30-12-11

Wie zijn kind benzine voert...

 

Wie zijn kind benzine voert....

 

 

Vrienden, lopers, Romeinen, mag ik u vragen om vanaf heden CONSTANT in uw achteruitkijkspiegel of over uw schouder te blikken, want.......

 

 

........ Kind 2 heeft zijn voorlopig rijbewijs op zak.

 

 

 

Ik geef u enkele seconden de tijd om, naar keuze:

  • te gillen,
  • de haren uit uw schedel te trekken,
  • binnensmonds te vloeken,
  • buitensmonds te vloeken,
  • de Heer te aanroepen,
  • uw verzekeringsmakelaar te bellen voor een offerte voor een superomnium,
  • te verhuizen naar de Seychellen,
  • alle bovenstaande,
  • geen mening.

 

 

Kind 2 loopt de ganse dag met een blauwe sticker met witte  L  op de rug.

 

De Vlaamse wegen zijn bij deze vogelvrij verklaard.  

 

De vogels ook.

 

Oh, rampspoed!

 

 

*****

 

 

 

Was het niet gisteren nog dat Kind 2  gagagoegoe  lag te brabbelen in een sneeuwwitte wieg?

 

 

Was het niet gisteren nog dat Kind 2 over de vloer lag te kruipen (toegegeven, toen ook al ferm in de weg)?

 

 

Was het niet gisteren nog dat Kind 2 pampers vulde met érg revolterende inhoud? Met een verbazingwekkende variëteit aan bruine tinten, in consistentie bijwijlen een ode aan de koeienvlaai, en met een weerzinwekkend geurenpalet waarbij braakneigingen nooit ver weg waren?

 

 

 

Wel, gedaan met dat alles, vanaf heden is Kind 2 aan de slag met embrayage (koppeling), frein (rem) en gaspedaal.

 

 

 

Dju, waar is de tijd dat Kind 2 nog te paaien was met een fopspeen, royaal gesopt in jenever van Filliers? 

 

 

Of dat hij hoogstens een auto bestuurde op de paardenmolen?

 

 

 

Waar is de tijd dat Kind 2 met zijn rode fietsje over de straatstenen dokkerde? 

 

 

Ach, dat rode fietsje van Kind 2.  Weemoedig word ik, als ik er nog maar aan terug denk. 

 

Het rode fietsje was het enige fietsje waarop Kind 2 wou fietsen. 

 

 

 

Dat fietsje is trouwens de legende ingegaan.

 

Het fietsje was van een schrijnende eenvoud.  Het had een stuur, een zadel en één rem. 

 

Van verplichte reflectoren voor- en achteraan én in de banden, een bel, lichten, diverse remstructuren en spatborden was geen sprake. 

Er waren wél geluidseffecten aangebracht, in de vorm van wasknijpers en speelkaarten; u kent het principe.

 

Bij een politiecontrole van de fietsen op school werd er voor elke inbreuk tegen de wegcode in de controlekaart een gaatje geknipt. 

 

Wel, ze  hebben de flik die het rode fietsje van Kind 2 moest controleren met het schuim op de bek moeten afvoeren omdat hij een tenniselleboog én een hele zak confetti bij mekaar had geknipt in de kaart van Kind 2.

 

 

Neen, geen rood fietsje meer voor Kind 2.

 

 

Nu moet het zo nodig een Mitsubishi zijn. 

 

 

Op ware grootte. 

 

 

Werkelijk niets blijft me bespaard. 

 

 

*****

 

 

We hebben de opleiding van Kind 2 tot chauffeur maar wijselijk overgelaten aan daarvoor gediplomeerde mensen. 

 

Mensen die een en ander gewend zijn; mensen die gehard zijn door het leren autorijden van generaties puisterige, rebelse pubers, mensen wiens rusthartslag niet kan verknoeid worden door dat betweterige kantje van Kind 2. 

 

Mensen ook met een set extra pedalen aan de voeten...

 

  

 

*****

 

 

 

Ik ken mezelf namelijk.  

 

 

Stel dat ik naast Kind 2 zit in een auto om hem de beginselen van het autorijden bij te brengen, dan vrees ik dat

mijn geduld na een minuut of vijf   helemaaaal  op is, waarna ik Kind 2 begin af te ranselen met het kaftje met boorddocumenten. 

 

Dat mept namelijk goed.  

 

En met zo'n kaftje in dik plastic valt een lekker nagalmende pets  uit te delen.

 

Vooral met mijn Clijsteriaanse backhand.

 

Al rijdend, vanzelfsprekend, want waar dient een omniumverzekering anders voor?

 

 

*****

 

 

Nu moest een zinnig mens al over stalen zenuwen beschikken om met Kind 2 in één en dezelfde auto te zitten.  

 

 

Kind 2 kent namelijk de betekenis van àlle verkeersborden, zelfs van de meest belachelijke, en wil daar iets té gretig mee uitpakken. 

 

Ik, van mijn kant, heb van méér dan de helft van de verkeersborden geen flauw idee waar die voor staan, en geloof me vrij,  met de jaren wordt het écht niet beter...

 

 

Zo heb ik bijvoorbeeld geen flauw idee wat dit bord wil zeggen:

 

imagesCA0D5SHU.jpg

 

 

Een rode bol met een witte streep? 

 

Tja.

 

 

Telkens ik een straat indraai met zo'n bord, knipperen de tegenliggers met hun lichten en steken ze middelvingers op. 

 

 

Onbegrijpelijk én onbeleefd!

 

 

Rode bol met witte streep.  Nu ik het nog eens bekijk...

 

Ik ken zelfs mensen die zo'n model brievenbus hebben...

 

 

 

 

Of deze:

full_uitweg64_08_verkeersbord17.jpg

 

 

In het wild meestal te vinden in de buurt van kruispunten, maar als ik er zo eentje zie, krijg ik een onbedwingbare aandrang om oxo te spelen, gék is dat toch.

 

 

En u, als belastingsbetaler in dit regenachtige tranendal zonder sluitende begroting, weet maar al te goed dat de regelneverij hier tot kunstvorm werd verheven; zelfs in het verkeer wil men alles, maar dan ook werkelijk àlles regelen...

 

 

imagesCADP87O1.jpg

 

 

Ja, verzint u ze desnoods zelf...

 

 

Doet me trouwens denken aan een anekdote die ik laatst in de krant las. 

 

 

De kat van een bejaard vrouwtje was in een hoge boom geklommen.  Ze durfde helaas niet meer uit de boom (de kat dus, voor alle duidelijkheid).

 

Ten einde raad werd de lokale brandweer opgebeld, die met de nodige ladders en vangnet het arme diertje wist te bevrijden (de kat dus, voor alle duidelijkheid).

 

De helden kregen uiteraard een pilsje voor het geleverde werk. 

 

En twee ook.

 

Iedereen blij !

 

 

De brandweerwagen rijdt achterwaarts de oprit af en...

 

 

....KRAK....

 

 

....over de kat.

 

 

Zo plat als een vijg.

 

 

 

Wàt zegt u?

 

 

Ja, ik weet het. 

 

 

Als je over een kat rijdt, krijg je meestal niet het geluid KRAK, maar meer iets vochtig, heum, slijmeriger, heum, met meer darmspijs, qua geluid meer neigend naar  SCHPLASH, maar dan toch ook met wat gekraak van de beenderen, SKROETSJ...

 

 

Enfin, u begrijpt waar ik naar toe wil.

 

 

*****

 

 

Ja, met Kind 2 in een auto zitten is een wankele oefening in geduld.

 

 

Doodsangsten heb ik al uitgestaan als passagier van Kind 2.  Hoeveel keer de film van mijn leven al aan mij voorbij is getrokken, dat is niet te becijferen.

 

En ik betrap me erop dat ik, zodra ik instap bij Kind 2 als chauffeur, vlekkeloos het karakter overneem van Hyacinth Bucket (neen, het dient uitgesproken te worden als Bouquet), en vanop de passagierszetel krampachtig Kind 2 zit te wijzen op loslopend vee, fietsers die wijdbeens pedaleren, waanzinnige wielertoeristen, rolaterende bejaarden...

 

 

Mind the pedestrians, Child 2.

 

 

*****

 

 

En nu dat Kind 2 de wegcode onder de knie heeft, is het geen pretje meer om zélf achter het stuur te zitten, met Kind 2 naast u als waakhond.

 

 

Kind 2 denkt dan een zinvolle bijdrage te leveren, door opmerkingen te geven als:

 

 

"Seg pa, ge moet hier wel voorrang van rechts geven, hé!"

 

 

 

Terwijl voorrang van rechts, als u het mij vraagt, toch zo'n overroepen concept is, betuttelend, belerend, typisch voor een klassenmaatschappij, bourgeois ook, een erg achterhaald denkbeeld, retro, vintage, kitsch en zo... 

 

 

En rechts, heeft toch altijd dat bruin nasmaakje, niet?

 

 

*****

 

 

Of:

 

"Pa, ge moogt hier maar 50 rijden." 

 

 

Ja, ik   mag  dat. 

 

 

Maar   moet  ik dat?!? 

 

 

 

Hebben we daar al eens ernstig over nagedacht? 

 

 

 

En trouwens,  STOP MET ZAGEN! 

 

 

 

Ja, ik probeer al mijn uitlatingen toch dat educatief randje mee te geven, dat blijft een belangrijk aandachtspunt.

  

 

Als ik het zo eens samenvat: geen geduld, alles beter weten, er niets van kennen, geen kritiek kunnen verdragen, heeft op alles kritiek, jep, in een ruime notendop: dat ben ik.

 

 

Waarlijk een uitstekend rolmodel, zoals mijn vrouw heel fijntjes opmerkte, waarna ze besloot met de erg toepasselijke woorden:

 

 

Wie zijn kind benzine voert,

mag niet roken als het boert.

 

 

Maar goed, doe u uzelf en uw wagen een plezier, en mijd de volgende twee decennia de Kempen. 

 

Kind 2 is namelijk mobiel! 

 

 

 

_________________________________

 

Mijn eerste looptest met de nieuwe steunzolen van Borginsole werd afgeklokt op 30 minuten en 10 seconden. Pijnloos, ook de dag nadien was er nauwelijks pijn aan de hiel.  Het woord nauwelijks is cruciaal in vorige zin.

 

Gematigd enthousiasme dus, maar wat me zorgen baart is dat de eerste stappen 's ochtends nog altijd stroef zijn, wat wijst op het feit dat de pees nog niet hersteld is.

 

 

 

 

Vrienden, lopers, lezers,

 

ik wens u en de uwen

 

het allerbeste voor 2012.

 

 

Geluk, voorspoed, gezondheid,

 

rust en tevredenheid,

 

maar vooral een stuitend gebrek aan hielspoor

 

en andere loopblessures.

 

 

Wat kan ik u nog meer wensen?

 

 

Ach ja,

 

 

een dik persoonlijk record

 

op de 20 Km door Brussel 2012!

 

 

 

 

17:55 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-12-11

Hielspoor

 

Hielspoor

 

 

 

Mijn hiel spoort nog steeds niet.

 

 

En ik dus al helemaal niet. 

 

 

Lopen is een verre, vervagende herinnering. 

 

 

 

En de kilo's vliegen er inmiddels aan. 

 

Jeansbroeken spannen aan de kont. 

 

 

Ik begin verdorie een kont als een Brabants trekpaard te krijgen. 

 

 

Dagelijks sta ik voor de spiegel in de gang mijn uitdijende dijen en achterste te bepotelen en te bejammeren. 

 

 

Ik steek het deels ook wel op de overdaad aan vrouwelijke hormonen in ons drinkwater (de anticoncepterende dames pissen resten oestrogeen uit, die worden er niet uitgefilterd en komen in ons drinkwater terecht - iedereen aan de pil!).

 

 

 

Nu, volgens mijn vrouw zaag ik ook tegen honderd per uur, dus dat van die vrouwelijke hormonen in het drinkwater zou wel eens kunnen kloppen. 

 

 

En was het niet mijn vriend Tom die raar opkeek toen hij laatst aankondigde dat hij ging pissen, waarop ik spontaan zei:

 

 

"Ik ga mee!"

 

 

 

Yep, vrouwelijke hormonen in het drinkwater...

 

 

Het schijnt dat er ook al Prozac in het drinkwater te vinden is, helaas niet voldoende qua dosis om mij mijn gigantische reet te doen relativeren...

 

 

Tussen haakjes, moest er iemand inmiddels weten waar mijn GSM is, dan hoor ik dat graag.

 

Hij staat af.  Dus bellen heeft geen zin.

 

Ik heb mijn ganse handtas al leeg geploegd, niet te vinden...

 

 

 

Neen, een kont dat ik heb gekregen! 

 

Echt een rijstpapgat.

  

 

***** 

 

 

 

Inmiddels ben ik mijn steunzolen aan het inlopen, inwandelen, instaan. 

 

De eerste dag was het een makkie, maar dat was een zaterdag, een dag van wat rondkarren met de wagen, slurpen van koffietjes en onderuitgezakt TV-kijken. 

 

 

De tweede dag, een zondag, de vadsige dag van de week, heb ik de filosofie van Kind 2 toegepast:

 

 

Waarom staan als je kan zitten?

 

Waarom zitten als je kan liggen?

 

 

Het vraagt wel wat organisatorisch talent om alles van voedsel en drank om je heen te schikken en de diverse afstandsbedieningen van de domotica ordentelijk binnen de actieradius van één gestrekte arm te stockeren.

 

En voor noodgevallen heb ik nog altijd Kind 1 en Kind 2. 

 

Ik kan ze wat rondcommanderen, zodat er toch enige revenue is van dat zakgeld:

 

 

Koffie nu!

 

 

Dus zondag was ook al niet echt een zware steunzolendag, maar vanaf maandag begon de vuurproef der Borginsole-steunzolen.  's Avonds had ik twee beurs gebeukte voeten.  De steunzolen zullen toch enige aanpassingstijd vergen, is nu de vrees... 

 

 

En goesting om schoenen te kopen, dju toch... 

 

Echt waar, vrouwelijke hormonen in het drinkwater...

 

 

***** 

 

 

Kerstmis staat te trappelen voor de deur. 

 

 

Djingle bells overal, kerstmuzak om zot van te worden! 

 

 

Als er nu nog iemand het waagt om met een kerstmuts of zo'n onnozel rendierhoedje in mijn gezichtsveld op te doemen, ik zweer het u, die stamp ik onder het achterwerk, neem dat maar aan van iemand wiens achterwerk uiterst stampenswaardig is geworden...

 

 

En mijn GSM is ook nog steeds zoek.

 

 

De laatste keer dat ik mijn GSM kwijt was, heb ik hem gevonden door er op te gaan zitten, kun je nagaan....

 

 

 

*****

 

 

 

Wedden dat ze met Kerstmis die ouwe draak The Sound of Music weer maar eens gaan uitzenden? 

 

 

 

The hills are aliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiive!

 

 

 

 

 Met Julie Andrews.

 

 

En het is toch onbegrijpelijk dat die nazi's de familie Von Trapp niet te pakken hebben gekregen, ze hebben inmiddels toch al een kans of 50 gekregen van onze nationale TV-zenders.

 

 

 

Wist u trouwens dat er geen 7, maar 10 kinderen Von Trapp waren? 

 

En dat Maria al in 1927 getrouwd was met Von Trapp? 

 

En dat Maria niet een brave kwezel was, maar een deurentoesmijtende kressende licht ontvlambare kenau?

 

En dat ze niet over de bergen naar Zwitserland zijn gevlucht voor de nazi's, maar gewoon de trein naar Italië hebben genomen?

 

 

En dan maken ze daar een musical van, gebaseerd op niks anders dan leugens. 

 

Zo kunnen we van Di Rupo 1 ook wel een musical maken, dacht ik zo...

 

 

*****

 

 

Waar is die klote GSM?????

 

Ooit was ik mijn GSM aan het zoeken, werkelijk nergens was ie te vinden, tot ik me plots realiseerde dat ik nota bene met mijn GSM aan het béllen was, terwijl ik hem zocht.  

 

 

Veel gekker moet het niet meer worden....

 

 

Vanochtend kon ik plots niet meer achteruit in parkeren, wat is dat toch met dat drinkwater????

 

 

 

 *****

 

 

En de hiel, hij bleef zeuren. 

 

 

Een knagende pijn.

 

 

Alleen weet ik niet of die pijn van de hielspoor is, of van de steunzolen. 

 

 

 

En mijn onderrug doet ook al pijn.

 

Alleen weet ik niet of die pijn van mijn steunzolen is, of van het feit dat ik mijn maandstonden moet (jakkes, dat drinkwater....).

 

 

Ben ook een stukje sentimenteler geworden.

 

Gisteren nog in tranen uitgebarsten bij dit wondermooie liedje van Don Mercedes: Rocky.

 

Ik weet nog toen ik 18 was, kwam zij hier steeds voorbij.
smalle schouders, donker haar, haar ogen stonden blij.
Maar voor we echte vrienden waren, ja dat duurde toch nog lang,
we hebben nachten lang gepraat tot de morgen kwam.

Ze zei toen:


Rocky ik was toch nog nooit zo verliefd, ik weet niet wat er gebeurd.

Want er komt toch wel meer bij kijken dan wat kussen en een fleurt.


Ik zei toen: Kop op meisje vertrouw op mij, onze liefde is echt.


Want als je mij een beetje helpt, komt alles wel terecht.

 

 

Ik weet niet wat een fleurt is, volgens het internet een exclusief merk lingerie (drinkwater!!!), dus wat op het eerste gezicht een rijmverbasterde flirt was, staat hier niet eens zo gek in de tekst.

 

 

*****

 

 

Afijn, ik ga me dit weekend aan een looptestje wagen. 

 

 

Ja, ik weet het, het is Kerstmis. 

 

 

En dan?

 

 

Lopen is wel nét iéts belangrijker dan de geboorte van een of andere schimmige Heiland in een of andere stal, waar de stomende neusgaten van os en ezel de enige bron van centrale verwarming zijn, en een paar wijzen brol aanslepen waar geen mens iets mee kan doen (we tekenen voorbehoud aan wat betreft het goud).

 

Trouwens, we zullen toch iéts moeten ondernemen, willen we mijn reet met de omvang van een middelgrote planeet een beetje binnen aanvaardbare proporties brengen,  zeker in tijden van garnalencocktail,  varkensgebraad met champignonroomsaus, kroketten en erwtjes en peekes en de ijstaart, dat alles rijkelijk overgoten met alcoholica allerhande...

 

 

Neen, ik ga een eerste test doen.  Lopen met de nieuwe steunzolen van Borginsole.

 

 

En als het niet fatsoenlijk werkt, dan gaan er koppen rollen....

 

 

 

*****

 

 

 

En tenslotte, in het kader van de vergeving van alle zonden voor alle mensen van min of meer goede wil, heb ik een bekentenis af te leggen: ik ga een koersfiets kopen.

 

Ik ben gezwicht. 

 

Om blessures te mijden, ga ik me verlagen tot het berijden van een fiets, als bijkomende training. 

 

 

Smadelijke nederlaag!

 

 

Maar er zijn wel een aantal strikte voorwaarden die ik stel, vooraleer ik een ijzeren ros wil bestijgen:

  1. het moet minstens 25 graden zijn,
  2. de wind moet in de rug zitten,
  3. het wegdek altijd lichtjes bergaf,
  4. de fiets moet uitgerust zijn met een snelheidsmetertje dat, net zoals het baasje, iet of wat overdrijft (zullen we 12 % nemen in positieve zin)
  5. en een volgauto met reservemateriaal, want ik haat lekke banden.
     

 

 

Dat laatste punt schrap ik.

 

 

Mijn vrouw kennende zal ze als de weerlicht de auto inspringen om achter me aan te rijden.

 

Ik zie het zo al voor me.

 

De ganse tijd het raampje open en brullen:

 

 

 

RODANIA !!!!!!

 

 

 

Neen bedankt.

 

 

En waar is die GSM nu????

17:17 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-12-11

Borginsole

 

 

Borginsole.

 

 

 

Donderdag 15 december; 6u 27. 

 

 

Afgrijselijk vroeg.   De ochtendstond heeft regen in de mond.

 

 

De auto zoemt.  Ligt gretig aan mijn voeten, klaar om het baasje te dienen.

 

 

Radio 1 is druk doende de actualiteit uit te spitten. 

 

Overzicht krantencommentaren. 

 

Kommer en kwel.

 

Canaille.

 

 

 

Het regent, het waait.

 

Guur weer.

 

Parapluweer.

 

Mensen haasten zich, diep verscholen in een regenjas, naar de veilige beschutting van hun woning of hun wagen. 

 

 

 

*****

 

 

 

Ik ben op weg naar Rotselaar, Borginsole. 

 

Ik heb een doel, een missie.

 

Borginsole

 

 

Doel: nieuwe steunzolen. 

 

Doel:  Deus ex machina.

 

Doel: nog één keer proberen de kromme situatie recht te plooien.

 

 

*****

 

 

Om fileleed te vermijden, beslis ik de autowegen te mijden en enkel secundaire wegen te volgen. 

 

Traag is mooi. 

 

Het wordt een bedevaart.

 

 

 

Mijn auto doet het regenwater opspatten. 

 

De ruitenwissers zoeven. 

 

Straatlantaarns in strakke cadans.

 

 

 

Lintbebouwing houdt de grauwe dorpjes in een wurggreep. 

 

De kempen is schoon in alle kleinburgerlijke lelijkheid.

 

 

 

*****

 

 

 

Rijkevorsel.

 

Achtmaal de stratenloop, sinds 2004...

 

Malle!

 

Parel der Kempen, 10 mijl.  Of de braderijloop.

 

Lille!

 

10 mijl op de Poeyelheide.

 

Olen!

 

Boerkesjogging 10 mijl.  Hoe ik op het einde van mijn 3de van 4 rondes werd gedubbeld door de latere winnaar, terwijl ik op dat moment zelf mensen aan het dubbelen was.  Bleek dat de atleet die me dubbelde het weekend daarop als zwarte parel meeliep op de Memorial Van Damme...

 

Of de halve marathon in St-Jozef Olen.  2008, mijn besttijd op de halve: 1 uur 25 minuten en 56 seconden...

 

 

Zo mijmer ik wat voor me uit, over het vervagende verleden, het vervagen van lijf en leden,  het lijden en het leven, de dagen van hoogconjunctuur, de dagen van hooggespannen verwachtingen, de dagen van hoogspanning, de hoogdagen van inspanningen, de dagen van nederlagen, de dagen van nederigheid, het dagen van het besef, het besef van beperkingen...

 

 

Godverdomse dagen op een godverdomse bol.

 

 

Overal wegwijzers naar onbestemde bestemmingen, naar plaatsen waar ik ooit ben geweest, nooit ben geweest of nooit zal zijn, nooit wil zijn.

 

 

Wegwijzers, verkeerslichten en verkeersborden verknoeien het landschap.

 

 

Scholieren op fietsen zonder licht slingeren door het verkeer.

 

 

Meisjes in zedige plooirok kakelen.

 

 

Rokende tieners,  dubbel geplooid onder boekentassen, bijeengeklit als een roedel natte honden.

 

 

Helrode lichten aan een spoorwegovergang trekken bloedrode tranen in de regendruppels op mijn voorruit. 

 

Maanwit licht.

 

Verder gaat het.

 

 

Nieuws en verkeersinformatie.

 

 

*****

 

 

Rotselaar.

 

Borginsole.

 

Afspraak met een podoloog om het mechanisch apparaat van uw dienaar ten gronde door te lichten. 

 

Voetstand, afwikkeling, de flexibiliteit der gewrichten, alles wordt in kaart gebracht.  Alles wordt minutieus opgemeten. 

 

De historiek van een lopend leven vol ongemakken wordt overlopen.   Ze vraagt me welke blessures ik allemaal al heb opgelopen.

 

 

Omdat ik niet tot augustus 2012 in Rotselaar wil blijven, vertel ik haar enkel de belangrijkste blessures, ook wel om te vermijden dat ze (het is een juffrouw) niet huilend wegloopt, op zoek naar een stuk touw om zich aan te verhangen...

 

 

 

Ze drukt op mijn pijnlijke hiel, drukt hard, maar dat voel ik niet eens.

 

Ze besluit met haar vuist op mijn pijnlijke rechterhiel te slaan, ook dat is nauwelijks pijnlijk.

 

Daaruit concludeert ze dat de hielspoor niet impactgebonden is, maar toe te schrijven is aan een peesaandoening.  De pees staat onder stress omwille van een foute manier van belasten.  Overpronatie, gecombineerd met een minder gunstige landingshoek.

 

Rudimentair samengevat: een foute landingshoek, foute afwikkeling en een foute afzet. 

 

 

Alles fout. 

 

 

In mijn hoofd flitsen beelden voorbij van een hele stoet schuimbekkende leerkrachten die ook al wisten dat bij ondergetekende zowat alles fout liep...

 

Al dat fout gedoe moet gecorrigeerd worden door de achilles en de pees in de voetboog, waardoor er overbelasting en problemen ontstaan.  Tendinose, ontsteking van de fascie, roept u maar!

 

 

Voetafdrukken worden gemaakt in een stootkussen dat een 3D-computermodel maakt van de voet in belasting.

 

 

Loopband: op blote voeten wandelen, daarna lopen.  Camera's filmen achteraan, vooraan en zijaanzicht.  Op hielen, achilles en kuiten zijn streepjes aangebracht.

 

 

De camerabeelden worden vertraagd afgespeeld om vast te stellen hoe de landing, afwikkeling en afzet verlopen en welke afwijkingen (uitgedrukt in graden) er zijn ten opzichte van het ideaal model.

 

 

Uiteraard weet ik dat de ene helft van de vrouwelijke wereldbevolking (de andere helft slaapt) nu zal roepen:

 

 

Mark, jij bent het vleesgeworden ideaal model.

 

 

 

Rustig, dames, rustig!

 

 

Ik herhaal: rustig, dames, rustig.

 

 

Schreeuw het vooral niet van de daken!

 

 

Uiteraard, ik denk dat jullie gelijk hebben, maar het gaat hier over het ideaalmodel der afwikkeling van de loopschoen.  En daar is zeker ruimte voor verbetering.  Volgens juffrouw podoloog is er werk aan de winkel.  Steunzolen, ja, maar ook oefeningen (daar gaan we weer)...

 

Op de computerbeelden worden de streepjes op kuiten, achilles en hiel met een lijn verbonden; zo kan men de afwijking ten opzichte van de ideale lijn vaststellen in graden, en weet men welke correctie de steunzolen moeten geven.

 

Hyperprofessioneel allemaal.

 

 

De podoloog geeft me nog de nodige info over hoe de steunzolen behandeld en ingelopen moeten worden.  En dat de steunzolen twee dagen later al beschikbaar zullen zijn.

 

Betalen en terug naar huis. 

 

 

Wanneer ik een laatste keer om me heen kijk, zie ik dat de muren volhangen met gesigneerde truitjes van Rode Duivels, foto's van bekende voetballers, volleyballers, motorcrossers, grote namen uit de Belgische atletiek.

 

 

Wat doe ik hier eigenlijk?

 

 

Ik ben een gewone sterveling, verdwaald in de wereld van de topsport.

 

 

 

*****

 

 

Zaterdag zolen ophalen.

 

 

Woensdag kiné: loswerken enkels en behandeling hiel.

 

 

Ergens volgende week: consult sportarts.

 

 

 

Ik meen het.

 

 

Dit is de laatste keer dat ik probeer om de bakens te verzetten.

 

 

Nog één keer.

 

 

Eén enkele keer.

 

 

Eén keer.

 

 

Eén.

 

 

Eén doel.

 

 

Eén dag.

 

 

27/05/2012

      

18:07 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-12-11

Schadenfreude

Schadenfreude

 

 

Schoon woord, niet? 

 

Schadenfreude. 

 

Leedvermaak.

 

Of Sehnsucht. 

 

Fingerspitzengefühl. 

 

Uberhaupt. 

 

Einzelgänger.

 

Niet alle Duitse woorden klinken als een gesnauwd bevel.

 

 

*****

 

 

Het regent. 

 

Het regent altijd. 

 

De hemel huilt bittere tranen.   

 

Het is een muisgrijze woensdag in december.

 

Het wil maar niet opklaren.

 

 

En het regent ook in mijn hoofd.

 

Ik heb er een zwaar hoofd in.

 

Het loopt niet goed.

 

Ik loop niet.

 

Ik loop de muren op.

 

 

*****

 

 

En de rechterhiel is, 10 dagen ontstekingsremmers ten spijt, nauwelijks beter. 

 

 

Pijn 's morgens bij het opstaan.

 

 

En een dag op de voeten staan resulteert ook alweer in een doffe pijn.

 

 

De sportdokter stelde voor om, indien de ontstekingsremmers niet het verhoopte resultaat op zouden leveren, de peesplaat te injecteren met ontstekingsremmers.  Maar daar sta ik nogal huiverachtig tegenover; daar wil ik nog even mee wachten.

 

 

Van actief herstel, u weet wel, blijven lopen onder de pijngrens, is ook al geen sprake meer. 

 

 

Ik ben zegge en schrijve twee keer gaan lopen. 

 

 

De eerste keer was er pijn na twintig minuten. 

 

Wandelen naar huis.

 

 

De tweede keer was er pijn na tien minuten.

 

Wandelen naar huis, terwijl de razernij door mijn maag gulpt.

 

 

Een derde keer zal er niet komen, vermits de pijngrens zich momenteel situeert ongeveer aan onze voordeur, dus vertrekken voor een korte looptocht heeft al helemaal geen zin meer. 

 

 En ik nog minder.

 

 

 

Verstevigende oefeningen voor kuiten, achilles en voetpees? 

 

Saaie oefeningen op de trap.  Met op de rug een rugzak met exta ballast; 6 flessen cola light (6kg), 1 fles Spa (1 kg) en een fles plat water (2kg).

 

Met dat dwaze rugzakballet ben ik ook al noodgedwongen gestopt.  De hiel reageerde te heftig.  Het aanhechtingspunt van de pees op het hielbeen wil niet weten van de oefeningen.

 

 

Pijn dus.

 

Het enige wat ik nog kan doen, zijn mijn rompstabiliteitsoefeningen (26 letters!).  En dus kweek ik me een spierkorset aan buikspieren om u tegen te zeggen.

 

U !

 

Morgen naar Borginsole te Rotselaar om er nieuwe steunzolen te laten aanmeten.  Ik probeer me voor te houden dat dit de oplossing zal zijn, maar er zit een duiveltje in mijn hoofd dat erg sceptisch is ....

 

 

*****

 

 

Tja, het is niet anders. 

 

 

Niet lopen maakt me ongelukkig, en de onzekerheid over de toekomst is ook al niet humeurbevordelijk.

 

 

Zal ik de pil nog wat bitterder maken?

 

 

2012 zou het jaar worden waar uw dienaar zijn debuut zou maken op de marathon. 

 

 

Lijkt me nu belachelijk ver weg.

 

 

En omdat ik besef dat ik, gezien de blessuregevoeligheid van dit kasplantje, geen 100 marathons zal lopen, was het voornemen gemaakt om een marathon uit te pikken die wat aanzien heeft.

 

 

Niet de marathon van Bommerskonten, dat was me wat te min, neen, minstens de marathon van Berlijn! 

 

 

Nu zal u vragen, waarom dan precies Berlijn?

 

 

Wel, Berlijn is mooi qua kader (heb het parcours toch al eens stiekem bestudeerd) en de Duitse gründlichkeit indachtig, mogen we aannemen dat die marathon tot in de puntjes georganiseerd is.

 

 

En, natuurlijk, niet te vergeten, het feit dat het parcours van de marathon van Berlijn biljartvlak is. 

 

 

Dat hebben we dan weer te danken aan de Amerikaanse en Britse luchtmacht, die er eind 1945 een punt van hebben gemaakt om Berlijn plat af te vlakken. 

 

 

En daardoor worden er jaarlijks snelle tijden gelopen. 

 

 

Je ziet het, alweer een geval van elk nadeel hep zijn voordeel....

 

 

Maar daar komt dus allemaal geen hol van.

 

 

*****

 

 

Een mens beseft niet wat hij heeft, tot ie het verliest. 

 

Heeft Joni Mitchell ook al mogen vaststellen....

 

 

Don't it always seem to go
That you don't know what you've got
‘Til it's gone

 

 

Vroeger liep ik rond als een jonge hond, op zoek naar triomfen. 

 

Zonder nadenken.

 

Voorzichtigheid kenden we niet, dwars door de porseleinkast desnoods.

 

Nooit beseffend dat blessures wel eens roet in het eten zouden kunnen gooien. 

 

 

Een eerste blessure werd hoogstens met wat flegma en schouderophalen onthaald. 

 

 

Nu zit onnadenkend lopen er nooit meer in; altijd spookt het doembeeld van een blessure door het achterhoofd. 

 

 

En ooit komt die ene finale blessure er. 

 

 

De blessure die me dwingt te stoppen met lopen.

 

 

Ik vraag me af of het de deze is...

 

 

Ik vrees het...

  

18:01 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-12-11

De natte preute

De natte preute

 

 

Ik hoop dat ik u niet té erg heb gebruskeerd met de eerder suggestieve titel boven dit werkstuk.  Dat was niet de bedoeling.

 

 

Skynet levert behoorlijk wat statisteken aan van mijn blog.  

 

 

De meeste dingen zijn van een heerlijke zinloosheid, waar ik me helemaal in kan verliezen (geef me een uur arbeidstijd en ik wring die met plezier de nek om met gamen of andere ongein op het net).

 

De statistiekjes van mijn blog!

 

Zo kan ik vanuit mijn luie stoel een beetje de big brother uithangen en volgende zaken uitpluizen:

  • via welke kanalen u mij bereikt (facebook, links op andere blogs, google,...),
  • welke verhalen uw onverdeelde aandacht trekken,
  • hoe laat u de blog bezoekt (ja, kijk eens,  u moet straks niet komen janken dat u langer zult moeten werken om op pensioen te kunnen gaan - het ligt verdorie aan uzelf; altijd maar liggen surfen tijdens de werkuren),
  • welke browser u gebruikt,
  • via welke sleutelwoorden uw zoekmachine deze blog bereikt.

 

Wel, bij het nakijken van de tabel van de meest gebruikte sleutelwoorden die surfers intikken om op deze blog te belanden, kon ik eerst nog tevreden knorrend blikken op woorden zoals:

 

  • slavenkoor,
  • marathon kasterlee 2010,
  • normaalverdeling intelligentie,
  • sportkwetsuren contractuur,
  • 20 km door Brussel,
  • Descente de la Lesse.

 

Geef toe, gelijk welke staande receptie (cava en warme hapjes) wordt een doorslaand succes als je die onderwerpen in de groep gooit.  Persoonlijk ben ik makkelijk een paar uurtjes zoet als ik een boom mag doorzagen over contracturen. 

 

 Doe maar een bos, het Terkamerenbos, bijvoorbeeld.

 

Hagar de Verschrikkelijke, zeemanstatoeages en John Massis zijn rare eenden in de bijt, maar ook met die zoekopdrachten kan ik leven.  Ik moet me tenslotte niet verantwoordelijk voelen voor wat u allemaal denkt te moeten zoeken op het internet.

 

 

*****

 

 

Maar, beste lezer, aanschouw nu even onderstaande tabel, waar de sleutelwoorden van de zoekopdrachten in volgorde van populariteit worden opgelijst (de meest gebruikte bovenaan).

 

Toegegeven, ik heb de volgorde gewijzigd, want de in geel gemarkeerde zoekterm stond in feite op plaats 2.

 

 

 OP PLAATS 2!

 

 

 

20 Km door Brussel

 

De vliegende Belg

 

Seraing Frank

 

Normaalverdeling intelligentie

 

Mount Everest

 

Tervurenlaan K2

 

Descente de la Lesse

 

Nabucco slavenkoor

 

Hagar de Verschrikkelijke

 

John Massis

 

Sportkwetsuren contractuur

 

Sportkwetsuren achillespees

 

Marathon Kasterlee 2010

 

Partituur Brabançonne

 

Rechtvaardige Rechters

 

Natte preute

 

Buurman

 

 

 

Plaats 2, vlak achter de zoekterm: 20 km door Brussel!

 

 

Goed, ok, mijn hartslag is terug gezakt tot op het niveau van een trage duurloop.

 

 

 

 

Natte preute!

 

 

 

Dat is toch van de pot gerukt, ja zelfs de schaam van België

 

 

 

Waar zit u toch met uw gedachten? 

 

 

 

 

Neen, ik wil het zelfs niet weten!

 

 

 

 

Heb ik u zo opgevoed?

 

 

 

 

Zwijg, Kind 2.

 

 

 

 

Natte preute.

 

 

Maar enfin!

 

 

En ja, ik weet het wel, niets menselijks is mij vreemd, ik heb ook de nodige jeugdzonden op de kerfstok, zeg maar gerust kerfpaal (of is dat weer iets te suggestief voor uw zieke geest?), maar dit slaat toch werkelijk écht alles!

 

Jaren zit ik hier te zwoegen en zweten aan volzinnen over zin en onzin van het leven in het algemeen, het lopen in het bijzonder en meer specifiek de 20 Km door Brussel, één langgerekte ode aan de woordkunsten zeg maar, met een lach en een traan, recht uit het leven gegrepen, nooit heeft u mij kunnen betrappen op een onvertogen woord, nooit heb ik me laten verleiden tot vunzigheid, alles werd zorgvuldig gelardeerd met een weloverwogen gallicisme hier en een schaamteloos bespelen van de gevoelige snaar daar, pleonasme en tautologie nog aan toe en wat verwaardigt u zich?

 

 

 

 

Natte preute intikken????

 

 

 

 

Wenst u mij naar de verdoemenis?

 

 

 

Want u weet toch dat google alles van ons weet. 

 

 

Google is god.

 

 

 

Google ziet ons, hier vloekt men niet.

 

 

Zo weet Google nu dank zij Street View dat wij maar liefst 3 PMD-zakken buiten zetten, wat toch wijst op een levensstijl die ik niet aan de fiscus wil uitleggen. 

 

 

En ik had nog zo gezegd dat de Maserati in de garage moet staan, maar neen, prominent op de oprit. 

 

 

En nu word ik de rest van mijn internetbestaan geassocieerd met een natte preute. 

 

 

Mag ik u hiervoor, vanuit de grond van mijn hart, hartelijk danken?

 

 

 

*****

 

 

Goed, dan maar van de nood een deugd gemaakt.

 

 

U vindt uw weg naar mij via de natte preute (dat beeld blijft toch lang naspoken, moet ik toegeven), wel dan maak ik er de titel van. 

 

 

Hele horden die op zoek zijn naar, heum u weet wel, komen op een loopblog terecht. 

 

 

Terecht!

 

 

*****

 

 

 

Ach ja, da's waar ook.

 

Vandaag naar sportdokter Sam V. geweest met mijn pijnlijke rechterhiel.

 

 

En ik heb het zeel aan. 

 

Om nog een paar honderd hits op de blog extra te scoren: blote kloten!

 

 

Fasciitis plantaris.  Hielspoor. 

 

Dikke tetten (800 hits).

 

 

Ontstekingsremmers tien dagen. 

 

Zweedse maagden in Tirol (2 hits, opa's waarschijnlijk).

 

 

Eventueel dan een inspuiting. 

 

Cunnilingus (0 hits). 

Beffen (2000 hits).

 

 

Nieuwe steunzolen voor betere ondersteuning pezen bij landing (achilles en voetboog) en afwikkeling.  15 december bij Borginsole.

 

Zit even zonder inspiratie qua vetzakkerij...

 

 

Verstevigende oefeningen voor de achillespezen.

 

 

 

*****

 

 

 

En het rare is dat ik inmiddels wel mag blijven lopen.  Actief herstel, dank u.  Ik moet testen welke tijdsduur ik kan lopen zonder pijn tijdens, nadien en de dag nadien.  Eens dat punt gevonden, mag er per week opgebouwd worden met, en gaat u nu vooral even op uw stoel zitten, twee minuten.

 

Twee minuten. 

 

Een paar honderd meter is dat. 

 

Om te janken!

 

 

Samen met de redcordoefeningen voor de romp-, buik- en rugspieren, ben ik nu ongeveer 7 uur per week aan het trainen om met mijn lichaam (750 hits, dank u) te kunnen lopen (een paar uur per week straks).

 

 

Ik denk dat ik de loopschoenen aan de haak ga hangen en me op iets anders ga storten, iets wat naadloos aansluit bij de oefeningen die ik nu toch verplicht moet doen.

 

 

Ballet of zo.

 

 

Moest u ergens een roze tutu (75 hits) hebben liggen rondslingeren, ik hou me aanbevolen!

 

 

 

16:00 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |