14-12-11

Schadenfreude

Schadenfreude

 

 

Schoon woord, niet? 

 

Schadenfreude. 

 

Leedvermaak.

 

Of Sehnsucht. 

 

Fingerspitzengefühl. 

 

Uberhaupt. 

 

Einzelgänger.

 

Niet alle Duitse woorden klinken als een gesnauwd bevel.

 

 

*****

 

 

Het regent. 

 

Het regent altijd. 

 

De hemel huilt bittere tranen.   

 

Het is een muisgrijze woensdag in december.

 

Het wil maar niet opklaren.

 

 

En het regent ook in mijn hoofd.

 

Ik heb er een zwaar hoofd in.

 

Het loopt niet goed.

 

Ik loop niet.

 

Ik loop de muren op.

 

 

*****

 

 

En de rechterhiel is, 10 dagen ontstekingsremmers ten spijt, nauwelijks beter. 

 

 

Pijn 's morgens bij het opstaan.

 

 

En een dag op de voeten staan resulteert ook alweer in een doffe pijn.

 

 

De sportdokter stelde voor om, indien de ontstekingsremmers niet het verhoopte resultaat op zouden leveren, de peesplaat te injecteren met ontstekingsremmers.  Maar daar sta ik nogal huiverachtig tegenover; daar wil ik nog even mee wachten.

 

 

Van actief herstel, u weet wel, blijven lopen onder de pijngrens, is ook al geen sprake meer. 

 

 

Ik ben zegge en schrijve twee keer gaan lopen. 

 

 

De eerste keer was er pijn na twintig minuten. 

 

Wandelen naar huis.

 

 

De tweede keer was er pijn na tien minuten.

 

Wandelen naar huis, terwijl de razernij door mijn maag gulpt.

 

 

Een derde keer zal er niet komen, vermits de pijngrens zich momenteel situeert ongeveer aan onze voordeur, dus vertrekken voor een korte looptocht heeft al helemaal geen zin meer. 

 

 En ik nog minder.

 

 

 

Verstevigende oefeningen voor kuiten, achilles en voetpees? 

 

Saaie oefeningen op de trap.  Met op de rug een rugzak met exta ballast; 6 flessen cola light (6kg), 1 fles Spa (1 kg) en een fles plat water (2kg).

 

Met dat dwaze rugzakballet ben ik ook al noodgedwongen gestopt.  De hiel reageerde te heftig.  Het aanhechtingspunt van de pees op het hielbeen wil niet weten van de oefeningen.

 

 

Pijn dus.

 

Het enige wat ik nog kan doen, zijn mijn rompstabiliteitsoefeningen (26 letters!).  En dus kweek ik me een spierkorset aan buikspieren om u tegen te zeggen.

 

U !

 

Morgen naar Borginsole te Rotselaar om er nieuwe steunzolen te laten aanmeten.  Ik probeer me voor te houden dat dit de oplossing zal zijn, maar er zit een duiveltje in mijn hoofd dat erg sceptisch is ....

 

 

*****

 

 

Tja, het is niet anders. 

 

 

Niet lopen maakt me ongelukkig, en de onzekerheid over de toekomst is ook al niet humeurbevordelijk.

 

 

Zal ik de pil nog wat bitterder maken?

 

 

2012 zou het jaar worden waar uw dienaar zijn debuut zou maken op de marathon. 

 

 

Lijkt me nu belachelijk ver weg.

 

 

En omdat ik besef dat ik, gezien de blessuregevoeligheid van dit kasplantje, geen 100 marathons zal lopen, was het voornemen gemaakt om een marathon uit te pikken die wat aanzien heeft.

 

 

Niet de marathon van Bommerskonten, dat was me wat te min, neen, minstens de marathon van Berlijn! 

 

 

Nu zal u vragen, waarom dan precies Berlijn?

 

 

Wel, Berlijn is mooi qua kader (heb het parcours toch al eens stiekem bestudeerd) en de Duitse gründlichkeit indachtig, mogen we aannemen dat die marathon tot in de puntjes georganiseerd is.

 

 

En, natuurlijk, niet te vergeten, het feit dat het parcours van de marathon van Berlijn biljartvlak is. 

 

 

Dat hebben we dan weer te danken aan de Amerikaanse en Britse luchtmacht, die er eind 1945 een punt van hebben gemaakt om Berlijn plat af te vlakken. 

 

 

En daardoor worden er jaarlijks snelle tijden gelopen. 

 

 

Je ziet het, alweer een geval van elk nadeel hep zijn voordeel....

 

 

Maar daar komt dus allemaal geen hol van.

 

 

*****

 

 

Een mens beseft niet wat hij heeft, tot ie het verliest. 

 

Heeft Joni Mitchell ook al mogen vaststellen....

 

 

Don't it always seem to go
That you don't know what you've got
‘Til it's gone

 

 

Vroeger liep ik rond als een jonge hond, op zoek naar triomfen. 

 

Zonder nadenken.

 

Voorzichtigheid kenden we niet, dwars door de porseleinkast desnoods.

 

Nooit beseffend dat blessures wel eens roet in het eten zouden kunnen gooien. 

 

 

Een eerste blessure werd hoogstens met wat flegma en schouderophalen onthaald. 

 

 

Nu zit onnadenkend lopen er nooit meer in; altijd spookt het doembeeld van een blessure door het achterhoofd. 

 

 

En ooit komt die ene finale blessure er. 

 

 

De blessure die me dwingt te stoppen met lopen.

 

 

Ik vraag me af of het de deze is...

 

 

Ik vrees het...

  

18:01 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Sjeezes, Mark.

Wat 'n ellende toch. Voor de eerste keer krijg ik écht het gevoel dat je overweegt de looppantoffels in de wilgen te hangen (lees: gooien). En verrekt, ik zou het nog kunnen begrijpen ook.

En toch, Mark.
Berlijn. Althans, de marathon daarvan. Als dat niet het ultieme streefdoel kan (of moet) zijn, dan dan weet ik het ook even niet meer.

Enne... Zoveel glansprestaties, zoveel overwinningen op jezelf (noem het 'haast bovenmenselijk'), zoveel...
Enkel die mythische afstand ontbreekt.
Kan niet, mag niet, hoeft mogelijks niet.

Trouwens,
Hoe vertel je zoiets aan je kleinkinderen? Kan je je toekomstige autobiografie titelen met 'Mark; het loopwonder, dan wel zonder'
Neen.
Dat ene hoofdstuk mag niet ontbreken.
De spreekwoordelijke taart heb je al lang weten te verdienen. Nu nog die ene glimmende, zoetsmakende kers.

Ik voorspel...
30 september 2012, klokslag 12h09; finish Mark Peeters.


We rekenen op je!

Gepost door: filip Matthys | 14-12-11

Reageren op dit commentaar

3 uur 9 minuten! Waar mag ik tekenen? In elk geval niet op het wedstrijdblad, want Berlijn is uitverkocht; enfin de marathon toch. Vermoedelijk nog wel wat startbewijzen te vinden bij reisbureaus die marathonreispaketten verkopen. Eerst andere sores oplossen, als dat al kan. Maar qua hart onder de riem heeft u uw gelijke niet, beste Filip, of het moest Navidad zijn, wiens reactie hierna volgt...

Gepost door: Mark | 15-12-11

Finale blessure. Finale blessure. Helaba, niet te snel aan het panikeren ginder? Fluctuat nec mergitur, miljaar! Ge zoudt dat nochtans moeten weten!
Daarbij, december... het zijn er de dagen niet voor om in gedachten een seizoen mee in te kleuren. Veel te donker, man! Where is the light that would play in my streets? Geef dat wat tijd.
En intussen een tip om je spieren, pezen en gewrichten weer op effen te krijgen: het heeft 2 wielen, een paar pedalen, een keet, en een grooote actieradius... Misschien toch eens uitproberen? Awaiting your reply.

Gepost door: navidad | 14-12-11

Reageren op dit commentaar

Kop op Marc, niet zo depressief! Komt allemaal goed...

Gepost door: Hild Hillen | 17-12-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.