14-05-12

Van de Stefania-, Baljuw- en Vleurgattunnel, verlos ons Heer!

 

Van de Stefania-, Baljuw- en Vleurgattunnel, verlos ons Heer!

 

 

 

Dames en Heren lopers, vrienden, Romeinen, slechts luttele dagen scheiden ons nog van de 33ste editie van de 20 Km door Brussel, de hoogmis van het vaderlandse stratenlopen.

 

 

Waar we onze duivels weer zullen ontbinden.

 

 

Dit jaar zullen we met ongeveer 35.000 zijn.

 

 

Deze week kreeg ik een mail van de organisatie waarin ik vriendelijk verzocht werd om u allen vaderlijk toe te spreken,  om u streng te waarschuwen voor overmoed en aan te manen tot voorzichtigheid, want de 20 Km door Brussel is, als u mij deze uitdrukking permitteert, voorwaar geen kattenpis.

 

De uitdrukking "zachte heelmeesters maken stinkende wonden" indachtig, zal ik bij mijn uiteenzetting de roede niet sparen,  zal ik de onbesuisden onder u bij het handje nemen en met u enkele knelpunten van het parcours onder de loupe te nemen, zodat u toch niet geheel onbeslagen op het ijs van één nacht zult komen.

 

 

Een gewaarschuwd man (M/V), moeders van porseleinkasten, bezinnen en beginnen, er staat een paard in de gang, kinderen en badwaters en meer van die obscure dingen...

 

 

Neofiet, debutant, dilettant, routinier of oudstrijder, luister naar de wijze woorden van een man die het allemaal al eens heeft meegemaakt en die kan putten uit een rijk arsenaal aan ijzingwekkende nederlagen en, jazeker, zelfs een eenzame triomf.

 

Deze oude krijger schreef reeds 18 edities van de 20 km door Brussel onvervaard op zijn naam, edities die hun beslag kregen in helse stormen en stortregens, zinderende tropische voorjaarshitte of barbaarse koude aprilse grillen eind mei... 

 

 

Om maar even aan te geven uit welk robuust hout uw dienaar gesneden is:

 

 

Ik heb zelfs edities meegelopen waar Prins Filip het startschot gaf !  

 

 

Prins Filip een pistool in handen geven, als dat geen doodsverachting is !

 

 

 

U merkt het, van niks heeft deze jongen schrik.

 

 

 

*****

 

 

 

Maar goed, opdat u de koers al eens rustig zou kunnen visualiseren, loop ik losjes met u door het parcours.

 

Helaba, niet te snel, hier spreekt een mens op jaren...

 

 

 

*****

 

 

 

De start is in het Jubelpark. 

 

 

Tussen haakjes, u kan nu nog altijd terug. 

 

Maak gewoon de speldjes van uw borstnummer los, en ga in het gras liggen. 

 

Geniet van het voorjaarszonnetje. 

 

Sluit uw ogen.

 

Droom een droom.

 

Lik aan een ijsje. 

 

Drink iets. 

 

Kuier wat rond. 

 

Eet een vettige hamburger. 

 

Een Brusselse wafel.

 

Flaneren. 

 

Kraampjes kijken.

 

 

Ik zweer het u. 

 

Bijna even bevredigend en véél minder vermoeiend.

 

 

 

Wat zegt u?

 

U wil toch lopen?

 

 

Welaan dan, gesp aan die loopschoen,  on y va !

 

 

 

*****

 

 

 

Ik stel voor dat we gewoon de rest van de massa volgen.  

 

Niemand weet de weg, en toch komen we elk jaar waar we moeten zijn, vreemd is dat.

 

Bxl.JPG

 

We vertrekken in het Jubelpark, waar meteen drankpost 1 is (zie bon aan uw borstnummer); de eerste bevoorradingspost is dus niet, ik herhaal  NIET,  in de Regentschapsstraat.  Volgens de organisatie komt die drankpost te vervallen; de eerste echte bevoorrading bevindt zich dan ook pas op de Dianalaan (km 6) in het Terkamerenbos.  

 

 

Terkamerenbos, tja, als we daar al geraken...

 

 

Maar daar zijn we vooralsnog niet. 

 

IMG_2276_raw.jpg

 

Via het Schumanplein....

 

VI7M4686_raw.jpg

 

.....de Wetstraat, Hertogstraat, Warandepark, het Koninklijk Paleis en de  Regentschapsstraat kom je op het Poelaertplein (Km3), waar je aan het Justitiepaleis linksaf de Louizalaan (klinkt een stuk duurder in het Frans: Avenue Louise) indraait.

 

Poelaert.png

 

 

Meestal ben ik hier al helemaaaaaaaaaaal kapot.

 

 

Die eerste drie kilometers vliegen namelijk voorbij als in een roes.  Je wordt als het ware meegezogen door de massa, zwevend op adrenaline, tegen elke loperslogica en alle goede voornemens in, gedreven door zelfoverschatting en gedragen door pure, onversneden loopgoesting. 

 

Ik kan u niet genoeg waarschuwen:  zorg dat je je hier niet vergaloppeert, want nu begint de miserie pas echt.

 

 

 

 

 

Tunnels!

 

 

 

Je krijgt drie stuks te verteren.

 

 

Eerst heb je de Stefaniatunnel.

 

tunnelstephani.jpg

 

Lieflijke naam voor een verschrikking.

 

 

Even een observatie:

 

 

Bergaf in de tunnel loopt iedereen in de weg.

 

Bergop uit de tunnel loop ik in de weg van iedereen.

 

 

 

Dat is nadat je ongeveer gestikt bent in die benauwde tunnel.

 

 

 

tunnel.jpg

 

 

Als het warm is, dan heerst er een nijpend zuurstofgebrek in de tunnel.  En bij het buitenkomen bergop krijg je er gratis een zonneklop bovenop.

 

 

 

Heerlijk!

 

 

 

Dan komt de Baljuwtunnel.

 

tunnelbailli2.jpg

 

 

Zelfde scenario.

 

 

Even ben je blij dat je aan de zon ontsnapt, maar eens in de tunnel breekt het koude angstzweet je helemaal uit.

 

 

En de laatste tunnel is niet echt een tunnel die naam waardig, maar eerder een kuil onder een kruispunt door, de Vleurgattunnel.  Korte knik naar beneden en meteen weer naar boven.

 

 

Als je na de doortocht van de drie tunnels al zwaar op de adem hebt getrapt, dan kan ik je maar één goede raad geven:

 

 

 

 

STOP NU!

 

 

DRAAI TERUG! 

 

 

 

NU KAN HET NOG!

 

 

 

 

Dan komt er een saai stuk Louisalaan tot kilometer 5, waar we centrum Brussel verlaten en via de Dianalaan het Terkamerenbos induiken.

 

Google maps:

Diana.png

 

Dit kruispunt dus, maar dan wel met een man of vijfduizend.  Volg het rode autootje.

 

Hier begint de klim naar het dak van de wedstrijd. 

 

 

*****

 

 

Even een intermezzo. 

 

De 20 km door Brussel heeft haar status van loodzware wedstrijd te danken aan de mythische klim op de Tervurenlaan, vanaf pakweg kilometer 17. 

 

En, inderdaad, daar sterf je een duizend doden, we moeten daar niet onnozel over doen. 

 

Je zal er het laatste restje spagetti, vermengd met gal, uit je maag via je slokdarm kokhalzend op het kolkende, zinderende asfalt kotsen, dat staat als het spreekwoordelijke, heum...  paard in de gang, of iets van die strekking. 

 

 

Dat is normaal....

 

.....traditie zelfs, folkore.

 

 

Maar het nekschot van de Tervurenlaan, de K2, is maar zo schrijnend omdat je voordien reeds de nodige sluipmoordenaars hebt moeten verteren.  De eerste elf kilometers stijgen en dalen constant en dit in combinatie met de drie korte, nijdige tunnels kost heel erg veel energie. 

 

Te diep gaan hier, betaal je straks cash.

 

 

 

*****

 

 

De klim naar het dak van de wedstrijd duurt en blijft duren: Dianalaan, Panoramalaan, Groenendaellaan, Bosvoordelaan, Denneboslaan, Viktorialaan, Franklin Rooseveltlaan tot aan de Terhulpensesteenweg: van kilometer 6 tot kilometer 11 stijgt het en daalt het in een verwoestende en slopende afwisseling. 

 

Dat het zwaar is, wordt bewezen door het aantal bevoorradingsposten: Dianalaan -  Spa, Bosvoordelaan -  Isostar en Terhulpensesteenweg opnieuw Spa (ten minste: dit meen ik te kunnen ontrafelen uit de info op de website).

 

Tekameren.png

Hierboven: Terkamerenbos, met zijkanten in dolomiet.

 

Het kader is prachtig, een vorm van schrale troost.

 

Hieronder: doorsteek van de Avenue de la Sapinière (Denneboslaan) naar de Viktorialaan.

 

Viktoria.png

 

De Viktorialaan is even bergaf.   Sleutelwoord in voorgaande zin: even.

 

 

Je ruikt de mat van de 10 km. 

 

Theoretisch gezien ben je nu quasi halfweg wedstrijd. 

 

Praktisch gezien ligt dat toch nét iets anders. 

 

De eerste helft was je namelijk nog fris, nu begint helft twee, en je bent al gesloopt.

 

 

In het besef dat het nog een kilometer klimmen is op de Franklin Rooseveltlaan, is het nu tijd om een eerste inschatting te maken. 

 

 

 

Hoe voel je je hier?

 

 

Ben je door het beste van je krachten heen, dan moet je beseffen dat de rest van de race een zware martelgang gaat worden en dat de totale instorting om de hoek loert.

 

Als je hier nog goed zit, dan moet je beseffen dat de rest van de race een zware martelgang gaat worden en dat de totale instorting om de hoek loert.

 

Ben je hier nog zo fris als een hoentje, dan moet je beseffen dat de rest van de race een zware ....

 

 

10 km.png

 

Maar dan komt eindelijk de drankpost rond kilometer 11, op de Terhulpensesteenweg (ik dacht in de buurt van de Hippodroom van Bosvoorde), wat het sein is voor de aanval van de zware cavalerie!  Hier mag het paard dus letterlijk van de gang...

 

Bereid je voor op een waanzinnige kilometer bergaf, in gestrekte draf, via de Delleurlaan tot op het Leopold Wienerplein. 

 

 

Intermezzo 2.

 

Er zijn twee manieren om de afdaling van de Delleurlaan aan te pakken.

 

 

In casu: de slechte en de vréselijk slechte.

 

 

De vréselijk slechte is dat je vertraagt om wat op adem te komen. 

 

Dat mag niet !!!

 

Je verknalt je chrono !!!

 

 

De slechte manier is meteen ook de enige goede manier: zet je verstand op nul (in mijn geval -10), prevel een schietgebedje, hou de polis van je hospitalisatieverzekering bij de hand, denk nog een laatste keer aan vrouw en kroost en laat je vervolgens naar beneden storten alsof je op de hielen wordt gezeten door een roedel kwijlende wolven.

 

Auteur dezes, ten prooi gevallen aan een nooit eerder geziene vlaag van nederigheid, erkent dat hij te beperkt is in zijn literair vermogen om dit in een sprekend beeld te vatten. 

Wolven en hoe er mee om te gaan? 

Ik verwijs u hiervoor graag naar het magistrale Dodenrit van Drs. P.

 

 

Neen, het opgeroepen beeld bevredigt niet helemaal, ik probeer het nog een keer...

 

 

Stort je naar beneden als een lawine op zoek naar een skiër die zich buiten de zwarte piste heeft gewaagd (bijna had ik hier een bevriende mogendheid beledigd), stort je naar beneden als een losgeslagen liftkooi.

 

Denk niet na over verleden, heden of toekomst, denk vooral niet na over je armzalige pezen, spieren of gewrichten.

 

Deze razende kilometer tot aan het Leopold Wienerplein ransel je alle pezen en peesaanhechtingen aan flarden.

 

 

*****

 

 

Intermezzo 3.

 

U, trouwe lezer van deze geschifte geschriften, weet dat ik ongeveer altijd geblesseerd ben. 

 

Op mijn linker wenkbrauw na, is ongeveer alles wel eens stuk geweest. 

 

Letterlijk alles. 

 

Noem het, en ik liep het al eens kapot: rug, hamstrings, knieën, enkels, kuiten, tenen, bekken, achillespezen, teennagels, vingers, nek, schouders, hielen, voetbogen.  Sommige onderdelen liep ik al een keer of 6 aan flarden. 

 

Ooit heb ik zelfs een pees in de voet kapot gelopen waarvan mijn kinesist, een geniaal man met 25 jaar ervaring, me zei dat het slechts de 2de keer in zijn ganse carrière was dat iemand die kapot had gekregen.

 

Daar ben ik op een vreemde manier zelfs fier op.

 

 

Ik spendeer meer uren op de tafel van mijn kinesist dan in mijn loopschoenen.

 

 

Mijn kinesist is dan ook inmiddels een vriend des huizes geworden. 

 

Dat mag ook wel, vermits ik zowel zijn huis, zijn wagenpark, zijn golfhandicap én studerende kinderen financier met mijn zuurverdiende centen.

 

 

Wel, mijn kinesist heeft in zijn behandelkamer twee ingelijste foto's hangen:

 

  • eentje van mij

 

  • én eentje van Leopold Wiener.

 

 

Dus.

 

Maar om te zeggen dat de afdaling van de Avenue Delleur naar het Leopold Wienerplein licht gevaarlijk is. 

 

Ik scheurde er ooit mijn linker hamstring (niet geheel, maar toch gedeeltelijk). 

 

 

 

*****

 

 

Leopold Wiener is voorbij, dan belanden we nu in de Vorstlaan. 

 

De stampede van de waanzinnige afdaling (wolven, Drs. P., lawine, liftkooi, weet u nog?)  is tot stilstand gekomen.

 

 Het stof kan opnieuw gaan liggen.

 

 

We zitten nu iets voorbij kilometer 12, en ja ik weet het, stop met dat gezeur, het is nog héél ver.

 

De Vorstlaan is de majestueuze 4-km lange laan, omzoomd met statige bomen en een verkoelend bladerdek. 

 

 

Tegelijkertijd is het misschien wel het minst aangename stuk van de omloop.  Donker, mysterieus.

 

Relatief vlak ook.  Nu is het vooral zaak om niet stil te vallen.  De adrenaline van de start is weg, de afdaling heeft je krachtenarsenaal verder leeg gezogen, en nu moet je zelf de sputterende machine aandrijven.

 

 

Hier stilvallen kost je andermaal je chrono.

 

 

Wanneer je aan de bevoorrading op kilometer 15 komt, met iets verder de doortocht onder de brug van de Waversesteenweg, besef dan dat alles wat achter je ligt slechts kinderspel was. 

 

15km.png

 

Nu wordt het namelijk pas écht menens. 

 

 

Opnieuw moet je jezelf de vraag stellen hoe je ervoor staat.

 

 

Als je kapot zit, en dat zal je, dan kan ik je slechts één goede raad geven....

 

 

.....heum neen, drie:

 

 

 

1. Draai vooral niet terug!

 

 

2. Begin te janken!

 

 

3. Steel een fiets bromfiets!

 

 

 

En dan, na Hertoginnedal, verlaat je eindelijk de Vorstlaan en draai je links onder de voetgangersbrug (over de Tervurenlaan) en mag u beginnen aan de pièce de résistance, de beklimming van de Tervurenlaan.

 

 

Ha, de Tervurenlaan, waar de mannen van de jongetjes worden gescheiden...

 

 

 

Tervuren.png

 

 

En dan begint het.

 

Het huzarenstuk.

 

 

Ici commence l'enfer.

 

Hier begint de hel.

 

Sterker nog: hier wordt het vuur van de hel aangejaagd.

 

 

De klim der klimmen.

 

De Tervurenlaan.

 

Killer Mountain!

 

K2.

 

De Tervurenlaan!

 

Savoureer die naam!

 

 

George Mallory, Andrew Irvine, Edmund Hillary. 

 

Deze namen doen wellicht een belletje rinkelen?

 

Inderdaad. 

 

Zij beklommen ooit de Mount Everest.

 

 

Waar kwamen deze heren trainen?

 

Inderdaad.

 

Op de Tervurenlaan.

 

 

Aan de voet is het asfalt nog warm. 

 

Er stromen riviertjes ijswater van hoger gelegen zones naar beneden. 

 

Riviertjes Spa Reine.

 

Tervurenlaan.png

 

Overal afval van hoger gelegen kampen en van de bevoorradingspost Spa.

 

 

Opgepast voor zwalpende lopers.

 

Het gepiep van hartslagmeters die in het rood gaan.  Het einde van het Latijn.   Hier wordt op moeders geroepen!

 

 

De lucht wordt langzaam ijler, terwijl je het ultieme gevecht met de draak aangaat.  Het gevecht met je eigen demonen...

 

Je loopt, half kreupel, kreunend van ellende, als een aangeschoten beest, met benen die alle dienst weigeren, alles verkrampt en verzuurd, alles scheurt aan je lijf.  

 

 

Je hebt pijn. 

 

Je ademt pijn. 

 

Je bént pijn. 

 

 

De koortsige blik enkel maar naar voren gericht, wanhopig op zoek naar verlossing, naar een triomfboog.

 

 

Een triomfboog, een triomfboog, mijn koninkrijk voor een triomfboog.

 

 

De laatste bevoorradingspost van de dag. 

 

Hier loopt het Spa-water tappelings de helling af. 

 

 

 

En na die moordende kilometer kom je aan het ronde punt van Montgomery. 

 

Daar moet je rond. 

 

En je wil niet. 

 

Je kan niet. 

 

Je moet.

 

 

 

Dan wordt het vlak.

 

Maar dat voelt zo niet aan. 

 

En ik zal ten alle tijde publiekelijk ontkennen dat ik beweerd heb dat de laatste kilometer van de 20 km door Brussel vlak is..  

 

Zelfs oog in oog met de vierschaar van de inquisitie zal ik ontkennen dat deze zone vlak is...  

 

 ... behalve in het geval er een roodgloeiende gietijzeren pook in een niet nader beschreven lichaamsopening wordt gewurmd...

 

...heum....   

 

 ....dus...   

 

....ja....

 

....vergeet dat beeld...

 

 

Die verdomde triomfboog blijft een klein onding aan de horizon, geflankeerd door onheilspellende onweerswolken.

 

4675322111_0277bbdc07_b.jpg

 

Kijk, de triomfboog in de verte, 3 millimeter !

 

Die triomfboog is nochtans méér dan 40 meter hoog. 

 

 

En terwijl je de gebeden der stervenden prevelt, jezelf afvraagt waarom je dit allemaal doet, je wanhopig probeert je eigen naam te herinneren, je plechtig een dure eed zweert nooit meer aan de 20 Km door Brussel te zullen deelnemen, dan, ja pas dan komt de verlossing...

 

 

 

 

 

De finish.

 

 

De Esplanade van het Jubelpark.

 

 

 

Oh bitterzoete triomf !

 

 

 

Het moment van wederopstanding.

 

 

 

Het moment van glorie.

 

 

Eeuwige roem.

 

 

En...       

 

 

..... een medaille van twintig eurocent.

 

 

  

 

Je bent er.

 

 

Je bent er.

 

 

Je bent er.

 

 

 

 

Alles is op.

 

 

 

En je bent tevreden.

 

 

 

Je maakt deel uit van de legende.

 

 

 

 

En volgend jaar opnieuw, natuurlijk.

 

 

 

 

IMG_2391_raw.jpg

 

05_20km_brussel_jpge2hveg.jpg

aankomst.jpg

aankomst2.jpg

IMG_2338_raw.jpg

index_html_q=files%252Fimagecache%252Fnode-page%252F08_9.jpg

 

 Voilà.

 

Nu weet u waar u aan begint.  Of niet natuurlijk.

 

 

 

Enfin, ik zie u allen op zondag 27 mei.

 

tunnelfile.jpg

18:28 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Grandioos!

Gepost door: navidad | 14-05-12

Reageren op dit commentaar

het is een het blijft afzien , maar we kunnen het gewoon niet laten, veel succes zondag
marathonman, Dré
ps. vorige week nog een loper gezien van 90 jarige leeftijd, dan kunnen we heeeeel lang lopen.

Gepost door: dré | 15-05-12

Reageren op dit commentaar

Prachtig verhaal en ook handig aangezien ik zondag ook de K2 in Brussel wil bedwingen ;)

Gepost door: Luc | 22-05-12

Reageren op dit commentaar

Ik heb je niet gezien, maar uit dit postje leid ik wel af dat jij een betere loper bent dan mezelf.

Gepost door: Annelyse | 29-05-12

Reageren op dit commentaar

Honden, katten , hamsters, vissen, papegaaien - wie heeft uw voorkeur? Of misschien wat dat bodemloze dieren - slangen, krokodillen , hagedissen, apen?

Gepost door: condegree | 15-07-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.