03-08-11

Galileo Galilei

 

 

Galileo Galilei

 

 

 

Morzine, Haute Savoie, Avoriaz, Chamonix, Evian, Yvoire, Annecy, Lac Leman, Joux Plane, Colombier. 

 

Voilà, dat is de staalkaart van onze vakantie. 

 

Mondaine skioorden, ingeslapen alpendorpjes, cols buiten categorie van de Tour.

 

 

Ons hoofdkwartier hadden we opgeslagen in Morzine.  Van daaruit werden de vijandelijkheden geopend. 

 

 

Morzine ligt op ongeveer duizend meter hoogte en geniet van een microklimaat. 

 

In ons geval was dat regen. 

Kwestie van geen heimwee te krijgen....

 

 

 

Over het hotel kunnen we kort zijn: perfect. 

 

 

Er was echter een probleem met de kerkklok van Morzine. 

 

Overdag stond die op een honderdtal meter van onze kamer, maar ik heb een donkerbruin vermoeden dat de kerktoren 's nachts pal onder het raam van onze hotelkamer werd gezet.

 

 

De klokkenluider van Morzine is iemand die van duidelijkheid houdt. 

 

 

Is het 11 uur des avonds, dan zal hij de kerkklok 11 keer laten galmen. 

 

 

BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING

 

 

En de gehoorgestoorden onder ons moesten zich geen zorgen maken, het gegalm gaat DOOR ELKE MUUR HEEN. 

 

 

U bent van het vergeetachtige type?

 

Geen nood! 

 

Treur niet langer!

 

Want 2 minuten na het uur wordt het aantal klokslagen nog eens herhaald, een soort bisnummer; inderdaad: opnieuw 11 galmende klokslagen.

 

 

BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING 

 

 

 

Nu weet ik dat er mensen zijn die graag ook weten wanneer er alweer een half uur voorbij is. 

 

 

Morzine heeft dat euvel op volgende manier opgevangen: op het half uur worden er twéé klokslagen gegeven. 

 

 

Boing, Boing. 

 

 

Dan weet u meteen dat u alwéér een halfuur hebt wakker gelegen.

 

 

*****

 

 

De eerste nacht heb ik alle klokslagen gehoord.

 

 

Alle 3489.

 

  

De tweede nacht was het al wat beter, ik viel na amper 245 klokslagen als een blok in slaap.  Weliswaar als gevolg van een forse dosis Kir en rode wijn, maar toch...

 

Ik val als een blok in slaap om op een onbestemd moment ergens midden in de nacht wakker te schieten.

 

Even later galmen er twee klokslagen door de lucht. 

 

 

Boing, Boing.

 

 

En toen wist ik het even niet meer.

 

Is het nu twee uur  's nachts? 

 

Of twee minuten na twee?   

 

Of was dit het sein van het halve uur? 

 

En zo ja, van welk half uur? 

 

 

Als autistische psychopaat zat er dan écht niets anders op om wakker te blijven tot de volgende reeks klokslagen, om definitief te kunnen uitsluiten hoe laat het was.

 

 

Ja, ik voel u al aankomen. 

 

Steek dan toch gewoon het licht aan en kijk op je horloge hoe laat het is. 

 

Had gekund, ware het niet dat ons hotel niet geloofde in discrete nachtlampjes, maar eerder had gekozen voor ledspots waarmee je desnoods de halve bergwand kon verlichten. 

 

En wanneer mijn vrouw slaapt, is het niet aangeraden om plots lampen van een paar megawatt  aan te steken voor zoiets triviaals als de consultatie van een polshorloge. 

Mijn vrouw 's nachts wekken doe je enkel in geval van een uitslaande brand en/of Kind 2 die zijn bed onderkotst en/of een inbraak door een Roemeense rondtrekkende zigeunerbende.  

Het wekken van mijn vrouw dient u op eigen risico te doen (u kan in deze geen beroep doen op uw familiale polis en indien u langs start komt, ontvangt u geen 500 frank).

 

 

*****

 

 

En dan was er het grote ultieme raadsel. 

 

 

De klokslagen waren allemaal wel afgewogen: twee slagen was twee uur (of twee na twee, of half weet ik wat), vijf slagen was 5 uur, of 2 na vijf. 

 

U begrijpt dat mits wat goede wil dit in een tabel te gieten valt, te printen, te plastificeren en in de achterzak van de jeansbroek kan meegenomen worden. 

 

Noem het voor mijn part De ultieme verklarende klokslagenlijst van de klok van de kerk van Morzine.   

 

Op eenvoudig verzoek kan ik u een exemplaar per post, fax of mail bezorgen.

 

Allemaal zeer goed te behappen, behalve het grote mysterie om half acht 's morgens.

 

Elk weldenkend mens die beschikt over De Ultieme verklarende klokslagenlijst van de klok van de kerk van Morzine  verwacht om half acht 's ochtends twee slagen.

 

Wie schetst mijn verbazing?

 

 

Boing, boing, boing.

 

Gevolgd door:

 

Boing, boing, boing.

 

Gevolgd door:

 

Boing, boing, boing.

 

 

9 klokslagen in drie groepen van drie!!!!

 

Ik ben er nog altijd niet goed van.

 

 

*****

 

 

De Mont Blanc, verschillende meren en bergpassen, skigebieden, wandel-, fiets-  en mountainbikeroutes, de Haute Savoie heeft het allemaal. 

 

Kijkt u naar volgende foto's en googelt u de rest even bij mekaar?

 

HPIM0017.JPG

Lac de Montriond.

HPIM0107.JPG

Lac Leman - Meer van Genève.

 

HPIM0116.JPG

Yvoire.

 

HPIM0173.JPG

Mont Blanc - Chamonix

 

HPIM0286.JPG

De Tervurenlaan is steiler...

 

HPIM0315.JPG

Annecy.

 

Fraai en ook goed van eten. 

 

Maar, tussen alle toeristische beslommeringen door, had ik het plan opgevat om toch minstens één keer de loopschoenen aan te binden voor een loopje op Fransche grond.

 

En mijn oog was gevallen op een lieflijk bergwegeltje, de D 388, die Morzine kronkelend verbindt met Avoriaz. 

 

Volgens de hotelbaas was het waanzin om daar tegenaan te gaan lopen. 

 

En niet ongevaarlijk, wegens het drukke verkeer en smalle zijstroken.

 

 

Waanzin, dus.....

 

 

..... we gingen.

 

 

***** 

 

 

 

Hotel uit, linksaf richting rond punt, tot aan de voet van de beklimming. 

 

De Col de la Joux Verte, maar dan langs de kant van Morzine (met dank aan Navidad, die de col wist te benoemen).

 

Ik neem me voor om een half uurtje bergop te lopen, zo hard als mogelijk, en dan naar beneden te lopen aan een behaaglijk tempo.

 

 

Het is miezerig weer. Veel zuurstof in de lucht. Ik zal het nodig hebben. 

 

De eerste vijfhonderd meter tot aan de voet van de klim stijgen al behoorlijk hard.  Nog voor ik aan het rond punt kom, moet ik al een eerste keer temporiseren. 

 

Te snel gestart, dat belooft!

 

Rond punt, linksaf en dan meteen de beuk er vol in.   Aanvangshoogte: 980 meter.   

 

De eerste kilometer krijg ik gemiddeld 3 % te verwerken.   Ik vlieg als een gek de bergwand op.

 

En trap daarmee  al serieus op de adem. 

 

Maar dan wordt het iets minder steil (1,9 %), in.  Bijna vlak te noemen.   Nu lijkt het niet meer alsof ik een rugzak van 50 kg met me mee moet zeulen.  Lichtvoetig trippel ik het asfalt op.  

 

Op adem komen zit er toch niet echt in.

 

Haarspeldbocht.

 

Het begint te regenen.  Welgekome verkoeling.

 

Morzine wordt alsmaar kleiner in het dal. 

 

Boven mij de kabels van de skilift.  Rechts een klein watervalletje.

 

Haarspeldbocht.

 

De berg neemt wraak.  Het hellingspercentage loopt op naar een forse 4%.   Zwoegen, zweten.

 

De haarspeldbochten zijn relatief vlak, om dan meteen weer zwaar te stijgen.

 

Ik loop met de tanden opeen geklemd verder de berg op. 

 

Het hart raast als bezeten.

 

Ik nader een volgende haarspeldbocht.

 

Wanneer ik rechts omhoog kijk, zie ik het wegdek meters boven me uit torenen.  Tussen km 3 en 4 is het maar liefst 8 % klimmen!

 

Ik sterf hier op de berg.  Alle kracht wordt uit mijn lijf gezogen.

 

Morzine is een verzameling speelgoedhuisjes, ver weg onder mij.  Auto's rijden me voorbij; een enkeling groet me.  Mistroostige mistslierten stijgen op uit de bomen.

 

Verder, verder, tempo houden, knokken.

 

Nog een watervalletje.  Eventjes overweeg ik te stoppen en mijn hoofd af te koelen.  Eventjes maar.  Verder gaat het, langzaam win ik hoogte.

 

Haarspeldbocht.

 

Maar dan grijpt de berg me naar de strot. Een zone  van ongeveer een kilometer boven de 11 %!

 

Moordend.

 

Ik voel mijn hartslag verder de hoogte inschieten (tot 3 keer per seconde). Het zweet barst me uit. Het tempo is nu in vrije val.

Hoe kunnen mensen hier tegen omhoog fietsen?  Ik krijg diep respect voor de Schlecks, de Contadors en de Vanenderts van deze wereld. 

 

Beelden schieten door mijn geest: beelden van de Tervurenlaan tijdens de 20 km door Brussel, beelden van de beklimmingen tijdens de Descente de la Lesse... 

 

Moeizaam schuiven de meters onder me door.  Van haarspeldbocht naar haarspeldbocht. 

 

Hier en daar verweerde graffiti's op het wegdek.

 

Het begint te stortregenen.

 

Ik bevind me boven de 1200 hoogtemeters.

 

De negende haarspeldbocht ligt al een heel eind achter me.

 

Ik verlaat de boomzone en bevind me nu tussen weilanden.  Daardoor wordt het decor wat minder dreigend en wordt het meteen een stuk klaarder.

 

Het is gestopt met regenen. 

 

Het begint te hagelen.  Hard te hagelen. Pijnlijk hard te hagelen.   De hagelbollen ricocheren om mij heen.  Het wordt weer een fors stuk kouder.

 

 

Hoogte 1330 meter.  Ik adem grote wolkpluimen uit.

 

Weer wat minder steil.  Wat heet.  4,5% klimt het.  De klok is al ver voorbij het half uur, maar ik beslis om nog wat langer bergop te lopen.  Bergaf moet straks het tempo dan maar wat hoger.

 

Maar het is hier zo godsgruwelijk bergop dat ik op enkele honderden meters compleet de vernieling in ga.

 

Ik voel dat het helemaal op is. 

 

Ik zoek een herkenningspunt, zodat ik later kan bijeen internetten waar ik ben gestrand. 

 

Op ongeveer 1350 meter hoogte. Na 38 minuten en 42 seconden. 6700 meter gelopen, ongeveer 400 meter vertikaal geklommen.

 

morzine.jpg

 

 

Haarspeldbocht 12. 

 

Ik sta stil.

 

Zwaar te hijgen.

 

Stikkapot. 

 

Zo leeg als wat. 

 

Heel mijn lijf dampt van het zweet. 

 

Ik kijk om me heen.

 

Naar de grillige Alpentoppen die me omringen. 

 

 

Godverdomme, wat een belevenis! 

 

Dit is leven! 

 

Zwaar afzien en beseffen dat je dit kan,

 

dit moet,

 

dit mag.

 

 

Ik sta vlakbij restaurant La Combe.  Mijn herkenningspunt.  En ik besef dat het zaak is om snel te vertrekken vooraleer ik verkramp van de kou.

 

Als een sneltrein dender ik de Col de la Joux Verte af.

 

Bergaf lopen doet ook pijn.  Ik moet constant afremmen om niet halsoverkop de berg af te kukelen. 

 

Ik kom terug een beetje op mijn à propos.  Gecontroleerd daal ik, ik schat dat ik rond de 15 km per uur bergaf loop.

 

De haarspeldbochten volgen mekaar nu in sneltreinvaart op.  Morzine wordt per bocht een stukje groter. 

 

 

***** 

 

 

 

Ik kom terug in de bewoonde wereld.  Wanneer ik een boerderij voorbij loop, vlak voor een haarspeldbocht, hoor ik het geblaf van een hond.

 

 

De Sint-Bernard met het tonnetje cognac?

 

Helaas, neen.

 

 

Er komt er een hond met blikkerende tanden het erf af geschoten, vervaarlijk blaffend.

 

Ik druk mijn Polar op stop.  En stop vervolgens zelf ook (typisch een loper: ik word nog liever gebeten door een hond dan dat mijn loopgegevens verloren zouden gaan of vervormd worden omdat ik vergeten ben op stop te drukken).

 

 

De hond komt grommend de weg op. 

 

Enkele meters scheiden ons nog. 

 

 

Oef, de hond stopt. 

 

 

Voor hetzelfde geld was hij mij aangevlogen en had hij mijn halsslagader nu al over gebeten.

 

 

 

Wat nu gevogeld?

 

 

Doorlopen is solliciteren voor een kuitbeet.

 

 

Ik moet de hond overbluffen. 

 

Ik kan zowat alle werkwoorden in alle tijden vervoegen in het Frans, uitzonderingen inbegrepen.  Ik ken de poëzie van Baudelaire en Rimbaud uit het blote hoofd, ik kan alle klassieke Franse romans vlekkeloos voor u declameren, maar hoe maak je een klassieke Franse vuilbakhond duidelijk dat ie weg moet?

 

 

Ik probeer het met een paar kreten: 

 

 

Allez, retour à Liège! 

 

 

Merde!

 

 

Maingain! 

 

 

Je suis venu te dire que je m'en vais...

 

 

Ca plane pour moi.

 

 

 

Niets hielp.

 

 

En toen kwam er als een Deus ex Machina een bus de helling af. 

 

Ik stond aan de binnenkant van de weg en de bus zou vlak naast me passeren. 

 

Indien de hond zou blijven staan, dan zou hij door de bus worden herleid tot hondenpulp. 

 

De hond gaat wat achteruit. 

 

Vermits de bus de haarspeldbocht stapvoets moet nemen, kan ik langs de binnenkant meeglippen. 

 

 

A cunning plan, als ik de heer Baldrick in deze mag citeren.

 

Over de schouder blikken, neen, vuilbakhond heeft mijn list niet doorzien.

 

Nu even de gas helemaal open naast de bus, en we zijn ontsnapt!

 

 

*****

 

 

Morzine. 

 

 

De laatste honderden meters van deze bizarre tocht. 

 

 

Ik loop de inrit van het hotel binnen.....

 

 

.... en sta oog in oog met een hond. 

 

 

Neen, het was niet de vuilbakhond van daarnet die met de Vespa de Joux Verte is afgestoven om wraak te nemen, neen, het was de hond van het hotel. 

 

Normaal een kwispelend hondje, maar geschrokken van mijn lopende aankomst, begint hij zowaar te blaffen. 

 

Ik krab hem wat achter de oren, waarop de hond het zweetzout van mijn benen begint af te likken.  

 

 

Best een lekker gevoel.  Ik kan het u enkel aanraden.

 

U kan het misschien raar vinden, maar ik vond dat ik dat verdiend had. 

 

Een likkende hond.

 

 

En nu ik er zo eens over nadenk.  

 

Het zout op mijn benen haal ik uit het eten van het hotel.

De baas van het hotel is de baas van de hond.

De hond likt het zout van mijn benen.

 

 

Als dit geen bewijs is dat de wereld rond is, wat dan wel?!?

 

 

Dat Galileo Galilei daar niet aan gedacht heeft.

 

 

Hij liep waarschijnlijk niet.

 

 

Tja, het blijft een ketter....

 

 

______________________________

Ik weet het, Galileo Galilei heeft niet bewezen dat de aarde rond was, maar dat we rond de zon draaien. 

 

Maar de titel bekt lekker, niet?  Ook erg Suske & Wiske, trouwens.

 

Weinig zon gezien in de Haute Savoie overigens, maar dat terzijde. 

 

Wist u trouwens dat mijn grootvader nog een geocentrist was (iemand die denkt dat alles rond de aarde draait)? 

18:14 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |