27-03-12

558

558

 

Raar is dat.

 

Nu was ik het wel gewoon dat de organisatoren van de 20 km door Brussel al eens sleutelden aan de formule van 's werelds mooiste loopwedstrijd, maar nu maken ze het wel écht te bont, want ze gooien ongeveer alles overboord.

 

Opgelet, beste adept van de 20 km door Brussel, hier volgt een overzicht:

 

 

*****

 

 

De chip.

 

Exit voetchip.

 

Dit jaar verloopt de tijdregistratie via een chip die verwerkt zit in het borstnummer. 

 

Deze oldtimer heeft de 20 km door Brussel nog gelopen met een soort van creditcard in een plastic hoesje dat vastgekleefd zat op het borstnummer.  Aan de finish moest je dat ding er uit frunniken, vervolgens overhandigen aan iemand met een barcodelezer, en die piepte je dan de uitslag in.   Meestal was je zo kapot dat je amper die kaart uit dat hoesje kreeg geprutst.

 

Dat inpiepen verliep ook nog eens redelijk moeizaam, waardoor er aan de aankomstbalies files ontstonden die vergelijkbaar zijn met die op de Ring rond Brussel, nadat 6 vrachtwagens er hun lading hadden verloren en 24 auto's een kop-staartbotsing hebben gekregen.

 

 

Dan maakte de gehuurde chip haar intrede. Deze werd bevestigd aan de schoen.  Na de wedstrijd moest je die inleveren en dan kreeg je je 50 frank waarborg terug, ter plaatse.  De organisatie moest een slordige 20.000 briefjes van 50 frank hebben klaarliggen, ook geen sinecure.

 

 

Briefjes van 50 frank, waar is de tijd????

 

 

Vervolgens kwam de wegwerpchip.  De laatste drie edities, als ik me niet vergis.

 

 

En vanaf dit jaar is de chip geïntegreerd in het borstnummer.  

 

De chip verliezen zit er vanaf dit jaar niet meer in, of je moest je borstnummer kwijtspelen.  Jammer dat mijn vriend Tom dit niet meer mag meemaken; als er iemand is die in staat moet zijn om zijn borstnummer te verliezen enkele uren voor de start, dan is hij het wel...

 

 

Door de chip weegt het borstnummer nu ongeveer evenveel als een lichte grasmaaier.

 

Dat wordt tepelschuren.  Omdat het shirt constant naar beneden wordt getrokken door het zware borstnummer, staat de stof van het loopshirt gespannen op de zwoegende torso.  Mits wat pech worden je tepels  dan opengeschuurd, tot bloedens toe. 

 

Dat kan je vermijden door ofwel een sportbeha te dragen, maar ik heb daarvoor te weinig tietvorming,  of door met pleisters je tepels af te kleven, of door een goed loopshirt te dragen.

 

De eerste keer dat ik aan de start stond van de 20 door Brussel suggereerde een collega-loper me in de kleedkamer dat het raadzaam was mijn tepels af te kleven.  Helaas had ik enkel van die witte brede voetballerstape bij, van het merk Strappal. 

 

U weet wel, die tape kleeft perfect. 

 

Vooral in mijn borsthaar. 

 

Ja, ik weet het, ik heb nauwelijks haar op de schedel, maar borsthaar als een gorilla.

 

Na de wedstrijd had ik de moed niet kunnen vinden om die tepelklevers uit mijn borsthaar te rukken. 

 

 

Gelukkig was er 's avonds iemand wél overdreven enthousiast om dat klusje te klaren.

 

 

Mijn vrouw, of wat dacht u.

 

 

Enfin, mijn vrouw pulkte een stukje van de klever weg, keek me vervolgens met een sardonische glimlach recht in de ogen, en rukte vervolgens  met één soepele polsbeweging een tiental cm² borsthaar weg (met het geluid van een velcro-sluiting die geopend wordt).

 

 

Ik gilde als een speenvarken dat gekeeld wordt.

 

 

En toen moest klever nummer 2 nog worden weggescheurd.

 

 

Maar omdat ik nu wist wat een hel dit was, jammerde ik in anticipatie de sterren van de hemel:

 

 

Waarom heeft een man tepels? 

 

 

Zogen wij nageslacht? 

 

 

Laat maar hangen, die klever, die zal er uiteindelijk wel afrotten...

 

 

 

Maar mijn vrouw bleek onvermurwbaar en epileerde een tweede strook borsthaar.

 

 

 

***** 

 

 

 

Positie startboxen.

 

Dit jaar staan de startboxen aan de andere kant (de kant Schuman) van de triomfboog. Ik neem aan dat de drie blokken van 10.000 lopers niet ordentelijk te stallen waren; de derde box stond aan het ronde punt op straat aan te schuiven.

Dit is niet de eerste keer dat dit gebeurt; enkele jaren geleden stonden we met ongeveer de helft van het deelnemersveld ook al eens aan die kant.  Het is er een stuk breder, en je kan er ook nog eens snel wegvluchten voor een laatste plasbeurt. 

 

En, niet onbelangrijk, hierdoor wordt meteen ook de flessenhals aan de triomfboog vermeden.

 

En vermits er 6 boxen zijn, die telkens met een klein tijdsverschil worden gelanceerd, zal het gedrum aan de traditionele vertragende obstakels tijdens de eerste kilometers minder tijdrovend zijn.

 

 

lot belgië B.jpg

 

 

 

*****

 

 

Startuur.

 

 

We starten om 10 uur 's ochtends.

 

Dat zal een stuk koeler zijn, zeker wanneer het weer zo'n subtropische voorjaarsdag is.

 

Het feit dat het Rode Kruis vorig jaar, een warme versie maar toch verre van heet, ongeveer 600 lopers heeft moeten verzorgen en er een dodelijk slachtoffer te betreuren viel, zal daar niet vreemd aan zijn.

 

Het verschil met vroeger (ik meen te weten dat er in de loop der 32 jaren al een handvol dodelijke slachtoffers te betreuren viel) is dat nu alles zichtbaarder is geworden, via foto en film.  Iedereen krijgt een gezicht, en de opinies vinden hun weg via forums en sociale media.  De druk op een organisatie wordt hierdoor opgevoerd.

 

 

10 uur starten. 

 

 

Dat betekent dat we rond 7 uur 's ochtends de bus opstappen in Hoogstraten en dat ik bijgevolg rond 6 uur 's ochtends pasta zit te kauwen.

 

Twee jaar geleden zat ik zo op zondagochtend om 5u30  's ochtends pasta te eten omdat ik zonodig die voormiddag de Descente de la Lesse in Dinant wou meelopen, wanneer ik plots gerommel aan de voordeur hoor:

 

 

Inbrekers, dacht ik......

 

 

Neen.

 

 

Het was Kind 1.

 

 

Hij kwam thuis van een nachtje stappen.

 

 

Het vroege startuur zorgt er ook voor dat we op tijd in de kroeg, heum, thuis zullen zijn.  Even kijken: start om 10 uur, rond 20 na 11 finish (whoehahaha), dan kunnen we toch rond 15u in de kroeg zijn.

 

 

Daar volgt de zwaarste opdracht van de dag.

 

 

Leffe heffen.

 

 

En dan naar huis. 

 

 

Ik vermoed dat ik weer rond 21 uur thuis zal zijn.

 

 

Gek is dat. 

 

 

De wedstrijd start 5 uur vroeger en ik zal nog even laat thuis zijn.

 

 

 

*****

 

 

 

Aantal deelnemers.

 

 

En dan tenslotte, aantal deelnemers.

 

35.000.

 

Ooit waren het er 30.000.

 

20.000.

 

 

Vroeger was het niet eens uitverkocht. 

 

 

Dan kon je op zondagmiddag nog een borstnummer kopen en meelopen.

 

 

Nu 35.000.

 

 

 

Waar gaat dat eindigen?

 

 

Ja, ik weet het, op de Tervurenlaan...

 

 

Beginnen doen we alleszins met het Slavenkoor, de Bolero, de Brabançonne en een kanonschot.

 

 

Enfin, als ze dat ook niet overboord hebben gekieperd.

 

 

Ik zie u allen, wanneer de achillespezen het toelaten, op 27 mei 2012.

 

 

Ik draag borstnummer 558.

 

 

13:11 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-03-12

It ain't over till the fat lady sings....

It ain't over till the fat lady sings...

 

Vrienden, Romeinen, lopers, uitschot, fans en fanatici, geprivilegieerden en geperverteerden, gezellen van de loopsloef, minderbedeelden en meerwaardezoekers, gajes, schorem, rapaille, canaille en journaille, tooghangers en frituristen, hoog- en laagwaardigheidsbekleders, aandeelhouders van Belfius, advocaten en politici (en nu schrapen we over de bodem van de beerput), veel te lang zijt gij verstoken gebleven van wetenswaardigheden en abjecte achterklap, roddels, smaad en eerroof; uw zucht naar nieuws bleef o zo lang onbevredigd, uw honger smaakte naar meer, welaan, leen mij uw luisterend oor, zwijg stil als de ouwe vos de passie preekt, zet uw kippen op stok, wees gezeteld en gezegend, laat alles uit uw handen vallen, verdrijf de dagdagelijkse slome beslommeringen uit het warhoofd, laat u in deze maar eens goed gaan, laat ons bidden...

 

 

Schreven we nog 2011 wanneer ik u aan uw wreed eenzame en twijfelachtige lot overliet? 

 

 

Jazeker.

 

 

Schaam en schande daalt neder over de familie.  Komaan, een Weesgegroet of drie, een paternosterbolleke of zes en de absolute absolutie volgt.

 

 

Waar waren we gebleven? 

 

 

Ach ja, Kind 2 die een voorlopig schrikbewind heeft ingesteld met zijn voorlopig rijbewijs. 

 

Kind 2 heeft inmiddels ook al een licht frictiemoment met een ongetemd paaltje achter de rug. 

 

 

A fraction too much friction...

 

 

De Mitsubishi Colt heeft er een litteken aan over gehouden,  maar de deuk in het ego was iets dieper. 

 

 

Ach, uiteindelijk bleek ook de gekwetste trots van Kind 2 een kort leven beschoren...

 

 

 

***** 

 

 

 

Maar hoe staat het inmiddels met de blessurelast van uw loopse, excuus, lopende dienaar? 

 

 

U, trouwe bezoeker van deze decadente geschriften van bedenkelijk allooi, weet dat ik aan de rechterhiel af te rekenen had met hielspoor.  En dat kosten nog moeite werden gespaard om oplossingen te zoeken.

 

 

Via de sportarts had ik me nieuwe steunzolen (Borginsole) laten aanmeten, die de nodige ondersteuning en correctie moesten bieden.  Dit, in combinatie met een licht opbouwend loopschema, zou soelaas brengen.   Indien de pijn zou aanhouden, werd een injectie met cortisone in de peesplaat overwogen. 

 

 

O, gruwel!

 

 

 

*****

 

 

Begin januari. 

 

Van licht opbouwen is geen sprake. 

 

 

De hiel doet pijn. 

 

 

Lopen is een hel. 

 

 

Telkens reageert de hiel met zeurende, knagende pijn. 

 

Het is om moedeloos van te worden. 

 

 

Al maanden gesukkel, geen zicht op beterschap, onzekerheid. 

 

Ik ben ongelukkig.

 

 

*****

 

 

 

Met hangende schouders opnieuw naar de sportarts.

 

Sam onderzoekt mijn hiel.

 

Het goede nieuws is dat de pees té goed is om te injecteren.  Ze is soepel.

 

 

Sam schrijft me een kuur ontstekingsremmers voor, maar liefst 1 maand lang. 

 

 

En een opbouwschema waarbij de processie van Echternach verbleekt:

 

 

3 loopsessies per week.  Elke sessie bestaat uit 5 blokken van 10 minuten.

 

 

Week 1 bestaat elke blok uit 1 minuut lopen en 9 minuten stappen (circa 7 km/uur).  Tussen elke blok enkele minuten wandelen.

 

 

Week 2: 2 minuten lopen, 8 minuten stappen.

 

 

Enzovoort.

 

De step-up theorie. 

 

Wanneer het goed gaat, mag je een stapje hoger zetten.

 

Wanneer je echter pijn voelt, dan moet je een step-down zetten.

 

 

En voor ik zijn praktijk werd uitgeflikkerd,  volgde er nog een strenge vingerwijzing:

 

 

Hou je aan dit schema

 

 

Ga niet de held uit hangen, loopwonder of niet, nu is het helemaal van onder nul beginnen.  Niet blasé doen over wat je in het verleden allemaal hebt gepresteerd, neen, dit is de enige manier om langzaam de belasting verantwoord op te bouwen. 

 

En het moet definitief gedaan zijn met knipperlichtsporten (de ene week wel, de volgende week niet wegens pijn, dan weer wel, dan weer niet). 

 

Je moet constant bezig zijn; actief herstel is de boodschap!

 

Volgens Sam moet dit lukken.

 

 

En, hij besloot met iets dat toch een weekje bleef nazinderen:

 

 

Als het niet  lukt met dit schema, dan moeten we ons neerleggen bij de feiten.  Je materiaal, schoeisel en orthopedische steunzolen zijn optimaal en de belastingsopbouw is perfect en stelselmatig gedoseerd. 

 

Lukt dit niet, dan lukt het wellicht ook niet met inspuitingen, of met andere ingrepen. 

 

 

Dan houdt het op en lijkt het me raadzaam om sportief andere horizonten te gaan verkennen.

 

 

Ik moet toegeven dat ik daar niet helemaal goed van was.

 

 

 

*****

 

 

 

De eerste week bloklopen. 

 

Na één minuut lopen, ik ben amper van mijn oprit weg, moet ik al wandelen.  Nu ja, wandelen is het niet.  Het is marcheren, doormarcheren.  Een redelijk belachelijk zicht.  En ik merk ook meteen dat ik vestimentair niet gerekend heb op dit soort cooling-down.  Want 1 minuutje lopen in winterse omstandigheden warmt niet op, 9 minuten doorstappen doet me zelfs nog verder afkoelen.

 

Ik begeef me naar de atletiekpiste van mijn thuisstad.  Ook wel omdat ik bekende loopcircuits wil vermijden; de verleiding om dan te blijven doorlopen is reëel.

 

 

*****

 

 

Wandelen en lopen op de piste. 

 

 

De piste waar het meer dan 20 jaar geleden begon. 

 

 

Symbolischer kan het bijna niet. 

 

 

Hier begon het, hier begint het opnieuw.

 

 

Of eindigt het hier?

 

 

 

*****

 

 

 

De eerste sessie verloopt zonder noemenswaardige problemen. 

 

Dat was namelijk mijn grootste schrik; dat ik zelfs die 1 minuut-sessie niet pijnloos zou verteren. 

 

 

Want hoe step je down van niets?

 

 

De tweede loop/wandelsessie van de week.  En tot mijn verbijstering komt iemand me vervoegen op de piste, die ook wat loopt en wandelt.  Blijkt een ander slachtoffer te zijn van sportarts Sam.  Ook hij loopt en wandelt.  Maar hij zit al wat verder in het schema (4 lopen / 6 wandelen).

 

 

Dat snijdt. 

 

Hij staat al verder dan ik.

 

Dat kan ik niet verdragen...

 

 

Dus de derde loopsessie van de week, doe ik al een step-up: 2 lopen / 8 wandelen.

 

 

JA, IK WEET HET... 

 

 

HET ZOU NIET MOGEN... 

 

 

KLETSEN OP DE BLOTE POEP, MINSTENS...

 

 

MAAR HET IS GEBEURD... 

 

 

DUS ZULLEN WE DIT MAAR STIL HOUDEN?!?

 

 

 

*****

 

 

 

Week 2: 2de sessie 2 lopen / 8 wandelen.  En tijdens de 2de blok begint mijn hiel serieus pijn te doen.

 

 

Te voet terug naar huis.

 

 

Met sores.

 

Met pijn.

 

 

Wat moet ik nu?

 

Step-down?

 

Sta me toe schamper te lachen.

 

Want als dit al niet lukt, tja, dan zie ik het somber in.

 

Van de weeromstuit besluit ik alles op non-actief te zetten.  Ik blijf inmiddels wel de ontstekingsremmers slikken.

 

En de maand januari schuift weg. 

 

En ik besef dat ik sinds half oktober niet meer fatsoenlijk heb kunnen lopen.  

 

De cross van Wortel komt en gaat.  Ik ga niet kijken.

 

 

Donderdag 9 februari informeert iemand per mail of ik nog leef, looptechnisch gesproken.

 

En 5 minuten later heb ik mijn loopschoenen aan.  Niks bloklopen meer, kust allemaal mijn edele delen, hort en de baan op.

 

Wat is het plan?

 

Er is geen plan.  Gewoon lopen, een half uurtje, en zien wat er gebeurt.

 

38 minuten later ben ik thuis.  Geen pijn gevoeld.

 

Twee dagen later.  Opnieuw, maar dan 40 minuten.  Ook dat loopt prima.

 

En opnieuw.

 

Ik besluit een step-up te doen. 

 

Naar 50 minuten.

 

Dat mislukt grandioos.  Neen, geen pijn, maar wegens een foute inschatting kom ik pas na een uurtje thuis aangeland.

 

Ja, op deze manier heb ik het stappenplan van sportarts Sam weer ingehaald en het nakijken gegeven.

 

Loopwonder strikes again!

 

 

Maar ik voel iets aan mijn linkerachilles...

 

 

*****

 

 

De Valentijnjogging komt en gaat.

 

Uw dienaar trekt weer op pad.  En na een uurtje is het officieel.  Rechts, de hielspoor, houdt het goed.  Maar links zeurt de achilles op het einde van mijn uurtje veredeld joggen.

 

Een paar dagen rust.

 

We starten opnieuw voor een uurtje.

 

Na 75 meter stop ik.  De pijn aan de linkerachilles voorspelt weinig goeds.  Ik kan er door lopen, maar dat is enkel het probleem verleggen en verergeren.

 

Een weekje rust.

 

Weer vertrokken.  Beetje pijn tijdens de eerste kilometer.  Maar nadien vlot.  En nauwelijks reactie.  Wel ijs leggen.

 

En nu, zaterdag 17 maart, heb ik 5 loopsessies op rij afgewerkt, telkens een uurtje.  Telkens opstartpijn, maar nadien vlekkeloos.

 

Maar diep van binnen weet ik dat de linkerachilles een tikkende tijdbom is. 

 

Dit weekend is het de Kloosterrun in Meer.

 

Waar ik vorig jaar redelijk goed gelopen heb (en de linkerachilles om zeep liep, zelfs in die mate dat Brussel in gevaar kwam).

 

Dat kan dit jaar ook, als ik dat wil.

 

Maar ik ga braaf aan de kant blijven.

 

Volgende zaterdag is het D-day voor de inschrijving van de 20 Km door Brussel.

 

Wat ook gebeure; ik schrijf me in.

 

Tegen beter weten in.

 

Want het ziet er écht niet goed uit.

 

Een najaar naar de kloten.

 

Een voorjaar dat niet wil starten.

 

Ik vrees dat de machine stuk is.

 

En ik vrees dat er niets aan te doen is.

 

Dat het nu echt definitief is.

 

De grootmeester van de comeback weet wanneer hij verslagen is.

 

Een derde keer op rij door het oog van de naald kruipen?

 

Ik hoop het, maar zo slecht heb ik er nog nooit voorgestaan.

 

 

Toch spookt er door het achterhoofd:

 

 

It ain't over till the fat lady sings...

 

 

*****

 

 

Maar ach, de gebeurtenissen van afgelopen week in acht genomen, wat stelt een zeurende achilles dan nog voor?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

09:51 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |