07-06-12

De parabel van de ranke gazelle en de stoute haas...

 

De parabel van de ranke gazelle en de stoute haas...

 

 

Vorige week was een lange, zware loopweek. 

 

Zondag de 20 km door Brussel gelopen, mijn 5de beste tijd van 19 gelopen edities, mijn 4de beste positie op 19 edities.

 

Normaal gezien ben ik daags na de 20 Km een wrak. 

 

Helemaal stuk. 

 

Spierpijnen van kop tot teen.

 

Rug, billen, kuiten voor- en achteraan, voeten.

 

Zelfs ademen doet pijn.

 

Geraak nauwelijks van de trap.

 

 

En lopen is dan compleet onmogelijk omdat ik vrees dat alles kapot zal scheuren.  En ook geen bal goesting om ooit nog een meter te lopen.  Ik pak zelfs de fiets om naar het toilet te gaan.

 

 

Dit jaar was het helemaal anders.

 

Ik sta op, voel wel wat vermoeidheid, maar geen centje pijn. 

 

Het voelde aan alsof ik een gezapig duurloopje had gelopen (degene die nu het gore lef heeft om te zeggen dat 1 uur en 28 minuten op de 20 km door Brussel een duurloopje is, krijgt een naar zweetvoeten stinkende loopsloef naar het hoofd geslingerd!!!  En een tweede desnoods ook!!!!).

 

 

 

En goesting om te lopen!

 

 

Niet normaal.

 

 

Dus sta ik daags na Brussel te Merksplas voor..      .... een wedstrijdje over 16,8 km. 

 

 

 

*****

 

 

 

Ik beweer tegen iedereen die twee oren heeft dat ik enkel wat kom loslopen, een rustig duurloopje, quoi?

 

 

Want het is minstens zo heet als gisteren.

 

 

AVN is ook weer van de partij. 

 

 

Guy, Lut, Hild, Viv, Katrien en Katleen (die ik daags voordien tot halfweg de 20 Km door Brussel gidste). 

 

Katleen vraagt me of ik zin heb om nog een keer met haar samen te lopen.

 

Ik zeg haar dat ik louter kom loslopen, want dat er toch wat vermoeidheid is van gisteren en ook wel wat kleine schade, in de vorm van blaren op voeten en tenen (gevolg van véél water kappen, weke voeten krijgen in combinatie met blokkerende kousen).

 

 

 

*****

 

 

Tijd voor de start.

 

Ik posteer me relatief ver naar achteren, om niet in de verleiding te komen als een speer te starten.

 

En toen klonk er een startschot.

 

Ik trek me op gang. 

 

Eventjes dacht ik nog: 

 

 

Mark, loslopen!

 

 

Eventjes.

 

 

Twee komma vier milliseconden, ruw geschat.

 

 

Toen was er geen sprake meer van:

 

 

Mark, loslopen!

 

 

maar was het:

 

 

 

Mark, lopen!

 

 

 

En toen liepen we weer vrolijk tegen 15 per uur tot bij Katleen en waren we opnieuw vertrokken voor wat snelle kilometers.

 

 

Ik hoor het startpistool;

 

ik ben de kogel!

 

 

 

Het is bloedheet en we vlammen weer als een gek over zandwegen en dreven met toch wel wat zure benen.  Meteen weer tegenstanders taxeren, gaatjes laten vallen en terug dichten, positie kiezen voor de wind, bochten afsnijden, rondkijken, jagen, knallen, aan kop sleuren, verzuren, pompende ademhaling, zweten, hartslag ferm in het rood, kortom:  

 

 

W E D S T R I J D.

 

 

Heerlijk.

 

 

 

Na een twaalftal kilometers voel ik dat het beste er helemaal af is en moet ik Katleen laten gaan.  Ze loopt fluks naar winst.

 

Ik maal nog een rondje af op, jawel, duurlooptempo en kan me nu ook de trotse eigenaar noemen van een bloedblaar op de rechter dikke teen. 

 

 

De rest van de blaren ligt nu vlotjes open. 

 

 

Lopersvoeten en -tenen zijn meestal geen mooi gezicht.

 

 

 

*****

 

 

 

En nu zal u wel denken: dan was meneer op dinsdag toch wel helemaal geradbraakt?

 

 

Neen, bijlange niet.

 

 

Kiplekker.

 

 

Op woensdag 18 kilometer getraind, met versnellingen.

 

Op vrijdag doen we dat nog eens over.

 

Goed voor een weektotaal van 74 kilometer.

 

 

*****

 

 

Ik weet niet wat het is. 

 

Zijn het de nieuwe steunzolen, in combinatie met de Saucony Hurricane's? 

 

Als dat zo is, dan bouw ik een bedevaartsoord, waarbij Lourdes zal verbleken tot een gammele kermiskraam, ter ere van de mensen van Top Running Wuustwezel.

 

 

Vroeger heb ik altijd beweerd dat ik op een week tijd een blessure bij mekaar kan lopen; wel, nu begin ik er zowaar aan te twijfelen.

 

 

Help, ik krijg het niet meer kapot!!!!

 

 

 Ja, hang vooral maar de arrogante zot uit.....

 

 

 

*****

 

 

Vrijdagavond 1 juni.

 

Het bobijntje was een beetje af.

 

Hard getraind, het lichaam is moe,  ik snor als een tevreden kat.

 

We plannen een rustig kabbelend avondje voor televisie. 

 

Filmpje kijken (vrouw kijkt, ik val in slaap als een engeltje en snurk), Trappist Westmalle, fleecedekentje, koekje, meer bepaald een KitKat (omdat ik dat lekkerder vind dan Leo).  Het is trouwens de laatste KitKat die we in huis hebben; deze Kitkat heb ik aan de vraatzucht van Kind 2 kunnen onttrekken door de KitKat te verstoppen in de fruitlade van de ijskast (Kind 2 is namelijk allergisch voor gezonde etenswaren).

 

k_1398709c.jpg

 

 

 

Net wanneer de DVD-speler het schijfje opslokt, gaat mijn GSM.

 

 

 

Op het display verschijnt: Tom.

 

 

Tom wordt in casa Mark Kind 3 genoemd. 

 

Via de normale kanalen hebben mijn vrouw en ik twee kinderen ter wereld gebracht, meer bepaald Kind 1 en Kind 2, toen (en nu) vonden we het méér dan welletjes, maar op een of andere vreemde manier hebben we in de loop der jaren een derde Kind toegewezen gekregen, Tom dus.

 

 

Ik neem op.

 

 

Aan de afwezigheid van plagend beledigende woorden, kan ik meteen opmaken dat Tom met een ernstig probleem kampt.

 

 

 

Wat bleek?

 

 

Tom had zijn sleutel in het slot van de voordeur van zijn appartement gestoken en vervolgens was de sleutel afgebroken.

 

Had hij op dat moment meteen gebeld, dan was de schade nog beperkt gebleven.

 

Neen, Tom dacht het even zelf op te lossen, vraagt aan een buurman een ladder, waarmee hij op zijn achterterras kan klimmen (6 meter hoog). 

 

De buurman vertrekt, mét ladder.

 

Tom wringt zijn rolluik naar boven, sloopt zijn vliegenraam en kan via het raam (dat open is) op zijn appartement binnen dringen.

 

 

Leuk.

 

 

Maar wat heeft hij bij deze actie gewonnen?

 

De deur zit op slot, met een stuk sleutel er in.  En Tom zit aan de verkeerde kant van de deur!!!!

 

 

Tom beseft dat hij moet handelen.  Hij heeft nog een voedselvoorraad voor een dag of twee, stromend water, anderhalve rol WC-papier, een GSM en internet.

 

 

Hoog tijd om een hulplijn in te roepen.

 

 

*****

 

 

Op Facebook heeft Tom 2 miljard vrienden.

 

Ik bedoel maar, Tom heeft zelfs een vriendschapsverzoek van Mark Zuckerberg geweigerd....

 

 

Wie belt hij om hem uit zijn penibele situatie te komen redden?

 

 

Een slotenmaker?

 

 

Zijn natuurlijke vader?

 

 

Een technische vriend?

 

 

Iemand met verstand?

 

 

Iemand met een strafblad?

 

 

 

 

Neen, hij belt mij!

 

 

 

 

Iemand met twee linkerhanden.

 

 

Die in zijn ganse leven nog nooit één dag heeft gewerkt.

 

 

Die, wanneer hij de Gamma binnenkomt, wordt uitgelachen door het personeel.  Zelfs door de vrouwen.

 

 

Hij die de pot confituur aan zijn vrouw moet geven om open te wringen.

 

 

Op wiens schoolrapporten vroeger stond te lezen: "Dit wordt helemaal niks!  Nu niet, volgend schooljaar niet, in de volgende 25 jaar niet!"

 

 

 

 

Iemand die tevens op het punt staat om samen met de vrouw een filmpje te gaan kijken, een trappist Westmalle aan de lippen te zetten en als een engeltje in slaap te vallen en te snurken op de zetel, mét een fleecedeken.  Na het nuttigen van een koekje, meer bepaald de laatst aanwezige KitKat (omdat ik dat lekkerder vind dan een Leo; tiens, had ik dat al niet gezegd?).

 

 

Mijn vrouw kijkt me aan en zegt berustend: Ga maar!

 

 

Ik trek mijn Supermancape aan en vertrek met de fiets, gewapend met, oh zoete zelfoverschatting, een tournevis, een schroevendraaier, dus.

 

 

 

*****

 

 

Ik bel aan en Tom zoemt me binnen. 

 

Eerste verdieping.

 

De communicatie verloopt door de deur heen.

 

 

Wat is het plan?

 

Omdat de sleutel afgebroken in het slot zit, maar niet helemaal tot achteraan, is het mijn plan om het stuk sleutel verder in het slot te rammen, en dan maar hopen dat we het cilinderslot met de schroevendraaier kunnen laten draaien.

 

 

Ik ben een mens op leeftijd. 

 

 

Voor fijn werk heb ik een leesbrilletje nodig.

 

 

Waar ligt dat leesbrilletje?

 

 

Dat ligt thuis.

 

 

Naast de Trappist Westmalle en de allerlaatste KitKat (waarvan ik persoonlijk vind dat dat lekkerder is dan een Leo; doe me er aan denken dat ik daar straks nog wat uitleg bij geef).

 

 

Ik merk ook dat mijn schroevendraaier iets te breed is om het stuk sleutel verder te duwen.

 

 

Toch gaan we het proberen, onder het motto:

 

 

"Als je enkel een hamer hebt, ziet alles er uit als een nagel..."

 

 

Ik zet mijn schroevendraaier op het stuk sleutel en wil er met de rechterhand een knallende dreun op geven.

 

 

Net op dat moment valt het licht uit in de gang.

 

 

Verrast door de duisternis, schamp ik keihard met mijn hand naast de schroevendraaier (aaauuuuw) af en beuk met mijn hand tegen de deur (aaaaauuwwer).

 

 

We maken hierbij zoveel kabaal dat andere bewoners denken dat er een inbraak aan de gang is; in mijn verbeelding wordt de politie al gebeld....

 

 

Ik besluit terug naar huis te gaan, u weet wel, de plaats waar een eenzame en tevens allerlaatste KitKat (waarvan in bepaalde kringen beweerd wordt dat die lekkerder zou zijn dan een Leo), wacht op het baasje.

 

 

Doel van deze missie: een leesbril en mijn koffer met technisch materiaal (al 20 jaar onaangeroerd in de garage).

 

 

Welgebrild en gewapend met gerief waar ik niet eens van weet waarvoor het dient, terug naar de deur van Tom.

 

Middels een fijnere schroevendraaier ram ik met  een hamertjeu de sleutel op zijn plaats.  Schroevendraaier in het cilinderslot gestoken en, jawel, ik draai het slot open.

 

Ik bevrijd de gevangenen.

 

 

Viktorie!

 

 

Na 50 jaar in dit leven heb ik iets technisch voor mekaar gekregen, met relatief beperkte randschade. 

 

 

Toen ik thuiskwam lag er op de salontafel een lege wikkel van een KitKat (ik zou verdorie geld geven voor een Leo).

 

 

 

*****

 

 

Zondag 3 juni:  ik ben met de vrienden van AVN op weg naar Châtelet, grauw stadje in de buurt van Charleroi, om er de Châtelettaine te lopen, een wedstrijd over 14 km en 54 meter, wedstrijd in het kader van de Challenge Delhalle.

 

Jos, Hild, Katrien, Chris, Frank en uw dienaar. 

 

Chris en Frank zullen er vandaag een bits duel uitvechten om hun plaats in het criterium te verbeteren (in de auto werd dat duel al verbaal uitgevochten).

 

Aanschouw dit profiel.

 

Chatelet.jpg

 

7 kilometer stijgen (een aaneenschakeling van een Terurenlaan of 7) en 7 kilometer dalen. 

 

 

Over veld- en boswegen, met verraderlijke modderpartijen, boomstronken.... 

 

 

 

*****

 

 

De start.

 

2012-06-03 Chatelettaine 001.jpg

 

Ik voel meteen dat het bergop gaat en loop behoudend.  Frank volgt niet meteen en Chris laat ook een gaatje.  Vreemd is dat.

 

 

Na een kilometer of twee besluit ik fors door te gaan.  Ik loop tegen mijn maximale bovengrens aan, haal lopers in en voel het vertrouwen komen.

 

 

Straffe Frank of Chris die mij kan volgen.

 

 

Tussen kilometer 4 en 5 is er een bocht van 180 graden.

 

Ik blik achteruit en zie dat Chris op een 20-tal meter loopt. 

 

 

Hij zwaait met de hand.

 

 

Tot zover het vertrouwen.

 

 

 

Ik voel me opgejaagd wild, en besef dat het moeilijk zal zijn om Chris voor te blijven.

 

 

Maar neen, godverdomme, hij moet eerst die meters maar eens proberen goedmaken!

 

 

En ik zal eens zien of ik nog wat over heb!

 

 

Verder gaat het.

 

 

Klimmen over boswegels, eindeloos lang.  Het sloopt me helemaal.  Maar ik merk dat ik niet ingehaald word door concurrenten, waardoor ik vermoed dat Chris me ook niet meteen te grazen zal nemen.

 

 

En op kilometer zeven bereiken we de top van de wedstrijd.

 

 

Dan in vrije val naar beneden.  De eerste kilometer doorheen het bos van Châtelet, levensgevaarlijk schuiven, modderzones, draaien om bomen, witgekalkte wortels ontwijken.  Ik verzwik maar liefst 4 keer mijn voeten, zonder erg godzijdank.

 

 

Asfaltweg.  Rue de la Sarte. 

 

 

Keihard naar beneden.  Ik ontwikkel duizelingwekkende snelheden. 

 

 

Vlak achter mij: Chris.

 

 

Vlak achter Chris: Frank,  een fantastisch goed daler. 

 

 

Blijven knallen, blijven vliegen, lopen voor wat je waard bent.

 

 

 

Ik sluit aan bij een jongeman, wiens linkerveter los is.

 

 

We zitten op een single track.  Hij is trager, een tikje slechts, maar telkens ik hem probeer in te halen, versnelt hij.

 

 

Om een groot filosoof te citeren:

 

 

 

Blote kloten!

 

 

Ik moet keihard de verleiding weerstaan om op zijn loshangende veter te trappen om  hem zo het decor in te laten kukelen, werkelijk alle wilskracht had ik nodig om het niet te doen....   Gelukkig ontdubbelt de single track zich even later en kan ik hem voorbij.

 

 

Straat over.

 

 

Een klein klimmetje doet me compleet parkeren.  Ik weet niet welk percentage het was, maar ik stond gewoon stil.

 

 

Bovenaan gekomen.

 

 

Ik sta te blaasbalgen als een astmatische aap.

 

 

De veterjongen komt me opnieuw voorbij.

 

 

Om een groot filosoof te citeren:

 

 

 

Blote kloten!

 

 

 

Maar hier is er plaats genoeg en iets later kan ik weer van hem weglopen.

 

 

Nog twee kilometer. 

 

 

Als de heren me nu niet remonteren, dan bestaat er een waterkans dat ik het kan vasthouden.

 

 

De minuten en meters schuiven tergend langzaam voorbij, ik vecht een eenzaam gevecht tegen de pijngrens.

 

 

Ik kom aan de voet van de slotklim, de muur van Châtelet.  Een paar honderd meter godsgruwelijk klimmen, maar dan is er de finish.

 

2012-06-03 Chatelettaine 121.jpg

 

Ik loop binnen na 1 uur 1 minuut en 8 seconden, op plaats 70, 14de in mijn leeftijdscategorie.

 

 

2012-06-03 Chatelettaine 125.jpg

Ik hou nog 13 seconden over op Chris en 30 op Frank. 

 

2012-06-03 Chatelettaine 128.jpg

 

Katrien loopt een scherpe 1u 8m 23s, Jos 1u 11m 04s, Hild 1u 21m 19s. 

 

Op deze zware, geaccidenteerd omloop is dat een meer dan puike prestatie van iedereen.

 

 

 

*****

 

 

 

Het is inmiddels woensdag 6 juni.

 

Dag van de Corrida.

 

De Stratenloop van Hoogstraten, 9,9 km doorheen mijn thuisstad.

 

Een jaarlijkse afspraak.

 

 

Kan ik u verblijden met een verslag?

 

Of bent u me al kotsbeu?

 

U hoeft niet per se eerlijk te antwoorden, hoor...

 

Weet u, ik stel voor dat ik nu eerst de stratenloop ga lopen, ik ben zo bij u terug.....

 

 

*****

 

 

Het is 18 uur.

 

Lopers verzamelen aan het stadhuis van Hoogstraten.  Tijdsregistratiechip ophalen en aan de schoen veteren, vestjes in bewaring geven, mekaar nog wat zenuwachtiger maken, vragen naar besttijden en verwachtingen.

 

 

Iedereen praat, niemand luistert.

 

 

Ik hang wat rond bij de mensen van AVN, maar ik hou het niet meer van de stress en besluit er onderuit te muizen en desnoods maar wat op te warmen in de straatjes rond de startzone.

 

De benen voelen wel ok, maar niet meer dan dat.

 

 

Terug naar de startzone.

 

En voor je het weet begint het peloton lopers zich te vormen, een wespennest dat aan mekaar klit. 

 

Handjes schudden van bekenden; iedereen is op de afspraak.

 

 

Wat een gedoe!

 

 

Het hele pak moet tot driemaal toe achteruit, en nog staat er een massa lopers voor ons. 

 

En wanneer de official zijn rug draait, schuiven we wéér met z'n allen naar voren.

 

 

Chris staat vlak bij mij.  Ook hem zal ik in het oog moeten houden.

 

 

Katleen, die bleekjes ziet van de stress, wordt gek van mijn zenuwachtig gekakel.

 

 

En plots is er een startschot, verwarring alom, langs alle kanten schieten lopers weg, wat een chaos! 

 

 

Ik schiet als een pijl uit een boog weg en vlieg een pak joggers in een rotgang voorbij.

 

Na enkele tientallen meters is het veilig genoeg om snel een blik achteruit te werpen. 

 

Verdomme, in de commotie van de start is Katleen niet mee.  Ik zie haar op korte afstand achter mij en vertrouw er op dat ze dit wel snel kan overbruggen.

 

535793_4140012063657_48811593_n.jpg

Net gestart, Pat (502), Koen (40), als u goed kijkt,

 dan ziet u rechts van Greet (roze shirt 752) uw verslaggever,

en links achter Greet, voor de bezitter van een arendsblik: Katleen.

 

 

 

*****

 

 

Buizelstraat in, licht bergaf.  Vol doorgaan.

 

Halfweg de straat vertraag ik even  en wijk uit naar de linkerkant van de weg om te kijken waar Katleen zit. 

 

Ze zit nog altijd een stuk achter.

 

 

Wat moet ik doen?

 

 

Wachten?

 

 

Een twintigtal meter voor mij loopt nog een zwart shirt met witte letters AVN.  Pat M., die een kanonstart heeft genomen.  Pat wil ik niet van me weg laten lopen zonder slag of stoot.

 

 

Ik zit tussen hamer en aambeeld.

 

 

Ik besluit door te gaan.  Rond Katleen zit nog volk genoeg, en als ze bij mij komt, kunnen we samen verder (als ze me er niet uitloopt).

 

 

Jan Van Cuyckstraat, Salm Salmstraat, Achtelsestraat. 

 

576763_3661119020135_1812067163_n.jpg

 

 

Jagen en jagen op Maria V., eerste vrouw in koers, en op Pat M., die verdorie nog verder van me wegschuift.

 

 

Ik vertraag en wijk nog één keer uit naar de buitenkant, om te kijken waar Katleen zit.  Ze komt niet dichter.

 

Ik besluit door te gaan.  We zien wel wat er gebeurt...

 

 

 

Heidries, Elsbroeken.

 

Aanmoedigingen van aan de kant stuwen me voort.   Dag Els!

 

481333_4100380878003_1896232513_n.jpg

 

Salm Salmstraat, Steenbakkersstraat, Groenewoud.

 

Het bordje van de 3 km staat niet erg juist denk ik, want als dat zou kloppen, dan ben ik tegen 18 km per uur aan het lopen....

 

 

Voorbij mijn eigen huis, vrouwlief weet mee te geven dat ik in 69ste positie loop...

 

 

 

Kerkhofpad, Lindendreef.

  

De lichtjes oplopende Gelmelstraat en de Peperstraat brengen ons terug in de startzone. 

 

De aanmoedigingen vliegen me om de oren.

 

Na een eerste ronde van een kleine 5 kilometer kom ik door op 18m en 45 seconden (7 seconden trager dan vorig jaar), Pat loopt 11 seconden voor mij uit (in gezelschap van Maria V., eerste vrouw).  Katleen volgt 13 seconden na mij en is tweede vrouw in wedstrijd.

 

 

Ik begin te vrezen dat ik Pat niet meer zal kunnen bijbenen. 

 

 

*****

 

 

Ronde twee.

 

 

We verlaten de drukte en de kermissfeer op de Vrijheid en knallen terug volop de verkavelingen rond Hoogstraten in. 

 

Ik begin de inspanningen te voelen.  Het vat is nog niet af, maar er is al wel veel uit.

 

560342_3661099379644_1163957485_n.jpg

 

 

En de gaten tussen de lopers worden groter.  Nu begint de wind ook een cruciale rol te spelen. 

 

 

 

Ik blijf Pat in het vizier houden. 

 

 

Verzwak dan toch eens even, man!

 

 

Elk stukje bocht dat ik kan afsnijden, snij ik ook af.  Na elke bocht terug het tempo strak leggen. 

 

Door mijn hoofd flitst de raadgeving van Frank: "Let op je houding als je het moeilijk krijgt."

 

Ik heb het moeilijk, mijn houding trekt op niks.

 

 

 

Ik sluip meter per meter dichter bij Pat.

 

Maar het kost enorm veel moeite.

 

 

En achter mij begint Katleen ook op me in te lopen.

 

Dit kan nog een spannend slotduel worden. 

 

De ranke gazelle tegen de oude krijger.

 

 

Ik heb nog anderhalve kilometer om Pat bij te benen.  Maar omdat ik spurt als een strijkijzer, moet ik ook nog eens van hem af zien te geraken.

 

 

Djeezes!!!!

 

 

Nog één keer aanzetten en de laatste meters op Pat worden gedicht.

 

 

Zonder dat Pat het merkt, sluit ik bij hem aan. 

 

 

Niet omkijken, kerel! 

 

 

 

Ik besluit even op adem te komen in zijn spoor, en dan er op en er over te gaan.

 

Een blik achterom leert me dat ik niet te lang op adem mag komen, want Katleen is op komst.

 

 

Ik ga voorbij Pat, we groeten mekaar, en speel alles of niets. 

 

Als hij nu kan aanklampen, dan vrees ik dat ik hem er niet af zal krijgen.

 

 

Voorbij mijn woning, vrouw meldt dat ik op plaats 59 loop.

 

 

Groenewoud. 

 

Pat moet lossen.

 

 

Maar alles doet pijn aan mijn lijf.  Moest Pat weten hoe zwaar ik nu aan het afzien ben, hij zou terug aansluiten.

 

 

Achter de kerk staat looplegende Jan H. langs de kant.

 

Hij roept me toe dat ik zeker niet mag vertragen, want dat Pat en Katleen me op de hielen zitten. 

 

Juist.

 

 

 

 

Lindendreef.

 

Ik pers er het laatste uit. 

 

550534_4140054304713_623522375_n.jpg

 

 

In de Lindendreef heeft Katleen Pat bijna bijgehaald.

 

545714_4140054984730_818874801_n.jpg

 

Gelmelstraat.

 

Ik pers er het allerallerlaatste uit.

 

Vrijheid.

 

Nog een laatste keer de snelheid er in proberen krijgen en dan......    

 

      ......finish.

 

 

38 minuten en 23 seconden, 4 seconden trager dan vorig jaar, tweede ronde toch drie seconden sneller dan vorig jaar.  Positie 55, 5de master 50.

 

Acht seconden later finisht Katleen, positie 56, 2de vrouw in wedstrijd, 1ste vrouw senior.  Dik onder de beoogde 40 minuten, en alweer op het podium.

 

Pat finisht 4 seconden na Katleen, op positie 59, 7de master 40.

 

 

*****

 

 

We schudden mekaar de hand, nahijgend, schouderklopjes en speldenprikjes worden uitgedeeld, nadruppend van het zweet.  

 

Iedereen komt binnengelopen, elk met zijn of haar eigen verhaal van de wedstrijd. 

 

 

 

581069_4140087545544_785788084_n.jpg

 

 

Een wedstrijd waar de zwarte AVN-shirts als een rode draad door het deelnemersveld liep.

 

523386_4140066905028_442218365_n.jpg

 

538660_4140037744299_1163881515_n.jpg

282907_4140039904353_886196657_n.jpg

 

599152_4140051864652_27830393_n.jpg

282774_4140028864077_899837488_n.jpg

 

223827_4140050984630_629024154_n.jpg

 

533263_4140031664147_1906553632_n.jpg

182763_3661098219615_1639484030_2829059_972789347_n.jpg

181130_3661080619175_1233672427_n.jpg

389757_3661114220015_1957693467_n.jpg

 

Nog meer foto's zijn te vinden op Facebook....

 

 

*****

 

 

God, wat ben ik diep moeten gaan.

 

 

Vandaag ben ik voluit voor eigen rekening gegaan. 

 

 

Het wringt wel een beetje dat ik Katleen aan haar lot heb overgelaten... 

 

 

 ...maar ze zat er helemaal niet mee. 

 

 

 

De haas zien lopen binnen schootsafstand bleek ook behoorlijk motiverend...

 

 

Ja, het is een stoute haas...

  

 

 

 

 *****

 

 

 

De avond valt.

 

De stad is in een roes.

 

Door mijn hoofd razen de wedstrijdbeelden.

 

Moe, ik ben moe.

 

 

 

De avond valt.

 

Ik sta met een vriend te filosoferen.

 

Over lopen. 

 

Over heroïsche wedstrijden in lang vervlogen tijden.

 

Over onbezonnenheid.

 

Over rusteloosheid.

 

Over waarheden.

 

Over wat was.

 

En niet meer.

 

 

 

 

 

De avond valt.

 

Rust voor het beurse lichaam.

 

Rust voor de geest.

 

Moe, ik ben moe...

 

 

_________________________

 

Foto's, gepikt zonder permissie van Els VDK, Koen VD, Leo G. 

 

18:11 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hey Mark
Zalig verslag, echt waar. Je hebt een super schrijftalent!!! Geweldig! Ik vind het fijn dat de rode draad in dit verhaal duidelijk AVN was en de samenhorigheid van de groep (waar jij nu ook deel van uitmaakt ;-).
En ik vind het spijtig dat ik door de chaotische start niet met je kon samenlopen, maar of ik nu voor of achter jou eindig, dat maakt me niet uit hoor. Het belangrijkste voor mij is dat ik je de laatste weken heb leren kennen en dat het wel klikt. Tot de volgende confrontatie tussen gazelle en stoute haas :-)

Gepost door: Katleen | 07-06-12

Reageren op dit commentaar

Beste Mark,

Over het feit dat je ongevraagd foto's "pikt" uit mijn collectiemaak ik me al lang niet meer druk ....MAAR waar in godsnaam heb ik het aan verdiend dat je ne kitkat verkiest boven ne Leo...
dit blijft voor mij een groot raadsel en hopelijk krijg ik daar nog uitsluitsel over en vergeef ik je dat "pikken" van foto's

"ne" Leo

Gepost door: Leo Gabriels | 08-06-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.