29-06-11

Babylonische spraakverwarring

 

 

Babylonische spraakverwarring.

 

 

 

Triiiiing!

 

De telefoon gaat.

 

 

Nu ja, in feite doet onze telefoon niet triiiing, maar eerder ploeroeroeloeroeloe.

Vroeger deden telefoons triiiiing, nu moet dat zonodig iets elektronisch zijn.  Vroeger waren dingen nog logisch.  Nu hoeft dat niet meer.  Het is onomkeerbaar fout gegaan op het moment dat we telefoons een eigen persoonlijkheid hebben gegund.  

 

Soms betrap ik me op de verontrustende gedachte dat Osama gelijk had... 

 

Bij de GSM van Kind 2 kan je je aan alles verwachten qua ringtone, variërend van het geblaf van een hond die hij nooit kreeg van zijn ontaarde ouders,  of het geluid van een met doodsverachting gelaten scheet tot een speech van Adolf H., maar dan in de versie van Cartman, dat irritant figuurtje van het zo mogelijk nog irritantere South Park

 

Razend wordt een weldenkend mens daarvan. 

 

En ik ook.

 

 

Ik herbegin.

 

 

Ploeroeroeloeroeloe!

 

Dat is de telefoon die triiiing doet, maar dan heu...

 

 

Ploeroeroeloeroeloe!

 

"Kan jij even oppakken," brult mijn strijkijzerende vrouw stijlvol.

 

 

Ploeroeroeloeroeloe!

 

Ik pak op.

 

 

Het is Maria, onze buurvrouw van respectabele, edoch onbestemde leeftijd.

 

Bellen met Maria is een oefening in engelengeduld. 

 

Daar zijn een paar redenen voor. 

 

Ten eerste draagt Maria een hoorapparaat.  Normaal helpt dat ding om beter te horen, bij Maria dient het tot niets, waardoor het aangewezen is het spreekvolume lichtjes op te drijven.  Dat is eufemistisch taalgebruik voor keihard brullen in de hoorn.

 

Ten tweede noemt Maria mij altijd Frank.  Dat doet ze nu al een paar jaren.  Mijn naam is Mark, u weet dat, maar Maria heeft ergens mid jaren negentig eenzijdig beslist me Frank te noemen.  En ongeacht hoeveel keer ik haar corrigeerde, ze bleef me halsstarrig Frank noemen.  Op een bepaald moment heb ik het opgegeven haar te corrigeren, sterker nog, ik schik mij gedwee in de rol van Frank, de buurman.  Soms kan Maria ook mijn tweede naam niet meer voor de geest halen, en dan noemt ze mij Heum, waarbij ik haar volgaarne ter hulp schiet en haar eraan herinner dat ik Frank heet.   Kwestie van de spraakverwarring binnen Babylonische perken te houden.

 

Trouwens, mijn vrouw K. wordt door Maria meestal Paula genoemd.   Dichter bij bigamie zal ik nooit komen.  Twee vrouwen.  Het idee alleen...

 

Nog een geluk dat ik mijn kinderen genummerd heb, meer bepaald Kind 1 en Kind 2, anders was de verwarring niet meer te overzien. 

 

Schizofrenie is niet ver af bij ons, vrees ik. 

 

  

*****

 

 

 

Ploeroeroeloeroeloe!   Of neen, excuus, ik had al opgepakt.

 

 

"Ha, Frank, 't is Maria hier."

 

 

HA, DAG MARIA! 

 

Ja, ik tik het hier in hoofdletters, omdat ik volume misthoorn gebruik.  Plaaster komt van de zoldering gedwarreld, kopjes rinkelen in de keukenkast, de kat geraakt van pure schrik aan den dunne...

 

 

 

"Seg Frank, proficiat hé."

 

 

HEUM, PROFICIAT WAARMEE MARIA?

 

 

 

"Ja, Frank, ik heb het gezien in de Gazet, dat ge gewonnen hebt."

 

 

Plots besef ik waar Maria op doelt.  Vorige vrijdag stond er een foto in de Gazet van Antwerpen, waarop uw dienaar stond afgebeeld in aktie op de Stratenloop door Hoogstraten.  Maria denkt verkeerdelijk dat ik gewonnen heb...

 

 

IK HEB NIET GEWONNEN, MARIA!

 

 

 

"Jaja, Frank, ik weet het, dat ge gewonnen hebt, proficiat."

 

 

Neen, niet gewonnen Maria, Frank was vijftigste!

 

 

 

 

"Goh Frank, ja gewonnen en dat op uw vijftigste, Frank!"

 

 

Neen, Maria,....

 

 

 

 

"Och Frank, nu dacht ik echt dat gij al vijftig waart?"

 

 

Maria spreekt de taal der illustere Vlaamsche voorvaderen, oprichters van het tijdschrift Van Nu en Straks, meer bepaald op de wijze van Prosper Van Langendonck, ook al een notoir schizofreen...

 

 

Neen, Maria...

 

 

 

"Allé, Frank, nog eens nen dikke proficiat, enneu....   ....is Paula thuis?"

 

 

Wie?

 

 

 

"Paula."

 

 

Op de achtergrond staat mijn vrouw heftig neen te knikken, maar met een grijnslach geef ik de hoorn aan mijn vrouw K., zij die in bepaalde kringen Paula wordt genoemd.  Mijn vrouw legt het strijkijzer neer en drukt de hoorn tegen haar oor (alhoewel andersom voor het verhaal misschien wel grappiger was geweest).

 

 

 

*****

 

 

Zaterdag 2 juli.

 

De winnaar van de Stratenloop van Hoogstraten, Frank, godverdoemme, Mark, ik, moi dus, maakt zich klaar om een lange, trage duurloop te gaan afmalen. 

 

Mijn gsm rookt nog een beetje na, want zowat iedereen heeft me per SMS uitgelachen met mijn foto in de Gazet van Antwerpen.  Ook mijn mailbox is gecrasht en Facebook staat helemaal volgeschreven.

 

De lange duurloop begint veelbelovend.  Lekker loopweertje, het smost en het is lekker fris.  Halfweg de Lindendreef bots ik figuurlijk op Koen V.D.  Ook hij heeft de krant gezien.   We groeten mekaar, oude krijgers, en zetten onze weg verder.

 

 

Duurlopen vragen om een geschikte omgeving.  We durven daar kieskeurig in te zijn.

 

Geen betere plaats om duurlopen af te werken dan de bossen van Wortel Kolonie.

 

Zij die deze kronieken frequenteren weten dat ik kind aan huis ben in de Wortelse bossen. Diep in mijn binnenste beschouw ik de bossen van Wortel als mijn hoogstpersoonlijke eigendom. Tegen o zovele bomen heb ik er de poot geheven om mijn territorium af te bakenen.

 

Daar loop ik!

 

Snuif op die potente geur van haag en den!

 

Wortel Kolonie!

 

Mijn loopjachtdomein...

 

 

Hier bereid ik me voor op de 20 Km door Brussel.   In opperste afzondering.

 

Wat Sergej (Serhiy) Lebid heeft met Kislovodsk in de Kaukasus, wel dat heb ik met de bossen van Wortel, zij het met iets minder wolven.

 

 

Nu ik er zo eens over nadenk, er zijn wel meer parallellen te trekken tussen mij en Sergej Lebid, naast het feit dat we allebei twee benen hebben.

 

Lebid loopt sinds 1994 de European Cross Country Championships.

 

Ik loop sinds 1994 de 20 Km door Brussel.

 

Lebid won al 9 keer de European Cross Country Championships.

 

Ik won nog helemaal niets.

 

 

Voelt u de overeenkomsten?  Onmiskenbaar, toch?  Ach, grote kampioenen onder mekaar, hoe gaat zoiets?

 

 

Wortel Kolonie maakt alle hooggespannen verwachtingen weer waar.  Uitgestrekte dreven, een plas, een konijn, graanvelden, een vogel, wind, boom, regen, wolk.

 

En de kilometers tikken voorbij, gestaag, net als de regendruppels. De rust is compleet. De hectiek van afgelopen woensdag wordt helemaal uit het hoofd gebannen.   Hier kan een mens zich verliezen in schier eindeloze gedachten, alleen met zichzelf.

 

 

En was het zaterdag nog koel, dan is het zondag écht zondag. 

 

De dag wordt zoek gebracht met kuieren over de kermis met Kind 2  en met het laks rondhangen op een terrasje met Erik, mijn onderkoelde Noorse vriend. 

 

De oude Viking becommentarieert het vrouwelijk schoon dat aan ons goedkeurend kennersoog voorbij flaneert. Das ewige Weib in diverse gradaties van ontkleding.

 

Als onthecht loper wijs ik mijn Noorse gezel op het feit dat 'blond' en 'bruin' voor mij louter varianten zijn van Leffe

 

Waarop mijn vriend de wijsheid der jaren laat spreken: "Blond of bruin, in het donker zijn alle katten grijs."

 

 

En dat alles vergankelijk is, behalve ware schoonheid.

 

En de cantates van Bach natuurlijk.

 

En de cantussen van Bacchus. 

 

 

En  zo dobbert de dag verder.

 

De ober doet wat moet.

 

De zon gaat sloom onder.

 

 

 

*****

 

 

 

Maandag 27 juni ontpopt zich tot een bloedhete dag. 

 

Om de drukkende namiddaghitte te mijden ga ik tijdens de voormiddag reeds op pad om broodnodige trage kilometers te maken. 

 

En nog is het erg duf, laf en drukkend warm zodat het zweet tappelings van de bast loopt.  De hartslag ligt een stuk hoger vergeleken met zaterdag. 

 

Maar plichtsbewust worden de kilometers afgewerkt, want zaterdag is er de laatste wedstrijd van het voorjaar, de stratenloop te Rijkevorsel. 

 

Ik start er op de 10 km. 

 

Moeilijk te voorspellen welke concurrenten er aan de start van de 10 km zullen verschijnen, gezien het erg grote aanbod aan afstanden (5km, 10 km, halve en volledige marathon, estafette-marathon).

 

 Ik zie u allen daar.

  

15:04 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Opnieuw geweldig geschreven, Frank!

Gepost door: sandy | 29-06-11

Reageren op dit commentaar

Tranen gelachen weeral, doe zo voort !
Zaterdag loop ik als laatste .. van de AVN lady's en hoop nog voor den donker de finish te halen, om daarna weer te genieten op het dorpsplein.
Tot in Rijkevorsel !

Gepost door: Els Van der Kaa | 29-06-11

Reageren op dit commentaar

weer leuk geschreven Mark,
zaterdag in Rijkevorsel kan ik er niet bij zijn, ik moest zo nodig een triatlon afwerken in Oostmalle, en bij het lopen op blote voeten op een kiezelpad een pees in mijn voet geraakt, en die is nu ontstoken 10 dagen verplichte rust op doktersbevel
dus geeft er een lap in Rijkevorsel
als de voet meewilt volgende afspraak misschien in neerven Loenhout
groeten dré

Gepost door: marathonman dré | 01-07-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.