25-06-12

Paaldansen

 

Paaldansen

 

 

Ja, ik heb meteen uw onverdeelde aandacht, merk ik. 

 

 

Vunzige geesten!

 

 

 

Eerst wat loopgedoe. 

 

Nu het stof is nedergedaald over het klassieke voorjaar; te weten de 20 km door Brussel, de Hoogstraatse Corrida en de Kapellekesloop te Minderhout, is het iets moeilijker om de krakende kar aan de gang te houden.

 

Na de Kapellekesloop op zaterdag 9 juni heeft het rechterhielbeen alle aandacht opgeëist.  De daaropvolgende training op donderdag 14 juni met AVN, en vooral de forse versnellingen van maar liefst 7 minuten, heeft de rechterhiel helemaal gesloopt.  Het was in die mate erg, dat ik de laatste honderden meters naar huis al wandelend (én hinkepotend) heb af moeten leggen. 

 

Een bikkelharde conclusie drong zich op.  Het was tijd om de loopschoenen een tijdje op te bergen en de hiel wat broodnodige rust te gunnen. 

 

 

Ik doe dat niet graag, want als ik niet loop, dan zak ik weg in lethargie en donkere, moordlustige gedachten. 

 

 

Zie ik iemand voorbij joggen, dan vervloek ik die mens.  En wens hem/haar een chronische tendinose van de achilles toe, liefst in combinatie met hielspoor en vliegende schijterij.

 

 

Erg, ik weet het. 

 

 

 

*****

 

 

 

En ik kan het ook niet loslaten.

 

Ik zit bijvoorbeeld in de zetel naar de stemmig aankabbelende kostuumfilm Becoming Jane te kijken, met in de hoofdrol de ravissante Anne Hathaway

 

Vrouwlief is geheel ondergedompeld in de romantische sfeer, en zit met een zakdoek in de hand een op voorhand verloren strijd tegen de tranen uit te vechten.  

 

 

Wat ziet mijn vrouw? 

 

 

Hoffelijke liefde, smeulende romance, verdrongen verlangens, onbeantwoorde gevoelens, stomende blikken, smachtende geliefden, aangesnoerde corsetten en Shakespeariaanse sonetten.

 

 

Wat zie ik? 

 

 

Wel, ik zie dat Anne Hathaway duidelijk zichtbaar overproneert. 

 

Godsgruwelijk zelfs. 

 

Moest Anne Hathaway ooit loopambities koesteren, dan moet ze zich steunzolen van Top Running aanschaffen, zoniet worden dat gegarandeerd problemen.

 

 

 

*****

 

 

 

Ik heb me dus voorgenomen om een paar weken niet te lopen en de conditie op peil te houden met mijn racefiets. 

 

 

Nood breekt wet.

 

 

Sinds de halve marathon van Minderhout, een dag of 15 geleden, heb ik dus geen enkele keer meer gelopen. 

 

 

Of neen, de training van AVN, die nog wel.

 

 

Sinds die training heb ik dus geen enkele keer meer gelopen. 

 

 

Of neen....

 

 

...vorige donderdag heb ik, na een weekje niet lopen, een klein looptestje gedaan.  Enfin, de bedoeling was 10 minuten testen, om te zien hoe de hiel aanvoelt. 

 

 

Het liep ietsjes uit, een uurtje of zo.  Kan ook nog iets meer geweest zijn.

 

 

Toch nog een beetje reactie van de hiel, maar behapbaar.

 

 

*****

 

 

Dus nauwelijks gelopen, maar wel in totaal ongeveer 300 kilometer gefietst, in 4 beurten.

 

 

Naast een valpartij in stilstand (voet vast in klikpedaal) heb ik wel een close encounter of 10 gehad. 

 

 

Waar je bijna valt of botst en je hart een tel overslaat.

 

 

Een klein overzicht.

 

 

*****

 

 

Centrum Rijkevorsel. 

 

Een auto rijdt hinderlijk traag, omdat hij rechtsaf wil afslaan.  Maar een richtingaanwijzer gebruiken, ho maar! 

 

Ik wil mijn gemiddelde snelheid niet verknoeien en maak de arrogante keuze de auto langs links voorbij te gaan, mits een verkeersovertreding of zes.  

 

Net op het moment dat ik de rechts afslaande auto voor mij passeer, komt uit die bewuste zijstraat een auto vlotjes de weg op gereden. 

 

Ik loop en danseuse op de trappers en knal bijna op de koffer van een Nissan.  Hartstilstand. 

 

 

Een Nissan!

 

Moest het nog een dikke, vette Audi zijn, tot daar aan toe, maar een Nissan!

 

Stel je voor dat ik mijn Cannondale in de prak rijd op een Nissan!

 

Mijn Shimano Tiagra groep, of hoe heet die troep, is duurder dan die Nissan!

 

Crashen op een Nissan!

 

De schande!

 

 

*****

 

 

Brecht, naast het kanaal.

 

Een papa op de fiets. 

 

Naast papa een wiebelend fietsend kindje dat absoluut een L-sticker op het fietsje zou moeten kleven. 

 

Ik rij 11 per uur (daar gaat mijn gemiddelde weer!), want ik durf deze trage fietsers niet zomaar voorbij te knallen.

 

Op het moment dat er dan toch ruimte is om traag voorbij te rijden, kijkt het kindje vol bewondering naar de stoere wielrenner die voorbij steekt......

 

 

..... en valt pardoes omver, vlak voor mijn voorwiel. 

 

 

Ik trek bijna mijn remkabel over tot complete stilstand, en besef meteen dat ik dringend moet uitklikken, kwestie van niet naast het, inmiddels hartverscheurend blèrende, kindje neer te storten.

 

 

Alweer hartstilstand.

 

 

***** 

 

 

St-Lenaerts.

 

Een merel schrikt op en vliegt   ei  zo na in mijn voorwiel. 

 

Kijk, ik begrijp dat we kippen nodig hebben, voor eiersalade, omelet, kip curry en kipfilets en van die dingen...

 

 

MAAR KAN IEMAND MIJ BIJ HOOGDRINGENDHEID

 

EENS HET NUT VAN EEN MEREL UITLEGGEN, ALSTUBLIEFT?

 

 

 

*****

 

 

Sint-Job-in-'t-Goor.  Jezus, wat een hoop streepjes ----.

 

 

Een bocht foutief ingeschat, ik ga er véél te snel in en voel mijn voorwiel lichtjes wegtrillen op wat grind.

 

 

Adrenaline!

 

 

 

*****

 

 

Maria-Ter-Heide.

 

 

Ik kan dit beter niet vertellen, want dit gaat me mijn ganse verdere leven blijven achtervolgen. 

 

Zullen we afspreken dat ik het énkel vertel, op voorwaarde dat jullie het nooit ofte nimmer verder vertellen én er mij nadien nooit ofte nimmer mee gaan uitlachen?

 

 

Ja, maar, ik meen het.

 

 

Vooruit dan maar.

 

 

Mark fietst.  In de verte heeft een verkeerslicht de euvele moed op rood te springen. 

 

 

Ik vertraag en neem me voor om erg sierlijk een verkeerspaal te omarmen en steun te zoeken.  Zo hoef ik niet uit de klikpedalen te klikken. 

 

 

Ik schat mijn snelheid echter foutief in, en stuur misschien net iets té ver weg van de paal.

 

 

Ik grijp naar de paal, pak de paal beet, maar omdat ik relatief snel ga, voel ik dat ik het met één arm niet ga redden.  Ik maak de cruciale fout om met twéé armen de paal vast te grijpen. 

 

 

En in een flits besef ik dat ik hierdoor helemaal niet meer kan remmen. 

 

 

Twee armen aan de paal, de fiets iets té ver weg van de paal, beide voeten ingeklikt.  Goed bezig.

 

 

Ik hang scheef aan de paal in een soort spreidstand voor gevorderden, en voel tot overmaat van ramp dat ik langs de paal naar beneden begin te glijden (bedankt daarvoor, lange mouwen van mijn synthetisch fietsshirt) omdat mijn fiets te ver van mij wegstaat. 

 

 

Paaldansen, fijn dat u het opmerkt.

 

 

Er zit niets anders op dan mijn linkervoet uit te klikken.  Oef, eindelijk een vast steunpunt, en zo kan ik mijn fiets terug naar me toe trekken én mezelf terug opkrikken. 

 

 

Qua Comedy Capers kon dit weeral tellen. 

 

 

Je hoopt dat niemand het gezien heeft, maar ik vrees dat diverse chauffeurs aan het rode licht van Maria-Ter-Heide in hun broek hebben gepist van het lachen.  

 

 

Maar goed, wat hadden we afgesproken?

 

 

Mondje dicht.

 

 

*****

 

 

Over mondje dicht gesproken.

 

 

Insecten!

 

 

Insecten in de bek! 

 

 

Heb je bij het lopen ook wel eens voor, maar bij het fietsen komen die insecten tegen serieuze snelheid de mond in geknald.  Je voelt ze als het ware afketsen op je huig. 

 

 

Van die dikke, met véél te veel pootjes, die ook nog eens tegenstribbelen in je bek.

 

 

Zzzzoooeemmmmemm!

 

 

 

*****

 

 

En ja, het is al zover.

 

 

Ik heb een fietsblessure opgelopen.

 

 

Op de achtergrond hoort u nu hysterisch hoongelach.  Laat u echter niet van de wijs brengen.

 

 

Tja, een fietsblessure.

 

 

En meteen ook de meest belachelijke blessure die ik ooit heb opgelopen (en de frequente bezoeker van deze geschriften weet dat de concurrentie op dit vlak bikkelhard is).

 

 

Ik, de minst geslaagde wielrenner van het westelijk halfrond, heb nu al een fietsblessure opgelopen ....

 

  

 

Ik verduidelijk even.

 

 

Ik ben aan het fietsen en neem mijn drinkbus uit de beugel. 

 

 

Trek het dopje van de bus open met de tanden. 

 

 

Drink.

 

 

Ik wil mijn drinkbus terug sluiten, want anders dokkert er water uit.

 

 

 

Ik duw het dopje dicht met de lippen en.....

 

 

 

...... WOW......

 

 

 

..... ik zit er godverdoeme toch wel met mijn onderlip tussen zeker!!!

 

 

 

Fietsen met een bloedende onderlip. 

 

 

Mijn eerste fietsblessure.

 

 

*****

 

 

Neen, dat fietsen, het is nog niet écht mijn meug

 

 

Hoe schoon kan streektaal zijn! 

 

 

Maar de beginprobleempjes, spierpijnen, zadelpijn, slapende kloten (pardon my french), slapende handen en voeten, pijnlijke rug en nek, beginnen te minderen of zijn al verdwenen.

 

 

En ja, ik geef het schoorvoetend toe, wanneer ik de garage binnen stap en ik zie er mijn fietsje staan, dan krijg ik écht goesting om er op te springen en te gaan rijden.

 

 

 

Ik beschouw die fiets zowat als mijn hond. 

 

 

 

Moet geregeld uitgelaten worden...

 

 

 

***** 

 

 

 

Is het lopen nu geheel op de achtergrond verdwenen?

 

 

Maar neen, gij ongelovige.

 

 

Deze week opnieuw testen, en ik voel nu al aan mijn water dat het fantastisch gaat lukken. 

 

 

Inmiddels zijn we ook al via google maps het parcours van de estafettemarathon van Rijkevorsel (7 juli) aan het memoriseren en via map my run per kilometer aan het indelen.

 

 

Trouwens, een kleine waarschuwing: het volgende stukje op deze blog zal helaas helemaal gewijd worden aan de saaie, kurkdroge analyse van de wedstrijd, de te volgen wedstrijdtactiek, de teambuilding en meer van die zaken.

 

 

Een oeverloos saai, gortdroog stukje gaat het worden, je houdt het niet voor mogelijk. 

 

 

Het is weliswaar nog niet geschreven, maar had ik in de jaren tachtig geweten dat ik zo bloedserieus kon zijn, ik had misschien wel een deftig diploma kunnen behalen...

12:12 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Die fietsritjes zijn ware intervaltrainingen, lees ik. De hartslag wordt op tijd en stond ferm de hoogte in gestuwd! :-)

Gepost door: Sandy | 25-06-12

Reageren op dit commentaar

Mark, ik kijk tòch uit naar dat 'gortdroog' verslag, hoor! Want hoe leuk ook die fietsverhalen, een blog met de loopervaringen is toch altijd nét iets leuker om te volgen: opgesmukt met foto's enzo.
Of je moest eens gaan fietsen met een concurrent/vriend/begeleider. Kan die foto's nemen zodat we ons er toch ièts van kunnen voorstellen! ;-)

Groetjes!

Gepost door: Hild Hillen | 28-06-12

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar