02-09-11

A l'aise...

 

A l'aise...

 

 

Dames en heren, vrienden lopers, mea culpa en meer van die obscure Latijnse dingen, ik weet het, het bleef hier onheilspellend lang stil. 

 

Was uw dienaar geëmigreerd naar een ridicuul tropisch eiland vol wulpse, in strooien rokjes gehulde, blinkende chocoladekleurige schoonheden met traag wiegende tieten, op vlucht voor deze, volgens Frank Deboosere, Belgische topzomer?

 

Had hij stoemelings Euromillions gewonnen en was hij richting Las Vegas getrokken om zich daar te buiten te gaan aan Wein, Weib und Gesang? 

 

Was hij van het wankele trapladderke gedonderd, los op zijn schedel en leed hij aan retrograde amnesie ?

 

Of, God verhoede, was uw scribent het slachtoffer geworden van een achillesblessure, een beet van een scheelkijkende hondsdolle Duitse herder, of erger nog, was hij gestoken door een hoornaar, Europa's grootste en gevaarlijkste wesp?

 

Niets van dat alles.

 

Lui, dat is het. 

 

Geef mij het oorkussen van de duivel, en ik vlij me neer... 

 

En meteen snurken, dat ook natuurlijk...

 

 

*****

 

 

Augustus was in elk geval een maand van weinig looptrainingen en veel miserie.

 

Mag ik u meenemen naar 8 augustus 2011. 

 

Een maandag. 

 

Niet zomaar een maandag. 

 

Mogelijk regende het die dag. 

 

Het was in elk geval een maandag.

 

 

De maandag waarop ik een kleine ingreep moest ondergaan.

 

Welke ingreep?

 

Curiosity killed the cat, meen ik ooit eens ergens gelezen te hebben, maar goed, waar is de zure appel, dat ik er op de wijze van Eva meteen een fikse hap uitneem.

 

Wat trouwens ook is gebeurd op 8 augustus. 

 

Een fikse hap uit uw dienaar.

 

 

Enfin, ik heb een circumcisie moeten ondergaan.  De voorhuid van het edelste der edele delen werd verwijderd.

 

Onder epidurale verdoving. 

 

760 draadjes (ja, het orgaan mag er dan ook wezen).

 

Neen, 21 draadjes.

 

 

*****

 

Ik krijg een operatiehemdje aan.  U weet wel, een soort mini-jurkje, met vanachter een touwtje, waarbij de ganse harige achterbouw ook eens het daglicht mag zien.

 

Vlak voor ik de operatiezaal in word gerold, vraagt de chirurg me of ik nog vragen had. 

 

 

Normaal stelt een gezonde man volgende vraag:

 

"Chirurgijn, wanneer kan ik terug de liefde bedrijven?"

 

 

Dat vroeg ik niet.

 

 

Ik vroeg:

 

"Chirurgijn, wanneer mag ik terug lopen?"

 

 

Prioriteiten, meneer, prioriteiten.

 

 

*****

 

 

Enfin, in de operatiezaal wordt mijn erg flaterende operatiehemdje naar boven geslagen, waarbij de kroonjuwelen worden ontbloot. 

 

De ene verpleegster valt in zwijm,  de andere slaakt een gil en barst vervolgens uit in spontaan applaus. 

 

De chirurg kijkt een beetje beduusd naar zijn kleine scalpel en gaat op zoek naar wat zwaarder materiaal. 

 

Nadat de beenhouwerij zijn beslag heeft gekregen, de voorhuid verdwenen is (zal worden tentoongesteld in het Vleeshuis - nomen est omen - te Antwerpen), wordt uw dienaar de recovery ingerold.

 

 

***** 

 

 

 

Aan mijn vinger een hartslagmeterding.  Aan mijn linkerarm een volautomatische bloeddrukmeter.

 

Ik lig na te denken over het leven in het algemeen, en mijn miserabel bestaan in het bijzonder...

 

 

Plots gaat er een alarm af op mijn monitor.

 

 

PIEP!

 

 

De verpleger komt kijken en gaat weer weg.

 

 

Even later: weer van dat:

 

 

PIEP!

 

 

De verpleger komt kijken en gaat weer weg.

 

 

Even later:

 

 

PIEP!

 

 

Nieuwsgierig geworden, buig ik licht voorover en stel vast dat mijn hartslag gezakt is onder 45.  Wat het alarm dus deed afgaan. 

 

 

*****

 

 

 

Ik val in slaap.

 

Om iets later gewekt te worden door de verpleger die me bruusk bij mijn arm vastpakt. 

 

 

Hij stelt me volgende vraag:

 

"Doe jij aan een of andere duursport?"

 

 

Ik antwoord:

 

"Ja, mijn beste, raar dat u mij niet herkent, voor u ligt het imposante, edoch licht gebruuskeerde lichaam van het loopwonder, in brede kringen gerespecteerd als middelmatig afstandsloper.  Hij die het lopen van de 20 Km door Brussel tot kunstvorm heeft verheven, hij die de Tervurenlaan, die mythische berg, al meermaals met wisselend succes heeft bedwongen, hij die meer blessures heeft verzameld als Kim Clijsters."

 

 

Hij antwoordt (lichtjes verward):

 

"Goed, ok, want je hartslag was onder de 40 gezakt.  Moest je een ouder persoon zijn, dan was ik je nu aan het reanimeren."

 

 

Ik zeg (op mijn beurt lichtjes verward):

 

"Watblieft er u?  Hebben ze net een geweldig stuk van mijn hoogstpersoonlijke piet gesneden, wil ik eindelijk eens een welverdiend dutje doen en dan staan jullie al meteen klaar om elentriek door mijn lijf te jagen? 

 

Schaamtegevoel is u wellicht vreemd?!?"

 

 

 

*****

 

 

U weet dat wij lopers van geen kleintje vervaard zijn.  Dat wij gemaakt zijn uit een houtsoort waar wellicht een kapverbod op bestaat.

 

Maar gejankt dat ik heb toen mijn vrouw het verband er 's anderendaags af heeft gehaald! 

 

 

Mijn trouwe vriend, waarmee ik de ganse wereld heb bepist en erger, zag er uit als een bloederig, lillend stuk vlees. 

 

Alsof ik er mee in een gehaktmolen had gezeten; en zo voelde ie trouwens ook aan. 

 

Bont en blauw en gezwollen als Jean Pierre Coopman na diens kamp tegen Mohammed Ali.

 

 

*****

 

 

Tot mijn verbijstering werd plassen plots een heel aparte ervaring.

 

Ik kon namelijk zowaar in een hoek van 90 graden plassen!

 

Mikken op de pot, maar landen op je schoenen. 

 

Ik vermoed dat ik ongeveer 26 keer op mijn rechterschoen heb geplast. 

 

U zal nu zeggen, wie wordt hier en nu beter van dit soort informatie?

 

Niemand, dat was ook mijn eerste idee, maar ik moet wel opmerken dat Guusje, de hond van mijn vriend Erik, nu plots een verdacht overdreven voorliefde voor mijn rechterschoen begon te krijgen. 

 

Of het één verband houdt met het ander, laat ik hier graag in het midden.

 

 

*****

 

 

De eerste dagen waren pijnlijk. 

 

Hoofdpijnen waarbij je je spontaan afvraagt waar het pistool is gebleven. 

 

Vestimentair stelde zich ook een probleem; een spannende jeansbroek dragen was geen optie, en een loszittend exemplaar had ik niet echt. 

 

Mijn vrouw, die baken in de branding, wist een perfecte oplossing. 

 

Ze nam me mee naar boven en met een verdachte twinkeling in haar ogen hield ze een rokje in de hoogte. 

 

Tot een stuk boven de knie. 

 

Mocht ik dragen. 

 

Op voorwaarde dat ze de rest van mijn outfit ook mocht bepalen...

 

Even getwijfeld, maar dan toch maar voor de jeansbroek gekozen.

 

  

*****

 

 

Enkele dagen gingen voorbij.   En gaandeweg moest ik vaststellen dat mijn schildknaap een eigen geheim leven leidt. 

 

's Nachts kwam hij in opstand, en begon aan zijn boeien (de draadjes) te rammelen. 

 

Leuk is anders. 

 

 

En alles op tv is verdomme seks!  Zelfs in een reclame voor aambeienzalf weten ze een stel blote tieten te duwen.

 

Ik moet mijn vader gelijk geven, al die acteurs, dat zijn ontaarde perverten, dat kruipt allemaal op mekaar. 

 

En als je dan eens de nieuwssite deredactie.be opent, toch een bastion van deugdelijkheid dat niet te koop loopt met vunzigheden, op zoek naar saai politiek nieuws, dan kan zelfs dat problemen opleveren.

 

Ik klik een item aan over de burgemeester van Aalst, om meteen een youtube-filmpje in de strot gesplitst te krijgen van deze burgermoeder die ergens op vakantie op een toren openbare zedenschennis bedrijft. 

 

Moet dat nu allemaal echt?!?!?

 

 

*****

 

 

Normaal mag je na dit soort ingreep twee weken niet sporten, maar volgens mijn bescheiden mening gaat dit enkel op voor volleyballers, tennissers en andere lapzwansen. 

 

Voor ons, lopers, gelden de normale natuurwetten niet.  

 

Zes dagen na de ingreep gingen de loopschoenen aan, om meteen weer anderhalf uur te gaan lopen.

 

Dat was geen onverdeeld succes.  Schokken en bewegen wou het beestje nog niet, maar het moest. 

 

Erger was dat ik daags nadien twee pijnlijke achillespezen, pijnlijke rug en polsen had.  Alsof mijn lichaam even een overzichtje wou geven wat er allemaal gecumuleerd was aan blessureleed.

 

 

Enfin, de maand augustus wens ik bij deze te schrappen uit mijn geheugen.

 

De teller stokte op 4 armtierige duurloopjes, schuifelend, met vele malen stoppen.  Qua kilometers haalde ik amper 50 km, normaal mijn wekelijkse portie. 

 

 

En dan werd het zondag 28 augustus.  De dag van de Descente de la Lesse.

 

Zij die deze wedstrijd kennen, weten dat ze loodzwaar is.

 

Met zo'n manke voorbereiding aan dit soort onderneming beginnen, is niet zonder risico.

 

 

*****

 

 

Zondag 28 augustus.

 

5u45. 

 

Een onchristelijk uur.

 

De ochtend heeft nog wat prut in de ogen.

 

Het huis slaapt. 

 

Ik nog half. 

 

Voor mij staat een bord pasta te dampen.

 

Ik zit er naar te staren.

 

 

De looprugzak staat vol ongeduld te trappelen. 

 

Ik voel een golf van zenuwen door mijn maag gieren.  En maak me zorgen over te weinig kilometers, over gevaarlijke afdalingen, over tere achillespezen, over ademafsnijdende beklimmingen, modderzones, verzwikte enkels, valpartijen,...

 

6u30.  Ik parkeer mijn wagen voor het huis van mijn vriend Frank.  Hij die me klopte in Seraing, u kon dit smadelijk voorval op eerdere pagina's lezen.

 

6u40.  We pikken Chris op. 

 

Met zijn drieën op pad.  We zetten koers naar Dinant.  Radio 1 discreet op de achtergrond, zoemen de kilometers voorbij.  Chris valt meteen als een blok in slaap.  Ik hou Frank wakker met mijn gelul.  Ik heb deze nacht amper een drietal uurtjes geslapen. 

 

Dan moet de rest ook maar wakker blijven.

 

DESCENTE DE LA LESSE 858.jpg

 

We zijn veel te vroeg in Dinant.

Dat heeft dan weer als voordeel dat we relatief vlakbij het Casino kunnen parkeren. 

 

We worden in de zaal begroet door deze twee heerschappen. 

 

02.jpg

 

Een evocatie aan de verscheurende keuze die ons vandaag te beurt zal vallen.

 

Links een man in berguitrusting, rechts zijn kompaan in zwemvliezen. 

 

Afhankelijk of het debiet van de Lesse minder dan 4 m³ per seconde is, kunnen we de klim van Walzin, de tweede klim van de dag, vermijden.  We halen dan wel natte voeten omdat we door de rivier moeten (tot een kleine 50 cm diep).

 

Klimmen of zwemmen dus.

 

De rivieroptie is dan ook nog eens een kilometer korter, en wie eerst aan de finish is, wint.

 

Een verscheurende keuze.

 

 

 *****

 

 

Borstnummer en chip ophalen, omkleden in de tent/kleedkamer aan de boorden van de Maas, nog wat rondhangen in de grote zaal onder het Casino, en dan wordt het tijd om ons, middels een bus, naar de start in Houyet te laten brengen. 

 

Op de bus maken we kennis met een kinesist, hoofd van het team kiné's dat aan de finish de vermoeide atleten proberen op te lappen. 

 

 

***** 

 

 

Houyet.

 

De organisatie weet te melden dat er toestemming is gegeven voor een lopende passage door de Lesse.  Walzin vermijden in ruil voor kilometerslang natte voeten, een aanlokkelijk vooruitzicht.

 

06.jpg

 

 

We gaan liggen op een brugje over een zijriviertje van de Lesse en genieten van een waterig zonnetje.  Ward komt ons gezelschap vervoegen.  We zijn nu met vieren.

 

Frank en ik gaan samen wat opwarmen.

 

Nog een paar maal plassen (de jongeheer heeft in zijn nieuwe gedaante daar iets meer behoefte aan), en dan stellen we ons op aan de start.

 

naamloos.png

 

Dit is het wachtvak, zo meteen gaan we in groep naar de daadwerkelijke startlijn.   Hier weet men te melden dat de passage door de Lesse niet meer toegestaan is, wegens te hoog debiet.  De regen van de laatste dagen is hier de boosdoener.

 

Startlijn.

 

De seconden tikken weg.  Ik wens Frank en Chris het allerbeste, we kruisen de vingers, blikken nog één keer naar boven in het besef dat het nu menens is.

 

Startschot.

 

DESCENTE DE LA LESSE 084.jpg

 

De meute vliegt weg.

 

Eerst een aantal honderden meters door Houyet, vervolgens de brug over de Lesse over, en dan links het bos in, naast het riviertje. 

 

Vorig jaar lag deze zone er modderig bij, dit jaar héééél modderig.

 

Als een bende wilde buffels denderen we door plassen en modder.  De stampede gooit de modder hoog op.  Op enkele honderden meters krijgen we een laag modder over ons heen.  Voeten droog houden lukt ook al niet.  Sommige plassen overspannen de ganse weg; je moet erdoor.

 

De jacht naar de voet van de klim naar Clinchamps is geopend.  Omdat daar ongeveer 46% dient geklommen worden tegen een gladde schuivende bergwand, valt de wedstrijd daar helemaal stil.  Zit je niet vooraan, dan is het zelfs lang aanschuiven geblazen.

 

Het houten bruggetje over het beekje, vlak aan de voet van de klim.

 

IMG_5613.JPG

 

Uw dienaar aan het eind van het rijtje vooraan.

 

En dan volgt de glibberige klim van Clinchamps.  Grijpen naar struiken, hijgen van vermoeidheid, hartslag laten zakken, voeten die wegschuiven, handjes plaatsen, rechtblijven, aanschuiven...

 

08.jpg

 

De klim is zwaar en lang. Meer dan 90 meter hoogteverschil wordt hier overwonnen.

 

12.jpg

Maar iets later zijn we het bos uit en kunnen we toch weer beginnen lopen. 

 

Ploerterig bergop, op een bosweg die overgaat in een krakkemikkelig boerenwegeltje.

 

Chris komt me voorbij.  Ik groet hem en probeer aan te pikken, maar hij pakt toch snel enkele meters.  Verdomme toch, ik mag me niet laten verleiden om mee te gaan en mezelf op te blazen.

 

A l' aise, à l'aise.

 

Over blazen gesproken.  Enkele heren met jachthoorns blazen galmende klanken die weergalmen tegen de bergflanken.

 

Even bergaf.  We lopen Gendron binnen.  En verstoren de verstilde rust van dit ingeslapen Ardeens dorpje.  Natuurstenen huizen langsheen smalle asfaltwegen.  De tijd gaat hier trager.

 

 

We klimmen Gendron uit, we zijn iets meer dan 3 kilometer onderweg.

 

Ik merk dat Chris niet ver voor mij uitloopt. 

 

Ik loop merkbaar in op Chris.  Ik groet hem en schuif redelijk vlot van hem weg.  Maar dan voel ik aandrang om te plassen (ja, de jongeheer new style speelde me alweer parten), dus zet ik me opzij. 

 

 

Ach, de roep van de natuur!

 

 

Chris schuift tergend snel van mij weg.

 

Alle voorsprong weeral weg, en opnieuw een forse achterstand opgelopen.  Dju toch, dat soort gejojo is nefast.

 

Wanneer we boven aan de klim zijn, heb ik Chris opnieuw te pakken.  Ik vrees dat ik iets te furieus tekeer ben gegaan, en dat er van à l' aise niet veel in huis is gekomen.

 

De afdaling van de Chapelle du Comte

 

In razende vaart schieten we naar beneden.  Het is springen, schuiven, controleren, bidden, overleven, met de billen dicht, afremmen, hopen en vrezen, maar toch de gas helemaal open.  Los grind, stukken steen, wortels, modder, door regen uitgevreten ondergrond, redde wie zich redden kan.

 

Timber!

 

We vallen als rotsblokken naar beneden, Chris neemt duidelijk iets meer risico tijdens de afdaling en hij schuift, inmiddels voor de vierde keer vandaag, van mij weg.  Ik probeer de snelheid nog wat op te drijven, met een bang hartje.  Eén enkele misstap en de wedstrijd is over.

 

Veilig beneden gekomen.  Oef, een opluchting, dit was een héél gevaarlijk stuk.  Maar het gevaar zit hier in zovele kleine hoekjes, dus focus is belangrijk. 

 

De Lesse links van ons.  Een aantal kajaks op de rivier.  Lachende stemmen klateren op. 

 

Hier gaat het op en neer, kleine korte knikjes op en neer.  In de laagste zone trappen we telkens de modder in.

 

Iets verder de trappen. 

 

Geen regelmatige trap, de traptreden zijn afwisselend van hoogte.  Stappen is de boodschap; verder in de wedstrijd is het hier ook weer aanschuiven geblazen.

 

17.jpg

 

Na de trappen nog een klein stukje en dan komen we, na 8 kilometer wedstrijd aan de Pont de Gendron Gare, meteen ook het vertrekpunt van de Lesse 13, het kleinere broertje van de Top Lesse, de échte Descente de la Lesse.

 

18.jpg

 

Wanneer ik de brug afloop, merk ik dat Chris net bij de brug aankomt.  Ik heb een beetje voorsprong.  Maar niet veel.  Die kat heeft duidelijk negen levens.  Nu ja, ik ook, tot hier toch al...

 

De wedstrijd loopt nu even over licht glooiende asfaltwegen in de vallei van de Lesse. 

 

Rechts van ons ligt het Parc National de Furfooz en de Aiguilles de Chaleux.  Wonderlijk kader.  Ik neem toch even de tijd om wat om me heen te kijken.

 

En ik begin mensen in te halen, terwijl ik zelf ingehaald word.  Ik pik aan.  Moet weer lossen.  Dit is misschien wel het moeilijkste aan deze wedstrijd.  Je ritme vinden.  Een juiste indeling vinden.  Maar dat is niet eenvoudig; de aard van het parcours en de verzopen ondergrond maakt dat je constant uit je tempo wordt gehaald.

 

Nog elf kilometer te gaan, de klok staat op iets boven de 45 minuten. 

 

DESCENTE DE LA LESSE 227.jpg

 

Verder gaat het. 

 

Tussen kilometer 9 en kilometer 8 moeten we andermaal de Lesse weer over.  Deze keer via de spoorwegbrug.  Nijdige trapjes bergop, de brug over...

 

 

20.jpg

 

.... en via grote trappen naar beneden, met rechts van je een touw om je evenwicht te bewaren.

 

 

Opnieuw lopen.

 

Enkele dames van de organisatie waarschuwen ons voor een erg modderige passage.

 

Ik zou dit de understatement van de eeuw willen noemen.

 

Ik loop de zone in.  Mijn rechtervoet schuift zijwaarts weg en ik kan met moeite mijn evenwicht bewaren.  De andere voet schuift naar de andere kant gevaarlijk ver weg.  Ik sta stil.

 

23.jpg

 

Schuiven van hot naar her.  Geen grip te vinden met mijn trouwe loopschoenen Brooks.  De weinig geribbelde zolen zitten volgekoekt met klei.  Het is wandelen, schuiven, glibberen in kleverige blubber, waterige boetseerklei.

 

Mijn schoenen wegen twee keer zo zwaar.  Modderklompen zijn het geworden.  Het is vloeken en schuiven, opnieuw aanzetten en wegglijden.  Glij- en valpartijen.

 

En dan verandert de ondergrond van klei  in modder met bolle stenen in.  Ik verzwik mijn rechtervoet, zonder erg gelukkig, maar ik heb er wel de smoor in. 

 

Deze zone heeft veel krachten en nog veel meer tijd gekost.  En ik voel dat ik door mijn beste krachten heen ben.  

Te weinig trainingskilometers beginnen zich te wreken.

 

En dat besef vlak aan de voet van de moordende klim naar Walzin, stemt me somber.

 

Dit zou wel eens heel zwaar kunnen worden.  Mijn voeten doen pijn, ik voel dat er blaren op mijn dikke tenen komen, mijn kousen schuren.

 

De klim naar Walzin.  Eerst loop ik nog, daarna is het veredeld joggen, dan stapvoets joggen, tenslotte wandel ik.  Ik probeer krampachtig het wandeltempo hoog te houden.  De echt krachtige lopers lopen hier snel van me weg, de tragere lopers kan ik ongeveer al wandelend bijbenen.

 

Bospaden, onwaarschijnlijk steil.  Op een paar honderd meters klimmen we helemaal uit het dal van de Lesse naar de top van de heuvel, 115 hoogtemeters overwinnen we hier, tot aan de ruïne van Cavrenne.

 

De laatste stroken bos. 

 

IMG_5816.JPG

 

En dan verlaten we het Domaine de Walzin, om weer geruststellende asfaltwegen voorgeschoteld te krijgen. 

 

Ah, de afdaling!  Nu knallen we een kilometer lang naar beneden.  Doldwaze afdaling op asfalt, wisselende percentages, de schokken die lijf en leden hier te verduren krijgen, zijn slopend.

 

Ik blik achterom en zie dat Chris niet ver achter me is. 

 

In vliegende vaart gaat het naar beneden.  Hier verspeel ik mijn laatste restjes energie. 

 

Hoe bitter is het wanneer de weg terug vlak en bijwijlen licht bergop gaat.  En er blijven nog een forse 6 kilometer te gaan.  Het is op.  Ik ben kapot, ik loop op automatische piloot.

 

Rare klanken stuwen ons voort.

 

_DE73182.jpg

 

Een doedelzakspeler en een percussionist langs de kant van de weg.

 

Elke oplopende strook is genoeg om mij volledig te doen parkeren.  Ik kan niet meer.  Mijn blaren spelen me parten, ik heb geen flinter energie meer over, alles doet pijn, maar ik heb geen keuze, verder moet het.

 

_DE73319.jpg

 

Krampachtige grijns.

 

292834_2337276196982_1402190894_32738467_1839316_n.jpg

 

Chris zit me op de hielen.

 

300724_2337276596992_1402190894_32738468_6883302_n.jpg

 

Frank, ook nog een paar kilometers van de finish. 

 

 

*****

 

 

Anseremme in het vizier.

 

Nog een drietal kilometers te gaan.

 

Waterbevoorrading.  Kraantjeswater, smaakt anders...

 

_DSC4474.jpg

 

Chris komt me voorbij gestoomd.  Voor de zoveelste én, zo zal blijken, laatste keer die dag.

 

Hij moedigt me aan.  Ik zeg hem dat het helemaal op is.  Tot overmaat van ramp steken krampen de kop op.  Mijn arme, getormenteerde kuiten, weigeren dienst.  Mijn enkels voelen aan alsof ze vermorzeld zijn. 

 

Chris schuift verbazingwekkend snel van me weg.

 

Ik loop en loop, zonder ook maar te beseffen dat ik loop.

 

Verder, altijd maar verder.  Het tempo is al lang helemaal zoek.

 

Muziek.

 

_DSC4476.jpg

 

 

Wat ik doe, kan onmogelijk als lopen worden bestempeld.  Het is meer iets tussen hobbelen en strompelen.  En ik zie de zinloosheid in van alles en nog wat.

 

Het is over en uit.  Ik besluit even te stappen, even de krampen te verjagen uit mijn kuiten,  even te bekomen, even mijn rug te strekken, even adem te vinden.

 

Ik trek me nogmaals op gang, ginds is de Pont Saint Jean, waar de Lesse in de Maas uitmondt.  Zo afschuwelijk ver kan het toch niet meer zijn?

 

Het is nog afschuwelijk ver...

 

_DE38183.jpg

 

De dames cheerleaders zijn ook weer van de partij.  Verderop de Viaduc Charlemagne

 

_DE38252.jpg

 

Rocher Bayard.  Wandelen, alweer, god wat ben ik hondsmoe, elke vezel in mijn lijf schreeuwt dat ik moet stoppen.

 

DESCENTE DE LA LESSE 1070.jpg

 

 Casino en finish binnen handbereik.  Wat kunnen enkele honderden meters onoverkomelijk lijken. 

 

_DSC4795.jpg

 

Het jaagpad naast de Maas brengt eindelijk verlossing. 

 

Finish na 1 uur 49 minuten en 33 seconden.  Een kloeke 7 minuten trager dan vorig jaar. 

 

Ik zwijmel wat rond in de finishzone, op zoek naar water en suikers.  Ik eet verschillende stukken banaan, sinaasappel en drink een sportdrankje en een halve liter Vittel.  En begin er aan nog eentje. 

 

De laatste drie kilometers heb ik maar liefst 4 minuten mogen inleveren op Chris, die na 1u 45m en 26 sec de finish bereikte.

 

Frank finishte in 1u 51m en 45 sec, maar bleek op kilometer 5 gebeten door een hoornaar, een grote wesp die afschuwelijk pijnlijk steekt.  Achteraf bleken meer dan 20 lopers gestoken door zo'n wesp. 

 

Rugzak recupereren, en richting douchetent strompelen.

 

Men is druk doende met een tuinslang de loopschoenen te kuisen.  Mijn Brooks schoenen zien er lief uit.  Eén grote klomp aangekoekte modder. 

 

Ik weet een tuinslang te bemachtigen en kan zo het meeste vuil van de schoenen spuiten.  Terwijl ik buk, voel ik spieren in mijn kuiten en in mijn rug in kramp gaan. 

 

God, wat is dit een loodzware beproeving geweest.

 

Het ijskoude water spat tegen mijn benen en lichaam omhoog en doet me naar adem happen.  Het is koud naast de Maas, ik sta te trillen,  van kou én vermoeidheid.

 

Douchetent.  Ik sukkel uit mijn kleren.  Alleen al mijn compressiekousen uittrekken is bijna onbegonnen werk.  Krampen, geen kracht meer.

 

Aanschuiven om een plaatsje onder een douchekop te bemachtigen.  De wind waait door de tent.  Hoe warm zou het zijn?  Een graad of zestien misschien.

 

Eindelijk onder het lekker warme douchewater.  Ik sluit de ogen en voel de weldadige warmte van het water over mijn rug spoelen, langs mijn billen en kuiten.

 

Omkleden en op zoek naar voedsel.

 

Een forse spie rijsttaart voor amper 2 euro.  En een broodje, zeg maar brood, met een kloeke braadworst die verzuipt in de ketchup, hier met dat ding!

 

En sultana koeken, appel, een paar cola's, een donkere Leffe.

 

En het meeste leed is alweer geleden.

 

We kaarten na, de vier heren van stand, over hoe we deze onwerkelijke wedstrijd hebben ervaren.  En we zijn unaniem: dit is een geweldige race, in een uniek kader, telkens anders.

 

 

*****

 

 

De wagen opgezocht en naar huis.

 

A l'aise.

 

Chris slaapt op de achterbank.

 

A l'aise.

 

Ik hou Frank wakker, omdat hij mij zou wakker houden.

 

Mijn kompanen afgeleverd aan hun voordeuren.

 

En de laatste kilometers mijmer ik over de afgelegde kilometers vandaag.

 

Over de afgelegde kilometers tot op heden.

 

En de nog af te leggen kilometers.

 

A l'aise.

 

 

15:42 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

je moet wel een beetje gek zijn om na zo een zware operatie ( had ik toch begrepen dat het een zwaar geval was) en bijna geen trainingskilometers aan zo een onderneming te beginnen, maar ik ken dat gevoel van een verslaafde loper die altijd wil lopen, ook al kan het eigenlijk nog niet . hopelijk tot snel en loop ze
groeten marathonman Dré

Gepost door: dré | 04-09-11

Reageren op dit commentaar

Op joggings.be: "ieder loper die een halve-marathon kan uitlopen moet éénmaal aan deze unieke wedstrijd meedoen." Is dat echt waar?

Gepost door: navidad | 04-09-11

Reageren op dit commentaar

Napels zien en sterven, inderdaad mijn beste Navidad. De Descente is een probaat middel tegen hoogmoed, nonchalance en zelfoverschatting. De Descente is een ware proeve in bescheidenheid. De Descente is een trail, een avontuur, een gevecht met de elementen en tegen jezelf. Het is een hellewijf, die je het vuur aan de schenen zal leggen, je op de knieën zal dwingen en je uiteindelijk de zoete smaak van de verlossing zal gunnen. Ieder zichzelf respecterend loper zou....neen, het hellewijf beslist wie uitverkoren is om naar haar gunsten te dingen.
Navidad, de Descente is zwaarder dan een halve marathon, véééél zwaarder, dus bezint eer ge begint...

Gepost door: Mark | 06-09-11

Descente... ik dacht dat 't al bergaf was. Niet echt dus. Precies beter per kano te doen.

NB: Dank voor je eensluidende opinie over het woord "neervleien". :)

Gepost door: navidad | 06-09-11

Reageren op dit commentaar

Het heeft wat geduurd, maar nu pas gevonden... kemels kunnen zich listig verschuilen... Tijd voor wat gevlei: dank voor uw opmerkzaamheid en beheerste rechtzetting. Kent u trouwens de variant stijl-steil bij bergjes (persoonlijk probeer ik steile beklimmingen met stijl te bedwingen). Ach, ik loop al zo lang op deze aardkloot rond (en heb al een drietal spellingsomwentelingen moeten doorworstelen). Maar het kan altijd beter: laatst las ik ergens het woord onmidelijk, tja, een mens moet wat, toch?

Gepost door: Mark | 09-09-11

Hoewel het tweede deel van jouw verslag er zeker mag zijn en ik het als het ware helemaal mee kon beleven, heb ik mezelf weer kriek gelachen met het eerste deel. Ik val in herhaling, ik weet het, maar je schrijft echt goddelijk!

Gepost door: Sandy | 08-09-11

Reageren op dit commentaar

Loop je nog Marc ? We zien of horen of lezen nog zo weinig van jou de laatste tijd ..

Gepost door: els Van der Kaa | 20-10-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.