30-12-11

Wie zijn kind benzine voert...

 

Wie zijn kind benzine voert....

 

 

Vrienden, lopers, Romeinen, mag ik u vragen om vanaf heden CONSTANT in uw achteruitkijkspiegel of over uw schouder te blikken, want.......

 

 

........ Kind 2 heeft zijn voorlopig rijbewijs op zak.

 

 

 

Ik geef u enkele seconden de tijd om, naar keuze:

  • te gillen,
  • de haren uit uw schedel te trekken,
  • binnensmonds te vloeken,
  • buitensmonds te vloeken,
  • de Heer te aanroepen,
  • uw verzekeringsmakelaar te bellen voor een offerte voor een superomnium,
  • te verhuizen naar de Seychellen,
  • alle bovenstaande,
  • geen mening.

 

 

Kind 2 loopt de ganse dag met een blauwe sticker met witte  L  op de rug.

 

De Vlaamse wegen zijn bij deze vogelvrij verklaard.  

 

De vogels ook.

 

Oh, rampspoed!

 

 

*****

 

 

 

Was het niet gisteren nog dat Kind 2  gagagoegoe  lag te brabbelen in een sneeuwwitte wieg?

 

 

Was het niet gisteren nog dat Kind 2 over de vloer lag te kruipen (toegegeven, toen ook al ferm in de weg)?

 

 

Was het niet gisteren nog dat Kind 2 pampers vulde met érg revolterende inhoud? Met een verbazingwekkende variëteit aan bruine tinten, in consistentie bijwijlen een ode aan de koeienvlaai, en met een weerzinwekkend geurenpalet waarbij braakneigingen nooit ver weg waren?

 

 

 

Wel, gedaan met dat alles, vanaf heden is Kind 2 aan de slag met embrayage (koppeling), frein (rem) en gaspedaal.

 

 

 

Dju, waar is de tijd dat Kind 2 nog te paaien was met een fopspeen, royaal gesopt in jenever van Filliers? 

 

 

Of dat hij hoogstens een auto bestuurde op de paardenmolen?

 

 

 

Waar is de tijd dat Kind 2 met zijn rode fietsje over de straatstenen dokkerde? 

 

 

Ach, dat rode fietsje van Kind 2.  Weemoedig word ik, als ik er nog maar aan terug denk. 

 

Het rode fietsje was het enige fietsje waarop Kind 2 wou fietsen. 

 

 

 

Dat fietsje is trouwens de legende ingegaan.

 

Het fietsje was van een schrijnende eenvoud.  Het had een stuur, een zadel en één rem. 

 

Van verplichte reflectoren voor- en achteraan én in de banden, een bel, lichten, diverse remstructuren en spatborden was geen sprake. 

Er waren wél geluidseffecten aangebracht, in de vorm van wasknijpers en speelkaarten; u kent het principe.

 

Bij een politiecontrole van de fietsen op school werd er voor elke inbreuk tegen de wegcode in de controlekaart een gaatje geknipt. 

 

Wel, ze  hebben de flik die het rode fietsje van Kind 2 moest controleren met het schuim op de bek moeten afvoeren omdat hij een tenniselleboog én een hele zak confetti bij mekaar had geknipt in de kaart van Kind 2.

 

 

Neen, geen rood fietsje meer voor Kind 2.

 

 

Nu moet het zo nodig een Mitsubishi zijn. 

 

 

Op ware grootte. 

 

 

Werkelijk niets blijft me bespaard. 

 

 

*****

 

 

We hebben de opleiding van Kind 2 tot chauffeur maar wijselijk overgelaten aan daarvoor gediplomeerde mensen. 

 

Mensen die een en ander gewend zijn; mensen die gehard zijn door het leren autorijden van generaties puisterige, rebelse pubers, mensen wiens rusthartslag niet kan verknoeid worden door dat betweterige kantje van Kind 2. 

 

Mensen ook met een set extra pedalen aan de voeten...

 

  

 

*****

 

 

 

Ik ken mezelf namelijk.  

 

 

Stel dat ik naast Kind 2 zit in een auto om hem de beginselen van het autorijden bij te brengen, dan vrees ik dat

mijn geduld na een minuut of vijf   helemaaaal  op is, waarna ik Kind 2 begin af te ranselen met het kaftje met boorddocumenten. 

 

Dat mept namelijk goed.  

 

En met zo'n kaftje in dik plastic valt een lekker nagalmende pets  uit te delen.

 

Vooral met mijn Clijsteriaanse backhand.

 

Al rijdend, vanzelfsprekend, want waar dient een omniumverzekering anders voor?

 

 

*****

 

 

Nu moest een zinnig mens al over stalen zenuwen beschikken om met Kind 2 in één en dezelfde auto te zitten.  

 

 

Kind 2 kent namelijk de betekenis van àlle verkeersborden, zelfs van de meest belachelijke, en wil daar iets té gretig mee uitpakken. 

 

Ik, van mijn kant, heb van méér dan de helft van de verkeersborden geen flauw idee waar die voor staan, en geloof me vrij,  met de jaren wordt het écht niet beter...

 

 

Zo heb ik bijvoorbeeld geen flauw idee wat dit bord wil zeggen:

 

imagesCA0D5SHU.jpg

 

 

Een rode bol met een witte streep? 

 

Tja.

 

 

Telkens ik een straat indraai met zo'n bord, knipperen de tegenliggers met hun lichten en steken ze middelvingers op. 

 

 

Onbegrijpelijk én onbeleefd!

 

 

Rode bol met witte streep.  Nu ik het nog eens bekijk...

 

Ik ken zelfs mensen die zo'n model brievenbus hebben...

 

 

 

 

Of deze:

full_uitweg64_08_verkeersbord17.jpg

 

 

In het wild meestal te vinden in de buurt van kruispunten, maar als ik er zo eentje zie, krijg ik een onbedwingbare aandrang om oxo te spelen, gék is dat toch.

 

 

En u, als belastingsbetaler in dit regenachtige tranendal zonder sluitende begroting, weet maar al te goed dat de regelneverij hier tot kunstvorm werd verheven; zelfs in het verkeer wil men alles, maar dan ook werkelijk àlles regelen...

 

 

imagesCADP87O1.jpg

 

 

Ja, verzint u ze desnoods zelf...

 

 

Doet me trouwens denken aan een anekdote die ik laatst in de krant las. 

 

 

De kat van een bejaard vrouwtje was in een hoge boom geklommen.  Ze durfde helaas niet meer uit de boom (de kat dus, voor alle duidelijkheid).

 

Ten einde raad werd de lokale brandweer opgebeld, die met de nodige ladders en vangnet het arme diertje wist te bevrijden (de kat dus, voor alle duidelijkheid).

 

De helden kregen uiteraard een pilsje voor het geleverde werk. 

 

En twee ook.

 

Iedereen blij !

 

 

De brandweerwagen rijdt achterwaarts de oprit af en...

 

 

....KRAK....

 

 

....over de kat.

 

 

Zo plat als een vijg.

 

 

 

Wàt zegt u?

 

 

Ja, ik weet het. 

 

 

Als je over een kat rijdt, krijg je meestal niet het geluid KRAK, maar meer iets vochtig, heum, slijmeriger, heum, met meer darmspijs, qua geluid meer neigend naar  SCHPLASH, maar dan toch ook met wat gekraak van de beenderen, SKROETSJ...

 

 

Enfin, u begrijpt waar ik naar toe wil.

 

 

*****

 

 

Ja, met Kind 2 in een auto zitten is een wankele oefening in geduld.

 

 

Doodsangsten heb ik al uitgestaan als passagier van Kind 2.  Hoeveel keer de film van mijn leven al aan mij voorbij is getrokken, dat is niet te becijferen.

 

En ik betrap me erop dat ik, zodra ik instap bij Kind 2 als chauffeur, vlekkeloos het karakter overneem van Hyacinth Bucket (neen, het dient uitgesproken te worden als Bouquet), en vanop de passagierszetel krampachtig Kind 2 zit te wijzen op loslopend vee, fietsers die wijdbeens pedaleren, waanzinnige wielertoeristen, rolaterende bejaarden...

 

 

Mind the pedestrians, Child 2.

 

 

*****

 

 

En nu dat Kind 2 de wegcode onder de knie heeft, is het geen pretje meer om zélf achter het stuur te zitten, met Kind 2 naast u als waakhond.

 

 

Kind 2 denkt dan een zinvolle bijdrage te leveren, door opmerkingen te geven als:

 

 

"Seg pa, ge moet hier wel voorrang van rechts geven, hé!"

 

 

 

Terwijl voorrang van rechts, als u het mij vraagt, toch zo'n overroepen concept is, betuttelend, belerend, typisch voor een klassenmaatschappij, bourgeois ook, een erg achterhaald denkbeeld, retro, vintage, kitsch en zo... 

 

 

En rechts, heeft toch altijd dat bruin nasmaakje, niet?

 

 

*****

 

 

Of:

 

"Pa, ge moogt hier maar 50 rijden." 

 

 

Ja, ik   mag  dat. 

 

 

Maar   moet  ik dat?!? 

 

 

 

Hebben we daar al eens ernstig over nagedacht? 

 

 

 

En trouwens,  STOP MET ZAGEN! 

 

 

 

Ja, ik probeer al mijn uitlatingen toch dat educatief randje mee te geven, dat blijft een belangrijk aandachtspunt.

  

 

Als ik het zo eens samenvat: geen geduld, alles beter weten, er niets van kennen, geen kritiek kunnen verdragen, heeft op alles kritiek, jep, in een ruime notendop: dat ben ik.

 

 

Waarlijk een uitstekend rolmodel, zoals mijn vrouw heel fijntjes opmerkte, waarna ze besloot met de erg toepasselijke woorden:

 

 

Wie zijn kind benzine voert,

mag niet roken als het boert.

 

 

Maar goed, doe u uzelf en uw wagen een plezier, en mijd de volgende twee decennia de Kempen. 

 

Kind 2 is namelijk mobiel! 

 

 

 

_________________________________

 

Mijn eerste looptest met de nieuwe steunzolen van Borginsole werd afgeklokt op 30 minuten en 10 seconden. Pijnloos, ook de dag nadien was er nauwelijks pijn aan de hiel.  Het woord nauwelijks is cruciaal in vorige zin.

 

Gematigd enthousiasme dus, maar wat me zorgen baart is dat de eerste stappen 's ochtends nog altijd stroef zijn, wat wijst op het feit dat de pees nog niet hersteld is.

 

 

 

 

Vrienden, lopers, lezers,

 

ik wens u en de uwen

 

het allerbeste voor 2012.

 

 

Geluk, voorspoed, gezondheid,

 

rust en tevredenheid,

 

maar vooral een stuitend gebrek aan hielspoor

 

en andere loopblessures.

 

 

Wat kan ik u nog meer wensen?

 

 

Ach ja,

 

 

een dik persoonlijk record

 

op de 20 Km door Brussel 2012!

 

 

 

 

17:55 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ook aan jou en je mobiele gezin een voorspoedig 2012, Mark!

Gepost door: navidad | 31-12-11

Reageren op dit commentaar

Echt zò herkenbaar in alles: kind 2 heeft bij ons ook z'n voorlopig rijbewijs. Ook hij heeft eerst lessen gevolgd, maar dat wil nog niks zeggen. Momenteel mag hij de baan nog niet alleen op! Zelfvertrouwen genoeg langs zijn kant... Maar die ouders willen altijd moeilijk doen hé.
Wees gerust: het is overal hetzelfde!

Grtjs en een spoedig herstel en dat 2012 een topsportjaar mag worden voor jou als 50-jarige!!!

Gepost door: Hild Hillen | 02-01-12

Reageren op dit commentaar

Oei, er zal toch niets verschrikkelijks gebeurd zijn met dat voorlopig rijbewijs? Die stilte...

Gepost door: navidad | 02-02-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.