29-05-12

20 Km door Brussel 2012

20 Km door Brussel 2012

 

 

 

 

Zondag 27 mei 2012.

 

 

Het is pikkedonker.

 

Ik ben wakker.  Een blik op mijn Polar polshorloge leert me dat het tien na vier is.

 

Verdomme.

 

Nog wat rusteloos woelen.

 

 

 

5u30.

 

Hondsvroeg.

 

Ik kan niet meer slapen.

 

Op mijn tenen sluip ik de slaapkamer uit.

 

 

Het huis is stil.

 

De wereld is stil.

 

Het is stil in mijn hoofd.

 

Oorverdovend stil.

 

 

6u. 

 

Voor mij staat een bord pasta te dampen.

 

Ik eet met lange tanden.

 

Wat lusteloos prikken met een vork.

 

 

Vandaag is de dag der dagen.

 

De wedstrijd der wedstrijden.

 

De 20 Km door Brussel.

 

 

 

Mijn 19de keer.

 

En het maalt door mijn hoofd.

 

 

Ik ga er staan, 'k ga niet ontgoochelen,

 

 ik  ga er staan, 'k ga niet ontgoochelen...

 

Uit: Ploegsteert, Zesde Metaal.

 

 

*****

 

 

De voorgeschiedenis is genoegzaam bekend. 

 

Oktober: hielspoor, december: nieuwe steunzolen Borginsole. 

 

Januari tot april: wankele opbouw, matige Ten Miles Antwerpen.

 

Eind april: snelheidsopbouw, pijn.

 

Begin mei: steunzolen Borginsole weggegooid, opnieuw ganganalyse Top Running, nogmaals nieuwe steunzolen.

 

Meteen twee matige wedstrijden.

 

Ach, je moet wat.

 

 

Maar ik loop. 

 

Slecht, dat wel, maar ik loop.

 

Als ik dan denk aan alle bloedbroeders die forfait moeten geven vandaag, dan, ja, dan....

 

 

 

*****

 

6u20.

 

Ik wrijf door mijn ogen.

 

Rechts van mij: mijn rugzak. 

 

Loopplunje, Saucony loopschoenen, borstnummer box 1, drank, eten, geld.

 

Voor mij: een lange weg.

 

De zenuwen gieren door mijn keel, golven door mijn maag.

 

 

 

*****

 

6u30.

 

Ik stap op mijn fiets.

 

Het is een koele ochtend.

 

Ik peddel rustig door de ingeslapen straten van mijn thuisstad.  Hier en daar is er al wat beweging. 

 

Een man laat zijn hond uit. 

 

Een eenzaam beeld.

 

 

En ik peins over wat ik kan verwachten vandaag.

 

De vorige twee edities heb ik telkens op miraculeuze wijze een prima tijd neergezet.  Achillesproblemen of een geblokkeerde rug, wekenlang niet lopen en toch relatief goed presteren.  Ik besef nu pas dat ik telkens teerde op mijn brede basis, een basis die er nu niet meer is (daarvan werd ik me pijnlijk bewust tijdens de luttele wedstrijden die ik recent heb verknald).

 

Dus, er staat me maar één ding te doen vandaag: overleven.

 

Knokken.

 

En hopen op een superdag...

 

 

*****

 

 

Mag ik u een aantal tips geven?

 

Stel dat u op zondag de 20 km door Brussel zou meelopen.

 

Wat mag u dan vooral niet doen, de dag voordien?

 

 

Een koersfiets kopen en al wat beginnen oefenen met klikpedalen.

 

Jep, ik ben ei zo na op mijn kloten gegaan en moest die auto niet vol in de remmen gegaan zijn, dan lag ik nu nog op intensieve.

 

 

Barbecue aansteken de avond voordien.

 

Jep, van alle vettige zaken gefret, waardoor ik spuitende diaree zal hebben vanaf kilometerpunt 12 tot einde.

 

Jep, dan toch een fles goedkope rosé opgezopen (en een heel stuk uit de tweede), waardoor ik spuitende diaree zal hebben vanaf begin wedstrijd tot kilometerpunt 12.

 

Jep, na die flessen rosé denken dat er aan deze jongen een voetbaltalent verloren is gegaan en dan maar wat balletjes getrapt met Kind 1 in de tuin.  Toen ik een Zidaneke wou doen, heb ik mijn linkervoet drastisch verzwikt. 

 

 

De voorbereiding was dus perfect!

 

 

   

*****

 

 

6u45.

 

 

De lopers verzamelen.

 

560247_4036946412181_1075373078_n.jpg

 

We vertrekken om 7 uur.

 

Met de bus.

 

De bus die maar niet komt opdagen.

 

Dan maar een groepsfoto gemaakt.

 

149699_4036948132224_930654115_n.jpg

 

Centraal vooraan, uw dienaar.  Vlak achter mij, Frank T., de man die mij versloeg, en nu moet ik even mijn hartslag terug onder controle proberen  krijgen  (207 !),  te Seraing, Berchem en Antwerpen.

 

Hild, vrouw van, vond dat Frank iets lager op de foto moest. 

 

Deze wens werd door haar kracht bijgezet met de inmiddels legendarische woorden:

 

 

DIEPER, FRANK!

 

 

 

Algemeen gegrinnik, een running gag (pun intended) is geboren. 

 

De ganse dag klinkt te pas en te onpas: 

 

 

Dieper, Frank!

 

 

 

*****

 

 

Het is inmiddels 7 uur.

 

Heum, ging er normaal geen bus komen tegen 7 uur?

 

 

7u10.

 

Nog steeds geen bus.

 

Telefoneren met de busmaatschappij.

 

Weten van niks.

 

 

Er wordt al zenuwachtig naar autosleutels getast in broekzakken.

 

Verontruste blikken.  Hartslag (208 !).

 

521304_4036948892243_1382123774_n.jpg

 

Frank is met de auto.  Plan B krijgt mentaal al gestalte.  De zitjes in de auto zullen duur verkocht worden, zoveel is zeker.

 

 

8 uur.

 

Een bus!!!!

 

Bon, even een round-up maken.  We zullen ten vroegste rond 9 uur Brussel binnen denderen.  Nog wat geknoei op de Tervurenlaan om een parkeerplaats te vinden, het zal nipt worden.

 

En dan mogen er geen files, ongevallen, lekke banden, join de culasse of....

 

 

 

AAARRRGGGHHH!!!!!

 

 

STRESSSSSSSS!!!!!!

 

 

 

Er wordt besloten om alvast in de bus de wedstrijdplunje aan te trekken, kwestie van daar al geen tijd aan te verspillen.

 

546498_4036950332279_1537368275_33417215_966887708_n.jpg

 

 

Er zitten altijd nieuwelingen op de bus. 

 

Debutanten. 

 

Deze mensen hebben nood aan geruststelling, aan een bemoedigend woord, aan wat relativerende goede raad, aan wat vaderlijke steun en aandacht. 

 

Bij voorkeur geleverd door iemand die ervaring heeft, die het allemaal al eens meegemaakt heeft, welbespraakt, doordacht, doorleefd...

 

 

Wat zegt u?

 

Dat ik daarvoor uiterst geschikt zou zijn?

 

 

HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA.

 

 

Zo zit ik niet in mekaar.

 

Op de 20 Km door Brussel is iedereen een concurrent!  Een concurrent die ik op voorhand al bleekjes wil laten wegtrekken, groen rond de neus wil laten worden, wiens wil ik zal breken met mijn selectie horrorverhalen over wat hen allemaal te wachten staat deze dag.

 

Een kleine bloemlezing:

   

  • valpartijen en blessures,
  • teloorgang en totale instorting,
  • tijdelijke inzinking,
  • bloedblaren en afvallende teennagels,
  • dorst langs boven en dringende pis langs onderen,
  • losse schoenveters,
  • zeurende achilles en scheurende hamstrings,
  • hernia en lage rugpijn,
  • met je smikkel tegen straatmeubilair,
  • te weinig asem langs boven en teveel wind langs onderen,
  • maagproblemen en koppijn,
  • de hik en brandend maagzuur,
  • braakneigingen en projectielbraken,
  • opengeschuurde tepels,
  • steentje in uw schoen(en),
  • struikelen over een medeloper (naar keuze),
  • voet verzwikt over een dopje van een flesje Spa,
  • op het verkeerde knopje van de chrono gedrukt,
  • verslikken in Isostar (en het komt er via de neus weer uit),
  • de klop van de hamer en fringale,
  • bloedsuikerspiegelval,
  • blaren en bloedende tenen,
  • struikelpertes en ingegroeide teennagels,
  • op je bakkes vallen nadat je over een betonnen rand bent gestruikeld,
  • lopende neus en een valling,
  • darmgerommel en scheefspuitend spetterschijt,
  • voet vast in tramsporen,
  • een overstekende bejaarde vrouw en een hapgrage herdershond,
  • tegen een plakkaat "Verboden te parkeren" lopen.

 

 

*****

 

 

Brussel, Tervurenlaan.

 

 

De bus schakelt naar een kleine versnelling, braakt roetwolken uit  om de verschrikkelijk hellingsgraad van de K2 te trotseren...

 

 

Plots een luide knal.

 

Ik was even in de waan dat het startschot al was gegeven en wou al vol uit de startblokken schieten. 

 

Bleek niet nodig, de bus had een betonnen borduur geraakt. 

 

Even later een tweede knal.

 

(ik zette een tweede maal een spurt in  -  nope, weer een betonnen rand).

 

 

 

*****

 

 

Op de Tervurenlaan hebben we de bus achter ons gelaten (we zien straks wel waar die geparkeerd staat) om ons naar de start te begeven. 

 

IMG_0833_JPG_h600.jpg

 

We hadden nog wel tijd voor wildplassen in het Jubelpark.  Katleen moet niet plassen.

 

 

Het triumviraat van de Antwerp Ten Miles, Frank, Katleen en uw dienaar, smeedt opnieuw wilde plannen.  Doel is zo lang mogelijk samen te blijven en onder de magische kaap van 1 uur 30 minuten te blijven.  Ik voorspel dat Katleen tussen 1u22m en 1 u25m zal lopen.

 

We begeven ons naar box 1. 

 

 

 

Plots zegt Katleen dat ze dan toch moet plassen.

 

 

Ik krijg een rode waas voor mijn ogen en mijn hartslagmeter begint te roken....

 

 

 

HET IS MET DIE WIJVEN

 

OOK ALTIJD IETS...

 

 

flitst er nog even door mijn hoofd.

 

 

Maar een Spartaanse opvoeding heeft bij momenten zijn voordelen, en we behouden onze cool.

 

 

Katleen hurkt zich tussen twee auto's, aan beide kanten aan het zicht onttrokken door haar twee beschermheren (die allebei het geluid van stromend water imiteren, kwestie van het proces wat te versnellen). 

 

Ik was gelukkig zo slim aan de hoogste kant te gaan staan, Frank ging, heum, stroomafwaarts staan, als u begrijpt wat ik bedoel.

 

 

Hoe, u begrijpt het niet?

 

 

Pis loopt bergaf.

 

 

Begrepen?

 

 

****

 

 

 

Het is nu twintig voor tien, het slavenkoor klinkt inmiddels al uit de geluidsinstallatie.  We gaan startbox 1 binnen, een flesje Spa in de hand.

 

 

Een soort van zenkalmte komt over me heen. 

 

Zeer merkwaardig.

 

Het lijkt wel alsof ik plots de dwingende noodzaak er niet meer van inzie.

 

Vreemd.

 

 

 

De Bolero van Ravel raast inmiddels over de hoofden.

 

Gevolgd door de Brabançonne, waarvan wij toch een regel of drie kunnen meebrullen.

 

 

10 uur.

 

Het uur nul.

 

Het uur van de waarheid.

 

 

belga-35488106_jpg_h600.jpg

 

 

 

 

 

Startschot Wave 1, 6000 man.

 

 

De massa trekt zich op gang.  Armen breed houden, wringen  om je plaats te houden.  Overal voeten, overal lijven.

 

Opzij, opzij, opzij!!!!

 

En we staan weer stil.

 

En we bewegen weer.  Mondjesmaat.

 

Ik start mijn chrono op de mat.

 

We versnellen.  Ik kijk om me heen.

 

Frank is vlak bij mij.

 

Katleen iets verder.

 

575255_4036954532384_518275364_n.jpg

 

 

 

Het is warm.

 

De warmte snijdt de adem af.  Het zweet begint al na een kilometer of twee te lopen.  Het zigzaggen tussen heelder legioenen lopers kost energie.  Het is constant zoeken naar mekaar.

 

Aan het Koninklijk Paleis smakt een loper brutaal over een betonnen varkensrug.  Plat op de buik, zijn flesje Spa schiet weg.  T-shirt kapot, schaafwonden.

 

Louisalaan.  3 km en inmiddels 12 minuten 40 onderweg. 

 

 

 

Waar is Frank?

 

Frank is niet meer bij ons.

 

 

Stefaniatunnel.

 

Ik spring in de rechterkoker, waar minder volk loopt.

 

Lange benen bergaf. 

 

Een enorme optater van het zuurstofgebrek in de tunnel. 

 

Nog een grotere optater bergop uit de tunnel.

 

Ik kraak een eerste keer.

 

 

IMG_0771_JPG_h600.jpg

 

Baljuwtunnel.

 

Mijn compagnon de route geeft aan dat het meer dan snel genoeg gaat.  We nemen wat gas terug, het is immers nog ver.

 

 

Vleurgattunnel.

 

Verdomme, wat doet dit pijn. 

 

Ik heb nog steeds het flesje Spa bij mij van in de startbox.  Ik drink kleine slokjes, tussen de jagende ademhalingen door.  Wat water over het hoofd en de armen gieten, wanhopig op zoek naar afkoeling.

 

Plots krijgen we looplegende Jan H. in het vizier.  Jan is gestart in de elitebox van 200 toplopers vooraan, maar loopt wegens een blessure tegen een (voor zijn doen) gezapig tempo.

 

We pikken aan.  Katleen tikt hem op de schouder.

 

Jan start een vlotte babbel, moedigt ons aan en zegt dat hij ons nog tot aan de bevoorrading op de Dianalaan zal begeleiden en er waterdrager zal spelen.

 

Qua luxe kan dat tellen.

 

 

*****

 

 

Terkamerenbos, en nu begint de ellende pas volop. 

 

Vals plat, brutaal bergop, onder een loden zon, kanten afsnijden, niet stilvallen, niet stilvallen, doorgaan, doorgaan....

 

Bevoorrading Spa.

 

Jan H. bezorgt me een tweetal flessen water, wenst ons moed en succes en wuift ons uit.

 

De stijgende kilometers op het brandende asfalt hakken er zwaar in. 

 

 

Lopers stappen, lopers stoppen. 

 

Maar we gaan door.  Door.  Door. 

 

 

Isostar.  Nauwelijks open te schroeven.   Niet te zuipen.

 

 

Luchtboog met douchekoppen.  Stinkend water, wel koel.  Een aanslag op de kokende spieren, een schok voor het lijf.

 

Rechtsaf de Viktorialaan in.

 

 

We passeren de controlemat van de tien kilometer na iets meer dan 41 en 52 seconden (zijnde 52 seconden trager vergeleken met vorig jaar); het echte punt van 10 km ligt weliswaar nog iets verder.

 

 

 

***** 

 

 

 

De Franklin Rooseveltlaan.

 

 

De zon.

 

Brandt.

 

Ongenadig.

 

Het asfalt gloeit en straalt, mijn benen branden, mijn voeten zijn beurs gebeukt.

 

 

Ik voel dat ik me aan het opblazen ben.  Ik gooi de handdoek in de ring.

 

 

Katleen schuift van me weg. 

 

 

 

Ze staat er vanaf nu alleen voor.

 

Ik ook.

 

 

 

De drankpost van de Terhulpsesteenweg is nog een kilometer weg.  Ik buig het verhitte hoofd, zweetdruppels prikken in mijn ogen. 

 

 

Ik voel me barslecht. 

 

Dit is afzien, pur sang.

 

 

Ik sleep me verder tot aan de Spa-post.

 

Ik grijp naar een bus water.  Ze valt.

 

 

De volgende heb ik beet en die gaat helemaal over mijn lijf.

 

 

Nog een.

 

 

Het water sopt in mijn schoenen.  Dat worden blaren.

 

 

Het kan me niks meer schelen.

 

 

Op het einde van de drankpost grijp ik nog een laatste bus water, ik drink kleine slokjes.

 

 

Het einde van de klim.

 

Het is hard geweest.  Beenhard.

 

 

 

En nu naar beneden.

 

Ik ben een beetje bij mijn positieven gekomen door het koude water op mijn bast.

 

 

Opnieuw tempo maken.

 

Lopers remonteren.

 

Ademhaling.

 

Pompend.

 

Dreunende impacten bergaf. 

 

Mijn shirt bolt op van de wind.

 

Ik vlieg naar beneden.

 

 

*****

 

 

Leopold Wiener.  We zijn beneden. 

 

 

De Vorstlaan.  Terug schaduw van het bladerdek.

 

Ik zoek een groepje waarin ik kan verdwijnen, maar alles en iedereen gaat te hard.  Enkele dames komen me voorbij, ik pik aan.

 

 

Ik loop van pancarte tot pancarte, telkens biddend dat er een kilometeraanduiding op staat.

 

 

Ze lopen me opnieuw er uit, ik probeer aan te pikken, terwijl alles begint pijn te doen. 

 

 

Km 15. 

 

1 uur 5 minuten en een handvol seconden.

 

Spa.

 

Drie flessen kieper ik over mijn brandende lijf. 

 

Verder moet het, verder.  Ik loop op automatische piloot. 

 

 

 

Km 17

 

 

 

17

 

 

De hel.

 

 

Ik sta aan de voet van de Tervurenlaan, de K2, mijn zwarte beest.

 

De scherprechter.

 

 

Heb meelij.

 

 

Deze mens is op. 

 

 

En ik moet nog naar boven.

 

 

Het ganse peloton valt kreunend stil. 

 

 

 

Afgrijselijk zwaar is dit stuk.

 

Zon, ga weg.

 

Mijn kuiten verzuren,

 

ik plooi,

 

ik hap naar adem die er niet meer is,

 

zoek energie die weg is.

 

 

Mijn hartslag raast in mijn slapen,

 

alle geluiden vallen weg,

 

zon, ga weg.

 

 

De eenzaamheid van de pijn,

 

het schrijnende gevoel van totale uitputting.

 

 

Zon, ga weg.

 

Water.

 

Spa.

 

 Drumgeluiden.

 

 

Het lichaam geeft zich over.

 

De geest neemt het over.

 

 

Dit is niet mooi meer.

 

De lege blik.

 

Met holle ogen.

 

Door de muur.

 

Met slechts één doel.

 

Een einde maken aan deze marteling.

 

De scherpe pijn.

 

Het uitvallen van de systemen.

 

Een verloren gevecht.

 

 

Maar stoppen,

 

neen,

 

dat nooit.

 

 

 

 

De meters schuiven tergend langzaam onder me door.  Ik voel dat mijn voeten kapot zijn, blaren.

 

 

En dan zijn we eindelijk boven.

 

Nog een keer de moed bijeenschrapen, en binnen hobbelen.

 

Nog een laatste keer aanzetten.

 

 

481351_4036961732564_1537368275_33417244_246604630_n.jpg

 

Passage aan de bus.

 

 

****

 

 

De esplanade van het Jubelpark. 

 

De laatste tientallen meters parkeer ik helemaal.

 

Maar ik heb het gehaald.

 

 

Finish.

 

1 uur 28 minuten en 7 seconden.  51 seconden trager dan verleden jaar (op 10 km was ik 52 seconden trager dan vorig jaar, dus heb ik de tweede wedstrijdhelft  exact 1 seconde sneller gelopen dan vorig jaar).

 

Plaats: 1269, vorig jaar: 1035.

 

Gemiddelde snelheid: 13,89 km/uur.

 

 

Medaille, Mars, banaan, drank.

 

Ik word opgewacht door Katleen.  Ze finishte na 1 uur 23 minuten en 37 seconden, als 18de vrouw, 11de in haar leeftijdscategorie.  Topprestatie!

 

Iemand spreekt me aan met mijn voornaam.  Hij bemerkt mijn verbazing en stelt zich voor als bloggenoot Navidad, Noël VDD, wielerfanaat die ook een aardig stukje kan lopen (zeg maar verschrikkelijk hard kan lopen).  Wat woorden gewisseld, maar ik vrees dat ik te moe was om iets samenhangends te zeggen.

 

Wat verderop lopen we Frank tegen het lijf (1u30m15s), en Koen VD (1u31m14s)). 

 

We hebben allemaal ons verhaal te vertellen.

 

Naar de bus.

 

538236_4036963652612_1537368275_33417249_882687561_n.jpg

Van links naar rechts: Katleen B., Jan H., Frank T. (met rendierhoedje), uw scribent en een halve Eddy K.

 

Alle lopers op de bus hebben de wedstrijd in stijl en goede gezondheid afgewerkt, waarvoor een oprechte proficiat.

 

 

En hebben wij een ijsje verdient?

 

Jazeker hebben wij een ijsje verdiend...

 

 

246500_3997709383454_1302592382_65102662_100716025_n.jpg

 

 

We slenteren terug naar de bus.  Tevreden likkend aan een ijsje.  Geluk bestaat soms uit een horentje met twee bollen (bij Els vier, bij Benny nul wegens dieet).

 

 

*****

 

 

Aan onze bus stuikt een loper in mekaar.  Hij verkeert in een soort shock en slaat wild om zich heen.  Dan verliest hij weer het bewustzijn om iets later weer bij te komen en te roepen, te tieren en te slaan.  Geen prettig gezicht.  Wanneer medewerkers van het Rode Kruis arriveren, valt er een meter of 50 verder wéér iemand neer.

 

 

Allemaal heel confronterend en beangstigend.

 

 

 

Moest deze wedstrijd in de namiddaghitte doorgegaan zijn, je mag er niet aan denken.

 

 

En nog altijd trekt er een trage karavaan uitgebluste lopers voorbij, één langgerekte ode aan de overpronatie en het onaangepast schoeisel.

 

 

*****

 

 

Ik zit op de fiets naar huis.

 

Mijn lijf zindert na van de zware beproeving.

 

Niets is mooier dan dit.

 

Een gevoel van voldoening.

 

Innerlijke rust.

 

 

 

Het was een chaotische dag.

 

Een dag vol emoties.

 

Mijn 19de is binnen.

 

Op naar de 20ste!

 

 

Fronton.png

 

 

_________________________________________________

 

Foto's: Els en Benny, en nog wel wat links en rechts gepikt.

 

19:21 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

14-05-12

Van de Stefania-, Baljuw- en Vleurgattunnel, verlos ons Heer!

 

Van de Stefania-, Baljuw- en Vleurgattunnel, verlos ons Heer!

 

 

 

Dames en Heren lopers, vrienden, Romeinen, slechts luttele dagen scheiden ons nog van de 33ste editie van de 20 Km door Brussel, de hoogmis van het vaderlandse stratenlopen.

 

 

Waar we onze duivels weer zullen ontbinden.

 

 

Dit jaar zullen we met ongeveer 35.000 zijn.

 

 

Deze week kreeg ik een mail van de organisatie waarin ik vriendelijk verzocht werd om u allen vaderlijk toe te spreken,  om u streng te waarschuwen voor overmoed en aan te manen tot voorzichtigheid, want de 20 Km door Brussel is, als u mij deze uitdrukking permitteert, voorwaar geen kattenpis.

 

De uitdrukking "zachte heelmeesters maken stinkende wonden" indachtig, zal ik bij mijn uiteenzetting de roede niet sparen,  zal ik de onbesuisden onder u bij het handje nemen en met u enkele knelpunten van het parcours onder de loupe te nemen, zodat u toch niet geheel onbeslagen op het ijs van één nacht zult komen.

 

 

Een gewaarschuwd man (M/V), moeders van porseleinkasten, bezinnen en beginnen, er staat een paard in de gang, kinderen en badwaters en meer van die obscure dingen...

 

 

Neofiet, debutant, dilettant, routinier of oudstrijder, luister naar de wijze woorden van een man die het allemaal al eens heeft meegemaakt en die kan putten uit een rijk arsenaal aan ijzingwekkende nederlagen en, jazeker, zelfs een eenzame triomf.

 

Deze oude krijger schreef reeds 18 edities van de 20 km door Brussel onvervaard op zijn naam, edities die hun beslag kregen in helse stormen en stortregens, zinderende tropische voorjaarshitte of barbaarse koude aprilse grillen eind mei... 

 

 

Om maar even aan te geven uit welk robuust hout uw dienaar gesneden is:

 

 

Ik heb zelfs edities meegelopen waar Prins Filip het startschot gaf !  

 

 

Prins Filip een pistool in handen geven, als dat geen doodsverachting is !

 

 

 

U merkt het, van niks heeft deze jongen schrik.

 

 

 

*****

 

 

 

Maar goed, opdat u de koers al eens rustig zou kunnen visualiseren, loop ik losjes met u door het parcours.

 

Helaba, niet te snel, hier spreekt een mens op jaren...

 

 

 

*****

 

 

 

De start is in het Jubelpark. 

 

 

Tussen haakjes, u kan nu nog altijd terug. 

 

Maak gewoon de speldjes van uw borstnummer los, en ga in het gras liggen. 

 

Geniet van het voorjaarszonnetje. 

 

Sluit uw ogen.

 

Droom een droom.

 

Lik aan een ijsje. 

 

Drink iets. 

 

Kuier wat rond. 

 

Eet een vettige hamburger. 

 

Een Brusselse wafel.

 

Flaneren. 

 

Kraampjes kijken.

 

 

Ik zweer het u. 

 

Bijna even bevredigend en véél minder vermoeiend.

 

 

 

Wat zegt u?

 

U wil toch lopen?

 

 

Welaan dan, gesp aan die loopschoen,  on y va !

 

 

 

*****

 

 

 

Ik stel voor dat we gewoon de rest van de massa volgen.  

 

Niemand weet de weg, en toch komen we elk jaar waar we moeten zijn, vreemd is dat.

 

Bxl.JPG

 

We vertrekken in het Jubelpark, waar meteen drankpost 1 is (zie bon aan uw borstnummer); de eerste bevoorradingspost is dus niet, ik herhaal  NIET,  in de Regentschapsstraat.  Volgens de organisatie komt die drankpost te vervallen; de eerste echte bevoorrading bevindt zich dan ook pas op de Dianalaan (km 6) in het Terkamerenbos.  

 

 

Terkamerenbos, tja, als we daar al geraken...

 

 

Maar daar zijn we vooralsnog niet. 

 

IMG_2276_raw.jpg

 

Via het Schumanplein....

 

VI7M4686_raw.jpg

 

.....de Wetstraat, Hertogstraat, Warandepark, het Koninklijk Paleis en de  Regentschapsstraat kom je op het Poelaertplein (Km3), waar je aan het Justitiepaleis linksaf de Louizalaan (klinkt een stuk duurder in het Frans: Avenue Louise) indraait.

 

Poelaert.png

 

 

Meestal ben ik hier al helemaaaaaaaaaaal kapot.

 

 

Die eerste drie kilometers vliegen namelijk voorbij als in een roes.  Je wordt als het ware meegezogen door de massa, zwevend op adrenaline, tegen elke loperslogica en alle goede voornemens in, gedreven door zelfoverschatting en gedragen door pure, onversneden loopgoesting. 

 

Ik kan u niet genoeg waarschuwen:  zorg dat je je hier niet vergaloppeert, want nu begint de miserie pas echt.

 

 

 

 

 

Tunnels!

 

 

 

Je krijgt drie stuks te verteren.

 

 

Eerst heb je de Stefaniatunnel.

 

tunnelstephani.jpg

 

Lieflijke naam voor een verschrikking.

 

 

Even een observatie:

 

 

Bergaf in de tunnel loopt iedereen in de weg.

 

Bergop uit de tunnel loop ik in de weg van iedereen.

 

 

 

Dat is nadat je ongeveer gestikt bent in die benauwde tunnel.

 

 

 

tunnel.jpg

 

 

Als het warm is, dan heerst er een nijpend zuurstofgebrek in de tunnel.  En bij het buitenkomen bergop krijg je er gratis een zonneklop bovenop.

 

 

 

Heerlijk!

 

 

 

Dan komt de Baljuwtunnel.

 

tunnelbailli2.jpg

 

 

Zelfde scenario.

 

 

Even ben je blij dat je aan de zon ontsnapt, maar eens in de tunnel breekt het koude angstzweet je helemaal uit.

 

 

En de laatste tunnel is niet echt een tunnel die naam waardig, maar eerder een kuil onder een kruispunt door, de Vleurgattunnel.  Korte knik naar beneden en meteen weer naar boven.

 

 

Als je na de doortocht van de drie tunnels al zwaar op de adem hebt getrapt, dan kan ik je maar één goede raad geven:

 

 

 

 

STOP NU!

 

 

DRAAI TERUG! 

 

 

 

NU KAN HET NOG!

 

 

 

 

Dan komt er een saai stuk Louisalaan tot kilometer 5, waar we centrum Brussel verlaten en via de Dianalaan het Terkamerenbos induiken.

 

Google maps:

Diana.png

 

Dit kruispunt dus, maar dan wel met een man of vijfduizend.  Volg het rode autootje.

 

Hier begint de klim naar het dak van de wedstrijd. 

 

 

*****

 

 

Even een intermezzo. 

 

De 20 km door Brussel heeft haar status van loodzware wedstrijd te danken aan de mythische klim op de Tervurenlaan, vanaf pakweg kilometer 17. 

 

En, inderdaad, daar sterf je een duizend doden, we moeten daar niet onnozel over doen. 

 

Je zal er het laatste restje spagetti, vermengd met gal, uit je maag via je slokdarm kokhalzend op het kolkende, zinderende asfalt kotsen, dat staat als het spreekwoordelijke, heum...  paard in de gang, of iets van die strekking. 

 

 

Dat is normaal....

 

.....traditie zelfs, folkore.

 

 

Maar het nekschot van de Tervurenlaan, de K2, is maar zo schrijnend omdat je voordien reeds de nodige sluipmoordenaars hebt moeten verteren.  De eerste elf kilometers stijgen en dalen constant en dit in combinatie met de drie korte, nijdige tunnels kost heel erg veel energie. 

 

Te diep gaan hier, betaal je straks cash.

 

 

 

*****

 

 

De klim naar het dak van de wedstrijd duurt en blijft duren: Dianalaan, Panoramalaan, Groenendaellaan, Bosvoordelaan, Denneboslaan, Viktorialaan, Franklin Rooseveltlaan tot aan de Terhulpensesteenweg: van kilometer 6 tot kilometer 11 stijgt het en daalt het in een verwoestende en slopende afwisseling. 

 

Dat het zwaar is, wordt bewezen door het aantal bevoorradingsposten: Dianalaan -  Spa, Bosvoordelaan -  Isostar en Terhulpensesteenweg opnieuw Spa (ten minste: dit meen ik te kunnen ontrafelen uit de info op de website).

 

Tekameren.png

Hierboven: Terkamerenbos, met zijkanten in dolomiet.

 

Het kader is prachtig, een vorm van schrale troost.

 

Hieronder: doorsteek van de Avenue de la Sapinière (Denneboslaan) naar de Viktorialaan.

 

Viktoria.png

 

De Viktorialaan is even bergaf.   Sleutelwoord in voorgaande zin: even.

 

 

Je ruikt de mat van de 10 km. 

 

Theoretisch gezien ben je nu quasi halfweg wedstrijd. 

 

Praktisch gezien ligt dat toch nét iets anders. 

 

De eerste helft was je namelijk nog fris, nu begint helft twee, en je bent al gesloopt.

 

 

In het besef dat het nog een kilometer klimmen is op de Franklin Rooseveltlaan, is het nu tijd om een eerste inschatting te maken. 

 

 

 

Hoe voel je je hier?

 

 

Ben je door het beste van je krachten heen, dan moet je beseffen dat de rest van de race een zware martelgang gaat worden en dat de totale instorting om de hoek loert.

 

Als je hier nog goed zit, dan moet je beseffen dat de rest van de race een zware martelgang gaat worden en dat de totale instorting om de hoek loert.

 

Ben je hier nog zo fris als een hoentje, dan moet je beseffen dat de rest van de race een zware ....

 

 

10 km.png

 

Maar dan komt eindelijk de drankpost rond kilometer 11, op de Terhulpensesteenweg (ik dacht in de buurt van de Hippodroom van Bosvoorde), wat het sein is voor de aanval van de zware cavalerie!  Hier mag het paard dus letterlijk van de gang...

 

Bereid je voor op een waanzinnige kilometer bergaf, in gestrekte draf, via de Delleurlaan tot op het Leopold Wienerplein. 

 

 

Intermezzo 2.

 

Er zijn twee manieren om de afdaling van de Delleurlaan aan te pakken.

 

 

In casu: de slechte en de vréselijk slechte.

 

 

De vréselijk slechte is dat je vertraagt om wat op adem te komen. 

 

Dat mag niet !!!

 

Je verknalt je chrono !!!

 

 

De slechte manier is meteen ook de enige goede manier: zet je verstand op nul (in mijn geval -10), prevel een schietgebedje, hou de polis van je hospitalisatieverzekering bij de hand, denk nog een laatste keer aan vrouw en kroost en laat je vervolgens naar beneden storten alsof je op de hielen wordt gezeten door een roedel kwijlende wolven.

 

Auteur dezes, ten prooi gevallen aan een nooit eerder geziene vlaag van nederigheid, erkent dat hij te beperkt is in zijn literair vermogen om dit in een sprekend beeld te vatten. 

Wolven en hoe er mee om te gaan? 

Ik verwijs u hiervoor graag naar het magistrale Dodenrit van Drs. P.

 

 

Neen, het opgeroepen beeld bevredigt niet helemaal, ik probeer het nog een keer...

 

 

Stort je naar beneden als een lawine op zoek naar een skiër die zich buiten de zwarte piste heeft gewaagd (bijna had ik hier een bevriende mogendheid beledigd), stort je naar beneden als een losgeslagen liftkooi.

 

Denk niet na over verleden, heden of toekomst, denk vooral niet na over je armzalige pezen, spieren of gewrichten.

 

Deze razende kilometer tot aan het Leopold Wienerplein ransel je alle pezen en peesaanhechtingen aan flarden.

 

 

*****

 

 

Intermezzo 3.

 

U, trouwe lezer van deze geschifte geschriften, weet dat ik ongeveer altijd geblesseerd ben. 

 

Op mijn linker wenkbrauw na, is ongeveer alles wel eens stuk geweest. 

 

Letterlijk alles. 

 

Noem het, en ik liep het al eens kapot: rug, hamstrings, knieën, enkels, kuiten, tenen, bekken, achillespezen, teennagels, vingers, nek, schouders, hielen, voetbogen.  Sommige onderdelen liep ik al een keer of 6 aan flarden. 

 

Ooit heb ik zelfs een pees in de voet kapot gelopen waarvan mijn kinesist, een geniaal man met 25 jaar ervaring, me zei dat het slechts de 2de keer in zijn ganse carrière was dat iemand die kapot had gekregen.

 

Daar ben ik op een vreemde manier zelfs fier op.

 

 

Ik spendeer meer uren op de tafel van mijn kinesist dan in mijn loopschoenen.

 

 

Mijn kinesist is dan ook inmiddels een vriend des huizes geworden. 

 

Dat mag ook wel, vermits ik zowel zijn huis, zijn wagenpark, zijn golfhandicap én studerende kinderen financier met mijn zuurverdiende centen.

 

 

Wel, mijn kinesist heeft in zijn behandelkamer twee ingelijste foto's hangen:

 

  • eentje van mij

 

  • én eentje van Leopold Wiener.

 

 

Dus.

 

Maar om te zeggen dat de afdaling van de Avenue Delleur naar het Leopold Wienerplein licht gevaarlijk is. 

 

Ik scheurde er ooit mijn linker hamstring (niet geheel, maar toch gedeeltelijk). 

 

 

 

*****

 

 

Leopold Wiener is voorbij, dan belanden we nu in de Vorstlaan. 

 

De stampede van de waanzinnige afdaling (wolven, Drs. P., lawine, liftkooi, weet u nog?)  is tot stilstand gekomen.

 

 Het stof kan opnieuw gaan liggen.

 

 

We zitten nu iets voorbij kilometer 12, en ja ik weet het, stop met dat gezeur, het is nog héél ver.

 

De Vorstlaan is de majestueuze 4-km lange laan, omzoomd met statige bomen en een verkoelend bladerdek. 

 

 

Tegelijkertijd is het misschien wel het minst aangename stuk van de omloop.  Donker, mysterieus.

 

Relatief vlak ook.  Nu is het vooral zaak om niet stil te vallen.  De adrenaline van de start is weg, de afdaling heeft je krachtenarsenaal verder leeg gezogen, en nu moet je zelf de sputterende machine aandrijven.

 

 

Hier stilvallen kost je andermaal je chrono.

 

 

Wanneer je aan de bevoorrading op kilometer 15 komt, met iets verder de doortocht onder de brug van de Waversesteenweg, besef dan dat alles wat achter je ligt slechts kinderspel was. 

 

15km.png

 

Nu wordt het namelijk pas écht menens. 

 

 

Opnieuw moet je jezelf de vraag stellen hoe je ervoor staat.

 

 

Als je kapot zit, en dat zal je, dan kan ik je slechts één goede raad geven....

 

 

.....heum neen, drie:

 

 

 

1. Draai vooral niet terug!

 

 

2. Begin te janken!

 

 

3. Steel een fiets bromfiets!

 

 

 

En dan, na Hertoginnedal, verlaat je eindelijk de Vorstlaan en draai je links onder de voetgangersbrug (over de Tervurenlaan) en mag u beginnen aan de pièce de résistance, de beklimming van de Tervurenlaan.

 

 

Ha, de Tervurenlaan, waar de mannen van de jongetjes worden gescheiden...

 

 

 

Tervuren.png

 

 

En dan begint het.

 

Het huzarenstuk.

 

 

Ici commence l'enfer.

 

Hier begint de hel.

 

Sterker nog: hier wordt het vuur van de hel aangejaagd.

 

 

De klim der klimmen.

 

De Tervurenlaan.

 

Killer Mountain!

 

K2.

 

De Tervurenlaan!

 

Savoureer die naam!

 

 

George Mallory, Andrew Irvine, Edmund Hillary. 

 

Deze namen doen wellicht een belletje rinkelen?

 

Inderdaad. 

 

Zij beklommen ooit de Mount Everest.

 

 

Waar kwamen deze heren trainen?

 

Inderdaad.

 

Op de Tervurenlaan.

 

 

Aan de voet is het asfalt nog warm. 

 

Er stromen riviertjes ijswater van hoger gelegen zones naar beneden. 

 

Riviertjes Spa Reine.

 

Tervurenlaan.png

 

Overal afval van hoger gelegen kampen en van de bevoorradingspost Spa.

 

 

Opgepast voor zwalpende lopers.

 

Het gepiep van hartslagmeters die in het rood gaan.  Het einde van het Latijn.   Hier wordt op moeders geroepen!

 

 

De lucht wordt langzaam ijler, terwijl je het ultieme gevecht met de draak aangaat.  Het gevecht met je eigen demonen...

 

Je loopt, half kreupel, kreunend van ellende, als een aangeschoten beest, met benen die alle dienst weigeren, alles verkrampt en verzuurd, alles scheurt aan je lijf.  

 

 

Je hebt pijn. 

 

Je ademt pijn. 

 

Je bént pijn. 

 

 

De koortsige blik enkel maar naar voren gericht, wanhopig op zoek naar verlossing, naar een triomfboog.

 

 

Een triomfboog, een triomfboog, mijn koninkrijk voor een triomfboog.

 

 

De laatste bevoorradingspost van de dag. 

 

Hier loopt het Spa-water tappelings de helling af. 

 

 

 

En na die moordende kilometer kom je aan het ronde punt van Montgomery. 

 

Daar moet je rond. 

 

En je wil niet. 

 

Je kan niet. 

 

Je moet.

 

 

 

Dan wordt het vlak.

 

Maar dat voelt zo niet aan. 

 

En ik zal ten alle tijde publiekelijk ontkennen dat ik beweerd heb dat de laatste kilometer van de 20 km door Brussel vlak is..  

 

Zelfs oog in oog met de vierschaar van de inquisitie zal ik ontkennen dat deze zone vlak is...  

 

 ... behalve in het geval er een roodgloeiende gietijzeren pook in een niet nader beschreven lichaamsopening wordt gewurmd...

 

...heum....   

 

 ....dus...   

 

....ja....

 

....vergeet dat beeld...

 

 

Die verdomde triomfboog blijft een klein onding aan de horizon, geflankeerd door onheilspellende onweerswolken.

 

4675322111_0277bbdc07_b.jpg

 

Kijk, de triomfboog in de verte, 3 millimeter !

 

Die triomfboog is nochtans méér dan 40 meter hoog. 

 

 

En terwijl je de gebeden der stervenden prevelt, jezelf afvraagt waarom je dit allemaal doet, je wanhopig probeert je eigen naam te herinneren, je plechtig een dure eed zweert nooit meer aan de 20 Km door Brussel te zullen deelnemen, dan, ja pas dan komt de verlossing...

 

 

 

 

 

De finish.

 

 

De Esplanade van het Jubelpark.

 

 

 

Oh bitterzoete triomf !

 

 

 

Het moment van wederopstanding.

 

 

 

Het moment van glorie.

 

 

Eeuwige roem.

 

 

En...       

 

 

..... een medaille van twintig eurocent.

 

 

  

 

Je bent er.

 

 

Je bent er.

 

 

Je bent er.

 

 

 

 

Alles is op.

 

 

 

En je bent tevreden.

 

 

 

Je maakt deel uit van de legende.

 

 

 

 

En volgend jaar opnieuw, natuurlijk.

 

 

 

 

IMG_2391_raw.jpg

 

05_20km_brussel_jpge2hveg.jpg

aankomst.jpg

aankomst2.jpg

IMG_2338_raw.jpg

index_html_q=files%252Fimagecache%252Fnode-page%252F08_9.jpg

 

 Voilà.

 

Nu weet u waar u aan begint.  Of niet natuurlijk.

 

 

 

Enfin, ik zie u allen op zondag 27 mei.

 

tunnelfile.jpg

18:28 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |