29-05-12

20 Km door Brussel 2012

20 Km door Brussel 2012

 

 

 

 

Zondag 27 mei 2012.

 

 

Het is pikkedonker.

 

Ik ben wakker.  Een blik op mijn Polar polshorloge leert me dat het tien na vier is.

 

Verdomme.

 

Nog wat rusteloos woelen.

 

 

 

5u30.

 

Hondsvroeg.

 

Ik kan niet meer slapen.

 

Op mijn tenen sluip ik de slaapkamer uit.

 

 

Het huis is stil.

 

De wereld is stil.

 

Het is stil in mijn hoofd.

 

Oorverdovend stil.

 

 

6u. 

 

Voor mij staat een bord pasta te dampen.

 

Ik eet met lange tanden.

 

Wat lusteloos prikken met een vork.

 

 

Vandaag is de dag der dagen.

 

De wedstrijd der wedstrijden.

 

De 20 Km door Brussel.

 

 

 

Mijn 19de keer.

 

En het maalt door mijn hoofd.

 

 

Ik ga er staan, 'k ga niet ontgoochelen,

 

 ik  ga er staan, 'k ga niet ontgoochelen...

 

Uit: Ploegsteert, Zesde Metaal.

 

 

*****

 

 

De voorgeschiedenis is genoegzaam bekend. 

 

Oktober: hielspoor, december: nieuwe steunzolen Borginsole. 

 

Januari tot april: wankele opbouw, matige Ten Miles Antwerpen.

 

Eind april: snelheidsopbouw, pijn.

 

Begin mei: steunzolen Borginsole weggegooid, opnieuw ganganalyse Top Running, nogmaals nieuwe steunzolen.

 

Meteen twee matige wedstrijden.

 

Ach, je moet wat.

 

 

Maar ik loop. 

 

Slecht, dat wel, maar ik loop.

 

Als ik dan denk aan alle bloedbroeders die forfait moeten geven vandaag, dan, ja, dan....

 

 

 

*****

 

6u20.

 

Ik wrijf door mijn ogen.

 

Rechts van mij: mijn rugzak. 

 

Loopplunje, Saucony loopschoenen, borstnummer box 1, drank, eten, geld.

 

Voor mij: een lange weg.

 

De zenuwen gieren door mijn keel, golven door mijn maag.

 

 

 

*****

 

6u30.

 

Ik stap op mijn fiets.

 

Het is een koele ochtend.

 

Ik peddel rustig door de ingeslapen straten van mijn thuisstad.  Hier en daar is er al wat beweging. 

 

Een man laat zijn hond uit. 

 

Een eenzaam beeld.

 

 

En ik peins over wat ik kan verwachten vandaag.

 

De vorige twee edities heb ik telkens op miraculeuze wijze een prima tijd neergezet.  Achillesproblemen of een geblokkeerde rug, wekenlang niet lopen en toch relatief goed presteren.  Ik besef nu pas dat ik telkens teerde op mijn brede basis, een basis die er nu niet meer is (daarvan werd ik me pijnlijk bewust tijdens de luttele wedstrijden die ik recent heb verknald).

 

Dus, er staat me maar één ding te doen vandaag: overleven.

 

Knokken.

 

En hopen op een superdag...

 

 

*****

 

 

Mag ik u een aantal tips geven?

 

Stel dat u op zondag de 20 km door Brussel zou meelopen.

 

Wat mag u dan vooral niet doen, de dag voordien?

 

 

Een koersfiets kopen en al wat beginnen oefenen met klikpedalen.

 

Jep, ik ben ei zo na op mijn kloten gegaan en moest die auto niet vol in de remmen gegaan zijn, dan lag ik nu nog op intensieve.

 

 

Barbecue aansteken de avond voordien.

 

Jep, van alle vettige zaken gefret, waardoor ik spuitende diaree zal hebben vanaf kilometerpunt 12 tot einde.

 

Jep, dan toch een fles goedkope rosé opgezopen (en een heel stuk uit de tweede), waardoor ik spuitende diaree zal hebben vanaf begin wedstrijd tot kilometerpunt 12.

 

Jep, na die flessen rosé denken dat er aan deze jongen een voetbaltalent verloren is gegaan en dan maar wat balletjes getrapt met Kind 1 in de tuin.  Toen ik een Zidaneke wou doen, heb ik mijn linkervoet drastisch verzwikt. 

 

 

De voorbereiding was dus perfect!

 

 

   

*****

 

 

6u45.

 

 

De lopers verzamelen.

 

560247_4036946412181_1075373078_n.jpg

 

We vertrekken om 7 uur.

 

Met de bus.

 

De bus die maar niet komt opdagen.

 

Dan maar een groepsfoto gemaakt.

 

149699_4036948132224_930654115_n.jpg

 

Centraal vooraan, uw dienaar.  Vlak achter mij, Frank T., de man die mij versloeg, en nu moet ik even mijn hartslag terug onder controle proberen  krijgen  (207 !),  te Seraing, Berchem en Antwerpen.

 

Hild, vrouw van, vond dat Frank iets lager op de foto moest. 

 

Deze wens werd door haar kracht bijgezet met de inmiddels legendarische woorden:

 

 

DIEPER, FRANK!

 

 

 

Algemeen gegrinnik, een running gag (pun intended) is geboren. 

 

De ganse dag klinkt te pas en te onpas: 

 

 

Dieper, Frank!

 

 

 

*****

 

 

Het is inmiddels 7 uur.

 

Heum, ging er normaal geen bus komen tegen 7 uur?

 

 

7u10.

 

Nog steeds geen bus.

 

Telefoneren met de busmaatschappij.

 

Weten van niks.

 

 

Er wordt al zenuwachtig naar autosleutels getast in broekzakken.

 

Verontruste blikken.  Hartslag (208 !).

 

521304_4036948892243_1382123774_n.jpg

 

Frank is met de auto.  Plan B krijgt mentaal al gestalte.  De zitjes in de auto zullen duur verkocht worden, zoveel is zeker.

 

 

8 uur.

 

Een bus!!!!

 

Bon, even een round-up maken.  We zullen ten vroegste rond 9 uur Brussel binnen denderen.  Nog wat geknoei op de Tervurenlaan om een parkeerplaats te vinden, het zal nipt worden.

 

En dan mogen er geen files, ongevallen, lekke banden, join de culasse of....

 

 

 

AAARRRGGGHHH!!!!!

 

 

STRESSSSSSSS!!!!!!

 

 

 

Er wordt besloten om alvast in de bus de wedstrijdplunje aan te trekken, kwestie van daar al geen tijd aan te verspillen.

 

546498_4036950332279_1537368275_33417215_966887708_n.jpg

 

 

Er zitten altijd nieuwelingen op de bus. 

 

Debutanten. 

 

Deze mensen hebben nood aan geruststelling, aan een bemoedigend woord, aan wat relativerende goede raad, aan wat vaderlijke steun en aandacht. 

 

Bij voorkeur geleverd door iemand die ervaring heeft, die het allemaal al eens meegemaakt heeft, welbespraakt, doordacht, doorleefd...

 

 

Wat zegt u?

 

Dat ik daarvoor uiterst geschikt zou zijn?

 

 

HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA.

 

 

Zo zit ik niet in mekaar.

 

Op de 20 Km door Brussel is iedereen een concurrent!  Een concurrent die ik op voorhand al bleekjes wil laten wegtrekken, groen rond de neus wil laten worden, wiens wil ik zal breken met mijn selectie horrorverhalen over wat hen allemaal te wachten staat deze dag.

 

Een kleine bloemlezing:

   

  • valpartijen en blessures,
  • teloorgang en totale instorting,
  • tijdelijke inzinking,
  • bloedblaren en afvallende teennagels,
  • dorst langs boven en dringende pis langs onderen,
  • losse schoenveters,
  • zeurende achilles en scheurende hamstrings,
  • hernia en lage rugpijn,
  • met je smikkel tegen straatmeubilair,
  • te weinig asem langs boven en teveel wind langs onderen,
  • maagproblemen en koppijn,
  • de hik en brandend maagzuur,
  • braakneigingen en projectielbraken,
  • opengeschuurde tepels,
  • steentje in uw schoen(en),
  • struikelen over een medeloper (naar keuze),
  • voet verzwikt over een dopje van een flesje Spa,
  • op het verkeerde knopje van de chrono gedrukt,
  • verslikken in Isostar (en het komt er via de neus weer uit),
  • de klop van de hamer en fringale,
  • bloedsuikerspiegelval,
  • blaren en bloedende tenen,
  • struikelpertes en ingegroeide teennagels,
  • op je bakkes vallen nadat je over een betonnen rand bent gestruikeld,
  • lopende neus en een valling,
  • darmgerommel en scheefspuitend spetterschijt,
  • voet vast in tramsporen,
  • een overstekende bejaarde vrouw en een hapgrage herdershond,
  • tegen een plakkaat "Verboden te parkeren" lopen.

 

 

*****

 

 

Brussel, Tervurenlaan.

 

 

De bus schakelt naar een kleine versnelling, braakt roetwolken uit  om de verschrikkelijk hellingsgraad van de K2 te trotseren...

 

 

Plots een luide knal.

 

Ik was even in de waan dat het startschot al was gegeven en wou al vol uit de startblokken schieten. 

 

Bleek niet nodig, de bus had een betonnen borduur geraakt. 

 

Even later een tweede knal.

 

(ik zette een tweede maal een spurt in  -  nope, weer een betonnen rand).

 

 

 

*****

 

 

Op de Tervurenlaan hebben we de bus achter ons gelaten (we zien straks wel waar die geparkeerd staat) om ons naar de start te begeven. 

 

IMG_0833_JPG_h600.jpg

 

We hadden nog wel tijd voor wildplassen in het Jubelpark.  Katleen moet niet plassen.

 

 

Het triumviraat van de Antwerp Ten Miles, Frank, Katleen en uw dienaar, smeedt opnieuw wilde plannen.  Doel is zo lang mogelijk samen te blijven en onder de magische kaap van 1 uur 30 minuten te blijven.  Ik voorspel dat Katleen tussen 1u22m en 1 u25m zal lopen.

 

We begeven ons naar box 1. 

 

 

 

Plots zegt Katleen dat ze dan toch moet plassen.

 

 

Ik krijg een rode waas voor mijn ogen en mijn hartslagmeter begint te roken....

 

 

 

HET IS MET DIE WIJVEN

 

OOK ALTIJD IETS...

 

 

flitst er nog even door mijn hoofd.

 

 

Maar een Spartaanse opvoeding heeft bij momenten zijn voordelen, en we behouden onze cool.

 

 

Katleen hurkt zich tussen twee auto's, aan beide kanten aan het zicht onttrokken door haar twee beschermheren (die allebei het geluid van stromend water imiteren, kwestie van het proces wat te versnellen). 

 

Ik was gelukkig zo slim aan de hoogste kant te gaan staan, Frank ging, heum, stroomafwaarts staan, als u begrijpt wat ik bedoel.

 

 

Hoe, u begrijpt het niet?

 

 

Pis loopt bergaf.

 

 

Begrepen?

 

 

****

 

 

 

Het is nu twintig voor tien, het slavenkoor klinkt inmiddels al uit de geluidsinstallatie.  We gaan startbox 1 binnen, een flesje Spa in de hand.

 

 

Een soort van zenkalmte komt over me heen. 

 

Zeer merkwaardig.

 

Het lijkt wel alsof ik plots de dwingende noodzaak er niet meer van inzie.

 

Vreemd.

 

 

 

De Bolero van Ravel raast inmiddels over de hoofden.

 

Gevolgd door de Brabançonne, waarvan wij toch een regel of drie kunnen meebrullen.

 

 

10 uur.

 

Het uur nul.

 

Het uur van de waarheid.

 

 

belga-35488106_jpg_h600.jpg

 

 

 

 

 

Startschot Wave 1, 6000 man.

 

 

De massa trekt zich op gang.  Armen breed houden, wringen  om je plaats te houden.  Overal voeten, overal lijven.

 

Opzij, opzij, opzij!!!!

 

En we staan weer stil.

 

En we bewegen weer.  Mondjesmaat.

 

Ik start mijn chrono op de mat.

 

We versnellen.  Ik kijk om me heen.

 

Frank is vlak bij mij.

 

Katleen iets verder.

 

575255_4036954532384_518275364_n.jpg

 

 

 

Het is warm.

 

De warmte snijdt de adem af.  Het zweet begint al na een kilometer of twee te lopen.  Het zigzaggen tussen heelder legioenen lopers kost energie.  Het is constant zoeken naar mekaar.

 

Aan het Koninklijk Paleis smakt een loper brutaal over een betonnen varkensrug.  Plat op de buik, zijn flesje Spa schiet weg.  T-shirt kapot, schaafwonden.

 

Louisalaan.  3 km en inmiddels 12 minuten 40 onderweg. 

 

 

 

Waar is Frank?

 

Frank is niet meer bij ons.

 

 

Stefaniatunnel.

 

Ik spring in de rechterkoker, waar minder volk loopt.

 

Lange benen bergaf. 

 

Een enorme optater van het zuurstofgebrek in de tunnel. 

 

Nog een grotere optater bergop uit de tunnel.

 

Ik kraak een eerste keer.

 

 

IMG_0771_JPG_h600.jpg

 

Baljuwtunnel.

 

Mijn compagnon de route geeft aan dat het meer dan snel genoeg gaat.  We nemen wat gas terug, het is immers nog ver.

 

 

Vleurgattunnel.

 

Verdomme, wat doet dit pijn. 

 

Ik heb nog steeds het flesje Spa bij mij van in de startbox.  Ik drink kleine slokjes, tussen de jagende ademhalingen door.  Wat water over het hoofd en de armen gieten, wanhopig op zoek naar afkoeling.

 

Plots krijgen we looplegende Jan H. in het vizier.  Jan is gestart in de elitebox van 200 toplopers vooraan, maar loopt wegens een blessure tegen een (voor zijn doen) gezapig tempo.

 

We pikken aan.  Katleen tikt hem op de schouder.

 

Jan start een vlotte babbel, moedigt ons aan en zegt dat hij ons nog tot aan de bevoorrading op de Dianalaan zal begeleiden en er waterdrager zal spelen.

 

Qua luxe kan dat tellen.

 

 

*****

 

 

Terkamerenbos, en nu begint de ellende pas volop. 

 

Vals plat, brutaal bergop, onder een loden zon, kanten afsnijden, niet stilvallen, niet stilvallen, doorgaan, doorgaan....

 

Bevoorrading Spa.

 

Jan H. bezorgt me een tweetal flessen water, wenst ons moed en succes en wuift ons uit.

 

De stijgende kilometers op het brandende asfalt hakken er zwaar in. 

 

 

Lopers stappen, lopers stoppen. 

 

Maar we gaan door.  Door.  Door. 

 

 

Isostar.  Nauwelijks open te schroeven.   Niet te zuipen.

 

 

Luchtboog met douchekoppen.  Stinkend water, wel koel.  Een aanslag op de kokende spieren, een schok voor het lijf.

 

Rechtsaf de Viktorialaan in.

 

 

We passeren de controlemat van de tien kilometer na iets meer dan 41 en 52 seconden (zijnde 52 seconden trager vergeleken met vorig jaar); het echte punt van 10 km ligt weliswaar nog iets verder.

 

 

 

***** 

 

 

 

De Franklin Rooseveltlaan.

 

 

De zon.

 

Brandt.

 

Ongenadig.

 

Het asfalt gloeit en straalt, mijn benen branden, mijn voeten zijn beurs gebeukt.

 

 

Ik voel dat ik me aan het opblazen ben.  Ik gooi de handdoek in de ring.

 

 

Katleen schuift van me weg. 

 

 

 

Ze staat er vanaf nu alleen voor.

 

Ik ook.

 

 

 

De drankpost van de Terhulpsesteenweg is nog een kilometer weg.  Ik buig het verhitte hoofd, zweetdruppels prikken in mijn ogen. 

 

 

Ik voel me barslecht. 

 

Dit is afzien, pur sang.

 

 

Ik sleep me verder tot aan de Spa-post.

 

Ik grijp naar een bus water.  Ze valt.

 

 

De volgende heb ik beet en die gaat helemaal over mijn lijf.

 

 

Nog een.

 

 

Het water sopt in mijn schoenen.  Dat worden blaren.

 

 

Het kan me niks meer schelen.

 

 

Op het einde van de drankpost grijp ik nog een laatste bus water, ik drink kleine slokjes.

 

 

Het einde van de klim.

 

Het is hard geweest.  Beenhard.

 

 

 

En nu naar beneden.

 

Ik ben een beetje bij mijn positieven gekomen door het koude water op mijn bast.

 

 

Opnieuw tempo maken.

 

Lopers remonteren.

 

Ademhaling.

 

Pompend.

 

Dreunende impacten bergaf. 

 

Mijn shirt bolt op van de wind.

 

Ik vlieg naar beneden.

 

 

*****

 

 

Leopold Wiener.  We zijn beneden. 

 

 

De Vorstlaan.  Terug schaduw van het bladerdek.

 

Ik zoek een groepje waarin ik kan verdwijnen, maar alles en iedereen gaat te hard.  Enkele dames komen me voorbij, ik pik aan.

 

 

Ik loop van pancarte tot pancarte, telkens biddend dat er een kilometeraanduiding op staat.

 

 

Ze lopen me opnieuw er uit, ik probeer aan te pikken, terwijl alles begint pijn te doen. 

 

 

Km 15. 

 

1 uur 5 minuten en een handvol seconden.

 

Spa.

 

Drie flessen kieper ik over mijn brandende lijf. 

 

Verder moet het, verder.  Ik loop op automatische piloot. 

 

 

 

Km 17

 

 

 

17

 

 

De hel.

 

 

Ik sta aan de voet van de Tervurenlaan, de K2, mijn zwarte beest.

 

De scherprechter.

 

 

Heb meelij.

 

 

Deze mens is op. 

 

 

En ik moet nog naar boven.

 

 

Het ganse peloton valt kreunend stil. 

 

 

 

Afgrijselijk zwaar is dit stuk.

 

Zon, ga weg.

 

Mijn kuiten verzuren,

 

ik plooi,

 

ik hap naar adem die er niet meer is,

 

zoek energie die weg is.

 

 

Mijn hartslag raast in mijn slapen,

 

alle geluiden vallen weg,

 

zon, ga weg.

 

 

De eenzaamheid van de pijn,

 

het schrijnende gevoel van totale uitputting.

 

 

Zon, ga weg.

 

Water.

 

Spa.

 

 Drumgeluiden.

 

 

Het lichaam geeft zich over.

 

De geest neemt het over.

 

 

Dit is niet mooi meer.

 

De lege blik.

 

Met holle ogen.

 

Door de muur.

 

Met slechts één doel.

 

Een einde maken aan deze marteling.

 

De scherpe pijn.

 

Het uitvallen van de systemen.

 

Een verloren gevecht.

 

 

Maar stoppen,

 

neen,

 

dat nooit.

 

 

 

 

De meters schuiven tergend langzaam onder me door.  Ik voel dat mijn voeten kapot zijn, blaren.

 

 

En dan zijn we eindelijk boven.

 

Nog een keer de moed bijeenschrapen, en binnen hobbelen.

 

Nog een laatste keer aanzetten.

 

 

481351_4036961732564_1537368275_33417244_246604630_n.jpg

 

Passage aan de bus.

 

 

****

 

 

De esplanade van het Jubelpark. 

 

De laatste tientallen meters parkeer ik helemaal.

 

Maar ik heb het gehaald.

 

 

Finish.

 

1 uur 28 minuten en 7 seconden.  51 seconden trager dan verleden jaar (op 10 km was ik 52 seconden trager dan vorig jaar, dus heb ik de tweede wedstrijdhelft  exact 1 seconde sneller gelopen dan vorig jaar).

 

Plaats: 1269, vorig jaar: 1035.

 

Gemiddelde snelheid: 13,89 km/uur.

 

 

Medaille, Mars, banaan, drank.

 

Ik word opgewacht door Katleen.  Ze finishte na 1 uur 23 minuten en 37 seconden, als 18de vrouw, 11de in haar leeftijdscategorie.  Topprestatie!

 

Iemand spreekt me aan met mijn voornaam.  Hij bemerkt mijn verbazing en stelt zich voor als bloggenoot Navidad, Noël VDD, wielerfanaat die ook een aardig stukje kan lopen (zeg maar verschrikkelijk hard kan lopen).  Wat woorden gewisseld, maar ik vrees dat ik te moe was om iets samenhangends te zeggen.

 

Wat verderop lopen we Frank tegen het lijf (1u30m15s), en Koen VD (1u31m14s)). 

 

We hebben allemaal ons verhaal te vertellen.

 

Naar de bus.

 

538236_4036963652612_1537368275_33417249_882687561_n.jpg

Van links naar rechts: Katleen B., Jan H., Frank T. (met rendierhoedje), uw scribent en een halve Eddy K.

 

Alle lopers op de bus hebben de wedstrijd in stijl en goede gezondheid afgewerkt, waarvoor een oprechte proficiat.

 

 

En hebben wij een ijsje verdient?

 

Jazeker hebben wij een ijsje verdiend...

 

 

246500_3997709383454_1302592382_65102662_100716025_n.jpg

 

 

We slenteren terug naar de bus.  Tevreden likkend aan een ijsje.  Geluk bestaat soms uit een horentje met twee bollen (bij Els vier, bij Benny nul wegens dieet).

 

 

*****

 

 

Aan onze bus stuikt een loper in mekaar.  Hij verkeert in een soort shock en slaat wild om zich heen.  Dan verliest hij weer het bewustzijn om iets later weer bij te komen en te roepen, te tieren en te slaan.  Geen prettig gezicht.  Wanneer medewerkers van het Rode Kruis arriveren, valt er een meter of 50 verder wéér iemand neer.

 

 

Allemaal heel confronterend en beangstigend.

 

 

 

Moest deze wedstrijd in de namiddaghitte doorgegaan zijn, je mag er niet aan denken.

 

 

En nog altijd trekt er een trage karavaan uitgebluste lopers voorbij, één langgerekte ode aan de overpronatie en het onaangepast schoeisel.

 

 

*****

 

 

Ik zit op de fiets naar huis.

 

Mijn lijf zindert na van de zware beproeving.

 

Niets is mooier dan dit.

 

Een gevoel van voldoening.

 

Innerlijke rust.

 

 

 

Het was een chaotische dag.

 

Een dag vol emoties.

 

Mijn 19de is binnen.

 

Op naar de 20ste!

 

 

Fronton.png

 

 

_________________________________________________

 

Foto's: Els en Benny, en nog wel wat links en rechts gepikt.

 

19:21 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Zalig. Zalig. Echt zalig geschreven. Ik heb weer gegierd toen ik las dat het met die wijven ook altijd iets was. Ik voelde 'm al aankomen.
Oh ja, en ook wreed knap gelopen!
(van Sandy, degene die je in het startvak in Wechel dacht te herkennen maar waar je toch niet zeker van was. Ik heb je evenmin aangesproken, daar niet van :-))

Gepost door: Sandy | 30-05-12

Reageren op dit commentaar

knap gedaan mark, als je ziet waar je rond Nieuwjaar nog stond dan is 1 min trager een groot succes . als je elk jaar één minuut trager loop kan je nog heeeeel lang meelopen voor je buiten tijd binnen komt.
groeten dré en loop ze
tot de volgende

Gepost door: dré | 30-05-12

Reageren op dit commentaar

Ik ga geen commentaar geven, deze keer ;-)

Toch een dikke proficiat met je prestatie én je weer-goed-geschreven-blog!

Gepost door: Hild Hillen | 30-05-12

Reageren op dit commentaar

Inderdaad een ferme remonte! Shame on us, maar we hadden je met achillespees, hielspoor en al bijkans veroordeeld tot levenslang op klikpedalen! Alhoewel ik dat laatste geen straf vind, ook niet bij temperaturen onder 25°C. Draag zorg voor die a-pezen. Hopelijk niet teveel last van nu? Tot een volgende encounter!
Groeten van een 'coureur' :)

Gepost door: navidad | 30-05-12

Reageren op dit commentaar

... en straf wat Katleen daar presteerde! Proficiat, Katleen!

Gepost door: navidad | 30-05-12

Reageren op dit commentaar

Gelukkig zijn er nog zekerheden in dit universum van wankelende munteenheden en de lichtsnelheid overstijgende partikels. In de laatste dagen van mei is hier een mooi, gedragen, opzwepend en ontroerend verslag te vinden. Ook dit jaar weer. Dank en proficiat.
Ik was weer even onder de triomfboog, in de tunnels en tegen het asfalt van de K2 geplakt. Die geleende, gedeelde ervaring was voor mij des te belangrijker omdat ik zondagochtend helemaal niet in het Jubelpark was. Er viel niets te jubelen, na negen edities was ik gewoon thuis. Misschien onbegrijpelijk en zeker onvergeeflijk, maar zo waren de feiten. Kort voor tienen meende ik wel te horen hoe 30.000 kelen luidkeels niet met de Brabanconne meezongen, maar het zal de Zoete Herinnering geweest zijn die deze auditieve fata morgana in mijn brein plantte.
Zoals een bebaard filosoof ooit zei (of was het gewoon een vriend van mij?): men heeft nooit spijt van wat men gedaan heeft, wel van wat men heeft nagelaten. Zo is het. Hoe dan ook, nogmaals mijn lof en mijn dank.

Gepost door: Juriaan | 31-05-12

Reageren op dit commentaar

goede prestatie en ferm geschreven,Brusselmans is er niks tegen

Gepost door: dave | 01-06-12

Reageren op dit commentaar

hoi mark,
ik liep voor de eerste keer de 20 km van brussel dit jaar en deed op voorhand zoveel mogelijk "google's" op internet. ik vond dan ook je verslag van vorig jaar en heb me echt wel geamuseerd , liet het lezen aan mijn vriendin en amuseerde zich ook , nu vind ik je verslag hier terug van dit jaar en heb me terug rot gelachen , jij moet schrijver worden ;) chapeau
groeten ,stijn uit haaltert nabij aalst

Gepost door: Stijn | 03-06-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.