24-06-11

Tu quoque, Axel, fili mi!

Tu quoque, Axel, fili mi!

 

 

Woensdag 22 juni 2011.

 

De Corrida door Hoogstraten!

 

Dames en Heren, welkom op de Stratenloop door Hoogstraten, de 32ste editie.

 

Tja, ik probeer me op te peppen voor deze jaarlijkse klassieker, maar het lukt me niet zo goed.  Ik baal enorm.  Na de halve marathon van Minderhout, geslaagd volgens sommigen, gefaald volgens velen (waaronder ondergetekende), is de fut er wat uit. 

 

 

De geest is uit de fles. 

 

 

De rechterkuit

 

 

Neen, ik stop hier en nu.   Ik ben het spuugzat om altijd blessurerapporten te moeten neertikken. 

 

Hij heeft wéér wat, hoor ik u denken, terwijl u de wenkbrauwen in ongeloof fronst en betekenisvol diep zucht.

 

 

Juist. 

 

 

Naast die blessures, ben ik dat eeuwige gezeur over die blessures beu. 

 

Ben trouwens ook nog eens verkouden.   Kan er ook nog maar bij!  Luchtwegen zijn niet luchtverkeersvrij. 

 

 

MAAR!

 

 

Was het niet mijn kinesist die me ooit zei: Investeer geen energie in negatieve gedachten!

 

 

Voilà.

 

 

Dus de Corrida zal, zoals vanouds, gelopen worden met  de gas helemaal open.  Oh, gelukzaligheid! 

 

Gooit men mij een uitdagende handschoen voor de in loopschoenen gestoken voeten, dan buigen wij sierlijk (en relatief rugtechnisch verantwoord) door de knieën en nemen die handschoen met een duivelse grijnslach op.

 

 

Willen de heren mijn warme robijnrode bloed drinken?

 

 

Hier ben ik, steek die dolk in mijn rug! 

 

Ik, de oude, kreupele keizer van het asfalt. 

 

Tu quoque, Brute, fili mi!

 

 

Die bittere kelk zal tot op de bodem geledigd worden. 

 

Vrienden lopers, de corrida door Hoogstraten wordt een schok!  Sommigen azen op revanche, anderen willen mijn scalp (wat wel eens tegen kan vallen), wel hier ben ik!  Neemt en eet hiervan gij allen, want dit is het lichaam (dit ken ik van ergens).

 

 

Axel wil me kloppen, Frank wil me kloppen, Tom, Dré, Koen, Paul,  Johan wil me kloppen en ik wil hen allemaal kloppen. 

 

En de rest ook. 

 

 

Enfin, het was weer zo'n dag. 

 

Een dag vol belofte. 

 

Een dag vol plannen. 

 

Wedstrijddag!

 

Er hangt elektriciteit in de lucht.

 

******

 

 

Hoogstraten verkeert in een soort vakantieroes.  De jaarmarkt en de kermis kleuren het straatbeeld.  Een massa mensen verdringt zich rond de kramen en attracties.   Een gewriemel van mensen, een smeltkroes van geluiden en geuren...

 

 

Hoogstraten gonst en bruist!

 

Een heksenketel!

 

 

263802_2145489680691_1349732640_2543957_726598_n.jpg

Forse AVN delegatie.

 

En te midden van deze gezellige ambiance stellen de gladiatoren van de weg zich aan de startlijn op.  Twee rondjes, goed voor (een naar beneden af te ronden) 10 kilometer.

 

 

Zenuwen en pezen staan strak gespannen!

 

 

Om mij heen veel bekende gezichten, er wordt nog wat gebabbeld en zenuwachtig gefriemeld aan sporthorloges.  Al bij al een stresserende bedoening. 

 

10 km is ver en toch weer niet.  Ver genoeg om jezelf finaal op te blazen en niet ver genoeg om een tweede adem te vinden en zo een scheefgelopen situatie recht te zetten.

 

stratenloop.jpg

Enkele seconden voor de start.

 

 

Wat is het plan?

 

We gaan vol door, en zien dan wel of de kuit moeilijk wil doen.  No guts, no glory!

 

stratenloop2.jpg

De start!

 

En we zijn weg!

 

Worden we de eerste honderden meters op de Vrijheid nog opgehouden door tragere lopers, eens de Buizelstraat in gaat de gas vol open!  We zien wel waar het schip strandt!

 

 

Verschroeiend hard gaat het. 

 

 

En dan tikt er zowaar iemand op mijn schouder.  Het is Axel.  Jongeman met snelle benen, die gezworen had me vandaag te verslaan.  Hij legt meteen de druk heel hoog...

 

 

Tu quoque, Axel, fili mi!

 

 

Jij ook, Axel, mijn zoon!

 

 

Plant ook jij een dolk in het pompende hart van deze oude krijger?

 

 

 

*****

 

 

Kilometer 1 klokken we af na 3 minuten en 28 seconden.   Snoeihard!   En Axel kleeft aan mij als was hij mijn schaduw.  Een paar gedachten flitsen door mijn hoofd: met deze jongeman naar de streep gaan is geen optie; hij zal ongetwijfeld sneller sprinten.  Dus zit er maar één ding op: hij moet er zo snel mogelijk afgelopen worden.

 

Inmiddels schuiven snellere dames en heren ons voorbij, mondjesmaat weliswaar.  Niet zo ver voor ons loopt looplegende Jan H.!  Jan was iets trager dan gewoonlijk gestart, maar zal nog ver wegschuiven van ons...

 

269920_2145516321357_1349732640_2544023_2864491_n.jpg

Looplegende Jan H.

 

 

Telkens ik omkijk, zie ik het groene shirt van Axel.  Verdorie, dat zou wel eens een harde noot om kraken kunnen worden.

 

We lopen een thuiswedstrijd; langsheen het parcours moedigen bekenden ons aan.  Maar het tempo ligt zo hoog dat reageren onmogelijk is, laat staan rond te kijken...

 

De wind speelt ook hoog spel; het is constant positie kiezen.

 

 

 

*****

 

 

De jacht gaat ongenadig verder!

 

Kilometer 2: net boven de 7 minuten.  Dit is gekkenwerk.  Ik blik even om en merk dat Axel een gaatje heeft moeten laten.  Ik verdapper nog even.  Dit wordt buigen of barsten... 

 

 

Hij buigt.

 

 

Maar nu is de vraag of ik deze drieste start niet zwaar ga moeten bekopen in de tweede wedstrijdhelft.  

 

Zorgen voor later.

 

Ik passeer mijn thuisbasis, vind nog wat kracht om mijn vrouw te groeten en stoom verder.  Achter de kerk door en de Lindendreef in.

 

stratenloop2011.jpg

 

Lindendreef indraaiend krijg ik de fotografe in het vizier en blijk ik nog lucide genoeg om haar te groeten. 

 

In mijn zog loopt een jongeman (226), aan de aanmoedigingen te horen een zekere Daan.  We bundelen de krachten.

 

axel.jpg

Axel blikt vertwijfeld in de camera. 

De degens kruisen met het loopwonder doet een mens niet ongestraft...

 

 

Lindendreef uit, Gelmelstraat in.  Hier zit alles tegen.  Wind pal op de kop en dan ook nog eens lichtjes bergop. 

 

Ik grijp een bekertje bij de bevoorrading en kieper het over mijn kop.  Verder gaat het!

 

Ik zou iets sneller kunnen, maar besluit dat het zinnig is om bij Daan te blijven.  Daan is zo vriendelijk ook zijn deel van het kopwerk windop te doen. 

 

Bij het indraaien van de Peperstraat kijk ik over de rechterschouder en speur de Gelmelstraat af, op zoek naar het groene shirt van Axel.   Ginds in de verte meen ik hem te zien.

 

Terug de Vrijheid op.  Tussen de doldwaze kakofonie van kermiskramen en tussen een dubbele haag toeschouwers die ons vooruit schreeuwen, lopen we ronde twee in. 

 

Tussentijd na 5 km: 18 minuten en 38 seconden.  Iets boven de 16 km per uur.  Dit moet fataal aflopen...

 

Samen met Daan stoom ik verder.  We worden voorbij gelopen door de onvermijdelijke Maria V.  Maar de vaart zit er nog steeds in.  Ik probeer Maria V. te volgen, moet al snel inzien dat dat onbegonnen werk is en besluit haar als wegglijdend mikpunt te behouden.

 

Die versnelling wordt Daan fataal, hij kraakt en moet de rol lossen.   Jammer, ik kon zijn steun nog wel wat gebruiken.  Hoeveel deelnemers er ook zijn op de Corrida, ik sta er nu alleen voor.  

 

 

De kilometers beginnen te wegen. 

 

Ik vrees stil te vallen.  Ik vrees de ondergang.  Ik vrees.

 

 

stratenloop20112.jpg

 Tweede passage Lindendreef, niets luciditeit meer over.

     

 

Nu begint de verzuring keihard toe te slaan.

 

Dit is het punt waar de geest het lichaam voorbij de eigen grenzen dwingt.  Wanneer het hoofd ijl wordt, het denken wegvalt en je enkel nog meedrijft op het ritme van je hartslag, in een soort van mentale tunnel, zwevend op de bitterzoete pijn.  Alles staat op knappen en het lijf schreeuwt het uit. 

 

Tanden opeen geklemd, doffe blik. 

 

Badend in het zweet, je ademt pijn, het schrijnt de ziel.  De staat van genade.

 

  

*****

 

 

De Lindendreef. 

 

Niet zo ver voor mij loopt iemand van het FAT (het Fast Action Team).  Het blijkt Evert T. te zijn, de man die me op de Kloosterrun in Meer op het einde nog wist bij te benen.

 

Met de moed der wanhoop probeer ik mijn ritme nog een beetje op te trekken.  Ik merk dat ik begin in te lopen op Evert.

 

De ganse Gelmelstraat wind- en bergop heb ik nodig om Evert bij te benen.   In de Peperstraat merkt Evert dat ik kom aansluiten en probeert hij me opnieuw af te schudden.

 

Maar eens we de laatste rechte lijn indraaien, en we allebei onze laatste krachten aanspreken voor een spurt van stervende zwanen, merk ik dat aan het kortste eind trek.  Evert haalt het met twee seconden.

 

Finish op plaats 50 na 38 minuten en 13 seconden, een gemiddelde van 15,7 km/uur.  De afstand is weliswaar niet helemaal correct, maar goed.  16de master algemeen, 6de master categorie 45-50.

 

Folders weigeren, sportdrank binnenklokken, handjes schudden, tijden vergelijken, ervaringen uitwisselen.  De aankomstzone stroomt inmiddels vol.   

 

Concurrenten worden terug vrienden, Axel is terug mijn verloren zoon...

 

Binnen de paar minuten ben ik helemaal terug op positieven, het zit dus wel goed.  Maar de belangrijkste conclusie is dat de kuit deze beproeving wonderbaarlijk heeft doorstaan en dat ik ook geen noemenswaardige hinder heb ondervonden van de restanten van de verkoudheid. 

 

De ouwe zeurt graag, denk ik (instemmend geknik op de achtergrond).

 

Ik ben wel één minuut trager dan mijn allerbeste prestatie op het vernieuwde parcours, maar ja 2009 was een wonderbaarlijke editie, eentje die ingekaderd mag worden.

 

De chip wordt ingeleverd.

 

En dan begint mijn tweede jacht van de dag.  De jacht op mijn loopvest.  Ik had die in bewaring gegeven bij een juffrouw, vriendin van Tom V.  Helaas waren er geen duidelijke afspraken gemaakt waar en hoe ik mijn vest zou terugkrijgen.

 

In de aankomstzone zie ik de juffrouw in kwestie, ZONDER MIJN JASJE.

 

Op mijn vraag waar mijn vest is, zegt ze: "Die ligt nog in de Peperstraat."

 

Om het gewriemel doorheen de toeschouwers te vermijden, spring ik in de Gelmelstraat het parcours weer op en loop zo  naar de Peperstraat.  Daar vertelt men mij dat mijn vest mee is met alweer een andere juffrouw.

 

De kortste weg naar de aankomst is via het parcours, zo schiet het toch een beetje op.  Tussen een hoop stervende lopers, spurt ik, fris als een hoentje, wéér maar eens de laatste rechte lijn in (had ik daarstraks die snelheid maar gehaald!)

 

En ik finish voor de tweede keer.

 

De tweede juffrouw gevonden, maar ook zij had mijn vest niet.  Die bleek nu nog steeds in de Peperstraat te liggen.  En opnieuw loop ik via het parcours naar de Peperstraat, recupereer er mijn vest en loop nogmaals de Vrijheid op om andermaal een lange spurt te trekken tot de finish. 

 

En zo finish ik voor de derde keer.

 

Winnen zal hij nooit, maar finishen kan hij als de beste...

 

  

***** 

 

 

Dames en heren, ik moet het deemoedig toegeven, ik ben moeders mooiste niet (instemmend geknik op de achtergrond).

 

 Dat betwist ik niet. 

 

Volgens mijn vrouw, en wie ben ik om haar tegen te spreken, stond ik vooraan in de rij toen ze de lelijke neuzen uitdeelden.  En ook toen men de doos met rare oren opentrok, was ik de eerste die mocht kiezen.

 

En had ik vroeger een welvende haardos, dan resten er me nu nog enkele zielige pluimpjes dons, waarbij een open vlam te mijden valt. 

 

Hoe zal ik het zeggen, een kiwi heeft meer haar...

 

Ik stop hier nu, in het volle besef dat er nog wel wat anatomische details zijn die niet helemaal juist zitten, en dan druk ik me nog voorzichtig uit.

 

 

Ga je met zo'n kop sport bedrijven, dan krijg je al snel volgende beelden. 

 

Ik hoop dat de kinderen slapen. 

 

Moest er een koe meekijken, dan was ze meteen van haar melk.

 

 

blaas.jpg

blaas2.jpgblaas3.jpgblaas4.jpgblaas5.jpg

 

 

 

 

 

 

 

Ja, fraai is anders!

 

Wij overwegen trouwens om deurplaatjes te laten maken met de derde foto er op afgedrukt, en met als begeleidende tekst:

 

 

HIER WAAK IK! 

 BETREDEN OP EIGEN RISICO!

 

 

Ik weet het, uw maag heeft al heel wat te verduren gekregen met bovenstaande galerij der wansmaak, maar het kan klaarblijkelijk nog altijd een stukje erger!

 

stratenloop2011.jpg

 

Wat kunnen we zeggen?  Mooi T-shirt!  Een prima kop, alleen een trompet ontbreekt.  

 

  

*****

 

 

En via Facebook zorgen mijn vrienden fotografen ervoor dat deze foto ook nooit meer uit de annalen van het internet valt te branden.

 

Tu quoque, Leo, fili mi!

Tu quoque, Martine, filia mi!

 

 

Mijn vrienden fotografen houden niet van half werk.  

 

Om er zeker van te zijn dat iedere aap met een hoed op deze foto heeft gezien, hebben ze die bewuste foto voor alle zekerheid ook nog eens laten verschijnen op de internetkrant van de Gazet van Antwerpen, regio Kempen.  

 

Mijn naam erbij, een cynisch onderschrift erbij, leuk dus. 

 

Zoals u kan merken hebben ze het zekere voor het onzekere genomen en gekozen voor een formaat waarbij de foto niets moet inboeten aan walgelijke details.  Wat jammer te noemen valt.

 

gva.jpg

Dat mijn vrienden fotografen niet van half werk houden, bleek eens te meer vandaag, vrijdag 24 juni.

 

De Gazet van Antwerpen. 

 

Pagina 8: Bart De Wever.

Pagina 13: Geert Wilders.

Pagina 38 van de Gazet Van Antwerpen.  Inderdaad, Mark Peeters, maar helaas ook weer die foto...

 

 

Jaren loop ik, zeven wereldzeeën heb ik bevaren, diverse maagden heb ik gered van onkuise zaken, oorlogen en stammentwisten heb ik bezworen, vuurspuwende draken heb ik een tabletje Motilium gegeven, levensbedreigende ziektes heb ik overwonnen (waaronder een valling of twee), ik heb een grondwet of drie én een wereldhit geschreven, ik heb de Eiffeltoren herschilderd in drie kleuren bruin, ik meen zelfs dat ik ooit de 20 Km door Brussel heb gelopen (een keer of 18), ja, ik heb zélfs een hogedrukreiniger, maar denkt u dat ik hiermee ooit de krant heb gehaald? 

 

 

Niets ook niet.

 

 

En net wanneer ik mij opmaak voor een vendetta van ongezien formaat, waarbij de werken van ene Tony Soprano zouden verbleken, net wanneer ik het internet tot aan de grond wil afbranden volgens de tactiek der verschroeide aarde, net op dat moment zegt de relativerende tendens (in de gedaante van mijn vrouw):

 

 

Ach ventje, de gazet van vandaag is het oude papier van morgen...

 

 

 ________________________________________

Foto's (ja, ook die ene): Martine van Rijckevorsel, waarvoor dank

14:44 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Och, troost je, Marc, je komt niet altijd in de pers op een plaats en een moment dat je het zelf liefst zou willen. :)

Je gemiddelde snelheid mag er anders wel zijn. Niet slecht met een gebrek aan fut, een tegenwringende rechterkuit, een verkoudheid, en compleet verzuurde benen! Wat moet dat zijn als 't eens allemaal meezit! :)

Gepost door: navidad | 24-06-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.