22-07-11

Regering van lopende zaken

 

 

Regering van lopende zaken

 

 

220px-Flag_of_Belgium_(1830)_svg.png 

 

 

Sire,

 

mag ik u feliciteren? 

 

Er is er eentje jarig, hoera, hoera!

 

Hartelijk gefeliciteerd met de verjaardag van uw land.  21 juli.  En om dat feit te vieren, Sire, heb ik de Belgische driekleur bovenaan dit stukje gezet.

 

Neen Sire, u moet niet aan de slag met Windows viewer om de driekleur een kwartslag naar rechts te doen kantelen. 

 

Neen, Sire, zo zag de eerste vlag van België er namelijk uit. 

 

Ze werd bijeen genaaid door Marie Abts-Ermens (oplage: 2 exemplaren) in opdracht van Edouard Ducpétiaux en Lucien Jottrand.  Beide heren waren advocaat.  Om maar te zeggen dat in tijden van ambras en rottigheid zulke heerschappen nooit ver af zijn. 

 

U zegt?

 

Inderdaad Sire, veel is er niet veranderd.

 

 

En ik weet het Sire, de dingen lopen niet altijd zoals we het wensen, denk maar aan alle Verduidelijkers, Formateurs en Ontmijners die bij u hun ontslag al zijn komen aanbieden. 

 

Elke keer weer die vuile voeten in de hall, en wie mag er nadien de hall wéér maar eens met nat doen?

 

Ik bedoel maar.  

 

 

 

****

 

 

  

Dus, Sire, en ook madame Sire, mijn beste wensen. 

 

Kan u ook mijn beste wensen overmaken aan al uw officiële en minder officiële dochter(s) en zonen en al hun nakomelingen?

 

Onder ons gezegd en gezwegen, Sire, kan u zélf de tel nog bijhouden?

 

Ikzelf heb het opgegeven na de geboorte van Gabriël, maar  moest u ooit door de bomen het bos niet meer zien in die hannekesnest van kleinkinderen, mag ik u dan mijn vrouw aanbevelen?

 

U moet weten, Sire, dat mijn vrouw een encyclopedische kennis heeft van uw Koningshuis. 

 

Elk huwelijk kampeert ze voor de televisie, ze heeft iedereen mee begraven en ze kan zelfs de joeng van Filip en Mathilde opsommen, in chronologische volgorde zelfs, wat ons op plaatselijke quizzen geen windeieren legt, Sire.

 

Ze kent zelfs de geboortegewichten van alle prinselijke wichten. 

 

Dat noemt men beroepsernst, Sire, mijn vrouw is tenslotte vroedvrouw. 

 

Ja, Sire, wij werken voor de kost.

 

En helpen mee de staatsschuld te torsen.

 

En hoort u ons klagen? 

 

 Kan u dat eens aankaarten bij Milquet?

 

 

*****

 

 

Daarnaast is mijn vrouw ook gespecialiseerd in de vestimentaire eigenaardigheden van het Koningshuis.

 

Claire moet niet proberen twee keer met hetzelfde deux-pièceke van Natan over één of andere rode loper lopen struinen, Sire, of mijn vrouw zal meewarig 'Tsst, tsst, tssst' zeggen, met van ongeloof opgetrokken linkerwenkbrauw.

 

Hoeden, kapsels en sacochen, waarlijk niets ontsnapt aan de adelaarsblik van mijn vrouw, Sire.

 

Mijn vrouw doet die vergevorderde kennis over gekroonde hoofden op bij haar kapster.  Daar liggen namelijk de beduimelde boekskes.  Ik neem aan dat Paola ook wel eens naar de kapper gaat, dus weet u als geen ander dat er in het kapsalon véél studietijd te rapen valt.   Onder de droogkap.

 

 

Pas op, niet dat mijn vrouw ongezond gefixeerd is op uw familie, Sire, dat nu ook weer niet.  

 

Zo kan mijn vrouw ook perfect de stand bijhouden van wat mijn en haar familie allemaal uitvreet. Ze kent alle neven en nichtjes, wie met wie getrouwd is en waarom én vooral hoe lang nog.

 

Straf hé, Sire.

 

Ze heeft ook een mentale inventaris in het hoofd met daarin het aantal aangeschafte kinderen, het geslacht, de namen, de schoolse carrières ervan en al die gekke dingen.

 

Ik ben al blij dat ik mijn eigen kinderen ken. 

 

Nu ja, Sire, voor mij is dat wel iets gemakkelijker dan voor u, meen ik begrepen te hebben uit de populaire pers. Knipogen

 

Dat geel ventje is een emoticon, Sire, voor het geval u zich zou afvragen of er een geel vlekje op uw monitor was verschenen.   Dat wordt gebruikt om harde taal wat te verzachten; dat het allemaal maar voor het lachen is, of satire, of een kwinkslag, of een slag in het water...

 

Tja, Sire, een mens moet mee met zijn tijd, hé.

 

Vermoeiend allemaal

 

 

*****

 

 

Sire, ik heb lang getwijfeld of ik naar het defilé zou komen. 

 

Maar ik wil Brussel in mijn hoofd bewaren als het decor voor de 20 Km door Brussel, en niet voor het kaki van onze strijdkrachten. 

 

Hola, Sire, ik heb uw broer nog gediend tijdens mijn militaire dienstplicht, dus ik heb al gegeven.

 

Daarom, Sire, zal ik de verjaardag van de kreupele kar, genaamd België, vieren met een loopwedstrijdje. 

 

Wat dacht u van Dwars door Kasterlee?

 

16 km door Kempense bossen, over zandduinen, door holle wegen. 

 

Moest u onder uw verplichtingen in Brussel kunnen uitkomen, dan mag u altijd afkomen, incognito.

 

Ik zal u volgaarne trakteren op een Trappist Westmalle, of een amberkleurig Kastel-Bier, u mag kiezen....

 

 

*****

 

 

21 juli: vaste prik: Dwars door Kasterlee.  16km200 dit jaar, met (alweer) een licht gewijzigd parcours.  Nu komt de doortocht op de (te) Hoge Mouw iets verderop in het parcours.

 

De afgelopen twee jaar heb ik hier slecht gepresteerd, met als dieptepunt vorig jaar: 1 uur en 13 minuten.  Als kers op de taart stond ik vorig jaar ook nog eens voor de gesloten slagbomen van de spoorweg op 1 km voor de finish.

 

 

*****

 

 

Het is warm, zonder heet te zijn, drukkend, zonder laf te zijn. 

 

Veel bekenden zijn afgezakt naar Tielen.  Vrienden van AVN: Jan, Eddy en Guy H., Danielle, Lut, Hilde, Benny en tutti quanti.  Huisfotograaf Leo kan wegens een blessure niet meelopen.  Leo heeft zijn camouflagekleren aan, om helemaal op te gaan in het landschap en vanuit verborgen hoeken en sloten ons te belagen met zijn fototoestel.  Leo kan beter een breedhoeklens opschroeven, want vanaf kilometer 13 zal ik enkel nog met mijn breedste glimlach lopen (om schandelijke foto's te vermijden).

 

 

Omkleden in het luxueuze sportcomplex van Tielen en dan per bus naar startplaats Lichtaart.  Naast mij op de bank, Kris A., snelle man uit Hemiksem.  We hebben mekaar sinds vorig jaar niet meer gezien, dus is het oorlogsverhalen uitwisselen, tijden vergelijken en snoeven over overwonnen blessures.

 

Opwarmen, een paar sanitaire druppelstops, nog wat drinken, babbelen met bekenden. 

 

Wat een bonte bende!  Er zullen 370 finishers opgetekend worden.

 

Startzone.  Vlak voor mij: Kris A., Maria V. en Tine D. 

 

Het plan is: rustig vertrekken en na de heuvelzone kijken waar we staan.

 

 

IMG_7405.JPG

 

Startzone.   Kris A. (1222), Guy H. (1041), Jan H. (1214).

 

De start is voorzien om 14u, maar dat lijkt maar niet te lukken.  De minuten tikken weg, terwijl de meute ongeduldig staat te trappelen, stijf van de adrenaline.

 

En dan, eindelijk, gaat het licht op groen en zijn we weg, voor meer dan 16 slopende kilometers.

 

De jacht begint in de straten van Lichtaart, de kop van de wedstrijd schiet als bezeten weg, en ik moet aan de verleiding weerstaan om mee te gaan met te snelle lopers.  Ik laat Maria V. vertrekken. 

 

IMG_7416.JPG

 

 

Plots merk ik dat ik in het gezelschap loop van Kris. 

 

Niet goed, want Kris is stukken beter als ik, niet goed, niet goed... 

 

Of zou Kris rustig gestart zijn?

 

En dan knallen we vol de natuur van de Lichtaartse bossen in.  Smalle bospaden, die toch wel wat te lijden hebben gehad van de aanhoudende regenval van de laatste dagen. 

 

Ik blijf Kris volgen, tegen beter weten in.

IMG_7457.JPG

De eerste kilometers gaan vrij vlot.  Ik heb constant het gevoel dat ik harder kan, maar blijf toch maar wijselijk in het spoor van Kris (lange witte gestalte centraal, uw dienaar vlak achter hem).

 

Maar dan voel ik dat Kris langzaam begint te versnellen.  Ik twijfel even, maar besluit dat het kamikaze is om Kris te volgen.  Hij is weg, we zullen mekaar pas aan de finish weer zien.

 

Nu vertoef ik in het gezelschap van een loper, wiens naam ik niet ken, maar die met mij een groot stuk van de 10 mijl van Malle heeft gelopen (en er mij na een kilometer of 8 genadeloos af heeft gelopen).

 

We bundelen onze krachten en lopen in op een jongedame met erg snelle benen, Nina L.  Op haar rug staat te lezen Volharding, club uit Beveren.  Dat maakt ze waar.

 

De eerste duinen.  We hebben de juffrouw te pakken.  En bergop moet ze telkens een paar meters laten, maar bergaf gooit ze zich met doodsverachting naar beneden om ons zo terug bij te benen.  De afdaling van de duinen is bepaald niet zonder risico; overal steken boomwortels tussen het losse zand naar boven.

 

Het is zwaar ploegwerk in de verraderlijke duinenzone van de Hoge Rielen, met als orgelpunt de gevreesde Hoge Mouw.

 

De Mouw maakt zijn reputatie als scherprechter weer waar.  Het is loodzwaar.  Mijn hart bonkt in mijn slapen.  Ik word helemaal gesloopt op de Mouw.  Het zweet loopt in beken van me af.  Ik krijg hier een ferme tik.

 

En nadien volgen de duinen mekaar in razend tempo op.  Het losse zand zuigt de kracht uit mijn benen.

 

IMG_7564.JPG

 

 

En dan moet ik pissen (pardon my french!).

 

Eerst probeer je het nog uit je hoofd te zetten, maar dat gaat niet.

 

Nijpen, helpt ook al niet.

 

En als er nu nog iemand van die sisgeluiden maakt, dan wring ik die de nek om.

 

PISSEN!   En het wordt dringend.

 

 

 

Goed, wat nu? 

 

 

Ik heb twee opties. 

 

 

Optie 1: ik stop en ga een boom uitkiezen (keuze genoeg). 

 

Maar dan verliezen we kostbare tijd én posities.

 

Optie twee: al lopend pissen.  Ook niet echt een aanlokkelijk vooruitzicht, vooral niet omdat er vlak achter mij een jongedame loopt.   Lichaamssappen laten vloeien terwijl een bevallige jonge deerne in mijn nek aan het hijgen is, in sommige dromen dolgraag, maar niet al lopend tijdens Dwars door Kasterlee.

 

 

Ik kies voor optie 2.   

 

Dat is, ik probéér voor optie 2 te kiezen.

 

Bizar, maar het lukt niet. 

 

U heeft geen idee hoe moeilijk het is om in uw broek te zeiken. 

 

Werkelijk ondoenbaar. 

 

Probeert u het nu voor de aardigheid eens even zelf. 

 

Ik wacht wel even...

 

Ik wacht...

 

Ik heb tijd...

 

 

 

 

PROBEREN, ZEG IK !!!!

 

 

 

Ok, u kunt het dus wél, maar ik kon het echt niet. 

 

Misschien heeft het er ook wel mee te maken dat we aan het hardlopen zijn. 

 

 

 

*****

 

 

 

Ik moet nog steeds piiiiiiisssssseeeeeeen. 

 

 

En probeer dat met de moed der wanhoop al lopende te doen.

 

Ik zou verdomme geld geven opdat er nu iemand sisgeluiden zou willen maken. 

 

Ik overweeg even om de juffrouw die achter me loopt te vragen of ze even PSSSSSJJJJJ wil zeggen, maar besef dan dat ik daarvoor het lef niet heb.

 

 

 

Er zit niets anders op dan stoppen.

 

 

Ik spring naar de eerste de beste boom, hijs de koninklijke fluit en...

 

 

OOOOOOOHHHHHH

 

....  zoete verlossing. 

 

 

Pissen wanneer het écht moet,  is bijna zo lekker als, ...heum..., laat maar....

 

 

*****

 

 

Een hele kolonne lopers passeert me, terwijl ik krampachtig de druk op de brandslang probeer op te drijven. 

 

En het blijft maar komen!

 

En dan is het vat af.

 

 

Naschudden hoeft deze keer niet, laat staan de handen wassen, neen, we proppen alles waar het hoort en knallen meteen terug het parcours op. 

 

 

 

*****

 

 

Omdat ik toch een tijdje heb stilgestaan, is mijn hartslag relatief tot bedaren gekomen.

 

En dan maak ik een cruciale inschattingsfout. 

 

Ik voel me lekker en begin aan een doldwaze inhaalrace. 

 

Ik storm naar voren, haal verschillende lopers in (kerels die best wel hard lopen), ga als een gek tekeer bergop, in een poging om zo de verloren plaatsen in te halen.

 

En plots zie ik in de verte opnieuw de jongedame waar ik mee samen liep.  Ik schat dat mijn achterstand een vijftigtal meter bedraagt. 

 

Ik begin met hernieuwde moed te beuken om haar bij te benen.  Een dikke kilometer verder, ben ik genaderd tot op 20 meter ongeveer, wanneer ik voel dat ik zwaar over mijn toeren ben gegaan.  Ik moet noodgedwongen het tempo laten zakken en begin om te kijken, op zoek naar steun.

 

Ik stuik op een paar honderd meters in mekaar.  Tempoverval.

 

En dan begint de lijdensweg.  Iedereen die ik voorbij was gegaan, komt me nu op de nek gevallen.  Telkens sluit ik aan, telkens moet ik er uit.

 

Het is weer van dat. 

Dwars door Kasterlee. 

Elk jaar opnieuw blaas ik hier mijn motor op.

 

 

En de kilometers lijken nu schier eindeloos.  Ik kijk meer achterom dan naar voren.  De boswegen blijven maar komen, terwijl  de kilometeraanduidingen maar wegblijven...

 

252530_2257323037608_1384336119_2575149_2538494_n.jpg

 

En dan, eindelijk, verlaten we de boszone en krijgen we weer asfalt onder de voeten geschoven. 

 

De laatste 2 kilometers sleep ik me voort.

 

In de verte de spoorwegovergang. 

 

Ik ben zo kapot dat ik bid voor gesloten slagbomen, zodat ik toch even kan gaan liggen, op adem komen, kotsen, weet ik veel...

 

Geen trein natuurlijk.

 

En dan, eindelijk, de aankomstzone. 

 

Finish na 1 uur 11 minuten en 4 seconden.  Plaats : 81.  Vergeleken met vorig jaar ben ik 2 minuten sneller, maar dat is slechts een magere troost.

 

Gemengde gevoelens. 

 

Het was loodzwaar, alweer. 

 

Ik heb me serieus vergaloppeert, alweer. 

 

Ik besluit hier niet meer aan de start te verschijnen, alweer.

 

 

*****

 

 

In de aankomstzone drink ik me misselijk met water.  Iemand spreekt me aan; ik maak kennis met Koen, een blogbezoeker.

 

Ik ruil mijn borstnummer voor een plastic zakje vol lekkers.  Folders, koekjes en twee flesjes bier:  Kastel en een Witte Dame.

 

Naar de kleedkamer.  Zeg maar sauna.  Het is er bloedheet en de hete dampen van de douche zorgen voor een klamme warmte.

 

Ik posteer me in de gang.  Ga van daaruit douchen.

 

Aangekleed en wel, koekje en appel gegeten.  Ik voel me al bij al niet zo slecht.  De benen voelen prima aan.

 

De tent gonst van het volk. 

 

Ik schuif mee aan de tafel bij de vrienden van AVN. 

 

En een Tirolerbandje blaast vanop het podium iets te enthousiast een rits enerverende deuntjes de tent in. 

 

En dan is het tijd om huiswaarts te keren.

 

Inspirerend gezelschap.

 

Buurman in de cd-speler.

 

Mijn GPS doet ons stranden op wegenwerken.

 

Wegenwerken?

 

Zijn er mogelijk verkiezingen op komst?

 

 

*****

 

 

Sire,  u kon zich blijkbaar niet vrijmaken voor Kasterlee.

 

Jammer, maar het is niet anders.  Het Tirolerbandje had u wel kunnen smaken, vermoed ik.

 

Sire, als u Leterme nog eens ziet, kan u dan vragen of ik lid kan worden van zijn Regering van Lopende Zaken?

 

Hoewel het vandaag de schijn tegen had, loop ik nog altijd graag...

 

 

 

 

 

19:51 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-07-11

Mag ik even uw aandACHT?

 

 

Edelachtbare, mag ik even uw aandACHT?

 

 

Vandaag wil ik het met u hebben over het getal acht

 

8.

 

 

Acht!

 

Inderdaad!

 

Acht.

 

 

Wanneer versloeg Tiberius Claudius Nero de Sagrumbi?

 

 In het jaar acht na Christus !

 

 

Acht! 

Magisch getal! 

Een getal uit de rij van Fibonacci!

 

 

Acht is trouwens het atoomgetal van zuurstof. 

 

En hebben wij lopers daar geen behoefte aan? 

 

 

Acht is in het Oekraïens trouwens bicim, wat toch parate kennis is, niet?

 

 

En ik acht u allen zeer hoog, beste lezer, maar wist u dat het getal acht voor de Oude Grieken staat voor de rechtvaardigheid, en is lopen niet de meest rechtvaardige der sporten? 

 

Je oogst wat je zaait. 

 

Figuurlijk dan, want letterlijk is dat altijd waar; het zou redelijk belachelijk zijn moest je boontjes zaaien en pompoenen oogsten, bijvoorbeeld.  

 

 

Oogsten, augustus = oogstmaand.  Augustus = de achtste maand van het jaar...

 

 

En als je een 8 laat vallen, wat krijg je dan?

 

oneindigheid.gif

Oneindigheid.

 

 

Oneindigheid....

 

De opstanding van Jezus? 

 

Wordt beschouwd als de achtste dag van de schepping.

 

 

En moest Beethoven niet aan dyscalculie hebben geleden, dan was zijn Negende Symfonie misschien wel zijn Achtste geweest; en dan zouden we elk jaar op de 20 Km door Brussel zeer terecht starten op de klanken van de Achtste Symfonie van mijnheer von B.

 

 

Acht staat trouwens ook voor overvloed; en als 30.000 lopers aan de start van de 20 Km door Brussel geen overvloed is, wat dan wel? 

 

De Tervurenlaan, kilometer 17, en hoeveel was 1 plus 7 ook alweer?

 

Werd het Jubelpark trouwens niet gebouwd in 1880? 

 

Boven op de triomfboog in het Jubelpark staat een strijdwagen, die de provincie Brabant belichaamt. 

 

Hoeveel beelden staan er onderaan de triomfboog?

 

Acht. 

 

Als zinnebeelden van de acht andere provincies (toen hadden we er nog 9 in totaal, nu tien, volgend jaar misschien wel een stuk of twaalf, wanneer de inboedel wordt verdeeld tussen PS en NVA....).

 

Trouwens, die strijdwagen werd ontworpen door Thomas Vinçotte.  Deze kunstenaar had een leerling, met de naam Octave Rotsaert

 

Octave? 

 

Octaaf, afgeleid van het Latijnse octo: acht

 

 

Octaaf De Bolle, van Samson en Gert, hoeveel bollen heeft het Atomium

 

Dju, negen, eentje teveel... 

  

Tussen haakjes, Atomium, gebouwd voor Expo 58 ...

 

 

Een octaaf, toonladder, acht noten.

 

 

De acht van Chaam!

 

 

Hoeveel keer verscheen de maagd Maria te Banneux?  Op de kop af acht.

 

 

Hoeveel toetsen telt een piano? 

 

88.

 

 

Een schaakbord? 

 

Acht  rijen en acht  kolommen.

 

 

Hoeveel bits in één byte? 

 

Acht.

 

 

 Hoe roept een officier soldaten ter orde?

 

Geef acht!

 

 

Hoeveel poten heeft een spin?

 

Een stuk of acht.

 

 

Hoeveel engelen dragen de troon van Allah?

 

Doe maar acht.

 

 

De openingsceremonie van de Olympische Spelen in Peking?

 

Wanneer?  8-8-2008.

Hoe laat?  8 seconden en 8 minuten na 8 uur 's avonds.

 

 

Hoeveel hechtingen kreeg Laurens Ten Dam in het aangezicht na zijn val in de Tour 2011. 

 

Inderdaad, acht.

 

 

Hoeveel Europese banken slaagden niet in de stresstest? 

 

Jep, acht.

 

 

Hoeveel maanden cel kregen de kopers van Baby J? 

 

U weet het al, het aantal bevindt zich pal tussen de 7 en de 9.

 

 

Wat rijmt er zowel op zacht, kracht, overdracht, aandacht, geslacht, yacht, spankracht, klacht, verdacht, toedracht, vannacht, ambacht, pracht als macht?  Geef toe, een opdracht met wilskracht volbracht.

 

 

88 = HH = Heil Diemetdatkleinsnorretje!

 

 

Op 7 augustus 1888 wordt Martha Taber vermoord door Jack The Ripper. 

Wanneer lezen we daarover in onze gazet? 

Acht augustus 1888.  Zijnde  8-8-1888

 

 

Hoe lang is de langste worst ter wereld? 

 

203,8 meter.

 

 

Wat was het meest succesrijke TV-programma van Mies Bouwman?

 

Eén van de acht!

 

 

 

 

En dat durft u allemaal toeval noemen?!?!?

 

 

 

*****

 

 

 

Ik weet het, er zijn maar zeven wereldwonderen, zeven deugden en zeven hoofdzonden, zeven wereldzeeën, Rome gebouwd op zeven heuvels, de zeven dwergen, Windows 7, zeven weekdagen, u zal nu zeggen: waar zit je nu met je acht?

 

Wel, ik zou daar niet teveel acht op slaan, imperfectie is namelijk des mens. 

 

De imperfectie. 

 

Altijd net iets tekort schieten. 

 

Net niet.

 

De imperfectie, de gebrekkigheid, de fout.

 

 

Laat ik daar nu toevallig een foto van hebben...

 

 

 

nk11st_0489_jpg.jpg

 

Foto van uw scribent op de loop voor zichzelf, zijn schaduw en de bikkelharde concurrentie op Neervenkermis.

Ja, diepe zucht, ik weet het, ijdelheid en van die dingen, een schande en zo.

En we weten allemaal wat ijdelheid met een mens kan doen, zeker sinds die spiegelaffaire met Sneeuwwitje en de heks.

  

Maar, kijkt u nog eens goed naar de foto.

 

 

Hoeveel vingers steek ik in de hoogte?

 

 

Inderdaad...

 

 

Hoogachtend,

Mark (borstnummer 861).

18:27 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-07-11

Steamfull crash

 

Steamfull crash

 

 

 

9 juli 2011

 

Wedstrijddag.

 

Kriebels in de buik, want opnieuw staan we straks aan de start van een loopwedstijd.   En wat voor een!  Een klassieker van formaat.

 

 De loopwedstrijd in het kader van Neervenkermis te Loenhout.  

 

Dat is Vlaamsche Folklore pur sang. 

 

Om het alcoholmisbruik toch een sportief kader te geven, wordt er eer betoond aan het triumviraat van oeroude Vlaamsche sporten.  Een wielerwedstrijd, voetbal (penaltywedstrijd 'Pinanti is pinanti') en de enige sport die er écht toe doet: het lopen.

Tegenover al dat sportieve geweld staan natuurlijk de andere sportieve bezigheden van de Vlaam, zijnde Bal populaire voor de jeugd met discobar (zuipen), een kaartprijskamp voor de oude agrariërs, met de pet schuin op het door een gevaarlijk hoge bloeddruk roodaangelopen hoofd (zuipen). 

Ook het culinaire wordt niet verwaarloosd, er is een keur aan vettige hamburgers, hotdogs und jawohl braadworsten. 

Die hamburgers zijn er om het bier te absorberen, zodat er toch wat fond kan gegeven worden aan het braaksel. 

 

Maar dat geheel terzijde.

 

 

*****

 

 

Ik kom hier graag.

 

Ook wel omdat het me terug slingert naar taferelen uit mijn jeugd. 

 

Hoe ik als jongeling mijn eerste kermissen meemaakte, waar discobar Steamfull Crash de soundtrack van mijn jeugd speelde. 

 

Herman Brood en Saturday Night

 

En ik mijn eerste schuchtere stappen zette in het verkennen van dat andere, erg mysterieuze geslacht.    

 

Geknoei, neem het van mij aan. 

 

De meisjes eind jaren zeventig van vorige eeuw waren van een oerdegelijke soort, burchten van deugdelijkheid, bewakers van de maagdelijkheid, gepokt en gemazeld door de Chiro en doordrongen van een katholiek schuldbesef. 

 

 

En dat alles was nog te behappen. 

 

Erger was het feit dat ze meestal ook verpakt zaten in een beha en ik had geen flauw benul hoe die dingen open moesten.

 

En dat gedoe met die La Bamba !?!?  De kuskesdans!  Hoe je daar in een kring tegen de zweterige oksels van je buurman stond aan te schurken, terwijl die blonde godin alweer aan je neus voorbij ging om iemand anders te gaan kussen. 

 

En daarna kwamen de slows!  Nights in white satin, om er meteen maar de grootste draak uit te halen.  Wat een gedoe allemaal!  Wat een gepruts, ook...

 

Rare paringsrituelen kent de mens, toch?

 

Geknoei, ik herhaal het.

 

Ach, de bals van weleer. 

 

Tijd, wo bist du bleben? 

 

 

*****

 

 

Maar de belangrijkste reden dat ik aan de start wil staan van de loopwedstrijd te Loenhout, is de kleedkamer!

 

Indien we het spectrum der kleedkamers beschouwen, dan vind je aan de ene kant de douches van het Koning Boudewijnstadion te Brussel, waar uw dienaar na de Brussels City Run het voorrecht heeft  mogen smaken te douchen waar alle (andere) grootheden van deze planeet hun rug hebben ingeschuimd.

 

Aan de andere kant van het universum vinden we de kleedkamer van Neervenkermis, waar de infrastructuur iets minder ingewikkeld was: een emmer koud water in een stal met levend vee.  De intieme momenten die ik daar heb mogen beleven met Bella, de koe met de lange wulpse tong, een bescheten achterste en maar liefst 4 tepels, behoren tot mijn dierbaarste herinneringen en spoken doorheen mijn warmste dromen.

 

Maar alles wat goed is, is gedoemd te verdwijnen. 

 

Dit jaar bleek de kleedruimte zowaar een tent te zijn! 

 

Ongehoorde luxe! 

 

Een stuk charme gaat alweer verloren.

 

 

 

*****

 

 

Wat staat er op het programma?  9 km over asfalt, beton en over grind- en zandwegen.  Verdeeld over drie ronden.

 

Een meer dan forse delegatie van AVN: de razendsnelle Jan en Guy H. (lopen is daar een familiekwaal), Frank T. (de man die me in Seraing heeft geklopt), Leo, Benny, Hild, Lut, Chris, Els, Danielle et j' en passe.  Dan Dré B. en Tim V. van het Wezels Omslagpunt, heren van het Fast Action Team, van Team 185, van GAV,...

 

Goed gestoffeerd dus, deze ouwe diesel zal serieus uit de pijp moeten komen om top 20 te lopen.

 

Opwarmen in het gezelschap van Tim V., de onklopbare en Dré B., de overtreffende trap van onklopbaar. 

 

Een flauw lichtpuntje is dat beide heren klagen over kwaaltjes allerhande, moedwillige enkels en pijnlijke hielen. 

 

Als dit geen bewijs is dat God bestaat, wat dan wel?

 

En anderzijds moeten we ook vaststellen dat zij die proberen sneller te zijn dan ondergetekende, hij die  in erg discutabele kringen bekend staat als loopwonder Mark, meestal een ticketje hebben op de snelweg naar een blessure! 

 

Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb!

 

 

*****

 

 

Enfin, sta me toe te zeggen dat de start een beetje chaotisch was. 

 

 Ik sta met de rug naar de looprichting nog wat te lullen met iemand, wanneer plots iedereen rond mij wegschiet. 

 

Oeps, start gemist!

 

De kop van de wedstrijd schiet met een rotgang weg. 

 

Vlak daarachter zie ik Dré lopen, en pakweg een 20-tal meters voor mij: Tim V.  In de wetenschap dat Tim me vorige week anderhalve minuut aan de broek smeerde op de 10 km door Rijkevorsel, is het van de bok zijn kloten indien ik zou proberen Tim te volgen.

 

Wat doe ik? 

 

Ik spurt het gat dicht op Tim V.  Windop.  Voilà, hebben we de eerste stommiteit toch al gehad.

 

Ik nestel me in zijn zog.  Ik merk dat Dré in de buurt van Jan H. hangt, samen met Paul Van Riel.  Die heren lopen in een andere kwaliteitscategorie, eentje die ik nooit zal bereiken.  Toch zitten we niet verschrikkelijk ver achter. 

 

Ik spoor Tim aan tot hogere snelheid:

 

 "Komaan Tim, loop dat gat dicht op Dré."

 

Dat was bedoeld als grap, maar helaas versnelt Tim prompt.  Ik moet alles geven om bij hem te blijven.  En een tweetal heren die bij ons waren, moeten meteen de rol lossen.

 

Om het razende tempo van Tim wat te milderen, zet ik me op kop.  Niet dat het nu traag joggen is, dat nu ook weer niet.  We komen bij een voorligger en ik pik ons treintje aan. 

 

Drankpost.  Ik gris een bekertje mee.  Beetje drinken, de rest verkoeling.

 

Met al dat geweld zijn we exact nul meters dichter bij Dré gekomen.  Tofjes!  We beseffen dat het niet zal lukken. 

 

De wind beukt ook hard op ons in. 

 

Wanneer we terug het asfalt opdraaien, merk ik dat Tim een gaatje moet laten.  Dit is niet normaal.  Ik denk dat zijn enkel hem parten speelt.  Ik besluit om naar de kop te gaan, zodat het gaatje meteen een metertje groter wordt.  En ik investeer heel wat energie in een lange, verschroeiende kopbeurt.  Tim kraakt en het gat wordt een stuk groter.

 

Ja, ik weet het.  Het is niet bepaald grootmoedig van mij.  Achterbaks, slecht, onsportief, wreed, roept u maar!  Een collega in pijn, geblesseerd, afmaken op zo'n lafhartige manier.

 

 

HEERLIJK!

 

 

Denkt u dat ze op mij wachten, telkens ik stuk zit? 

 

Denkt u dat iemand ooit al gezegd heeft:

 

 

"Mark, het gaat precies niet meer zo goed, zullen we je wat uit de wind zetten?"

 

Neen!  Vergeet het! 

 

 

Tijdens de wedstrijd zit het mes tussen de tanden.  Na de wedstrijd hoogstens een tandenstoker.

 

 

 

*****

 

 

Tim gelost.

 

Doortocht aan de finish na een stomende eerste ronde na 10 minuten en 56 seconden.  Dit ga ik zwaar bekopen in de rest van de race, zoveel is zeker.

 

We draaien met twee de zware betonstrook windop in.  Ik sterf een duizend doden in het zog van deze, mij onbekende loper.  Maar ik wil toch niet de ondankbare hond uithangen, en halfweg pak ik de kop over om mijn deel van het werk te doen.  Het zal mijn laatste kopbeurt zijn, want ik voel me helemaal opbranden.

 

Haaks links het zandpad op, de wind komt nu van rechts.  Ik kruip links van mijn kompaan en kan zo nog een eind mee, maar moet hem dan laten gaan.

 

Ik blik achterom.  Tim is inmiddels ook voorbij gelopen door andere lopers.  Ik beslis om het tempo wat comfortabeler te maken en dan maar af te wachten wat er staat te gebeuren.

 

Drankpost.  Twee bekertjes.  Eén voor de dorst en één voor over het hoofd. 

 

Even later word ik alweer geremonteerd.  Ik pik aan.  Eventjes.  Dan er alweer uit.

 

 

*****

 

 

Einde Ronde 2.  Ik loop al een tijdje alleen.  De chrono rond de 22 minuten en 40 seconden. 

 

Ronde 3.  Betonbaan met de orkaan recht op de snuit.  Ik word bijgehaald door de eerste vrouw.  Een opstoot van misplaatste mannelijke trots zorgt ervoor dat ik haar een groot stuk van die strook windop uit de wind zet.  Edel gebaar dat ik iets verderop bekoop.  Ze laat me ter plaatse.

 

De instorting wordt redelijk groot.  Een Steamfull Crash, zeg maar.  Ik besef dat ik de eerste ronde teveel energie heb gestoken in het afschudden van Tim V.  Maar ik had geen keuze; moest ik maar enkele meters voorgift genomen hebben, dan bestond het risico dat Tim me terug op de nek zou vallen.

 

Drankpost laatste doortocht.  Omkijkend zie ik voorlopig niemand meer.  Tim in de verte, nu in het gezelschap van Marc K., mijn loopschoenenoppergod.  Top Running Wuustwezel, de tempel voor de loper!  Tot zover deze commerciële mededeling.

 

Een doffe pijn begint voelbaar te worden in mijn rechterkuit.  Ik moet het tempo iets laten zakken, puur om de gemoedsrust te bewaren.  Liever niets kapot lopen.

 

De laatste rechte lijn. 

 

261612_2189786994350_1537368275_32433577_2561143_n.jpg

 

Marc K. is nog behoorlijk dicht gekomen. 

 

Finish!  Op de 16de plaats na 34 min en 54 seconden.   1 minuut en 48 seconden sneller dan verleden jaar.  34 seconden trager vergeleken met mijn wonderjaar 2009.

 

 

*****

 

 

Borstnummer inleveren in ruil voor een ice-tea.  Collega's polsen.  Tijden vergelijken.  En om het lichaam terug wat in de plooi te krijgen, loop ik nog een rondje van 3 km op mijn  dooie gemak, keuvelend met Jan H., looplegende.

 

 

Kleedkamer.

 

Er staat loeiharde muziek te spelen in de kleedkamertent.  Steely Dan, recenter werk, meen ik te weten. 

 

Emmertje water gaan tanken.  Met weemoed denk ik terug aan vroegere tijden.  Aan kleedkamers vol levend vee. 

 

Aan Bella. 

 

Bella met haar lange, druipende tong. 

 

 

Gelukkig bleek de vernieuwde kleedkamer naar aloude traditie nog steeds gemengd, zodat we doorheen het gaas van onze wimpers nog konden staren naar andere Bella's, maar dan met een pak minder tepels, we moeten daar eerlijk in zijn...

 

Nog wat bijpraten met de collega's, de cérémonie protocollaire waarin AVN ruim bedeeld werd in het prijzengeld, en dan is het tijd om de avond af te ronden.

 

 

*****

 

 

 

Ik slenter naar mijn wagen.

 

Kijk nog even om mij heen.

 

De Kempen.

 

Far West.

 

Mijn geboortegrond.

 

 

En de auto neuriet terwijl ik door Loenhout rij. 

 

Via het Oud Dorp. 

 

Café Far West.

 

En alsof de duivel er mee gemoeid is, zingt Daan:

 

 

Exes I've got no acces to my exes

I'm sure by now they've moved to Texas

or took a one way trip to Naxos

Exes I've lost the battle of the sexes

Like making love inside of taxis

They liked the sting but not the cactus

 

I know that exes reflect my youth

I know that exes are my male proof

I know they're guilty of being the past

But you've killed the cupid

You're over them

 

Exes I've got no problem with my exes

They loved me driving in my Lexus

A road's as good as all its exits

Exes so out of date like sending faxes

I was the tree they were the axes

They liked the pray but not the mantis

 

17:17 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-07-11

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan

 

 

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan

 

 

Zaterdag 2 juli 2011

 

Vakantie! 

 

Kind 1 en 2 slepen oorlogsbuit het huis binnen. 

 

Goede schoolse resultaten worden aan de voeten gelegd van de heerser van het gezin, mijn vrouw. 

 

Kind 1 en Kind 2 passeren langs de kassa om financiële compensatie op te vorderen voor dagen en nachten studeren, met de moed der wanhoop en de handen in het haar, tot een A-attest er op volgt. 

 

Zij passeren langs de kassa van het gezin, en de kassa, dat ben ik!

 

Jolijt alom, lawijt eveneens, de kinderen kunnen terug onbekommerd nachtdieren worden.  De wekker krijgt voor onbepaalde tijd verlof, inspanningen zullen ver te zoeken zijn,  laat het zwoegen maar aan de ouders over (in het zweet des aanschijns zult gij uw brood verdienen).  

 

Studieboeken vergaren stof, alle naamvallen komen te vervallen, integralen mogen integraal vertikaal geklasseerd worden, de rekening is toch al lang gemaakt, genoeg gesuft boven boeken vol honderdjarige oorlogen en duffe dynastieke keizers, de gotiek zal moeten wachten op een nieuwe renaissance, geen gejammer meer over damoclesiaanse deadlines voor taken, geen gezeur meer over hoeveel plagen Egypte te verduren kreeg, alle stromingen in de schilderkunst worden met het badwater weggegooid, de kattige schoolbel wordt de bel aangebonden, opbergen die agenda,  de punten zijn vergooid en uitgedeeld, alle kemels zijn geschoten, het is tijd voor leute, festivals, veel misbaar en het bedrijven van alle zonden Israëls. 

Het is tijd om in vele grachten tegelijk te lopen en te belanden, thuishaven van de oude koeien, om er de teen andermaal te stoten aan diezelfde vervloekte steen des aanstoots, en dan was er nog iets met een ezel, maar het ezelsbruggetje ontschiet me helaas even. 

 

 

Vakantie en jeugd, een combinatie gemaakt in de hemel, hemeltergend, dat wel, maar toch hemels.

 

 

 

*****

 

 

 

Juli, aan de kant jullie!

 

 

Mannen maken plannen!

 

 

Plannen in de vorm van de stratenloop over 10 km te Rijkevorsel, buurgemeente van mijn thuisstad.

 

U moet weten dat er een soort broedertwist, een soort rivaliteit heerst tussen Rijkevorsel en Hoogstraten.  Was het in de Middeleeuwen nog iets wat met leenrecht en kruisboog werd uitgevochten, dan is er nu enkel nog wat folkloristisch gekrakeel langsheen voetbalvelden en op pensenkermissen. 

 

Maar toch, als Hoogstratenaar aan de start verschijnen van een loopwedstrijd in Rijkevorsel, is toch een beetje jezelf wagen in het hol van de leeuw. 

 

Zwarte Leeuw zelfs, naar de legendarische voetbalclub.

 

 

 

*****

 

 

Ik fiets naar Rijkevorsel.  

 

Aan mijn zijde mijn vriend Tom.   Tom heeft op Trojaanse wijze zijn Achilles opgeofferd; niet aan Helena, maar aan de loopsport. 

 

Hij mag niet meer lopen, nooit meer, en dat snijdt. 

 

Een mes dat aan twee kanten snijdt, want zo ben ik mijn loopgezel, mijn bloedbroeder van zovele oorlogen kwijt.  Maar vandaag is hij van de partij, als mental coach en vriend. 

 

 

U zal nu zeggen: kat in bakkie, hoe moeilijk kan dat zijn?   Tom kan wat op een terrasje hangen, wat naar de wijven kijken, terwijl die ouwe zich het apezuur loopt.

 

 

Mag ik u tussen haakjes vragen een béétje op uw woorden te letten...

 

 

 

Aan de ene kant hebt u gelijk (terras, wijven kijken, ouwe apezuur loopt); úw woorden, niet de mijne!.

 

 

Aan de andere kant dan ook weer niet. 

 

 

Want ooit finisht de ouwe. 

 

 

En dan zijn er twee mogelijkheden:

 

1. de ouwe heeft slecht gepresteerd, en dan is hij in het beste geval neerslachtig en zwijgzaam.  In het slechtste geval zaagt en zeurt hij de rest van de avond als een geconstipeerde gorilla. 

Donkere gedachten zoals: het leven is kut, lopen stelt niets voor,  schoenen aan de haak, Walen buiten, gestoffeerd met de nodige 'godvermiljaars' en 'kust mijn klotens'.

 

 

2.de ouwe heeft goed gepresteerd, en dan is hij in het beste geval relatief aangenaam in de omgang.  In het slechtste geval is hij de rest van de avond  irritant jolig en opgewekt als een geconstipeerde gorilla die net het doosje laxeermiddelen heeft gevonden.

Onuitstaanbaar qua narcisme: het leven is fantastisch  en ik ook, lopen is voor de goden en voor mij, alles haaks met de loopschoenen, de Walen binnen, helaas gestoffeerd met de nodige 'godvermiljaars' en 'kust mijn klotens'.

 

 

En gezien den ouwe al jaren loopt, is de kans op een goed resultaat in de loop der jaren behoorlijk klein geworden.

 

 

 

*****

 

 

 

Enfin, Tom en uw dienaar per fiets naar Rijkevorsel.  Rijkevorsel leeft!  Met kinderlopen, 5 Km, 10 Km, halve marathon, estafettemarathon en marathon. 

 

We zijn wat vroeger afgezakt naar Rijkevorsel, zodat we de marathon en de estafetters op de marathon nog zien starten. 

 

AVN is er met maar liefst 3 ploegen op de estafette: de dames en twee herenploegen.  Er wordt wat bijgepraat, succes gewenst en dan begeeft ieder zich naar zijn of haar startpositie.

 

Een hapering van het startpistool, dan toch  pang  en de heren en dames beginnen aan hun avontuur over een dikke 42 km of een deel ervan.  De halve marathon vertrekt elders.

 

 

*****

 

 

Inschrijven en naar sportcentrum De Valk, waar de kleedkamers zijn.

 

Eens omgekleed, terug richting startzone.  Ik bevind me in gezelschap van Eddy O., een zeer goed loper. We warmen een kilometertje samen op (14 km/uur, sneller moest écht niet).

In de startzone ontmoet ik Tim V. van het Wezels Omslagpunt, ook al een sneller heerschap dan ondergetekende.  Samen nog wat opwarmen, sanitaire stop en dan is het zover: opstellen voor de start.

 

 

Het plan is eenvoudig.  Ronde 1 de gashendel niet helemaal open.  Ronde twee: alles moet weg!

 

Het startpistool wil nu helemaal niet meer meewerken, dus ziet men zich genoodzaakt de boel op gang te blazen op artisanale manier, met behulp van een fluitje.

 

  

*****

  

We zijn weg!

 

Redelijk wat trage lopers houden me op.  Ik zie me verplicht het voetpad op te springen en zo de tragere voorwacht voorbij te schieten.  Toeschouwers springen verschrikt achteruit.

 

 

Maak plaats, maak plaats, maak plaats.  Ik heb ongelofelijke haast!

 

 

Eerste doortocht aan de finish na een paar honderd meter:

rijkevorsel2011.jpg

Gele nummers: 10 km, witte: 5 km.  Tim V. (815) en uw dienaar (697).

 

 

Het tempo ligt gecontroleerd hoog; het is rondkijken wie waar zit.

 

 

rijkevorsel20112.jpg

 

We draaien het Prinsenpad in, een lange rechte weg, waar de wind vol op kop blaast.  Ik knok me tot bij een groepje om er beschutting te vinden tegen de wind.  Daarvoor moet ik iets dieper in het krachtenarsenaal tasten dan me lief is, maar goed, we zien wel.

 

Rechts via een smal paadje een verkaveling in, wat keren en draaien en dan naar de bevoorrading aan het voetbalveld van KFC Zwarte Leeuw, rechts een onverharde weg in, links de Oude Baan, links de Helhoekweg. 

 

Al die tijd doe ik geen meter kop.  Ik ben nog steeds op zoek naar mijn adem na de startfase.  De Helhoekweg is wind vol in de rug.  Vermits ik achteraan het groepje blijf bengelen, kan ik het voordeel van de wind mee pikken.  En ik voel dat ik langzaam weer wat op mijn positieven kom.

 

De groep, vier man sterk,  blijft goed samen.  We draaien het Lozenhof in en dan links de Oostmalsesteenweg richting start- en aankomstzone.

 

Mijn kompanen doen zonder verpinken al het kopwerk, dat is flink!  Maar op het einde van ronde 1 kan ik me weer maar eens niet beheersen en bij het ingaan van ronde 2  zet ik me op kop van het groepje en schiet een serieuze fusée af.

 

rijkevorsel20113.jpg

Doortocht na 5 km en een paar honderd meter: 19 minuten en nog wat seconden (ik had op een verkeerd knopje van mijn Polar gedrukt en had dus geen idee wat ik aan het doen was - dat laatste is volgens mijn vrouw een constante in mijn leven).

 

 

We lopen doorheen de startzone. 

rijkevorsel20114.jpg

De speaker maakt zich erg populair met volgende opmerking:

 

 

"En dan hier de doortocht van een aantal wat oudere deelnemers..."

 

 

Dank u voor deze mentale opkikker!

 

  

*****

  

 

Prinsenpad indraaien.  Wind volop op de snoet en nogmaals geef ik er een ferme snok aan. 

 

Het groepje zal me nu wel hartsgrondig haten.  De volledige eerste ronde profiteren als de eerste de beste Zoetemelk en dan nu, net wanneer de wind op kop zit, de groep uit mekaar ranselen, SYMPATHIEK!

 

 

Twee man kwijt, ééntje blijft volgen. 

 

 

Halfweg het Prinsenpad maak ik hem duidelijk dat hij mag overnemen.  Wat hij fluks doet.  In die mate fluks dat ik sterretjes zie om hem te blijven volgen.   Het is harken om bij te blijven.  Maar het lukt me.  Recupereren zit er niet echt in.  Dit wordt een zware klus.

 

Ik zoek beschutting tegen de beukende wind door schuin achter mijn roerganger te lopen.

 

Pas nu valt het me op.  Deze loper heeft een soort tic nerveux.  Hij spuugt om de paar tientallen meters wat spuug tussen de tanden door. 

 

 

Ik zeg wel: die spugende tic valt me op, maar u dient hier te lezen: ik kreeg zijn spuug in mijn gelaat. Qua verfrissende douche kan dat tellen!

 

 

Maar, zoals Cruyff al wist: elk nadeel heb zijn voordeel!  Via de spuug weet ik altijd uit welke hoek de wind waait, én mits een geopende mond mag ik al eens een drankpost missen!

 

 

Zijn naam ken ik niet, zullen we het op Frank Rijkaard houden?  Voor de voetballeken onder de lezers: WK 1990: Frank Rijkaard spuwde Rudi Völler tot tweemaal toe in de nek... 

 

 

*****

 

 

 

Verkaveling.  Ik neem terug over.  Ik mis de spuug nu al.  Drankpost: ik gris een bekertje mee.  Wat over het hoofd, wat drinken. 

 

Ik moet mijn vriend, aka Frank Rijkaard, laten gaan.  Hij merkt dat en vertraagt even, zodat ik terug kan aanpikken.

 

Heilig verklaren die vent.  Wachten op een lijdende loper: dit moet het minder bekende achtste werk van barmhartigheid zijn!

 

Nu ik er zo eens over nadenk: ook het tweede werk van barmhartigheid beoefent hij, meer bepaald:  de dorstigen laven (weliswaar met spuug, maar een gegeven Rijkaard mag je niet in de bek kijken).

 

 

 

*****

 

 

 

Op de onverharde strook laten de inspanningen zich voelen.  Ik laat een gaatje vallen.  Nu is het kwestie van niet stil te vallen en te proberen het tempo er in te houden.

 

 

De Helhoekweg is vervloekt lang, zelfs met de wind in het voordeel.

 

 

De Oostmalsesteenweg betekent dat de zoete marteling bijna voorbij is.   Nog een keer de laatste restjes energie bijeen schrapen en proberen te versnellen...

 

 

Ik storm de aankomstzone in en finish op plaats 21, na 37 minuten en 47 seconden.  1 minuut en 22 seconden sneller dan vorig jaar.

 

Handdoek, uithijgen, zweetdruppels, handjes schudden, kwartjes appel eten, sportdrankjes drinken, water drinken, ervaringen uitwisselen.

 

De benen volledig kapot.  Misschien had ik langer moeten wachten in Ronde 2 om de troeven op tafel te gooien, wie zal het zeggen? 

 

De weg naar de kleedkamer is lang, héél lang. 

 

Douche, welverdiend. 

 

 

*****

 

 

De aankomstzone is omgetoverd tot een bruisende feestzone. 

 

Lopers verbroederen.

 

Er worden nu meer rondjes gegeven dan daarstraks gelopen.

 

En hoewel ik gesloopt ben, kan ik terugblikken op een mooie wedstrijd.

 

Met iets van tevredenheid.

 

Een vleugje rust.

 

Goed, ik besef het, het is allemaal futiel.

 

Het stelt allemaal niets voor.

 

Het is hoogstens de waan van de dag.

 

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan.

 

  

 

15:02 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |