdag.

 

 

Ik heb de Stratenloopblues.

 

 

Ik prul wat rond in huis, heb geen puf.

 

 

Het motregent in mijn hoofd.

 

 

Hoogtepunt voorbij, enkel nog treurnis.  

 

 

En tot overmaat van ramp een pijnlijk hielbeen rechts.

 

 

Ja, de opeenvolging van sotternijen begint zijn tol te eisen.

 

 

Haas is moe.

 

 

IJs leggen.

 

 

*****

 

 

Hopen dat de hiel tegen zaterdag terug in orde is, want ik wil op de Kapellekesloop te Minderhout opnieuw onder 1 uur 30 minuten duiken op de halve marathon.

 

Enfin, ik beslis enkel mee te lopen op voorwaarde dat de hiel donderdagavond pijnvrij is.

 

 

 

Vrijdag.

 

De hiel doet nog steeds pijn.

 

Ik beslis enkel mee te lopen op voorwaarde dat de hiel vrijdagavond pijnvrij is.

 

 

 

Zaterdag.

 

Aha, de hiel is pijnvrij. 

 

Of toch zo goed als. 

 

Ik moet al moeite doen om pijn te vinden. 

 

Volgens de ijzeren wet der loopblessures, kan men pas terug beginnen lopen na 3 dagen volledig pijnvrij te zijn.

 

 

Wel het scheelt niet veel (hoogstens een dag of twee, heum ...   ... drie).

 

 

Dus we lopen.

 

 

We zouden natuurlijk ook de 10,500 km of de 5,250 km kunnen doen....

 

 

 

IK DACHT HET NIET !!!!

 

 

 

Zie ik er uit als een voorprogramma?

 

 

Neen, wij zijn de hoofdact.

 

 

De gladiatoren van de weg bekampen mekaar op de halve marathon, bij Toutatis!

 

 

*****

 

 

Fietsen naar Minderhout.

 

Inschrijven.

 

Veel bekenden.  Dré B. van het Omslagpunt, Peter F. uit Niel, snelle mannen, verdomme toch. 

 

En dan is er Axel A., die de Stratenloop van woensdag aan zich voorbij heeft laten gaan om hier vandaag een topprestatie neer te zetten.  En die laatst een prima halve marathon van Renesse liep.

 

 

De stress steekt al meteen de kop op. 

 

 

 

En uiteraard zullen we het ook moeten opnemen tegen de bloedbroeders van AVN: Pat M. Chris B., Koen V.D.: allemaal rechtstreekse concurrenten.  En wie weet welk wit konijn er nog uit de hoge hoed komt...

 

 

Katleen loopt vandaag een relatief rustige wedstrijd, niet met het mes tussen de tanden. 

 

 

Haas krijgt een snipperdag.  De hiel knort tevreden.

 

 

*****

 

 

Opwarmen.  Plaspauze.

 

 

Wat leuteren met bekenden.   Ik zeur over mijn hiel.  Iemand merkt op dat ik, in geval van nood, altijd kan opgeven.

 

 

 

IK DACHT HET NIET !!!!

 

 

 

Opgeven?

 

 

Neen, ik heb het daarnet nog even opgezocht in mijn woordenboek. 

 

 

Staat er niet in...

 

 

10 minuten voor de start los ik twee bruistabletten Dafalgan op in het laatste restje water van mijn flesje.  Hopen dat ik hiermee toch wat tijd win of een stuk pijn wegneem.  Ik vrees dat ik er me enkel een beetje mentale rust mee koop.

 

 

Als je er goed over nadenkt: zottekesspel.

 

 

Rondom mij allemaal prachtig afgetrainde atleten.  Wat doe ik hier?  Halfkreupele gek.

 

 

Iemand tikt me aan en wenst me succes.  Het geeft mijn vertrouwen een boost.

 

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 336.JPG

 

 

Ik taxeer een laatste maal alle bekenden en onbekenden, richt de blik nog een keer naar boven en adem diep in en uit om de hartslag wat onder controle te brengen.

 

 

Focus.

 

 

Het startschot.

 

  

Er wordt meteen fors vertrokken.  Ik kijk om me heen waar iedereen is. 

 

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 341.JPG

 

Luc (883), Axel (802), Koen (847).

En rechts van (848) komt heel wat AVN-geweld:

4 op een rij: Pat, Chris, ik en Koen.

 

 

Axel heeft wat voorsprong genomen, maar de rest is vlakbij.

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 343 (1).JPG

Pat (807), Peter (852), Koen (850) met achter hem in blauwe shirt Chris. 

En 862, uw verslaggever.

Allemaal lachende gezichten.

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 346.JPG

Sandy (856), Gert (817) en tussen hen in met zwart AVN-shirt: Jos.

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 348.JPG

 

Pat M. neemt direct enkele meters voorsprong.  De druk meteen op de schouders.

 

De wind gaat een rol spelen.  Ik moét in een groepje schuilen.

 

 

Een geel ARAC-shirt schuift voorbij, ik pik mijn wagentje aan.

 

We snellen voort en remonteren Pat en een andere loper.  Ze pikken allebei aan. 

 

 

We lopen windaf.  Een verstikkende kilometer snijdt de benen compleet af.

 

We draaien de Lage Weg uit, Beemden en dan de Hoge Weg in.  De wind schuin in het nadeel.  Ons viertal draait goed rond, ieder doet zijn deel van het kopwerk.

 

 

*****

 

 

Kilometer 2 na 7 minuten 48 seconden.  We zitten boven de 15 km per uur.  Maar de tweede kilometer was al iets minder versmachtend, waardoor ik toch wat heb kunnen recupereren.

 

 

Castelréweg.

 

 

Voor ons een sneller groepje.  Axel zit achteraan te bengelen.  Hij blikt af en toe achteruit, wat me doet vermoeden dat hij het lastig heeft met het tempo.

 

 

Het groepje wordt languit gerokken en staat volgens mij op springen. 

 

 

Ik ben er zeker van dat we ze kunnen pakken, maar besluit niet te hard van stapel te lopen en ze nog wat te laten sterven vooraan.  Om ze nog wat eenzaam te laten zwemmen in de wind.

 

 

Zandpaadje richting watermolen.  Op een rijtje lopen, ik pak de kop, zodat ik het tempo iets kan drukken.  Ik merk dat Pat de rol aan het lossen is, samen met loper nummer 4. 

 

 

Wat is wijsheid?

 

Ze laten meeschuiven, of doorgaan?

 

 

Hoe zit het met de loper van ARAC?  Ik concentreer me even op zijn ademhalingsritme en merk dat hij nog heel comfortabel zit. 

 

 

Hij is duidelijk mijn meerdere.

 

 

Ik besluit met Arac door te gaan (en hem vooral de stukken windop in de schoenen te schuiven).  Hij blijkt een zeer betrouwbaar piloot, die met kleine gebaren aanduidt waar ik moet zitten achter hem, waar er gevaar is, waar we kunnen afsnijden.  Prima kerel.

 

 

 

Waterbevoorrading watermolen.

 

Spons pakken, waterbeker grijpen. 

 

Ik verslik me zwaar bij het drinken. 

 

Kuchen, hoesten en bassen.

 

 

Arac wacht even om te zien of hij me eventueel moet reanimeren. 

 

 

Uitgerocheld.  We maken terug tempo.

 

 

Weet u, ik voel me kiplekker.  In mijn sas.   De wedstrijd kantelt elke paar honderd meter.   De hiel zeurt lichtjes, maar ik negeer het. 

 

 

Ik loop, ik geniet. 

 

 

's Boschstraat.  Windop.  De gashendel mag nu even helemaal open.  ARAC en ikzelf gaan om beurten aan kop sleuren.  We blijven net boven de 15 per uur knallen.  De verstandhouding is optimaal.

 

 

Axel en zijn kompaan worden ingehaald.  Axel kruipt achter ons weg.  De kompaan moet er al heel snel weer uit.

 

 

Ik had stiekem gehoopt dat Axel ons meteen zou laten gaan, maar Axel is taai, die loop je er zomaar niet uit.

 

 

Hij blijft in het wiel zitten, terwijl Arac en ik de kopbeurten doen.  Dat is zorgelijk, want zo kan Axel recupereren. 

 

 

Dat mag ik niet zomaar laten gebeuren.

 

 

Tijd voor actie.

 

 

5 km op 19 minuten en circa 35 seconden.  En ik voel me nog heel lucide.

 

 

 

*****

 

 

 

Ronde 2.

 

Axel moet geregeld een gaatje laten.  Vooral wanneer Arac aan de kop zit en ik in tweede positie loop.  Maar Axel kan telkens het gaatje weer dichten. 

 

Harmonica. 

 

Maar dat gaat niet eeuwig lukken.

 

 

Ik besluit het smeerlapke uit te hangen.  Arac op kop, ik tweede, Axel drie.  Wanneer Axel een gaatje laat, pak ik fors over van Arac, zodat het gaatje groter wordt en Axel volop wind pakt. 

 

 

Maar telkens keert Axel terug. 

 

Wat is ie sterk.

 

 

Ik besluit nog het groter smeerlapke uit te hangen.  Arac op kop, ik tweede, Axel drie.  Axel laat een gaatje op mij, ik eentje op Arac en dan versnel ik naar de kop. 

 

 

Een keer of twee en Axel moet passen. 

 

Ik hoor langzaam zijn voetstappen verachteren. 

 

 

Hier moet ik toch ook even een prijsje voor betalen; dit heeft mij ook naft gekost.  Goed mogelijk dat dit spelletje me straks ook nog eens héél zuur gaat opbreken. 

 

 

Maar het was sterker dan mezelf! 

 

 

Lage Weg, Hoge Weg, watermolen, 's Boschstraat.  Arac laat er geen gras over groeien en sleept me genadeloos verder over de omloop.  Ik zou maar wat graag met hem mee blijven lopen, maar dit tempo ligt een tikje te hoog voor mij (het zou betekenen dat ik mijn record op de halve marathon ga verpulveren).

 

 

Leemstraat.  Aanmoedigingen langs alle kanten.

 

 

Witherenweg, lichtjes vals plat omhoog. 

 

 

Ik moet een gaatje laten op Arac. 

 

 

Hij spoort me aan, noemt me zelfs bij mijn voornaam (opgevangen van supporters, neem ik aan).

 

 

10 km in 39 minuten en een vijftigtal seconden.  Niet eens zo verschrikkelijk veel trager dan de stratenloop van woensdag.

 

 

Ik kan niet meer aansluiten.  Arac kijkt nog een keer om en stoomt dan door.

 

 

En ik besef dat mijn gids nu afscheid van mij genomen heeft.  En dat er nog 11 bittere kilometers voor me liggen, beuken tegen de wind.

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 438.JPG

Kapellekensloop 2012 deel 1 439.JPG

Axel.

Kapellekensloop 2012 deel 1 443.JPG

Koen in het gezelschap van Peter F. uit Niel.

  Kapellekensloop 2012 deel 1 473.JPG

Pat en Axel.

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 456.JPG

Lu (links) en Gert (817).

 

 

Aankomstzone, nog 2 rondes.

 

 

Er zit niemand in mijn buurt.  Arac snelt steeds verder van me weg.  Achter mij niet direct iemand waarmee ik front kan vormen.

 

  

Alleen dan maar.  De hiel begint ook wat prominenter om aandacht te zeuren.  Ik doe alsof ik het niet merk.

 

 

De Hoge Weg.  Voor mij uit loopt een jongeman van triatlonclub Meetria.

 

 

Hij wordt mijn mikpunt.  Ik ga proberen naar hem toe te lopen vooraleer we weer vol de wind in moeten.

 

 

Ik blik nog iets verder vooruit.  Daar loopt Luc, een loper van AC Rijkevorsel.  Hij die me versloeg op de Antwerp Ten Miles en op de wedstrijd te Wechelderzande, de 10 mijl van Malle en woensdag nog op de stratenloop.

 

 

Dat noem ik pas een rode lap op een stier. 

 

Mijn hiel doet meteen al een stuk minder pijn...

 

 

Op het einde van de Hoge Weg heb ik Meetria al te pakken.  Ik hoop even achter zijn brede schouders te kunnen schuilen, maar merk dat hij niet inloopt op Luc.  Dus zit er maar één ding op, er voorbij.  Hij pikt aan, maar niet overtuigend genoeg.  Hij moet me laten gaan. 

 

Pas op het einde van de Lage Weg kom ik naast Luc.  Qua mentale tik kan dat wellicht wel tellen.  Ik had me voorgenomen om bij hem te blijven, maar ik voel dat hij op zijn limiet zit.

 

 

Zo'n kans kan ik niet laten liggen.

 

 

Ik laat ook Luc achter. 

 

 

Nooit een betere hiel gehad dan vandaag!

 

 

Aan het begin van de Castelréweg staan de mensen van Top Running de lopers aan te moedigen.  Ik groet hen, kan nog wat babbelen en gekscheren.  Het lijkt wel alsof het niet stuk kan.

 

 

De wind doet het zand opwaaien in het zandpaadje naar de molen. 

 

 

Water, en alsof de duivel er mee gemoeid is, verslik ik me weer grondig.

 

 

Klungelaar!

 

 

 

Leemstraat.

 

We komen aan het 15 kilometerpunt.  1 uur en 53 seconden.  Te traag voor mijn record, snel genoeg voor een scherpe tijd.

 

Ik groet Marc T., wissel in de vlucht nog wat woorden met Benny de seingever, krijg van atletieklegende Guido E. te horen dat het er technisch nog allemaal goed uitziet, en snel verder.

 

 

Laatste ronde.

 

 

Ik voel me nog relatief goed.   Maar uit bittere ervaring weet ik als geen ander dat dit gevoel snel kan omslaan.  Eens de energietank leeg is, volgt de instorting vrij snel.

 

Ritme houden, let op je voetstand, trek op je armen. 

 

 

De hiel vindt het onderhand wel welletjes.  Ik smeek de Goden om mij nu niet in de steek te laten.   Uitvallen nu, zou verschrikkelijk pijnlijk zijn.

 

 

 

Lage Weg, Hoge Weg.

 

 

Labeur. Beulenwerk.

 

  

Verder, verder, verder, verder.

 

 

Ik loop als in een roes.

 

Verdoofd.

 

Zonder het te beseffen.

 

Eén met mijn ritme. 

 

Op het ritme van mijn ademhaling.

 

Het ritme van mijn polsslag.

 

 

 

Laatste keer Castelréweg.

 

 

En het flitst weer door mijn hoofd.

 

 

Hier woonde Roel.

 

 

Mijn vriend Roel.

 

 

27 jaar.

 

 

Stapte uit het leven.

 

 

Een afscheid dat er nooit een was.

 

 

*****

 

 

De bomen van de  's Boschstraat.

 

 

Het wordt stil om me heen.

 

 

Ik registreer niets meer.

 

 

Het begint loodzwaar te wegen. 

 

 

De wind kent geen genade. 

 

 

Het vat is af. 

 

 

Nog enkele eenzame kilometers. 

 

 

Ik dubbel volop mensen.

 

 

*****

 

 

Op het einde van de 's Boschstraat zie ik een zwart AVN-shirt.  Het is Hild.  Ze moedigt me aan om vol te houden.  Omdat ik toch de schijn wil ophouden, probeer ik een soort van tempo te ontwikkelen. 

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 466.JPG

 Hild.

  

Kapellekensloop 2012 deel 1 474.JPG

 Chris.

 

 

 

Ik ben kapot.

 

Leemstraat.  Eindeloos asfalt.

 

Waar staat dat vervloekte bord van de 20 km? 

 

Ha, hier.  Een jachtige blik op mijn horloge: 1 uur 21 minuten en seconden.  Mijn besttijd 1 uur 25 minuten en 56 seconden is weg, maar de tijd van vorig jaar 1u27m27s is te pakken.

 

 

Witherenweg, lichtjes hellend, het licht gaat helemaal uit.  Maar afgeven, neen.

 

 

Betonplaat, asfaltstrookje, betonplaat, asfaltstrookje.

 

 

Nie pleuje, nie neute!

 

 

En verder jagen, alles er uit persen.

 

 

En dat levert angstaanjagende beelden op.

 

  

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 469.JPG

 

 

En dan is er de finish, 1 uur 27 minuten en 6 seconden.  Positie 18.  21 seconden sneller dan verleden jaar. 

 

 

Ik ben een tevreden man.  En kapot.

 

 

Tevreden over mijn race, mijn indeling, de galerij der geklopten.

 

 

Iets minder tevreden over mijn hiel. 

 

 

Een halve marathon lopen op een pijnlijke rechterhiel, is in feite dansen op de rand van een vulkaan.

 

 

Ik neem een drankje aan en meld me bij het Rode Kruis. 

 

 

Schoen uit, alweer een nieuwe bloedblaar, en een icepack op de hiel (adem happen!). 

 

 

Een paar minuten later sta ik terug buiten. 

 

 

Inmiddels zijn Pat, Peter, Koen en Axel al hun verhaal aan het doen en druppelen er nog meer bekenden binnen.

 

 

We wisselen indrukken en tijden uit.

 

 

Een extract van de uitslag, focus op lopers van AVN en de bevriende mogendheden...

 

 

1      1:11:49            17,63         0:03:24            CALUWAERTS ERIK

3      1:14:31            16,99         0:03:32            BARTHOLOMEEUSEN ERIC

8      1:18:41            16,09         0:03:44            HENDRICKX GUIDO

11     1:22:09            15,41         0:03:54            BILLET DRE

15     1:23:57            15,08         0:03:59            FRANSEN KOEN

16     1:24:29            14,99         0:04:00            VRANCKX MARIA

18     1:27:06            14,54         0:04:08            PEETERS MARK

21     1:28:37            14,29         0:04:12            VAN LAENEN LUC

24     1:30:03            14,06         0:04:16            MERTENS PAT

25     1:30:04            14,06         0:04:16            VAN DONINCK KOEN

28     1:30:54            13,93         0:04:18            FRANCK PETER

30     1:31:03            13,9           0:04:19            AERTS AXEL

31     1:31:16            13,87         0:04:20            MOSTMANS MAARTEN

32     1:31:43            13,8           0:04:21            BOONEN CHRIS

36     1:34:22            13,42         0:04:28            BROSENS KATLEEN

46     1:37:39            12,96         0:04:38            BASTIJNS KATRIEN

58     1:42:08            12,4           0:04:50            VOETEN GERT

59     1:42:29            12,35         0:04:51            VAN BAVEL JOS

61     1:43:12            12,27         0:04:53            ADAMS LU

62     1:43:23            12,25         0:04:54            VERHOEVEN JOS

68     1:48:09            11,71         0:05:08            HENDRICKX EDDY

73     1:49:07            11,6           0:05:10            ROMBOUTS GERT

74     1:51:07            11,39         0:05:16            BRASPENNING ED

77     1:53:17            11,18         0:05:22            BREUGELMANS SANDY  (NIEUW PR!!!!)

83     1:59:55            10,56         0:05:41            HILLEN HILD

 

 

Excuus, moest ik iemand gemist hebben...

 

 

*****

 

 

 

Nakaarten met AVN aan een lange tafel.

 

De glazen gevuld.

 

Ik kijk naar de mensen.

 

Iedereen lacht en praat, het gonst en golft op en neer.

 

 

AVN, vanaf deze week ook mijn club, ik moet er nog een beetje aan wennen...

 

 

***** 

 

 

En dan is het tijd om op te krassen.

 

 

Ik ben op weg naar huis.

 

Met de fiets.

 

En mijmer nog wat na.

 

 

Over de wedstrijd.

 

Over dansen op de rand van de vulkaan.

 

 

Het is goed geweest.

 

Welletjes geweest.

 

 

In mijn hoofd spookt er een liedje.

 

Buurman: In Godsnaam 

 

 

Schrijf over mij een lied over liefde,
met een refrein dat van Cohen had kunnen zijn
en met strofes die mij in Cupido doen geloven.

Dus ik schrijf. Ik overdrijf.
Ik spreek alleen nog in clichés.

En hoe meer ik schrijf, hoe meer ik afdrijf,
van wat ik eigenlijk wil zeggen tegen jou.

En dan denk ik bij mezelf : Wie doet ons dit na?
In godsnaam: Wie doet ons dit na?

 

 

 

 

__________________________

Foto's: Martine van Rijckevorsel.

 

18:30 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-06-12

De parabel van de ranke gazelle en de stoute haas...

 

De parabel van de ranke gazelle en de stoute haas...

 

 

Vorige week was een lange, zware loopweek. 

 

Zondag de 20 km door Brussel gelopen, mijn 5de beste tijd van 19 gelopen edities, mijn 4de beste positie op 19 edities.

 

Normaal gezien ben ik daags na de 20 Km een wrak. 

 

Helemaal stuk. 

 

Spierpijnen van kop tot teen.

 

Rug, billen, kuiten voor- en achteraan, voeten.

 

Zelfs ademen doet pijn.

 

Geraak nauwelijks van de trap.

 

 

En lopen is dan compleet onmogelijk omdat ik vrees dat alles kapot zal scheuren.  En ook geen bal goesting om ooit nog een meter te lopen.  Ik pak zelfs de fiets om naar het toilet te gaan.

 

 

Dit jaar was het helemaal anders.

 

Ik sta op, voel wel wat vermoeidheid, maar geen centje pijn. 

 

Het voelde aan alsof ik een gezapig duurloopje had gelopen (degene die nu het gore lef heeft om te zeggen dat 1 uur en 28 minuten op de 20 km door Brussel een duurloopje is, krijgt een naar zweetvoeten stinkende loopsloef naar het hoofd geslingerd!!!  En een tweede desnoods ook!!!!).

 

 

 

En goesting om te lopen!

 

 

Niet normaal.

 

 

Dus sta ik daags na Brussel te Merksplas voor..      .... een wedstrijdje over 16,8 km. 

 

 

 

*****

 

 

 

Ik beweer tegen iedereen die twee oren heeft dat ik enkel wat kom loslopen, een rustig duurloopje, quoi?

 

 

Want het is minstens zo heet als gisteren.

 

 

AVN is ook weer van de partij. 

 

 

Guy, Lut, Hild, Viv, Katrien en Katleen (die ik daags voordien tot halfweg de 20 Km door Brussel gidste). 

 

Katleen vraagt me of ik zin heb om nog een keer met haar samen te lopen.

 

Ik zeg haar dat ik louter kom loslopen, want dat er toch wat vermoeidheid is van gisteren en ook wel wat kleine schade, in de vorm van blaren op voeten en tenen (gevolg van véél water kappen, weke voeten krijgen in combinatie met blokkerende kousen).

 

 

 

*****

 

 

Tijd voor de start.

 

Ik posteer me relatief ver naar achteren, om niet in de verleiding te komen als een speer te starten.

 

En toen klonk er een startschot.

 

Ik trek me op gang. 

 

Eventjes dacht ik nog: 

 

 

Mark, loslopen!

 

 

Eventjes.

 

 

Twee komma vier milliseconden, ruw geschat.

 

 

Toen was er geen sprake meer van:

 

 

Mark, loslopen!

 

 

maar was het:

 

 

 

Mark, lopen!

 

 

 

En toen liepen we weer vrolijk tegen 15 per uur tot bij Katleen en waren we opnieuw vertrokken voor wat snelle kilometers.

 

 

Ik hoor het startpistool;

 

ik ben de kogel!

 

 

 

Het is bloedheet en we vlammen weer als een gek over zandwegen en dreven met toch wel wat zure benen.  Meteen weer tegenstanders taxeren, gaatjes laten vallen en terug dichten, positie kiezen voor de wind, bochten afsnijden, rondkijken, jagen, knallen, aan kop sleuren, verzuren, pompende ademhaling, zweten, hartslag ferm in het rood, kortom:  

 

 

W E D S T R I J D.

 

 

Heerlijk.

 

 

 

Na een twaalftal kilometers voel ik dat het beste er helemaal af is en moet ik Katleen laten gaan.  Ze loopt fluks naar winst.

 

Ik maal nog een rondje af op, jawel, duurlooptempo en kan me nu ook de trotse eigenaar noemen van een bloedblaar op de rechter dikke teen. 

 

 

De rest van de blaren ligt nu vlotjes open. 

 

 

Lopersvoeten en -tenen zijn meestal geen mooi gezicht.

 

 

 

*****

 

 

 

En nu zal u wel denken: dan was meneer op dinsdag toch wel helemaal geradbraakt?

 

 

Neen, bijlange niet.

 

 

Kiplekker.

 

 

Op woensdag 18 kilometer getraind, met versnellingen.

 

Op vrijdag doen we dat nog eens over.

 

Goed voor een weektotaal van 74 kilometer.

 

 

*****

 

 

Ik weet niet wat het is. 

 

Zijn het de nieuwe steunzolen, in combinatie met de Saucony Hurricane's? 

 

Als dat zo is, dan bouw ik een bedevaartsoord, waarbij Lourdes zal verbleken tot een gammele kermiskraam, ter ere van de mensen van Top Running Wuustwezel.

 

 

Vroeger heb ik altijd beweerd dat ik op een week tijd een blessure bij mekaar kan lopen; wel, nu begin ik er zowaar aan te twijfelen.

 

 

Help, ik krijg het niet meer kapot!!!!

 

 

 Ja, hang vooral maar de arrogante zot uit.....

 

 

 

*****

 

 

Vrijdagavond 1 juni.

 

Het bobijntje was een beetje af.

 

Hard getraind, het lichaam is moe,  ik snor als een tevreden kat.

 

We plannen een rustig kabbelend avondje voor televisie. 

 

Filmpje kijken (vrouw kijkt, ik val in slaap als een engeltje en snurk), Trappist Westmalle, fleecedekentje, koekje, meer bepaald een KitKat (omdat ik dat lekkerder vind dan Leo).  Het is trouwens de laatste KitKat die we in huis hebben; deze Kitkat heb ik aan de vraatzucht van Kind 2 kunnen onttrekken door de KitKat te verstoppen in de fruitlade van de ijskast (Kind 2 is namelijk allergisch voor gezonde etenswaren).

 

k_1398709c.jpg

 

 

 

Net wanneer de DVD-speler het schijfje opslokt, gaat mijn GSM.

 

 

 

Op het display verschijnt: Tom.

 

 

Tom wordt in casa Mark Kind 3 genoemd. 

 

Via de normale kanalen hebben mijn vrouw en ik twee kinderen ter wereld gebracht, meer bepaald Kind 1 en Kind 2, toen (en nu) vonden we het méér dan welletjes, maar op een of andere vreemde manier hebben we in de loop der jaren een derde Kind toegewezen gekregen, Tom dus.

 

 

Ik neem op.

 

 

Aan de afwezigheid van plagend beledigende woorden, kan ik meteen opmaken dat Tom met een ernstig probleem kampt.

 

 

 

Wat bleek?

 

 

Tom had zijn sleutel in het slot van de voordeur van zijn appartement gestoken en vervolgens was de sleutel afgebroken.

 

Had hij op dat moment meteen gebeld, dan was de schade nog beperkt gebleven.

 

Neen, Tom dacht het even zelf op te lossen, vraagt aan een buurman een ladder, waarmee hij op zijn achterterras kan klimmen (6 meter hoog). 

 

De buurman vertrekt, mét ladder.

 

Tom wringt zijn rolluik naar boven, sloopt zijn vliegenraam en kan via het raam (dat open is) op zijn appartement binnen dringen.

 

 

Leuk.

 

 

Maar wat heeft hij bij deze actie gewonnen?

 

De deur zit op slot, met een stuk sleutel er in.  En Tom zit aan de verkeerde kant van de deur!!!!

 

 

Tom beseft dat hij moet handelen.  Hij heeft nog een voedselvoorraad voor een dag of twee, stromend water, anderhalve rol WC-papier, een GSM en internet.

 

 

Hoog tijd om een hulplijn in te roepen.

 

 

*****

 

 

Op Facebook heeft Tom 2 miljard vrienden.

 

Ik bedoel maar, Tom heeft zelfs een vriendschapsverzoek van Mark Zuckerberg geweigerd....

 

 

Wie belt hij om hem uit zijn penibele situatie te komen redden?

 

 

Een slotenmaker?

 

 

Zijn natuurlijke vader?

 

 

Een technische vriend?

 

 

Iemand met verstand?

 

 

Iemand met een strafblad?

 

 

 

 

Neen, hij belt mij!

 

 

 

 

Iemand met twee linkerhanden.

 

 

Die in zijn ganse leven nog nooit één dag heeft gewerkt.

 

 

Die, wanneer hij de Gamma binnenkomt, wordt uitgelachen door het personeel.  Zelfs door de vrouwen.

 

 

Hij die de pot confituur aan zijn vrouw moet geven om open te wringen.

 

 

Op wiens schoolrapporten vroeger stond te lezen: "Dit wordt helemaal niks!  Nu niet, volgend schooljaar niet, in de volgende 25 jaar niet!"

 

 

 

 

Iemand die tevens op het punt staat om samen met de vrouw een filmpje te gaan kijken, een trappist Westmalle aan de lippen te zetten en als een engeltje in slaap te vallen en te snurken op de zetel, mét een fleecedeken.  Na het nuttigen van een koekje, meer bepaald de laatst aanwezige KitKat (omdat ik dat lekkerder vind dan een Leo; tiens, had ik dat al niet gezegd?).

 

 

Mijn vrouw kijkt me aan en zegt berustend: Ga maar!

 

 

Ik trek mijn Supermancape aan en vertrek met de fiets, gewapend met, oh zoete zelfoverschatting, een tournevis, een schroevendraaier, dus.

 

 

 

*****

 

 

Ik bel aan en Tom zoemt me binnen. 

 

Eerste verdieping.

 

De communicatie verloopt door de deur heen.

 

 

Wat is het plan?

 

Omdat de sleutel afgebroken in het slot zit, maar niet helemaal tot achteraan, is het mijn plan om het stuk sleutel verder in het slot te rammen, en dan maar hopen dat we het cilinderslot met de schroevendraaier kunnen laten draaien.

 

 

Ik ben een mens op leeftijd. 

 

 

Voor fijn werk heb ik een leesbrilletje nodig.

 

 

Waar ligt dat leesbrilletje?

 

 

Dat ligt thuis.

 

 

Naast de Trappist Westmalle en de allerlaatste KitKat (waarvan ik persoonlijk vind dat dat lekkerder is dan een Leo; doe me er aan denken dat ik daar straks nog wat uitleg bij geef).

 

 

Ik merk ook dat mijn schroevendraaier iets te breed is om het stuk sleutel verder te duwen.

 

 

Toch gaan we het proberen, onder het motto:

 

 

"Als je enkel een hamer hebt, ziet alles er uit als een nagel..."

 

 

Ik zet mijn schroevendraaier op het stuk sleutel en wil er met de rechterhand een knallende dreun op geven.

 

 

Net op dat moment valt het licht uit in de gang.

 

 

Verrast door de duisternis, schamp ik keihard met mijn hand naast de schroevendraaier (aaauuuuw) af en beuk met mijn hand tegen de deur (aaaaauuwwer).

 

 

We maken hierbij zoveel kabaal dat andere bewoners denken dat er een inbraak aan de gang is; in mijn verbeelding wordt de politie al gebeld....

 

 

Ik besluit terug naar huis te gaan, u weet wel, de plaats waar een eenzame en tevens allerlaatste KitKat (waarvan in bepaalde kringen beweerd wordt dat die lekkerder zou zijn dan een Leo), wacht op het baasje.

 

 

Doel van deze missie: een leesbril en mijn koffer met technisch materiaal (al 20 jaar onaangeroerd in de garage).

 

 

Welgebrild en gewapend met gerief waar ik niet eens van weet waarvoor het dient, terug naar de deur van Tom.

 

Middels een fijnere schroevendraaier ram ik met  een hamertjeu de sleutel op zijn plaats.  Schroevendraaier in het cilinderslot gestoken en, jawel, ik draai het slot open.

 

Ik bevrijd de gevangenen.

 

 

Viktorie!

 

 

Na 50 jaar in dit leven heb ik iets technisch voor mekaar gekregen, met relatief beperkte randschade. 

 

 

Toen ik thuiskwam lag er op de salontafel een lege wikkel van een KitKat (ik zou verdorie geld geven voor een Leo).

 

 

 

*****

 

 

Zondag 3 juni:  ik ben met de vrienden van AVN op weg naar Châtelet, grauw stadje in de buurt van Charleroi, om er de Châtelettaine te lopen, een wedstrijd over 14 km en 54 meter, wedstrijd in het kader van de Challenge Delhalle.

 

Jos, Hild, Katrien, Chris, Frank en uw dienaar. 

 

Chris en Frank zullen er vandaag een bits duel uitvechten om hun plaats in het criterium te verbeteren (in de auto werd dat duel al verbaal uitgevochten).

 

Aanschouw dit profiel.

 

Chatelet.jpg

 

7 kilometer stijgen (een aaneenschakeling van een Terurenlaan of 7) en 7 kilometer dalen. 

 

 

Over veld- en boswegen, met verraderlijke modderpartijen, boomstronken.... 

 

 

 

*****

 

 

De start.

 

2012-06-03 Chatelettaine 001.jpg

 

Ik voel meteen dat het bergop gaat en loop behoudend.  Frank volgt niet meteen en Chris laat ook een gaatje.  Vreemd is dat.

 

 

Na een kilometer of twee besluit ik fors door te gaan.  Ik loop tegen mijn maximale bovengrens aan, haal lopers in en voel het vertrouwen komen.

 

 

Straffe Frank of Chris die mij kan volgen.

 

 

Tussen kilometer 4 en 5 is er een bocht van 180 graden.

 

Ik blik achteruit en zie dat Chris op een 20-tal meter loopt. 

 

 

Hij zwaait met de hand.

 

 

Tot zover het vertrouwen.

 

 

 

Ik voel me opgejaagd wild, en besef dat het moeilijk zal zijn om Chris voor te blijven.

 

 

Maar neen, godverdomme, hij moet eerst die meters maar eens proberen goedmaken!

 

 

En ik zal eens zien of ik nog wat over heb!

 

 

Verder gaat het.

 

 

Klimmen over boswegels, eindeloos lang.  Het sloopt me helemaal.  Maar ik merk dat ik niet ingehaald word door concurrenten, waardoor ik vermoed dat Chris me ook niet meteen te grazen zal nemen.

 

 

En op kilometer zeven bereiken we de top van de wedstrijd.

 

 

Dan in vrije val naar beneden.  De eerste kilometer doorheen het bos van Châtelet, levensgevaarlijk schuiven, modderzones, draaien om bomen, witgekalkte wortels ontwijken.  Ik verzwik maar liefst 4 keer mijn voeten, zonder erg godzijdank.

 

 

Asfaltweg.  Rue de la Sarte. 

 

 

Keihard naar beneden.  Ik ontwikkel duizelingwekkende snelheden. 

 

 

Vlak achter mij: Chris.

 

 

Vlak achter Chris: Frank,  een fantastisch goed daler. 

 

 

Blijven knallen, blijven vliegen, lopen voor wat je waard bent.

 

 

 

Ik sluit aan bij een jongeman, wiens linkerveter los is.

 

 

We zitten op een single track.  Hij is trager, een tikje slechts, maar telkens ik hem probeer in te halen, versnelt hij.

 

 

Om een groot filosoof te citeren:

 

 

 

Blote kloten!

 

 

Ik moet keihard de verleiding weerstaan om op zijn loshangende veter te trappen om  hem zo het decor in te laten kukelen, werkelijk alle wilskracht had ik nodig om het niet te doen....   Gelukkig ontdubbelt de single track zich even later en kan ik hem voorbij.

 

 

Straat over.

 

 

Een klein klimmetje doet me compleet parkeren.  Ik weet niet welk percentage het was, maar ik stond gewoon stil.

 

 

Bovenaan gekomen.

 

 

Ik sta te blaasbalgen als een astmatische aap.

 

 

De veterjongen komt me opnieuw voorbij.

 

 

Om een groot filosoof te citeren:

 

 

 

Blote kloten!

 

 

 

Maar hier is er plaats genoeg en iets later kan ik weer van hem weglopen.

 

 

Nog twee kilometer. 

 

 

Als de heren me nu niet remonteren, dan bestaat er een waterkans dat ik het kan vasthouden.

 

 

De minuten en meters schuiven tergend langzaam voorbij, ik vecht een eenzaam gevecht tegen de pijngrens.

 

 

Ik kom aan de voet van de slotklim, de muur van Châtelet.  Een paar honderd meter godsgruwelijk klimmen, maar dan is er de finish.

 

2012-06-03 Chatelettaine 121.jpg

 

Ik loop binnen na 1 uur 1 minuut en 8 seconden, op plaats 70, 14de in mijn leeftijdscategorie.

 

 

2012-06-03 Chatelettaine 125.jpg

Ik hou nog 13 seconden over op Chris en 30 op Frank. 

 

2012-06-03 Chatelettaine 128.jpg

 

Katrien loopt een scherpe 1u 8m 23s, Jos 1u 11m 04s, Hild 1u 21m 19s. 

 

Op deze zware, geaccidenteerd omloop is dat een meer dan puike prestatie van iedereen.

 

 

 

*****

 

 

 

Het is inmiddels woensdag 6 juni.

 

Dag van de Corrida.

 

De Stratenloop van Hoogstraten, 9,9 km doorheen mijn thuisstad.

 

Een jaarlijkse afspraak.

 

 

Kan ik u verblijden met een verslag?

 

Of bent u me al kotsbeu?

 

U hoeft niet per se eerlijk te antwoorden, hoor...

 

Weet u, ik stel voor dat ik nu eerst de stratenloop ga lopen, ik ben zo bij u terug.....

 

 

*****

 

 

Het is 18 uur.

 

Lopers verzamelen aan het stadhuis van Hoogstraten.  Tijdsregistratiechip ophalen en aan de schoen veteren, vestjes in bewaring geven, mekaar nog wat zenuwachtiger maken, vragen naar besttijden en verwachtingen.

 

 

Iedereen praat, niemand luistert.

 

 

Ik hang wat rond bij de mensen van AVN, maar ik hou het niet meer van de stress en besluit er onderuit te muizen en desnoods maar wat op te warmen in de straatjes rond de startzone.

 

De benen voelen wel ok, maar niet meer dan dat.

 

 

Terug naar de startzone.

 

En voor je het weet begint het peloton lopers zich te vormen, een wespennest dat aan mekaar klit. 

 

Handjes schudden van bekenden; iedereen is op de afspraak.

 

 

Wat een gedoe!

 

 

Het hele pak moet tot driemaal toe achteruit, en nog staat er een massa lopers voor ons. 

 

En wanneer de official zijn rug draait, schuiven we wéér met z'n allen naar voren.

 

 

Chris staat vlak bij mij.  Ook hem zal ik in het oog moeten houden.

 

 

Katleen, die bleekjes ziet van de stress, wordt gek van mijn zenuwachtig gekakel.

 

 

En plots is er een startschot, verwarring alom, langs alle kanten schieten lopers weg, wat een chaos! 

 

 

Ik schiet als een pijl uit een boog weg en vlieg een pak joggers in een rotgang voorbij.

 

Na enkele tientallen meters is het veilig genoeg om snel een blik achteruit te werpen. 

 

Verdomme, in de commotie van de start is Katleen niet mee.  Ik zie haar op korte afstand achter mij en vertrouw er op dat ze dit wel snel kan overbruggen.

 

535793_4140012063657_48811593_n.jpg

Net gestart, Pat (502), Koen (40), als u goed kijkt,

 dan ziet u rechts van Greet (roze shirt 752) uw verslaggever,

en links achter Greet, voor de bezitter van een arendsblik: Katleen.

 

 

 

*****

 

 

Buizelstraat in, licht bergaf.  Vol doorgaan.

 

Halfweg de straat vertraag ik even  en wijk uit naar de linkerkant van de weg om te kijken waar Katleen zit. 

 

Ze zit nog altijd een stuk achter.

 

 

Wat moet ik doen?

 

 

Wachten?

 

 

Een twintigtal meter voor mij loopt nog een zwart shirt met witte letters AVN.  Pat M., die een kanonstart heeft genomen.  Pat wil ik niet van me weg laten lopen zonder slag of stoot.

 

 

Ik zit tussen hamer en aambeeld.

 

 

Ik besluit door te gaan.  Rond Katleen zit nog volk genoeg, en als ze bij mij komt, kunnen we samen verder (als ze me er niet uitloopt).

 

 

Jan Van Cuyckstraat, Salm Salmstraat, Achtelsestraat. 

 

576763_3661119020135_1812067163_n.jpg

 

 

Jagen en jagen op Maria V., eerste vrouw in koers, en op Pat M., die verdorie nog verder van me wegschuift.

 

 

Ik vertraag en wijk nog één keer uit naar de buitenkant, om te kijken waar Katleen zit.  Ze komt niet dichter.

 

Ik besluit door te gaan.  We zien wel wat er gebeurt...

 

 

 

Heidries, Elsbroeken.

 

Aanmoedigingen van aan de kant stuwen me voort.   Dag Els!

 

481333_4100380878003_1896232513_n.jpg

 

Salm Salmstraat, Steenbakkersstraat, Groenewoud.

 

Het bordje van de 3 km staat niet erg juist denk ik, want als dat zou kloppen, dan ben ik tegen 18 km per uur aan het lopen....

 

 

Voorbij mijn eigen huis, vrouwlief weet mee te geven dat ik in 69ste positie loop...

 

 

 

Kerkhofpad, Lindendreef.

  

De lichtjes oplopende Gelmelstraat en de Peperstraat brengen ons terug in de startzone. 

 

De aanmoedigingen vliegen me om de oren.

 

Na een eerste ronde van een kleine 5 kilometer kom ik door op 18m en 45 seconden (7 seconden trager dan vorig jaar), Pat loopt 11 seconden voor mij uit (in gezelschap van Maria V., eerste vrouw).  Katleen volgt 13 seconden na mij en is tweede vrouw in wedstrijd.

 

 

Ik begin te vrezen dat ik Pat niet meer zal kunnen bijbenen. 

 

 

*****

 

 

Ronde twee.

 

 

We verlaten de drukte en de kermissfeer op de Vrijheid en knallen terug volop de verkavelingen rond Hoogstraten in. 

 

Ik begin de inspanningen te voelen.  Het vat is nog niet af, maar er is al wel veel uit.

 

560342_3661099379644_1163957485_n.jpg

 

 

En de gaten tussen de lopers worden groter.  Nu begint de wind ook een cruciale rol te spelen. 

 

 

 

Ik blijf Pat in het vizier houden. 

 

 

Verzwak dan toch eens even, man!

 

 

Elk stukje bocht dat ik kan afsnijden, snij ik ook af.  Na elke bocht terug het tempo strak leggen. 

 

Door mijn hoofd flitst de raadgeving van Frank: "Let op je houding als je het moeilijk krijgt."

 

Ik heb het moeilijk, mijn houding trekt op niks.

 

 

 

Ik sluip meter per meter dichter bij Pat.

 

Maar het kost enorm veel moeite.

 

 

En achter mij begint Katleen ook op me in te lopen.

 

Dit kan nog een spannend slotduel worden. 

 

De ranke gazelle tegen de oude krijger.

 

 

Ik heb nog anderhalve kilometer om Pat bij te benen.  Maar omdat ik spurt als een strijkijzer, moet ik ook nog eens van hem af zien te geraken.

 

 

Djeezes!!!!

 

 

Nog één keer aanzetten en de laatste meters op Pat worden gedicht.

 

 

Zonder dat Pat het merkt, sluit ik bij hem aan. 

 

 

Niet omkijken, kerel! 

 

 

 

Ik besluit even op adem te komen in zijn spoor, en dan er op en er over te gaan.

 

Een blik achterom leert me dat ik niet te lang op adem mag komen, want Katleen is op komst.

 

 

Ik ga voorbij Pat, we groeten mekaar, en speel alles of niets. 

 

Als hij nu kan aanklampen, dan vrees ik dat ik hem er niet af zal krijgen.

 

 

Voorbij mijn woning, vrouw meldt dat ik op plaats 59 loop.

 

 

Groenewoud. 

 

Pat moet lossen.

 

 

Maar alles doet pijn aan mijn lijf.  Moest Pat weten hoe zwaar ik nu aan het afzien ben, hij zou terug aansluiten.

 

 

Achter de kerk staat looplegende Jan H. langs de kant.

 

Hij roept me toe dat ik zeker niet mag vertragen, want dat Pat en Katleen me op de hielen zitten. 

 

Juist.

 

 

 

 

Lindendreef.

 

Ik pers er het laatste uit. 

 

550534_4140054304713_623522375_n.jpg

 

 

In de Lindendreef heeft Katleen Pat bijna bijgehaald.

 

545714_4140054984730_818874801_n.jpg

 

Gelmelstraat.

 

Ik pers er het allerallerlaatste uit.

 

Vrijheid.

 

Nog een laatste keer de snelheid er in proberen krijgen en dan......    

 

      ......finish.

 

 

38 minuten en 23 seconden, 4 seconden trager dan vorig jaar, tweede ronde toch drie seconden sneller dan vorig jaar.  Positie 55, 5de master 50.

 

Acht seconden later finisht Katleen, positie 56, 2de vrouw in wedstrijd, 1ste vrouw senior.  Dik onder de beoogde 40 minuten, en alweer op het podium.

 

Pat finisht 4 seconden na Katleen, op positie 59, 7de master 40.

 

 

*****

 

 

We schudden mekaar de hand, nahijgend, schouderklopjes en speldenprikjes worden uitgedeeld, nadruppend van het zweet.  

 

Iedereen komt binnengelopen, elk met zijn of haar eigen verhaal van de wedstrijd. 

 

 

 

581069_4140087545544_785788084_n.jpg

 

 

Een wedstrijd waar de zwarte AVN-shirts als een rode draad door het deelnemersveld liep.

 

523386_4140066905028_442218365_n.jpg

 

538660_4140037744299_1163881515_n.jpg

282907_4140039904353_886196657_n.jpg

 

599152_4140051864652_27830393_n.jpg

282774_4140028864077_899837488_n.jpg

 

223827_4140050984630_629024154_n.jpg

 

533263_4140031664147_1906553632_n.jpg

182763_3661098219615_1639484030_2829059_972789347_n.jpg

181130_3661080619175_1233672427_n.jpg

389757_3661114220015_1957693467_n.jpg

 

Nog meer foto's zijn te vinden op Facebook....

 

 

*****

 

 

God, wat ben ik diep moeten gaan.

 

 

Vandaag ben ik voluit voor eigen rekening gegaan. 

 

 

Het wringt wel een beetje dat ik Katleen aan haar lot heb overgelaten... 

 

 

 ...maar ze zat er helemaal niet mee. 

 

 

 

De haas zien lopen binnen schootsafstand bleek ook behoorlijk motiverend...

 

 

Ja, het is een stoute haas...

  

 

 

 

 *****

 

 

 

De avond valt.

 

De stad is in een roes.

 

Door mijn hoofd razen de wedstrijdbeelden.

 

Moe, ik ben moe.

 

 

 

De avond valt.

 

Ik sta met een vriend te filosoferen.

 

Over lopen. 

 

Over heroïsche wedstrijden in lang vervlogen tijden.

 

Over onbezonnenheid.

 

Over rusteloosheid.

 

Over waarheden.

 

Over wat was.

 

En niet meer.

 

 

 

 

 

De avond valt.

 

Rust voor het beurse lichaam.

 

Rust voor de geest.

 

Moe, ik ben moe...

 

 

_________________________

 

Foto's, gepikt zonder permissie van Els VDK, Koen VD, Leo G. 

 

18:11 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |