05-07-11

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan

 

 

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan

 

 

Zaterdag 2 juli 2011

 

Vakantie! 

 

Kind 1 en 2 slepen oorlogsbuit het huis binnen. 

 

Goede schoolse resultaten worden aan de voeten gelegd van de heerser van het gezin, mijn vrouw. 

 

Kind 1 en Kind 2 passeren langs de kassa om financiële compensatie op te vorderen voor dagen en nachten studeren, met de moed der wanhoop en de handen in het haar, tot een A-attest er op volgt. 

 

Zij passeren langs de kassa van het gezin, en de kassa, dat ben ik!

 

Jolijt alom, lawijt eveneens, de kinderen kunnen terug onbekommerd nachtdieren worden.  De wekker krijgt voor onbepaalde tijd verlof, inspanningen zullen ver te zoeken zijn,  laat het zwoegen maar aan de ouders over (in het zweet des aanschijns zult gij uw brood verdienen).  

 

Studieboeken vergaren stof, alle naamvallen komen te vervallen, integralen mogen integraal vertikaal geklasseerd worden, de rekening is toch al lang gemaakt, genoeg gesuft boven boeken vol honderdjarige oorlogen en duffe dynastieke keizers, de gotiek zal moeten wachten op een nieuwe renaissance, geen gejammer meer over damoclesiaanse deadlines voor taken, geen gezeur meer over hoeveel plagen Egypte te verduren kreeg, alle stromingen in de schilderkunst worden met het badwater weggegooid, de kattige schoolbel wordt de bel aangebonden, opbergen die agenda,  de punten zijn vergooid en uitgedeeld, alle kemels zijn geschoten, het is tijd voor leute, festivals, veel misbaar en het bedrijven van alle zonden Israëls. 

Het is tijd om in vele grachten tegelijk te lopen en te belanden, thuishaven van de oude koeien, om er de teen andermaal te stoten aan diezelfde vervloekte steen des aanstoots, en dan was er nog iets met een ezel, maar het ezelsbruggetje ontschiet me helaas even. 

 

 

Vakantie en jeugd, een combinatie gemaakt in de hemel, hemeltergend, dat wel, maar toch hemels.

 

 

 

*****

 

 

 

Juli, aan de kant jullie!

 

 

Mannen maken plannen!

 

 

Plannen in de vorm van de stratenloop over 10 km te Rijkevorsel, buurgemeente van mijn thuisstad.

 

U moet weten dat er een soort broedertwist, een soort rivaliteit heerst tussen Rijkevorsel en Hoogstraten.  Was het in de Middeleeuwen nog iets wat met leenrecht en kruisboog werd uitgevochten, dan is er nu enkel nog wat folkloristisch gekrakeel langsheen voetbalvelden en op pensenkermissen. 

 

Maar toch, als Hoogstratenaar aan de start verschijnen van een loopwedstrijd in Rijkevorsel, is toch een beetje jezelf wagen in het hol van de leeuw. 

 

Zwarte Leeuw zelfs, naar de legendarische voetbalclub.

 

 

 

*****

 

 

Ik fiets naar Rijkevorsel.  

 

Aan mijn zijde mijn vriend Tom.   Tom heeft op Trojaanse wijze zijn Achilles opgeofferd; niet aan Helena, maar aan de loopsport. 

 

Hij mag niet meer lopen, nooit meer, en dat snijdt. 

 

Een mes dat aan twee kanten snijdt, want zo ben ik mijn loopgezel, mijn bloedbroeder van zovele oorlogen kwijt.  Maar vandaag is hij van de partij, als mental coach en vriend. 

 

 

U zal nu zeggen: kat in bakkie, hoe moeilijk kan dat zijn?   Tom kan wat op een terrasje hangen, wat naar de wijven kijken, terwijl die ouwe zich het apezuur loopt.

 

 

Mag ik u tussen haakjes vragen een béétje op uw woorden te letten...

 

 

 

Aan de ene kant hebt u gelijk (terras, wijven kijken, ouwe apezuur loopt); úw woorden, niet de mijne!.

 

 

Aan de andere kant dan ook weer niet. 

 

 

Want ooit finisht de ouwe. 

 

 

En dan zijn er twee mogelijkheden:

 

1. de ouwe heeft slecht gepresteerd, en dan is hij in het beste geval neerslachtig en zwijgzaam.  In het slechtste geval zaagt en zeurt hij de rest van de avond als een geconstipeerde gorilla. 

Donkere gedachten zoals: het leven is kut, lopen stelt niets voor,  schoenen aan de haak, Walen buiten, gestoffeerd met de nodige 'godvermiljaars' en 'kust mijn klotens'.

 

 

2.de ouwe heeft goed gepresteerd, en dan is hij in het beste geval relatief aangenaam in de omgang.  In het slechtste geval is hij de rest van de avond  irritant jolig en opgewekt als een geconstipeerde gorilla die net het doosje laxeermiddelen heeft gevonden.

Onuitstaanbaar qua narcisme: het leven is fantastisch  en ik ook, lopen is voor de goden en voor mij, alles haaks met de loopschoenen, de Walen binnen, helaas gestoffeerd met de nodige 'godvermiljaars' en 'kust mijn klotens'.

 

 

En gezien den ouwe al jaren loopt, is de kans op een goed resultaat in de loop der jaren behoorlijk klein geworden.

 

 

 

*****

 

 

 

Enfin, Tom en uw dienaar per fiets naar Rijkevorsel.  Rijkevorsel leeft!  Met kinderlopen, 5 Km, 10 Km, halve marathon, estafettemarathon en marathon. 

 

We zijn wat vroeger afgezakt naar Rijkevorsel, zodat we de marathon en de estafetters op de marathon nog zien starten. 

 

AVN is er met maar liefst 3 ploegen op de estafette: de dames en twee herenploegen.  Er wordt wat bijgepraat, succes gewenst en dan begeeft ieder zich naar zijn of haar startpositie.

 

Een hapering van het startpistool, dan toch  pang  en de heren en dames beginnen aan hun avontuur over een dikke 42 km of een deel ervan.  De halve marathon vertrekt elders.

 

 

*****

 

 

Inschrijven en naar sportcentrum De Valk, waar de kleedkamers zijn.

 

Eens omgekleed, terug richting startzone.  Ik bevind me in gezelschap van Eddy O., een zeer goed loper. We warmen een kilometertje samen op (14 km/uur, sneller moest écht niet).

In de startzone ontmoet ik Tim V. van het Wezels Omslagpunt, ook al een sneller heerschap dan ondergetekende.  Samen nog wat opwarmen, sanitaire stop en dan is het zover: opstellen voor de start.

 

 

Het plan is eenvoudig.  Ronde 1 de gashendel niet helemaal open.  Ronde twee: alles moet weg!

 

Het startpistool wil nu helemaal niet meer meewerken, dus ziet men zich genoodzaakt de boel op gang te blazen op artisanale manier, met behulp van een fluitje.

 

  

*****

  

We zijn weg!

 

Redelijk wat trage lopers houden me op.  Ik zie me verplicht het voetpad op te springen en zo de tragere voorwacht voorbij te schieten.  Toeschouwers springen verschrikt achteruit.

 

 

Maak plaats, maak plaats, maak plaats.  Ik heb ongelofelijke haast!

 

 

Eerste doortocht aan de finish na een paar honderd meter:

rijkevorsel2011.jpg

Gele nummers: 10 km, witte: 5 km.  Tim V. (815) en uw dienaar (697).

 

 

Het tempo ligt gecontroleerd hoog; het is rondkijken wie waar zit.

 

 

rijkevorsel20112.jpg

 

We draaien het Prinsenpad in, een lange rechte weg, waar de wind vol op kop blaast.  Ik knok me tot bij een groepje om er beschutting te vinden tegen de wind.  Daarvoor moet ik iets dieper in het krachtenarsenaal tasten dan me lief is, maar goed, we zien wel.

 

Rechts via een smal paadje een verkaveling in, wat keren en draaien en dan naar de bevoorrading aan het voetbalveld van KFC Zwarte Leeuw, rechts een onverharde weg in, links de Oude Baan, links de Helhoekweg. 

 

Al die tijd doe ik geen meter kop.  Ik ben nog steeds op zoek naar mijn adem na de startfase.  De Helhoekweg is wind vol in de rug.  Vermits ik achteraan het groepje blijf bengelen, kan ik het voordeel van de wind mee pikken.  En ik voel dat ik langzaam weer wat op mijn positieven kom.

 

De groep, vier man sterk,  blijft goed samen.  We draaien het Lozenhof in en dan links de Oostmalsesteenweg richting start- en aankomstzone.

 

Mijn kompanen doen zonder verpinken al het kopwerk, dat is flink!  Maar op het einde van ronde 1 kan ik me weer maar eens niet beheersen en bij het ingaan van ronde 2  zet ik me op kop van het groepje en schiet een serieuze fusée af.

 

rijkevorsel20113.jpg

Doortocht na 5 km en een paar honderd meter: 19 minuten en nog wat seconden (ik had op een verkeerd knopje van mijn Polar gedrukt en had dus geen idee wat ik aan het doen was - dat laatste is volgens mijn vrouw een constante in mijn leven).

 

 

We lopen doorheen de startzone. 

rijkevorsel20114.jpg

De speaker maakt zich erg populair met volgende opmerking:

 

 

"En dan hier de doortocht van een aantal wat oudere deelnemers..."

 

 

Dank u voor deze mentale opkikker!

 

  

*****

  

 

Prinsenpad indraaien.  Wind volop op de snoet en nogmaals geef ik er een ferme snok aan. 

 

Het groepje zal me nu wel hartsgrondig haten.  De volledige eerste ronde profiteren als de eerste de beste Zoetemelk en dan nu, net wanneer de wind op kop zit, de groep uit mekaar ranselen, SYMPATHIEK!

 

 

Twee man kwijt, ééntje blijft volgen. 

 

 

Halfweg het Prinsenpad maak ik hem duidelijk dat hij mag overnemen.  Wat hij fluks doet.  In die mate fluks dat ik sterretjes zie om hem te blijven volgen.   Het is harken om bij te blijven.  Maar het lukt me.  Recupereren zit er niet echt in.  Dit wordt een zware klus.

 

Ik zoek beschutting tegen de beukende wind door schuin achter mijn roerganger te lopen.

 

Pas nu valt het me op.  Deze loper heeft een soort tic nerveux.  Hij spuugt om de paar tientallen meters wat spuug tussen de tanden door. 

 

 

Ik zeg wel: die spugende tic valt me op, maar u dient hier te lezen: ik kreeg zijn spuug in mijn gelaat. Qua verfrissende douche kan dat tellen!

 

 

Maar, zoals Cruyff al wist: elk nadeel heb zijn voordeel!  Via de spuug weet ik altijd uit welke hoek de wind waait, én mits een geopende mond mag ik al eens een drankpost missen!

 

 

Zijn naam ken ik niet, zullen we het op Frank Rijkaard houden?  Voor de voetballeken onder de lezers: WK 1990: Frank Rijkaard spuwde Rudi Völler tot tweemaal toe in de nek... 

 

 

*****

 

 

 

Verkaveling.  Ik neem terug over.  Ik mis de spuug nu al.  Drankpost: ik gris een bekertje mee.  Wat over het hoofd, wat drinken. 

 

Ik moet mijn vriend, aka Frank Rijkaard, laten gaan.  Hij merkt dat en vertraagt even, zodat ik terug kan aanpikken.

 

Heilig verklaren die vent.  Wachten op een lijdende loper: dit moet het minder bekende achtste werk van barmhartigheid zijn!

 

Nu ik er zo eens over nadenk: ook het tweede werk van barmhartigheid beoefent hij, meer bepaald:  de dorstigen laven (weliswaar met spuug, maar een gegeven Rijkaard mag je niet in de bek kijken).

 

 

 

*****

 

 

 

Op de onverharde strook laten de inspanningen zich voelen.  Ik laat een gaatje vallen.  Nu is het kwestie van niet stil te vallen en te proberen het tempo er in te houden.

 

 

De Helhoekweg is vervloekt lang, zelfs met de wind in het voordeel.

 

 

De Oostmalsesteenweg betekent dat de zoete marteling bijna voorbij is.   Nog een keer de laatste restjes energie bijeen schrapen en proberen te versnellen...

 

 

Ik storm de aankomstzone in en finish op plaats 21, na 37 minuten en 47 seconden.  1 minuut en 22 seconden sneller dan vorig jaar.

 

Handdoek, uithijgen, zweetdruppels, handjes schudden, kwartjes appel eten, sportdrankjes drinken, water drinken, ervaringen uitwisselen.

 

De benen volledig kapot.  Misschien had ik langer moeten wachten in Ronde 2 om de troeven op tafel te gooien, wie zal het zeggen? 

 

De weg naar de kleedkamer is lang, héél lang. 

 

Douche, welverdiend. 

 

 

*****

 

 

De aankomstzone is omgetoverd tot een bruisende feestzone. 

 

Lopers verbroederen.

 

Er worden nu meer rondjes gegeven dan daarstraks gelopen.

 

En hoewel ik gesloopt ben, kan ik terugblikken op een mooie wedstrijd.

 

Met iets van tevredenheid.

 

Een vleugje rust.

 

Goed, ik besef het, het is allemaal futiel.

 

Het stelt allemaal niets voor.

 

Het is hoogstens de waan van de dag.

 

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan.

 

  

 

15:02 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

tijdje geleden dat ik hier nog eens langskwam , het gaat blijkbaar weer stukken beter , mooie tijd op de 10km !!!

Gepost door: roadrunnerke | 10-07-11

Reageren op dit commentaar

het begint lekker te lopen lees ik 1m 22 beter tegen vorig jaar in neerven ok al bijna één minuut beter, gewoon rustig verder doen en volgend jaar kun je weer zware duwels met mij uitvechten
loop ze marathonman dré

Gepost door: dré billet | 11-07-11

Reageren op dit commentaar

37:41!
Ware ik een geconstipeerde gorilla geweest, dan was dat voor mij gewis het best denkbare laxeermiddel.

Gepost door: rencapy | 12-07-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.