12-06-12

Dansen op de rand van de vulkaan

 

Dansen op de rand van de vulkaan

 

 

 

 

Vrienden, Romeinen, lopers, ja ik beken het, ik ben overstag gegaan.

 

 

Ik heb een koersfiets gekocht, een heeumm.......

 

 

.................moment, heeft u een secondje.............

 

 

(inmiddels teruggekomen van de garage)

 

 

......... een Cannondale.

 

 

Met een stuur en zo.  En een massa blinkende tandwielen.

 

 

En klikpedalen.

 

 

En dan komt het onvermijdelijke moment dat je voor het eerst op die fiets kruipt.

 

 

Ik ga op dat pijnlijk harde zadeltje zitten en om al niet meteen omver te kukelen, sta ik met één schouder geleund tegen het huis.

 

 

Mijn vrouw staat verwachtingsvol toe te kijken hoe ik ongetwijfeld ongenadig op mijn zak zal gaan.

 

 

Na wat gehannes zit ik in eindelijk in de pedalen ingeklikt. Maar ik geraak niet weg van de muur, ook wel omdat mijn fiets blijkbaar op een zware versnelling staat.

 

 

Enfin, mijn vrouw is het geklungel beu, geeft me een duw, ik dokker de oprit af en de weg op, waar een auto me nog nét kan ontwijken.

 

 

Het zou meteen een wereldrecord zijn, 7 meter op de teller en al op intensieve...

 

 

 

We rijden.

 

 

En hoe werkt dat schakelen?

 

 

Geen flauw idee.

 

 

Nooit op gelet tijdens de Ronde van Vlaanderen.

 

 

 

Neen, dat is de rem.

 

 

Aha!

 

 

Er hangt een schakelaartje aan beide rembeugels. Even proberen aan de rechterbeugel. Ik klik het naar links en ik schakel zwaarder.

 

 

Ok, maar hoe geraak ik terug????

 

 

Het ding wil niet naar rechts.

 

 

Met mijn gepruts rij ik nog 4,6 km per uur en let ik niet goed op. Even de kant in.

 

 

Terug de weg op: hoe gaat dat ding terug????

 

 

En plots merk ik dat je met die GANSE rembeugel ook naar links kunt schakelen. En dat je zo een kleinere versnelling opzoekt.

 

 

De wonderen der techniek.

 

 

Linkerbeugel schakelt een pak zwaarder: dat is voor de tandwielen vooraan, zo blijkt.

 

 

En de hele tijd schakel ik verkeerd: zwaarder als het lichter moet en omgekeerd.

 

 

Moet dit een automatisme worden?????

 

 

Omdat ik bang ben van kruispunten, uitritten van woningen, overstekende bejaarden, kinderen met fluovestjes op wiebelende kleine fietsjes met een vlag, rode lichten, traag rijdende tractoren, kortom, alles wat zich op de openbare weg bevindt dat mij noodzaakt te stoppen en uit de pedalen te klikken, doe ik aan creatief rondjes rijden.

 

 

Een kruispunt in de verte?

 

 

Nu al vertragen, zien of ik een U-turn kan maken zonder verkeershinder en terug weg.

 

 

Ja, er is geen Tom Boonen aan mij verloren gegaan...

 

 

Ik denk dat er in de hele wielergeschiedenis nooit een grotere klungelaar op een racefiets heeft gezeten.

 

 

 

In het begin heb ik me vooral onledig gehouden met stoppen, losklikken, voet aan de grond, weer weg, inklikken en zo verder.

 

 

Maar dan komt toch het competitiebeestje in mij boven en wil ik als de eerste de beste Cancellara ook wel eens keihard doorfietsen.

 

 

U kent dat wel, gestroomlijnd de beugels in, alles geven met de neus op het stuur.

 

 

Ik vlieg als een zot over de Vlaamse wegen. In mijn hoofd flitsen beelden voorbij van de Bosberg, de Muur, de Berendries, de Oude Kwaremont, de Patersberg, de Koppenberg.

 

 

Ik zit op kop, met in mijn wiel Eddy Merckx, in zijn iconische bruine Molteni-trui.

En Roger De Vlaeminck in zijn rood-witgestreepte Brooklyn Chewing Gum trui.

Rik Van Steenbergen.

De zwartwit geblokte Peugeottrui van Thevenet.

Van Impe.

Vanderaerden.

De Flandria renners Maertens, Demeyer en Pollentier.

De keizer van Herentals, Van Looy.

De zwarte van Brakel.

Monseré in de trui van wereldkampioen.

Fausto Coppi en de Witte Dame.

Luis Ocaña.

 

Briek Schotte en Lomme Driessens in de volgwagens.

 

Het regent.

 

Fred De Bruyne geeft commentaar.

 

Zoetemelk lek.

 

Ik win.

 

Rodania.

 

 

*****

 

 

Ik kijk op mijn kilometriekske, in de verwachting dat er rook uit zal komen...

 

 

Hoe teleurstellend is dit?!?!?!?

 

 

Met moeite haal ik 24 per uur.

 

 

Stoempen en stampen, niks helpt.

 

 

Ja, dan denk je dat je een beetje fysieke conditie hebt, valt dat allemaal dik tegen.

 

 

Ik kom na dat tochtje thuis, klik uit de pedaal links, hel helaas over naar rechts waar de voet nog in de klikpedaal zit, ik voel een stoot adrenaline door mijn lijf gaan omdat ik voel dat ik ga omvallen in stilstand, maar gelukkig klik ik net op tijd de rechtervoet uit het pedaal.

 

 

Ik ontcijfer de statistieken van mijn tocht. 19 km gereden, 14 km/u gemiddeld (wel veel gestopt voor het klikken te leren, maar toch....).

 

 

Dat kan toch niet!

 

 

Ik lóóp sneller.

 

 

 

Ik haal mijn leesbrilletje. En dan merk ik het.

 

 

Dat tellertje staat godvermiljaardenondedju ingesteld op mijl per uur!

 

 

Dat varkentje gaan we even wassen!

 

 

Zoals het een échte vent betaamt, denk ik het metertje te kunnen instellen zonder het boekje te raadplegen.

 

 

7 minuten later.

 

 

Het hele ding is ontregeld.

 

 

Ik heb het zelfs voor mekaar gekregen om de wieldiameter te veranderen.

 

 

Boekje bovengehaald.

 

 

1 uur later.

 

 

De hele zwik terug ingesteld.

 

 

 

*****

 

 

 

Vorige woensdag werd de Stratenloop van Hoogstraten betwist.

 

 

De inzet was hoog, net als de verzuringsgraad. 

 

 

En toen de nacht viel, waren er teveel slechte vrienden (heb ik er andere?) met veel dorst en een onuitputtelijke voorraad drankbonnen...

 

 

De après-ski was zwaar.

 

 

 

*****

 

 

 

Donderdag.

 

 

Ik heb de Stratenloopblues.

 

 

Ik prul wat rond in huis, heb geen puf.

 

 

Het motregent in mijn hoofd.

 

 

Hoogtepunt voorbij, enkel nog treurnis.  

 

 

En tot overmaat van ramp een pijnlijk hielbeen rechts.

 

 

Ja, de opeenvolging van sotternijen begint zijn tol te eisen.

 

 

Haas is moe.

 

 

IJs leggen.

 

 

*****

 

 

Hopen dat de hiel tegen zaterdag terug in orde is, want ik wil op de Kapellekesloop te Minderhout opnieuw onder 1 uur 30 minuten duiken op de halve marathon.

 

Enfin, ik beslis enkel mee te lopen op voorwaarde dat de hiel donderdagavond pijnvrij is.

 

 

 

Vrijdag.

 

De hiel doet nog steeds pijn.

 

Ik beslis enkel mee te lopen op voorwaarde dat de hiel vrijdagavond pijnvrij is.

 

 

 

Zaterdag.

 

Aha, de hiel is pijnvrij. 

 

Of toch zo goed als. 

 

Ik moet al moeite doen om pijn te vinden. 

 

Volgens de ijzeren wet der loopblessures, kan men pas terug beginnen lopen na 3 dagen volledig pijnvrij te zijn.

 

 

Wel het scheelt niet veel (hoogstens een dag of twee, heum ...   ... drie).

 

 

Dus we lopen.

 

 

We zouden natuurlijk ook de 10,500 km of de 5,250 km kunnen doen....

 

 

 

IK DACHT HET NIET !!!!

 

 

 

Zie ik er uit als een voorprogramma?

 

 

Neen, wij zijn de hoofdact.

 

 

De gladiatoren van de weg bekampen mekaar op de halve marathon, bij Toutatis!

 

 

*****

 

 

Fietsen naar Minderhout.

 

Inschrijven.

 

Veel bekenden.  Dré B. van het Omslagpunt, Peter F. uit Niel, snelle mannen, verdomme toch. 

 

En dan is er Axel A., die de Stratenloop van woensdag aan zich voorbij heeft laten gaan om hier vandaag een topprestatie neer te zetten.  En die laatst een prima halve marathon van Renesse liep.

 

 

De stress steekt al meteen de kop op. 

 

 

 

En uiteraard zullen we het ook moeten opnemen tegen de bloedbroeders van AVN: Pat M. Chris B., Koen V.D.: allemaal rechtstreekse concurrenten.  En wie weet welk wit konijn er nog uit de hoge hoed komt...

 

 

Katleen loopt vandaag een relatief rustige wedstrijd, niet met het mes tussen de tanden. 

 

 

Haas krijgt een snipperdag.  De hiel knort tevreden.

 

 

*****

 

 

Opwarmen.  Plaspauze.

 

 

Wat leuteren met bekenden.   Ik zeur over mijn hiel.  Iemand merkt op dat ik, in geval van nood, altijd kan opgeven.

 

 

 

IK DACHT HET NIET !!!!

 

 

 

Opgeven?

 

 

Neen, ik heb het daarnet nog even opgezocht in mijn woordenboek. 

 

 

Staat er niet in...

 

 

10 minuten voor de start los ik twee bruistabletten Dafalgan op in het laatste restje water van mijn flesje.  Hopen dat ik hiermee toch wat tijd win of een stuk pijn wegneem.  Ik vrees dat ik er me enkel een beetje mentale rust mee koop.

 

 

Als je er goed over nadenkt: zottekesspel.

 

 

Rondom mij allemaal prachtig afgetrainde atleten.  Wat doe ik hier?  Halfkreupele gek.

 

 

Iemand tikt me aan en wenst me succes.  Het geeft mijn vertrouwen een boost.

 

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 336.JPG

 

 

Ik taxeer een laatste maal alle bekenden en onbekenden, richt de blik nog een keer naar boven en adem diep in en uit om de hartslag wat onder controle te brengen.

 

 

Focus.

 

 

Het startschot.

 

  

Er wordt meteen fors vertrokken.  Ik kijk om me heen waar iedereen is. 

 

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 341.JPG

 

Luc (883), Axel (802), Koen (847).

En rechts van (848) komt heel wat AVN-geweld:

4 op een rij: Pat, Chris, ik en Koen.

 

 

Axel heeft wat voorsprong genomen, maar de rest is vlakbij.

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 343 (1).JPG

Pat (807), Peter (852), Koen (850) met achter hem in blauwe shirt Chris. 

En 862, uw verslaggever.

Allemaal lachende gezichten.

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 346.JPG

Sandy (856), Gert (817) en tussen hen in met zwart AVN-shirt: Jos.

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 348.JPG

 

Pat M. neemt direct enkele meters voorsprong.  De druk meteen op de schouders.

 

De wind gaat een rol spelen.  Ik moét in een groepje schuilen.

 

 

Een geel ARAC-shirt schuift voorbij, ik pik mijn wagentje aan.

 

We snellen voort en remonteren Pat en een andere loper.  Ze pikken allebei aan. 

 

 

We lopen windaf.  Een verstikkende kilometer snijdt de benen compleet af.

 

We draaien de Lage Weg uit, Beemden en dan de Hoge Weg in.  De wind schuin in het nadeel.  Ons viertal draait goed rond, ieder doet zijn deel van het kopwerk.

 

 

*****

 

 

Kilometer 2 na 7 minuten 48 seconden.  We zitten boven de 15 km per uur.  Maar de tweede kilometer was al iets minder versmachtend, waardoor ik toch wat heb kunnen recupereren.

 

 

Castelréweg.

 

 

Voor ons een sneller groepje.  Axel zit achteraan te bengelen.  Hij blikt af en toe achteruit, wat me doet vermoeden dat hij het lastig heeft met het tempo.

 

 

Het groepje wordt languit gerokken en staat volgens mij op springen. 

 

 

Ik ben er zeker van dat we ze kunnen pakken, maar besluit niet te hard van stapel te lopen en ze nog wat te laten sterven vooraan.  Om ze nog wat eenzaam te laten zwemmen in de wind.

 

 

Zandpaadje richting watermolen.  Op een rijtje lopen, ik pak de kop, zodat ik het tempo iets kan drukken.  Ik merk dat Pat de rol aan het lossen is, samen met loper nummer 4. 

 

 

Wat is wijsheid?

 

Ze laten meeschuiven, of doorgaan?

 

 

Hoe zit het met de loper van ARAC?  Ik concentreer me even op zijn ademhalingsritme en merk dat hij nog heel comfortabel zit. 

 

 

Hij is duidelijk mijn meerdere.

 

 

Ik besluit met Arac door te gaan (en hem vooral de stukken windop in de schoenen te schuiven).  Hij blijkt een zeer betrouwbaar piloot, die met kleine gebaren aanduidt waar ik moet zitten achter hem, waar er gevaar is, waar we kunnen afsnijden.  Prima kerel.

 

 

 

Waterbevoorrading watermolen.

 

Spons pakken, waterbeker grijpen. 

 

Ik verslik me zwaar bij het drinken. 

 

Kuchen, hoesten en bassen.

 

 

Arac wacht even om te zien of hij me eventueel moet reanimeren. 

 

 

Uitgerocheld.  We maken terug tempo.

 

 

Weet u, ik voel me kiplekker.  In mijn sas.   De wedstrijd kantelt elke paar honderd meter.   De hiel zeurt lichtjes, maar ik negeer het. 

 

 

Ik loop, ik geniet. 

 

 

's Boschstraat.  Windop.  De gashendel mag nu even helemaal open.  ARAC en ikzelf gaan om beurten aan kop sleuren.  We blijven net boven de 15 per uur knallen.  De verstandhouding is optimaal.

 

 

Axel en zijn kompaan worden ingehaald.  Axel kruipt achter ons weg.  De kompaan moet er al heel snel weer uit.

 

 

Ik had stiekem gehoopt dat Axel ons meteen zou laten gaan, maar Axel is taai, die loop je er zomaar niet uit.

 

 

Hij blijft in het wiel zitten, terwijl Arac en ik de kopbeurten doen.  Dat is zorgelijk, want zo kan Axel recupereren. 

 

 

Dat mag ik niet zomaar laten gebeuren.

 

 

Tijd voor actie.

 

 

5 km op 19 minuten en circa 35 seconden.  En ik voel me nog heel lucide.

 

 

 

*****

 

 

 

Ronde 2.

 

Axel moet geregeld een gaatje laten.  Vooral wanneer Arac aan de kop zit en ik in tweede positie loop.  Maar Axel kan telkens het gaatje weer dichten. 

 

Harmonica. 

 

Maar dat gaat niet eeuwig lukken.

 

 

Ik besluit het smeerlapke uit te hangen.  Arac op kop, ik tweede, Axel drie.  Wanneer Axel een gaatje laat, pak ik fors over van Arac, zodat het gaatje groter wordt en Axel volop wind pakt. 

 

 

Maar telkens keert Axel terug. 

 

Wat is ie sterk.

 

 

Ik besluit nog het groter smeerlapke uit te hangen.  Arac op kop, ik tweede, Axel drie.  Axel laat een gaatje op mij, ik eentje op Arac en dan versnel ik naar de kop. 

 

 

Een keer of twee en Axel moet passen. 

 

Ik hoor langzaam zijn voetstappen verachteren. 

 

 

Hier moet ik toch ook even een prijsje voor betalen; dit heeft mij ook naft gekost.  Goed mogelijk dat dit spelletje me straks ook nog eens héél zuur gaat opbreken. 

 

 

Maar het was sterker dan mezelf! 

 

 

Lage Weg, Hoge Weg, watermolen, 's Boschstraat.  Arac laat er geen gras over groeien en sleept me genadeloos verder over de omloop.  Ik zou maar wat graag met hem mee blijven lopen, maar dit tempo ligt een tikje te hoog voor mij (het zou betekenen dat ik mijn record op de halve marathon ga verpulveren).

 

 

Leemstraat.  Aanmoedigingen langs alle kanten.

 

 

Witherenweg, lichtjes vals plat omhoog. 

 

 

Ik moet een gaatje laten op Arac. 

 

 

Hij spoort me aan, noemt me zelfs bij mijn voornaam (opgevangen van supporters, neem ik aan).

 

 

10 km in 39 minuten en een vijftigtal seconden.  Niet eens zo verschrikkelijk veel trager dan de stratenloop van woensdag.

 

 

Ik kan niet meer aansluiten.  Arac kijkt nog een keer om en stoomt dan door.

 

 

En ik besef dat mijn gids nu afscheid van mij genomen heeft.  En dat er nog 11 bittere kilometers voor me liggen, beuken tegen de wind.

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 438.JPG

Kapellekensloop 2012 deel 1 439.JPG

Axel.

Kapellekensloop 2012 deel 1 443.JPG

Koen in het gezelschap van Peter F. uit Niel.

  Kapellekensloop 2012 deel 1 473.JPG

Pat en Axel.

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 456.JPG

Lu (links) en Gert (817).

 

 

Aankomstzone, nog 2 rondes.

 

 

Er zit niemand in mijn buurt.  Arac snelt steeds verder van me weg.  Achter mij niet direct iemand waarmee ik front kan vormen.

 

  

Alleen dan maar.  De hiel begint ook wat prominenter om aandacht te zeuren.  Ik doe alsof ik het niet merk.

 

 

De Hoge Weg.  Voor mij uit loopt een jongeman van triatlonclub Meetria.

 

 

Hij wordt mijn mikpunt.  Ik ga proberen naar hem toe te lopen vooraleer we weer vol de wind in moeten.

 

 

Ik blik nog iets verder vooruit.  Daar loopt Luc, een loper van AC Rijkevorsel.  Hij die me versloeg op de Antwerp Ten Miles en op de wedstrijd te Wechelderzande, de 10 mijl van Malle en woensdag nog op de stratenloop.

 

 

Dat noem ik pas een rode lap op een stier. 

 

Mijn hiel doet meteen al een stuk minder pijn...

 

 

Op het einde van de Hoge Weg heb ik Meetria al te pakken.  Ik hoop even achter zijn brede schouders te kunnen schuilen, maar merk dat hij niet inloopt op Luc.  Dus zit er maar één ding op, er voorbij.  Hij pikt aan, maar niet overtuigend genoeg.  Hij moet me laten gaan. 

 

Pas op het einde van de Lage Weg kom ik naast Luc.  Qua mentale tik kan dat wellicht wel tellen.  Ik had me voorgenomen om bij hem te blijven, maar ik voel dat hij op zijn limiet zit.

 

 

Zo'n kans kan ik niet laten liggen.

 

 

Ik laat ook Luc achter. 

 

 

Nooit een betere hiel gehad dan vandaag!

 

 

Aan het begin van de Castelréweg staan de mensen van Top Running de lopers aan te moedigen.  Ik groet hen, kan nog wat babbelen en gekscheren.  Het lijkt wel alsof het niet stuk kan.

 

 

De wind doet het zand opwaaien in het zandpaadje naar de molen. 

 

 

Water, en alsof de duivel er mee gemoeid is, verslik ik me weer grondig.

 

 

Klungelaar!

 

 

 

Leemstraat.

 

We komen aan het 15 kilometerpunt.  1 uur en 53 seconden.  Te traag voor mijn record, snel genoeg voor een scherpe tijd.

 

Ik groet Marc T., wissel in de vlucht nog wat woorden met Benny de seingever, krijg van atletieklegende Guido E. te horen dat het er technisch nog allemaal goed uitziet, en snel verder.

 

 

Laatste ronde.

 

 

Ik voel me nog relatief goed.   Maar uit bittere ervaring weet ik als geen ander dat dit gevoel snel kan omslaan.  Eens de energietank leeg is, volgt de instorting vrij snel.

 

Ritme houden, let op je voetstand, trek op je armen. 

 

 

De hiel vindt het onderhand wel welletjes.  Ik smeek de Goden om mij nu niet in de steek te laten.   Uitvallen nu, zou verschrikkelijk pijnlijk zijn.

 

 

 

Lage Weg, Hoge Weg.

 

 

Labeur. Beulenwerk.

 

  

Verder, verder, verder, verder.

 

 

Ik loop als in een roes.

 

Verdoofd.

 

Zonder het te beseffen.

 

Eén met mijn ritme. 

 

Op het ritme van mijn ademhaling.

 

Het ritme van mijn polsslag.

 

 

 

Laatste keer Castelréweg.

 

 

En het flitst weer door mijn hoofd.

 

 

Hier woonde Roel.

 

 

Mijn vriend Roel.

 

 

27 jaar.

 

 

Stapte uit het leven.

 

 

Een afscheid dat er nooit een was.

 

 

*****

 

 

De bomen van de  's Boschstraat.

 

 

Het wordt stil om me heen.

 

 

Ik registreer niets meer.

 

 

Het begint loodzwaar te wegen. 

 

 

De wind kent geen genade. 

 

 

Het vat is af. 

 

 

Nog enkele eenzame kilometers. 

 

 

Ik dubbel volop mensen.

 

 

*****

 

 

Op het einde van de 's Boschstraat zie ik een zwart AVN-shirt.  Het is Hild.  Ze moedigt me aan om vol te houden.  Omdat ik toch de schijn wil ophouden, probeer ik een soort van tempo te ontwikkelen. 

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 466.JPG

 Hild.

  

Kapellekensloop 2012 deel 1 474.JPG

 Chris.

 

 

 

Ik ben kapot.

 

Leemstraat.  Eindeloos asfalt.

 

Waar staat dat vervloekte bord van de 20 km? 

 

Ha, hier.  Een jachtige blik op mijn horloge: 1 uur 21 minuten en seconden.  Mijn besttijd 1 uur 25 minuten en 56 seconden is weg, maar de tijd van vorig jaar 1u27m27s is te pakken.

 

 

Witherenweg, lichtjes hellend, het licht gaat helemaal uit.  Maar afgeven, neen.

 

 

Betonplaat, asfaltstrookje, betonplaat, asfaltstrookje.

 

 

Nie pleuje, nie neute!

 

 

En verder jagen, alles er uit persen.

 

 

En dat levert angstaanjagende beelden op.

 

  

 

Kapellekensloop 2012 deel 1 469.JPG

 

 

En dan is er de finish, 1 uur 27 minuten en 6 seconden.  Positie 18.  21 seconden sneller dan verleden jaar. 

 

 

Ik ben een tevreden man.  En kapot.

 

 

Tevreden over mijn race, mijn indeling, de galerij der geklopten.

 

 

Iets minder tevreden over mijn hiel. 

 

 

Een halve marathon lopen op een pijnlijke rechterhiel, is in feite dansen op de rand van een vulkaan.

 

 

Ik neem een drankje aan en meld me bij het Rode Kruis. 

 

 

Schoen uit, alweer een nieuwe bloedblaar, en een icepack op de hiel (adem happen!). 

 

 

Een paar minuten later sta ik terug buiten. 

 

 

Inmiddels zijn Pat, Peter, Koen en Axel al hun verhaal aan het doen en druppelen er nog meer bekenden binnen.

 

 

We wisselen indrukken en tijden uit.

 

 

Een extract van de uitslag, focus op lopers van AVN en de bevriende mogendheden...

 

 

1      1:11:49            17,63         0:03:24            CALUWAERTS ERIK

3      1:14:31            16,99         0:03:32            BARTHOLOMEEUSEN ERIC

8      1:18:41            16,09         0:03:44            HENDRICKX GUIDO

11     1:22:09            15,41         0:03:54            BILLET DRE

15     1:23:57            15,08         0:03:59            FRANSEN KOEN

16     1:24:29            14,99         0:04:00            VRANCKX MARIA

18     1:27:06            14,54         0:04:08            PEETERS MARK

21     1:28:37            14,29         0:04:12            VAN LAENEN LUC

24     1:30:03            14,06         0:04:16            MERTENS PAT

25     1:30:04            14,06         0:04:16            VAN DONINCK KOEN

28     1:30:54            13,93         0:04:18            FRANCK PETER

30     1:31:03            13,9           0:04:19            AERTS AXEL

31     1:31:16            13,87         0:04:20            MOSTMANS MAARTEN

32     1:31:43            13,8           0:04:21            BOONEN CHRIS

36     1:34:22            13,42         0:04:28            BROSENS KATLEEN

46     1:37:39            12,96         0:04:38            BASTIJNS KATRIEN

58     1:42:08            12,4           0:04:50            VOETEN GERT

59     1:42:29            12,35         0:04:51            VAN BAVEL JOS

61     1:43:12            12,27         0:04:53            ADAMS LU

62     1:43:23            12,25         0:04:54            VERHOEVEN JOS

68     1:48:09            11,71         0:05:08            HENDRICKX EDDY

73     1:49:07            11,6           0:05:10            ROMBOUTS GERT

74     1:51:07            11,39         0:05:16            BRASPENNING ED

77     1:53:17            11,18         0:05:22            BREUGELMANS SANDY  (NIEUW PR!!!!)

83     1:59:55            10,56         0:05:41            HILLEN HILD

 

 

Excuus, moest ik iemand gemist hebben...

 

 

*****

 

 

 

Nakaarten met AVN aan een lange tafel.

 

De glazen gevuld.

 

Ik kijk naar de mensen.

 

Iedereen lacht en praat, het gonst en golft op en neer.

 

 

AVN, vanaf deze week ook mijn club, ik moet er nog een beetje aan wennen...

 

 

***** 

 

 

En dan is het tijd om op te krassen.

 

 

Ik ben op weg naar huis.

 

Met de fiets.

 

En mijmer nog wat na.

 

 

Over de wedstrijd.

 

Over dansen op de rand van de vulkaan.

 

 

Het is goed geweest.

 

Welletjes geweest.

 

 

In mijn hoofd spookt er een liedje.

 

Buurman: In Godsnaam 

 

 

Schrijf over mij een lied over liefde,
met een refrein dat van Cohen had kunnen zijn
en met strofes die mij in Cupido doen geloven.

Dus ik schrijf. Ik overdrijf.
Ik spreek alleen nog in clichés.

En hoe meer ik schrijf, hoe meer ik afdrijf,
van wat ik eigenlijk wil zeggen tegen jou.

En dan denk ik bij mezelf : Wie doet ons dit na?
In godsnaam: Wie doet ons dit na?

 

 

 

 

__________________________

Foto's: Martine van Rijckevorsel.

 

18:30 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Mja, die hiel... Afbraakwerken Peeters BVBA...

Gepost door: navidad | 12-06-12

Reageren op dit commentaar

Dank voor de vermeldingen! Ik heb weer genoten van je verslag, zoals altijd. Die fietsperikelen zijn trouwens wreed herkenbaar! :-)

Ons ma zegt dat je toch een beetje voorzichtig moet zijn de komende weken, en daarbij stak ze vermanend een vinger omhoog!

Gepost door: Sandy | 12-06-12

Reageren op dit commentaar

Mark,

welkom bij de club! We hebben er, door jou blog, in ieder geval al een goeie pr-man bij (én ook een snelle loper...) wat ook zéér belangrijk is!

Ik hoop wel dat ik ,bij een eventuele volgende keer, van die laatste plaats van dat lijstje kan geraken. :-(

Verzorg jezelf: er staat nog vanalles op het AVN-programma! Maar voor de rest, géén druk hoor!

Grtjs, Hild

Gepost door: HildHillen | 13-06-12

Reageren op dit commentaar

hey Mark,

toffe tekst,
opnieuw een vat vol humor maar deze keer bemerk ik een vleugje emotie in uw schrijfsel. Leuk....
We zijn beide de "groene AVN-ners", ik hoop dat we samen onze weg zullen vinden. vermits gij altijd veeeel rapper loopt dan ik, hoef ik u maar te volgen natuurlijk! :-)
Kapellekesloop was plezant: de eerste tripel was lekker, de 2de bevestigde en de 3de ....was op voor ik er erg in had!

Tot binnenkort!
Gert

Gepost door: gert | 13-06-12

Reageren op dit commentaar

hey mark
proficiat met uw weeral mooie prestaties .waar ge het vandaan blijft halen
weet ik nie, maar het blijft zeer leuk om te lezen, nu nog wat velo training en kunnen we de duatlons onveilig maken
fiets en loop ze
marathonman dré

Gepost door: dré | 15-06-12

Reageren op dit commentaar

Kan me heel goed vinden in jou verslag, vooral over dat opgeven= not done, neen dan nog liever een stervende kreupele

en wat dat fietsen betreft, zo ben ook ik begonnen, het gaat nu een beetje beter, maar een echt coureur zal ik nooit worden

groeten
Bakkertje ;-)

Gepost door: MARC | 24-06-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.