22-07-11

Regering van lopende zaken

 

 

Regering van lopende zaken

 

 

220px-Flag_of_Belgium_(1830)_svg.png 

 

 

Sire,

 

mag ik u feliciteren? 

 

Er is er eentje jarig, hoera, hoera!

 

Hartelijk gefeliciteerd met de verjaardag van uw land.  21 juli.  En om dat feit te vieren, Sire, heb ik de Belgische driekleur bovenaan dit stukje gezet.

 

Neen Sire, u moet niet aan de slag met Windows viewer om de driekleur een kwartslag naar rechts te doen kantelen. 

 

Neen, Sire, zo zag de eerste vlag van België er namelijk uit. 

 

Ze werd bijeen genaaid door Marie Abts-Ermens (oplage: 2 exemplaren) in opdracht van Edouard Ducpétiaux en Lucien Jottrand.  Beide heren waren advocaat.  Om maar te zeggen dat in tijden van ambras en rottigheid zulke heerschappen nooit ver af zijn. 

 

U zegt?

 

Inderdaad Sire, veel is er niet veranderd.

 

 

En ik weet het Sire, de dingen lopen niet altijd zoals we het wensen, denk maar aan alle Verduidelijkers, Formateurs en Ontmijners die bij u hun ontslag al zijn komen aanbieden. 

 

Elke keer weer die vuile voeten in de hall, en wie mag er nadien de hall wéér maar eens met nat doen?

 

Ik bedoel maar.  

 

 

 

****

 

 

  

Dus, Sire, en ook madame Sire, mijn beste wensen. 

 

Kan u ook mijn beste wensen overmaken aan al uw officiële en minder officiële dochter(s) en zonen en al hun nakomelingen?

 

Onder ons gezegd en gezwegen, Sire, kan u zélf de tel nog bijhouden?

 

Ikzelf heb het opgegeven na de geboorte van Gabriël, maar  moest u ooit door de bomen het bos niet meer zien in die hannekesnest van kleinkinderen, mag ik u dan mijn vrouw aanbevelen?

 

U moet weten, Sire, dat mijn vrouw een encyclopedische kennis heeft van uw Koningshuis. 

 

Elk huwelijk kampeert ze voor de televisie, ze heeft iedereen mee begraven en ze kan zelfs de joeng van Filip en Mathilde opsommen, in chronologische volgorde zelfs, wat ons op plaatselijke quizzen geen windeieren legt, Sire.

 

Ze kent zelfs de geboortegewichten van alle prinselijke wichten. 

 

Dat noemt men beroepsernst, Sire, mijn vrouw is tenslotte vroedvrouw. 

 

Ja, Sire, wij werken voor de kost.

 

En helpen mee de staatsschuld te torsen.

 

En hoort u ons klagen? 

 

 Kan u dat eens aankaarten bij Milquet?

 

 

*****

 

 

Daarnaast is mijn vrouw ook gespecialiseerd in de vestimentaire eigenaardigheden van het Koningshuis.

 

Claire moet niet proberen twee keer met hetzelfde deux-pièceke van Natan over één of andere rode loper lopen struinen, Sire, of mijn vrouw zal meewarig 'Tsst, tsst, tssst' zeggen, met van ongeloof opgetrokken linkerwenkbrauw.

 

Hoeden, kapsels en sacochen, waarlijk niets ontsnapt aan de adelaarsblik van mijn vrouw, Sire.

 

Mijn vrouw doet die vergevorderde kennis over gekroonde hoofden op bij haar kapster.  Daar liggen namelijk de beduimelde boekskes.  Ik neem aan dat Paola ook wel eens naar de kapper gaat, dus weet u als geen ander dat er in het kapsalon véél studietijd te rapen valt.   Onder de droogkap.

 

 

Pas op, niet dat mijn vrouw ongezond gefixeerd is op uw familie, Sire, dat nu ook weer niet.  

 

Zo kan mijn vrouw ook perfect de stand bijhouden van wat mijn en haar familie allemaal uitvreet. Ze kent alle neven en nichtjes, wie met wie getrouwd is en waarom én vooral hoe lang nog.

 

Straf hé, Sire.

 

Ze heeft ook een mentale inventaris in het hoofd met daarin het aantal aangeschafte kinderen, het geslacht, de namen, de schoolse carrières ervan en al die gekke dingen.

 

Ik ben al blij dat ik mijn eigen kinderen ken. 

 

Nu ja, Sire, voor mij is dat wel iets gemakkelijker dan voor u, meen ik begrepen te hebben uit de populaire pers. Knipogen

 

Dat geel ventje is een emoticon, Sire, voor het geval u zich zou afvragen of er een geel vlekje op uw monitor was verschenen.   Dat wordt gebruikt om harde taal wat te verzachten; dat het allemaal maar voor het lachen is, of satire, of een kwinkslag, of een slag in het water...

 

Tja, Sire, een mens moet mee met zijn tijd, hé.

 

Vermoeiend allemaal

 

 

*****

 

 

Sire, ik heb lang getwijfeld of ik naar het defilé zou komen. 

 

Maar ik wil Brussel in mijn hoofd bewaren als het decor voor de 20 Km door Brussel, en niet voor het kaki van onze strijdkrachten. 

 

Hola, Sire, ik heb uw broer nog gediend tijdens mijn militaire dienstplicht, dus ik heb al gegeven.

 

Daarom, Sire, zal ik de verjaardag van de kreupele kar, genaamd België, vieren met een loopwedstrijdje. 

 

Wat dacht u van Dwars door Kasterlee?

 

16 km door Kempense bossen, over zandduinen, door holle wegen. 

 

Moest u onder uw verplichtingen in Brussel kunnen uitkomen, dan mag u altijd afkomen, incognito.

 

Ik zal u volgaarne trakteren op een Trappist Westmalle, of een amberkleurig Kastel-Bier, u mag kiezen....

 

 

*****

 

 

21 juli: vaste prik: Dwars door Kasterlee.  16km200 dit jaar, met (alweer) een licht gewijzigd parcours.  Nu komt de doortocht op de (te) Hoge Mouw iets verderop in het parcours.

 

De afgelopen twee jaar heb ik hier slecht gepresteerd, met als dieptepunt vorig jaar: 1 uur en 13 minuten.  Als kers op de taart stond ik vorig jaar ook nog eens voor de gesloten slagbomen van de spoorweg op 1 km voor de finish.

 

 

*****

 

 

Het is warm, zonder heet te zijn, drukkend, zonder laf te zijn. 

 

Veel bekenden zijn afgezakt naar Tielen.  Vrienden van AVN: Jan, Eddy en Guy H., Danielle, Lut, Hilde, Benny en tutti quanti.  Huisfotograaf Leo kan wegens een blessure niet meelopen.  Leo heeft zijn camouflagekleren aan, om helemaal op te gaan in het landschap en vanuit verborgen hoeken en sloten ons te belagen met zijn fototoestel.  Leo kan beter een breedhoeklens opschroeven, want vanaf kilometer 13 zal ik enkel nog met mijn breedste glimlach lopen (om schandelijke foto's te vermijden).

 

 

Omkleden in het luxueuze sportcomplex van Tielen en dan per bus naar startplaats Lichtaart.  Naast mij op de bank, Kris A., snelle man uit Hemiksem.  We hebben mekaar sinds vorig jaar niet meer gezien, dus is het oorlogsverhalen uitwisselen, tijden vergelijken en snoeven over overwonnen blessures.

 

Opwarmen, een paar sanitaire druppelstops, nog wat drinken, babbelen met bekenden. 

 

Wat een bonte bende!  Er zullen 370 finishers opgetekend worden.

 

Startzone.  Vlak voor mij: Kris A., Maria V. en Tine D. 

 

Het plan is: rustig vertrekken en na de heuvelzone kijken waar we staan.

 

 

IMG_7405.JPG

 

Startzone.   Kris A. (1222), Guy H. (1041), Jan H. (1214).

 

De start is voorzien om 14u, maar dat lijkt maar niet te lukken.  De minuten tikken weg, terwijl de meute ongeduldig staat te trappelen, stijf van de adrenaline.

 

En dan, eindelijk, gaat het licht op groen en zijn we weg, voor meer dan 16 slopende kilometers.

 

De jacht begint in de straten van Lichtaart, de kop van de wedstrijd schiet als bezeten weg, en ik moet aan de verleiding weerstaan om mee te gaan met te snelle lopers.  Ik laat Maria V. vertrekken. 

 

IMG_7416.JPG

 

 

Plots merk ik dat ik in het gezelschap loop van Kris. 

 

Niet goed, want Kris is stukken beter als ik, niet goed, niet goed... 

 

Of zou Kris rustig gestart zijn?

 

En dan knallen we vol de natuur van de Lichtaartse bossen in.  Smalle bospaden, die toch wel wat te lijden hebben gehad van de aanhoudende regenval van de laatste dagen. 

 

Ik blijf Kris volgen, tegen beter weten in.

IMG_7457.JPG

De eerste kilometers gaan vrij vlot.  Ik heb constant het gevoel dat ik harder kan, maar blijf toch maar wijselijk in het spoor van Kris (lange witte gestalte centraal, uw dienaar vlak achter hem).

 

Maar dan voel ik dat Kris langzaam begint te versnellen.  Ik twijfel even, maar besluit dat het kamikaze is om Kris te volgen.  Hij is weg, we zullen mekaar pas aan de finish weer zien.

 

Nu vertoef ik in het gezelschap van een loper, wiens naam ik niet ken, maar die met mij een groot stuk van de 10 mijl van Malle heeft gelopen (en er mij na een kilometer of 8 genadeloos af heeft gelopen).

 

We bundelen onze krachten en lopen in op een jongedame met erg snelle benen, Nina L.  Op haar rug staat te lezen Volharding, club uit Beveren.  Dat maakt ze waar.

 

De eerste duinen.  We hebben de juffrouw te pakken.  En bergop moet ze telkens een paar meters laten, maar bergaf gooit ze zich met doodsverachting naar beneden om ons zo terug bij te benen.  De afdaling van de duinen is bepaald niet zonder risico; overal steken boomwortels tussen het losse zand naar boven.

 

Het is zwaar ploegwerk in de verraderlijke duinenzone van de Hoge Rielen, met als orgelpunt de gevreesde Hoge Mouw.

 

De Mouw maakt zijn reputatie als scherprechter weer waar.  Het is loodzwaar.  Mijn hart bonkt in mijn slapen.  Ik word helemaal gesloopt op de Mouw.  Het zweet loopt in beken van me af.  Ik krijg hier een ferme tik.

 

En nadien volgen de duinen mekaar in razend tempo op.  Het losse zand zuigt de kracht uit mijn benen.

 

IMG_7564.JPG

 

 

En dan moet ik pissen (pardon my french!).

 

Eerst probeer je het nog uit je hoofd te zetten, maar dat gaat niet.

 

Nijpen, helpt ook al niet.

 

En als er nu nog iemand van die sisgeluiden maakt, dan wring ik die de nek om.

 

PISSEN!   En het wordt dringend.

 

 

 

Goed, wat nu? 

 

 

Ik heb twee opties. 

 

 

Optie 1: ik stop en ga een boom uitkiezen (keuze genoeg). 

 

Maar dan verliezen we kostbare tijd én posities.

 

Optie twee: al lopend pissen.  Ook niet echt een aanlokkelijk vooruitzicht, vooral niet omdat er vlak achter mij een jongedame loopt.   Lichaamssappen laten vloeien terwijl een bevallige jonge deerne in mijn nek aan het hijgen is, in sommige dromen dolgraag, maar niet al lopend tijdens Dwars door Kasterlee.

 

 

Ik kies voor optie 2.   

 

Dat is, ik probéér voor optie 2 te kiezen.

 

Bizar, maar het lukt niet. 

 

U heeft geen idee hoe moeilijk het is om in uw broek te zeiken. 

 

Werkelijk ondoenbaar. 

 

Probeert u het nu voor de aardigheid eens even zelf. 

 

Ik wacht wel even...

 

Ik wacht...

 

Ik heb tijd...

 

 

 

 

PROBEREN, ZEG IK !!!!

 

 

 

Ok, u kunt het dus wél, maar ik kon het echt niet. 

 

Misschien heeft het er ook wel mee te maken dat we aan het hardlopen zijn. 

 

 

 

*****

 

 

 

Ik moet nog steeds piiiiiiisssssseeeeeeen. 

 

 

En probeer dat met de moed der wanhoop al lopende te doen.

 

Ik zou verdomme geld geven opdat er nu iemand sisgeluiden zou willen maken. 

 

Ik overweeg even om de juffrouw die achter me loopt te vragen of ze even PSSSSSJJJJJ wil zeggen, maar besef dan dat ik daarvoor het lef niet heb.

 

 

 

Er zit niets anders op dan stoppen.

 

 

Ik spring naar de eerste de beste boom, hijs de koninklijke fluit en...

 

 

OOOOOOOHHHHHH

 

....  zoete verlossing. 

 

 

Pissen wanneer het écht moet,  is bijna zo lekker als, ...heum..., laat maar....

 

 

*****

 

 

Een hele kolonne lopers passeert me, terwijl ik krampachtig de druk op de brandslang probeer op te drijven. 

 

En het blijft maar komen!

 

En dan is het vat af.

 

 

Naschudden hoeft deze keer niet, laat staan de handen wassen, neen, we proppen alles waar het hoort en knallen meteen terug het parcours op. 

 

 

 

*****

 

 

Omdat ik toch een tijdje heb stilgestaan, is mijn hartslag relatief tot bedaren gekomen.

 

En dan maak ik een cruciale inschattingsfout. 

 

Ik voel me lekker en begin aan een doldwaze inhaalrace. 

 

Ik storm naar voren, haal verschillende lopers in (kerels die best wel hard lopen), ga als een gek tekeer bergop, in een poging om zo de verloren plaatsen in te halen.

 

En plots zie ik in de verte opnieuw de jongedame waar ik mee samen liep.  Ik schat dat mijn achterstand een vijftigtal meter bedraagt. 

 

Ik begin met hernieuwde moed te beuken om haar bij te benen.  Een dikke kilometer verder, ben ik genaderd tot op 20 meter ongeveer, wanneer ik voel dat ik zwaar over mijn toeren ben gegaan.  Ik moet noodgedwongen het tempo laten zakken en begin om te kijken, op zoek naar steun.

 

Ik stuik op een paar honderd meters in mekaar.  Tempoverval.

 

En dan begint de lijdensweg.  Iedereen die ik voorbij was gegaan, komt me nu op de nek gevallen.  Telkens sluit ik aan, telkens moet ik er uit.

 

Het is weer van dat. 

Dwars door Kasterlee. 

Elk jaar opnieuw blaas ik hier mijn motor op.

 

 

En de kilometers lijken nu schier eindeloos.  Ik kijk meer achterom dan naar voren.  De boswegen blijven maar komen, terwijl  de kilometeraanduidingen maar wegblijven...

 

252530_2257323037608_1384336119_2575149_2538494_n.jpg

 

En dan, eindelijk, verlaten we de boszone en krijgen we weer asfalt onder de voeten geschoven. 

 

De laatste 2 kilometers sleep ik me voort.

 

In de verte de spoorwegovergang. 

 

Ik ben zo kapot dat ik bid voor gesloten slagbomen, zodat ik toch even kan gaan liggen, op adem komen, kotsen, weet ik veel...

 

Geen trein natuurlijk.

 

En dan, eindelijk, de aankomstzone. 

 

Finish na 1 uur 11 minuten en 4 seconden.  Plaats : 81.  Vergeleken met vorig jaar ben ik 2 minuten sneller, maar dat is slechts een magere troost.

 

Gemengde gevoelens. 

 

Het was loodzwaar, alweer. 

 

Ik heb me serieus vergaloppeert, alweer. 

 

Ik besluit hier niet meer aan de start te verschijnen, alweer.

 

 

*****

 

 

In de aankomstzone drink ik me misselijk met water.  Iemand spreekt me aan; ik maak kennis met Koen, een blogbezoeker.

 

Ik ruil mijn borstnummer voor een plastic zakje vol lekkers.  Folders, koekjes en twee flesjes bier:  Kastel en een Witte Dame.

 

Naar de kleedkamer.  Zeg maar sauna.  Het is er bloedheet en de hete dampen van de douche zorgen voor een klamme warmte.

 

Ik posteer me in de gang.  Ga van daaruit douchen.

 

Aangekleed en wel, koekje en appel gegeten.  Ik voel me al bij al niet zo slecht.  De benen voelen prima aan.

 

De tent gonst van het volk. 

 

Ik schuif mee aan de tafel bij de vrienden van AVN. 

 

En een Tirolerbandje blaast vanop het podium iets te enthousiast een rits enerverende deuntjes de tent in. 

 

En dan is het tijd om huiswaarts te keren.

 

Inspirerend gezelschap.

 

Buurman in de cd-speler.

 

Mijn GPS doet ons stranden op wegenwerken.

 

Wegenwerken?

 

Zijn er mogelijk verkiezingen op komst?

 

 

*****

 

 

Sire,  u kon zich blijkbaar niet vrijmaken voor Kasterlee.

 

Jammer, maar het is niet anders.  Het Tirolerbandje had u wel kunnen smaken, vermoed ik.

 

Sire, als u Leterme nog eens ziet, kan u dan vragen of ik lid kan worden van zijn Regering van Lopende Zaken?

 

Hoewel het vandaag de schijn tegen had, loop ik nog altijd graag...

 

 

 

 

 

19:51 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Wauw Marc, toch weer een knappe prestatie ! Ik heb dit jaar gepast, wilde absoluut de Koninginnerit van de Tour zien, zo heb ik toch ook mijn bijdrage tot de Nationale Feestdag geleverd, al was het dit keer liggend in de zetel ... lopen en fietsen, mooie sporten die blijven boeien !

Gepost door: Els Van der Kaa | 22-07-11

Reageren op dit commentaar

Marc, wederom boeiende lectuur ! Bedankt.
De Kemp'ner Musikanten als een "Tirolerbandje" omschrijven is echter te veel oneer voor een "Belgisch kampioen in de topklasse in 2007-2008, een derde plaats in de topklasse op het Europees kampioenschap, Belgisch kampioen in de topklasse in 2009-2010",... (www.kempnermusikanten.be). Daar kan het blaaskapelleke van uwe Sire nog een puntje aan zuigen !

Je lopende blogbezoeker, Koen

Gepost door: Koen | 25-07-11

Reageren op dit commentaar

Waar blijf je't halen :D

Gepost door: Dave | 30-07-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.