28-05-11

Va Banque!

Va Banque!

 

 

Dienstmededeling: dit is een eenmalige oprisping. 

Op de vooravond van editie 2011 van de 20 Km door Brussel.

Noblesse oblige....

 

 

Va Banque!

 

Miserie, miserie, miserie!

 

Waar zal ik eens beginnen?

 

Januari 2011: na een reeks lichte contracturen kan uw dienaar eindelijk weer zorgeloos lopen.  Doel is via een oneindig aantal lange, trage duurlopen het door ouderdom geteisterde lichaam te stalen voor een wonderjaar.  Kruppstaal, minstens.

 

2011 moest de annalen in als het jaar van de verrijzenis. 

 

En sneeuw noch ijsberen waren bij machte om mij van dit voornemen weg te houden.

 

Eind januari liep ik, als eerste test (en laatste nieuwjaarsreceptie), een cross in mijn thuisbasis.  In winterse omstandigheden.   6400 meter op 29 min en 10 sec ( 15de master +40), maar als dat 6400 meter was, dan ben ik Elvis.  Noem mij desnoods in deze een 'suspicious mind'.

168420_1839780239299_1384336119_2025110_1429640_n.jpg

 

Februari was er, oh macht der gewoonte, de Valentijnjogging te Lichtaart.   12 km door bos en hei op 50 min en 2 seconden.

 

Dat was goed voor plaats 30. 

U dient hier te lezen: dat was slecht voor plaats 30.

 

voer sleutelwoorden in

 

Ooit was ik hier twee minuten sneller! 

 Nu zal u zeggen, ach wat is twee minuten in het teken van de kosmos. 

 

 Een peulschil, dat klopt als een zwerende vinger!

 

Maar ik meen mij te herinneren dat ik ooit héél plezante dingen heb gedaan op amper twee minuten. 

 

Heel onplezierige ook, dat dan ook weer wel.

 

Neen, ik was niet goed bezig...

 

 

*****

 

 

En tussen die enkele wedstrijden en het strenge regime van duurlopen door, begon de linkerachilles lichtjes te zeuren.  Tijdens het lopen voelde ik niets, maar in de pees knijpen was uit den boze.

 

Dat noemt men een oranje knipperlicht.

Maar toch blijven doorgaan. 

20 jaar blessures, een mens zou toch verwachten dat je daar iets van bijleert.

 

 

*****

 

13 maart was er dan de Kloosterrun te Meer. 

 

 9 Km. 

 

In dat beperkte brein van mij was het onzalige idee ontstaan dat de pijnlijke achilles deze wedstrijd nog wel vlotjes zou kunnen verteren. 

 

Sterker nog, via een bepaalde hersenkronkel dacht ik zelfs dat de achilles er baat bij zou hebben...

 

 

Indien u ooit het begrip "naïeve kloot" ten gronde wenst te definiëren, dan mag u mij altijd mailen...

 

Voelt u ook een soort dramatiek in de lucht hangen? 

Leest u ook iets dreigends tussen de regels?

 

Tijdens de opwarming voelde ik al dat de achilles lastig deed. 

 

Slim zou zijn om aan de kant te blijven en de collega's aan te moedigen. 

Middelmatig slim zou zijn om de wedstrijd rustig aan uit te lopen.

 

Ik koos de ronduit domme optie.

 

Pijnlijke achilles, maar eens het startschot knalde, was er genoeg adrenaline om die pijn naar de achtergrond te verdrijven.

 

foto13.jpg

9 km op 34 min en 55 sec, de eigen klok strandde op 34 min en 35 seconden.  6de plaats. 

 

Uiteraard was dat 9 kilometer! 

 

Zelfs Elvis weet dat! 

 

Gevlogen als een jonge windhond, met knarsende tanden de laatste ronde nog één plaatsje moeten inleveren. 

 

Maar dat is puur omdat de achilles inmiddels niet meer zeurde, maar GILDE VAN ELLENDE!

 

's Anderendaags was ik kreupel. 

De linkerachilles lag lillend in mijn loopschoen. 

Helemaal kapot. 

 

 

*****

 

 

Daar gaan we weer! 

 

Mijn huisdokter bezocht.

Wat is die vent trouwens oud geworden! 

Het was inderdaad geleden van 2008 dat ik bij hem was geweest. 

 

De reden van mijn bezoek toen....

 

....de linkerachilles.

 

En meteen daarop volgde het heuglijk weerzien met mijn kine, Tom.  Hij die mirakels aan de lopende band verricht, waarbij de prestaties van ene Jezus (Golgotha, 33), verbleken als sneeuw voor de porseleinkast (iets klopt er niet, maar zoekt u het zelf even uit?  Ik heb namelijk nog wat tikwerk te doen).

 

 

*****

 

 

Zaterdag 19 maart.  Inschrijven voor de 20 Km door Brussel.

 

Alleluja! 

 

Het aftellen is bij deze officieel begonnen!

 

Plots besef ik dat het  de tweede opeenvolgende jaar is dat ik met een blessure kamp op het moment dat er ingeschreven kan worden.

 

Ingeschreven kan worden is veel gezegd.  Ik heb een uur voor mijn computer zitten sakkeren en vloeken. 

 

Telkens blokkeerde het hele zootje.

 

De internetchaos was alweer ronduit hallucinant.  Anderhalf uur na opening inschrijvingen, ging de boel op slot.

 

Maar goed, om 10 uur was ik (naast een jaar of 10 ouder) ingeschreven en kon ik terug over tot de orde van de dag.  Zijnde: lopen met pijn aan de achilles.

 

 

*****

 

 

Volgens de bevindingen van de medische staf zou ik kunnen blijven lopen tijdens mijn revalidatie. 

 

Die medische staf toch! 

 

Dat hebben we uiteraard proefondervindelijk willen testen, maar dat bleek geen bijster goed idee. Enkele honderden meters volstonden om het optimisme te laten omslaan in wanhoop, zware bewolking met links en rechts een bui.

 

Kine Tom wou daarop de 9 beurten spreiden en na anderhalve week (5 beurten) het licht nogmaals op groen zetten voor rustig lopen, gecombineerd met verdere behandelingen. 

 

Noem het desnoods een soort van warme doorstart.

 

Ook dat plan liep na amper 75 loopmeters jammerlijk op de klippen.  

Mijn humeur was inmiddels in die mate verknald, dat huisgenoten me begonnen mijden, en huisdieren spontaan verhuisden.

 

Uiteindelijk heeft de weerbarstige achilles me tot eind eerste week april aan de kant gehouden.  Dan met schrik in het hart  opnieuw de schoenen aangebonden voor voorzichtig trainingswerk, de achilles nog steeds gevoelig.

Een duurloopje van 1 uur en 10 minuten, waarvan de eerste 40 minuten de achilles zich toch wel liet voelen.  Niet écht pijn, maar een soort stroefheid, stramheid. 

 

En de dag nadien meteen een alarmerende reactie: méér pijn.  Mits ijspacks en flexium gel kon ik dat weer wat temperen en zo bleef ik verder knoeien. 

 

 

*****

 

 

Tussendoor een weekje Berlijn, om batterijen terug op te laden.

 

Berlijn... wat zal ik er van vertellen.

 

Véél Duitsers, dat was heel opvallend. 

 

En het moet iets genetisch zijn, maar Audi, BMW en Mercedes zijn niet gemaakt om traag te rijden op de autosnelwegen.

 

Berlijn. 

 

Bekend voor zijn curryworsten.

 

En voor een of andere muur. 

 

Niet gevonden. 

 

Weg.

 

En ze hebben er de triomfboog van het Jubelpark willen nabouwen, maar dat is toch niet echt goed gelukt.

 

Sukkelaars!

 

voer sleutelwoorden in

 

Berlijn, tja.

 

Berlijn had ook iets met de tweede wereldoorlog te maken, meen ik ergens gelezen te hebben, maar ik kan niet juist zeggen wat... 

 

 

*****

 

 

Na enkele weken liep ik terug 3 maal per week, telkens 1 uur 25 minuten.

 

Inmiddels was de aanvangsstroefheid (wat een woord!) teruggedrongen tot een kilometertje of twee.

 

 

*****

 

 

Maar de 20 Km door Brussel sloop dichterbij.

 

Zij die mijn escapades in de aanloop van editie 2010 van de 20 Km door Brussel hebben gevolgd, weten dat ik toen op miraculeuze wijze ben opgestaan uit het lopersgraf; ook al naar het voorbeeld van ene Jezus (Golgotha, 33).

 

Was ik gedoemd om nogmaals alle wetten van het lopen te tarten en quasi ongetraind aan de start te verschijnen van de moeder aller loopwedstrijden?

 

Dat zat er weer aan te komen...

 

Mijn rugprobleem en de daaraan gekoppelde manke voorbereiding voor de editie 2010 lieten zich ook gevoelen in het mij toegewezen borstnummer.  

 

Om editie 2011 in de kleine box vooraan Wave 1 (101-1500) te mogen starten, had de organisatie een tijdslimiet van 1 uur 27 minuten vooropgesteld. 

 

Met mijn kaduke rug had ik 1 uur 28 minuten en 43 seconden laten opmeten, dus viel ik nipt naast de boot.

 

8552, Wave 1 dus.

 

Daar konden wij niet mee leven. 

 

 Ah, neen!

 

De halve planeet ligt op diverse internetfora te janken en te bedelen om alsnog een borstnummer te kunnen bemachtigen, maar deze jongen begint de organisatie te bestoken met jankende mails dat ik, in het bezit van een borstnummer voor Wave 1, een nummer wil in die kleine box vooraan en wel nu.

 

 

Was het mijn stalkerige ondertoon?

 

Was het het feit dat ik me met handboeien aan de voordeur van hun kantoor had vastgeketend? 

Bericht aan mijn vrouw: die handboeien komen terug in het nachtkastje, geduld is een schone zaak.

 

Was het mijn dreiging dat ik minstens één keer per week in hun burelen op de grond zou liggen stampvoeten als een misnoegde peuter die in de supermarkt zijn favoriete snoepje niet krijgt?

 

Was het toe te schrijven aan het feit dat ik dreigde dat ik mijn contacten bij de NVA zou inschakelen om ervoor te zorgen dat de bijkomende financiering van Brussel zou verdampen?

 

Je ne sais pas.

 

Neen, tot mijn eigen verbijstering kreeg ik op mijn smeekbede meteen een positief antwoord, in een charmant soort Nederlands (leest u mee, Vic Van Aelst) wat iets wegheeft van het Afrikaans:

 

 

Geachte Mark,
Ik heb uw nummer goed veranderen.
Nieuwe borstnummer Peeters Mark 624.
Nu, moet u een echte performance doen.
Mvg,

Quentin

 

 

Een echte performance!

 

Laat me vooral niet groen lachen! 

 

Dacht ik nog misnoegd te kunnen zijn omdat ik geen borstnummer kreeg voor het kleine boxje vooraan Wave 1, kreeg ik verdorie toch zo'n laag nummer toegewezen. 

 

Help!

 

 

Men verwacht een performance van mij!

Met twee achillespezen die opspelen.

 

Ja, u leest het goed.  Inmiddels had ik ook pijn aan de rechterachilles.

 

Lachen!

 

 

*****

 

 

In de wintermaanden had uw dienaar een forse lijst gemaakt met wedstrijden waar ik mijn opwachting zou maken.  Waar men alvast het podium (en de kusblondine die de atleten mag bepotelen) mocht voorverwarmen. 

Van deze planning qua wedstrijden was helemaal niets meer in huis gekomen, dat spreekt.  Het dichtste dat ik bij een wedstrijd kwam, was wanneer ik er weer eentje doorstreepte op mijn kalender. 

Kalenderblaadjes vallen in filmische razende vaart in de aanloop naar de 20 Km door Brussel. 

 

29 mei komt onheilspellend dichtbij.  Mijn conditie is beneden alle peil, mijn gewicht er een eind boven...

 

 

*****

 

 

De linkerachilles is een ramp.  De rechter een beheersbare ramp.

Tot overmaat van ramp waren mijn beurten kine opgebruikt. 

 

Wat nu?

 

Het lopen verliep nog altijd volgens hetzelfde scenario: eerst een aantal kilometers doorheen de pijn/starheid lopen, nadien was alles min of meer ok.  De dag nadien was er altijd een pijnreactie.  Ik besefte maar al te goed dat het niet bepaald koosjer was wat ik aan het doen was.  Hoog spel spelen.  Een mentaal zwaard van Damocles boven het hoofd, als u begrijpt wat ik bedoel.

 

Elke duurloop was een (on)berekend risico.

 

En hoe zou de achilles reageren op snel lopen (lees: zwaardere impacten)?

 

 

*****

 

 

Nu moet ik u ook nog deelgenoot maken van iets heel raars dat ik voorheb, inmiddels al een paar weken.  Tijdens het lopen beginnen mijn rechterhand en drie vingers van mijn linkerhand (duim, wijs- en middenvinger) te tintelen (slapen). 

 

En 's nachts word ik een paar keer wakker met slapende rechter- en linkerarm, telkens ik in buiklig lig.

 

Omdat mijn lopen er niet echt onder leed, wou ik niet naar de dokter, hoewel mijn vrouw er wel op aandrong.

 

Maar omdat mijn achilles nog altijd niet ok was, ben ik gezwicht en zat ik weer in het kabinet van de dokter.  Niet zozeer voor de slapende armen, maar wel in de hoop om de dokter een voorschrift kine te ontfutselen...

 

Ik heb opnieuw 9 beurten kine!  Die gaan we opmorsen aan de linkerachilles.  De rechter hou ik zelf wel aan het lijntje.

 

 

*****

 

 

Inmiddels is het woensdag 11 mei, de 20 Km door Brussel is vlakbij.  De achilles links is nog steeds pijnlijk, de rechtse ook, mijn slapende armen en handen zijn er ook nog altijd.

 

En deze ochtend ben ik OPNIEUW naar de dokter gegaan: de 3de keer in evenveel weken (we overwegen om samen op reis te gaan deze zomer). 

 

Want tijdens mijn maandagse duurloop had ik behoorlijk wat pijn aan mijn rechter dikke teen.

 

Dinsdag was die teen erg gezwollen en rood.

 

De dokter heeft er een naald in gepleurd.  De teen bleek ontstoken te zijn.  De etter borrelde op.  Smakelijk eten, trouwens.

 

Weer een paar dagen aan de kant blijven.

 

Om dan opnieuw te beginnen trainen, met een pijnlijke achilles of twee.

 

Binnen 18 dagen staan we aan de start van de 20 km door Brussel.

 

Ik geloof het zelf bijna.

 

*****

 

Vrijdag 13 mei.

 

Ben naar het hospitaal geweest voor een EMG.  Om na te gaan wat de oorzaak is van de slapende handen/armen.

 

Het onderzoek was erg Guantanamo.

 

Via elektrische schokken kon nagegaan worden welke vertraging er zat op de zenuwverbinding. 

 

Nu werden die schokken gradueel sterker. 

 

Eerst tikte het een beetje, maar de laatste schokken leek het wel alsof ik aan het stopcontact zat te likken.

 

Trouwens, mijn vrouw heeft als kind effectief met de tong aan iets elektrisch gelikt. 

 

Waarna de elektriciteit uiteraard uitviel en zij met licht rokende haardos de kamer kwam ingejankt.

 

Ze heeft er niet veel aan overgehouden, behalve wanneer het bliksemt.  Dan hangt ze als een mentaal gestoorde kat in de gordijnen, maar daar heb ik het bij gelegenheid nog wel eens over.

 

En oh ja, dat is waar ook, ze heeft er nog iets anders aan overgehouden. 

 

Een gevorkte tong, want nadien is er een stukje tong afgestorven.  Mits een slecht karakter, zou ik kunnen beweren dat de tong van mijn vrouw veel weg heeft van die van een slang.  Maar zo ver wil het het niet drijven... 

 

 

Enfin, elektrische schokken dus.  Zowel links als rechts.  Nadien joeg de dokter, wiens naam me nu ontschiet (Mengele?), een naald in de muis van mijn duim, om er vervolgens nogmaals elektrische schokken doorheen te jagen.

 

Moest ik op dat moment een gloeilamp vastpakken, dan zou die gaan branden, zonder twijfel.

 

Blijkt dat ik in beide polsen het Carpale tunnelsyndroom heb. 

 

Een soort van beklemde zenuwbaan; de Nervus medialis.

 

De behandeling die hij voorstelde was een injectie met cortisones in elke pols.

 

Na den elektriek nog twee ferme prikken in de polsen.  Ik kan me nu iets beter inleven in de belevenissen van ene Jezus (Golgotha, 33).

 

 

*****

 

 

Zaterdag 14 mei.

 

Duurloop van 1u 25m afgewerkt.  Aanvangsstramheid linkerachilles is verwaarloosbaar. 

 

MAAR, de rechter achilles is pijnvrij.

 

En, het goede nieuws kan niet op.  Na de duurloop reageert de linker achilles niet met nukkige pijnscheuten, neen, niks meer.  Geen reactie.

 

Ik fluit plots een toontje hoger.

 

En wanneer ik op maandag 16 mei opnieuw het ruime sop kies voor een lange duurloop in de bossen van de kolonie, is er zelfs geen aanvangsstroefheid meer in de linker achilles.

 

Haha!

 

En hoho ook natuurlijk.

 

Een sporadische héhé, dat wellicht ook.

 

En had ik de hihi al vermeld?

 

Voilà.  Genezen.

 

Op woensdag doen we dat eens dunnetjes pijnvrij over.  Na de douche begeef ik me Tomwaarts voor een beurt kiné. 

 

Tom merkt aan mijn brede glimlach, die fiere schouderpartij, die rechte rug, dat absolute gebrek aan gezaag, die overdaad aan misplaatst zelfbewustzijn,  dat de achilles ten goede is veranderd.

 

Is dit niet het moment voor wilde plannen?

 

Uiteraard!

 

 

*****

 

 

Zondag 22 mei.

 

Ik sta aan de start van de Parel der Kempen, wedstrijd over 10 mijl in Malle.  Yep, een paar maanden geklooi met een achilles (en nog wat randverschijnselen), woensdag laatste beurt kiné en op zondag:

 

WEDSTRIJD!

 

10 mijl op 1 uur 7 minuten en 44 seconden.  Dat is niet bijster goed, maar de belangrijkste conclusie van de dag is: de achilles gedroeg zich ook beschaafd bij iets hogere stress en zwaarder geweld qua impact, dus er is reden tot voorzichtig optimisme.

 

 

Optimisme dat meteen getemperd wordt door...

 

... een pijnlijke rechterwreef. 

 

 

Geknoopte veters voelen erg pijnlijk aan.  Ze drukken op een pijnlijke, rood gezwollen bult bovenop de wreef.

 

Hoera!

 

Een blessure! 

 

 Een nieuwe bovendien. 

 

Had ik nog niet in mijn verzameling!

 

 

Ik probeer de pijnlijke plaats wat bij te werken met ijs en flexium.  En via creatief vermijdende omleidingswerken voor veters voor gevorderden probeer ik de druk van de pijnplaats weg te nemen.

 

 

 *****

 

Zondag is er de 32ste editie van de 20 Km door Brussel. 

Mijn  18de opeenvolgende deelname.

Met te weinig trainings- en wedstrijdkilometers in de benen...

Dus we verwachten geen al te goede prestatie.

Maar één ding is zeker.

We zetten alles in.

 

Va banque!

 

 

 

Bolero, Brabançonne!

Geniet!

 

Jubelpark, Wetstraat!

Doseren! Niet galopperen!

 

Avenue Louise,  tunnels! 

Niet forceren, onderga!

 

Dianalaan! Terkamerenbos!

Adem, vind je ritme!

 

Klimmen naar de Chaussée de la Hulpe!

Dak van de wedstrijd, start van de wedstrijd met jezelf.

 

Afdaling, Boulevard du Souverain!

De gashendel open, troeven op tafel!

 

Tervurenlaan!

De opperste beproeving!

Bittere pil!

 

Tervurenlaan!

De scherprechter!

Het hellegat!

De zevenkoppige, vuurspuwende draak!

Het inferno!

Flank der verdoemden!

Rijk van Satan, Beëlzebub, Lucifer!

Kerberos, hoeder der Hellepoort!

Wagneriaanse Apocalyps!

Armageddon! 

Huis van cyclopen en demonen!

 

Tervurenlaan!

Lopen op de Tervurenlaan is een tantaluskwelling!

Een sisyfusarbeid!

Een les in nederigheid...

 

Tervurenlaan!

Sterven...

Zeven maal zeventig maal...

 

 

Square Léopold, Montgomery, Jubelpark!

De wederopstanding, de ultieme bekroning...

 

De cirkel is rond.

 

 

Aan alle bloedbroeders en lotgenoten, behouden vaart!

 

Mark, 28 mei 2011, 20u.

 

 

19:52 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Mark, superblij dat ik weer iets van je lees, ik had ook een 'hobbelig' voorjaar met allerlei blessures, maar na ondertussen weer al je blogs te hebben herlezen, bij gebrek aan nieuwe posts, hoop ik klaar te zijn voor morgen. Starten is bij mij een zekerheid, en hopelijk goed en wel aankomen een 'waarschijnlijkheid' .. feit is, we zijn er weer bij, dit loopfeest willen we voor geen geld missen ! Tot morgen in de bus alvast !

Gepost door: Els Van der Kaa | 28-05-11

Reageren op dit commentaar

Supercontent om nog eens iets van jou te lezen. Echt.
Kan je niet gewoon blijven bloggen? Er zijn zoveel mensen die er ontzettend van genieten.
Ik sta er van versteld hoe jij met jouw loopervaring BLIJFT lopen bij een blessure. Ik weet hoe een loper die niet mag lopen kan veranderen in een stuk chagrijn, maar soms is rust echt niet slecht om een blessure te laten genezen. Hoe dan ook, volgens mij is er geen enkel medicijn en geen enkele behandeling voor jou zo effectief als het naderen van de 20 km van Brussel want je presteert het al 2 jaar op een rij om een miraculeuze genezing af te roepen.Succes! (en mogen we vervolg meelezen? aub?)

Gepost door: sandy | 29-05-11

Reageren op dit commentaar

Geachte Mark

Geplaagd door een blessure heb ik de 20 km vanuit mijn zetel gevolgd. Uw blog was daarbij het pittige zout in mijn wonde ;)

Benieuwd naar uw resultaat, heb ik het snel opgezocht: Wat een "performance" ! Ge zult volgend jaar uw nummer niet meer moet veranderen om in het eerste vak te starten...

Een blog-bewonderaar,
Koen Vermeiren

Gepost door: Koen | 29-05-11

Reageren op dit commentaar

Oh, daar mocht ik mij opeens weer in 2010 wanen, het jaar waarin ik dit blog ontdekte en waarin er steeds nieuwe bijdragen verschenen. Dank voor deze onverwachte mars door het herinneringslaantje.
Dit stuk is reeds een echte performance, maar ik hoop toch ook nog op een verslag waarin jongensboekgewijs de wederopstanding van het lichaam gevierd wordt. Er moet genoeg te vertellen zijn, alleen al over de vraag wat je achillespees en andere rebelse lichaamsdelen gevonden hebben van de dag waarop Aeolus en Helios duelleerden wie het de lopers het moeilijkst mocht maken.

Gepost door: rencapy | 30-05-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.