01-01-11

Een Griekse tragedie

Een Griekse tragedie

 

 

Waar uw held, met aan de horizon een nieuw jaar, andermaal een looptest waagt met helaas alweer faliekante uitkomst.   En vervolgens op de koop toe af te rekenen krijgt met besognes van een heel andere orde....

 

 

Woensdag 29 december.

 

Breek me de bek niet open.  Met goede moed de loopsessie aangevat, maar opnieuw laat de rechterkuit me in de steek. Het ging ongeveer een uurtje goed.  En dan was het weer van dat.

 

Contracturen, iemand? 

 

Inderdaad meervoud, nu is er schade op twee plaatsen: centraal in de kuit én buitenkant rechts.  Het is om moedeloos van te worden.  Wou ik de winter gebruiken om een brede basis te leggen, blijkt nu dat ik maar blijf verder knoeien... 

 

Ter plaatse trappelen.

Sukkelstraatje, lijdensweg.

 

 

Maar dat was niet eens alles...

 

Hoewel ik over een gloednieuwe hartslagmeter beschik, blijf ik halsstarrig mijn oude omgespen. 

 

Daar zijn een paar goeie redenen voor.  

 

Ten eerste ben ik een neurotische autist die absoluut de pest heeft aan verandering.  Bloedhekel!

 

Ten tweede heeft die nieuwe hartslagmeter een handleiding waarbij de gouden gids van de Provincie Antwerpen een belachelijk dun prutsboekje is.  Trouwens heb ik volgens aloude Vlaamsche gewoonte de neiging om eerst het ding te gebruiken en pas nadien de handleiding te gaan lezen.  Natuurlijk is de kans groot dat tegen dan de handleiding verdwenen is in de grote maalstroom van het leven (meer bepaald de administratieve puinhoop van mijn bureau).

 

Ten derde omdat ik op die nieuwe hartslagmeter de kleine lettertjes en cijfertjes niet kan lezen zonder leesbril.  En een leesbril neem ik niet mee op mijn duurlopen.

 

Ja, ik weet het, er komt serieus wat sleet op den ouwe...

 

Ten vierde maakt het horloge van die nieuwe hartslagmeter tijdens het lopen ook de meest bizarre piepgeluiden.  Je ontwaakt  verstoord uit je zenlopen, kijkt op dat ding om dan met moeite een of andere mysterieuze boodschap te ontcijferen.  De laatste keer stond er bijvoorbeeld: Lights off.

 

Lights off?!?!?

Lights off?!?!?

 

Het is godverdomme klaarlichte dag!  Dat licht moest niet eens aan, jij batterijenvretend stuk ongeluk!

 

Bleek, bij nadere studie dat er stond: Limits off.

 

Wat ik ook al niet begreep, wegens de aloude Vlaamsche gewoonte (zie hoger)....

 

 

En ten vijfde, terwijl ik die wellicht overbodige boodschap op mijn horloge probeer te lezen,  let ik niet meer op en loop ik prompt in een diepe plas. 

 

En hierbij wil ik mijn rekwisitoor afronden, mijnheer de juge, omtrent de drijfveren die me hebben  doen teruggrijpen naar mijn oude kreng van een hartslagmeter...

 

 

*****

 

 

Maar deze ochtend gaf mijn oude hartslagmeter tijdens die duurloop eerst hartslag 143 aan (mooi in tempo), plots werd dat hartslag 47 (????), vervolgens 23 (whatthefuck????), dan nul en tenslotte twee streepjes.

 

Het is nu dus officieel, ik ben dood.

 

Dat is redelijk vervelend.

 

Neen, eerlijk gezegd: dat valt lelijk tegen.

 

Ik had nog zoveel plannen.  Ik wou toch nog een editie of 40 van de '20 km door Brussel' op mijn naam schrijven, maar dat zal niet gaan.

 

Jammer.

 

Ik ben dood.

 

Morsdood.

 

Geweeklaag alom, zilte tranen worden geplengd.

 

De vlaggen halfstok, het land drie dagen in diepe rouw.

 

 

Maar goed, ik had graag toch enkele praktische zaken met u allen afgesproken.

 

De organisatoren van de '20 Km door Brussel' zullen u allemaal contacteren met het verzoek het rouwregister te komen tekenen eind mei 2011. 

Het is dan de 31ste editie van de 20 Km door Brussel (geneutraliseerd omwille van de omstandigheden) en meteen ook de laatste, want vanaf 2012 wordt de wedstrijd herdoopt tot de '20 Km van Mark' slash 'Eerste Grote Herdenkingsprijs Mark Loopwonder'. 

De Tervurenlaan zal vanaf dan ook officieel een nieuwe naam krijgen; namelijk  de 'Markloopwonderlaan', ten minste als de Brusselse deelregering niet dwars gaat liggen.  Desnoods koppelen we de bijkomende financiering van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest aan die naamsverandering (kan iemand inmiddels al Bart De Wever en Johan Vande Lanotte even bellen?).

 

 

*****

 

 

Ik wil gecremeerd worden. 

 

Enkel familie en een paar vrienden en bekenden worden uitgenodigd op de plechtigheid nadien.

 

Niks speciaals.

 

Klein zaaltje. 

 

Het Sportpaleis van Antwerpen kan volstaan, bijvoorbeeld.

 

Kunnen we het aantal speeches op mijn begrafenisplechtigheid tot een minimum beperken?  Zoveel ruchtbaarheid wil ik er tenslotte ook niet aan geven....

 

En kunnen we vooral bevlogen sprekers uitnodigen?

 

Ik wil geen hakkelende Bekele of een semi-dyslectische Goedele Wachters in tranen de serene sfeer zien verpesten aan de micro in het Sportpaleis van Antwerpen. 

 

Enfin, zoals gezegd worden de genodigden verwacht in het Sportpaleis, andere belangstellenden kunnen de uiterst sobere plechtigheid volgen in de Lotto Arena en uiteraard op grote videoschermen op alle grote markten van de provinciehoofdsteden én boven op de Esplanade van de Citadel van Namen én aan de voet van het casino van Dinant.

 

Speech dus.

 

Ik heb het!!

 

We vragen Barack Obama (wij mogen Backie zeggen).  Die heeft een mooie stem en de nodige flair om een speech te geven.  Desnoods schrijf ik de tekst wel zelf...

 

Moest Minister-president Kris Peeters toevallig niet op een of andere berg liggen zieltogen, dan mag die eventueel een korte schets van mijn indrukwekkende loopcarrière maken.  Kort, Kris, hou het vooral kort!

 

Foto's plechtigheid: agentschap Magnum.

Foto's herdenkingsboek: Stephan Vanvleteren en Michiel Hendryckx. 

 

Teksten in het boek: Hugo Camps, Salman Rushdie, Mohammed Mourhit, Louis Van Dievel, Koen Meulenaere, Ivan Sonck, Miel Puttemans, Jan Mulder, Gaston Roelants, Paul Tergat, Frank Raes, Gebre, Usain Bolt, Jacques Rogge, Herman Brusselmans, Michel Wuyts, Juriaan Simonis, Kim Gevaert, Rik Ceulemans, Vincent Rousseau et j'en passe....

 

Spijtig dat Hugo Claus en Johan Anthierens niet meer onder ons zijn, maar een mens kan niet alles hebben (waar zou je het trouwens allemaal zetten?).

 

Koffietafel: tja, alles wat een Michelinster heeft in België mag de koffiekoeken komen maken, aangevuld met Sergio 'de smaken zitten wel goed' Herman (voor de gezellig exotische tongval).

 

TV-rechten: Sporza op Canvas natuurlijk.

 

Muziek!

 

Ik wil vooral geen pensenkermis op mijn begrafenis. 

 

Dus: Geen 'AFSCHEID VAN EEN VRIEND' van Clouseau.

 

Ik vind Koen een toffe peer, soms toch, en vooral op een ander, maar bespaar me dat liedje.  En vooral niet in het Sportpaleis.  We gaan de kat niet bij de melk zetten...

 

Neen, Ozark Henry speelt een semi-akoestische set, vocaal bijgestaan door Joost Zweegers en Geert Verdickt van Buurman.

 

Godspeed uiteraard,

To walk again,

Sweet Instigator...

Rocky komt altijd terug.

 

De filmrechten van mijn levensverhaal zijn helaas reeds geruime rijd geleden verkocht aan 'Amblin Entertainment'; ik neem aan dat Spielberg er voor mij nog wel een postume Oscar weet uit te persen.  De saga zal uit 4 delen bestaan, ook verkrijgbaar op Blu-Ray...

 

 

*****

 

 

Van het Sportpaleis rijden we in colonne naar Brussel, om er in groep én te voet  én in gewijde stilte de laatste vier kilometers van het parcours van de '20 Km  door Brussel' af te leggen.  Om het een beetje in de hand te houden, wordt er een maximum van 30.000 mensen op het parcours toegelaten, in drie golven van 10.000 trouwens.  Zij die vorig jaar meeliepen, krijgen binnenkort een mail, waarin u een persoonlijke code toegewezen krijgt voor online voorinschrijving. 

 

Dat wordt weer een internetchaos van jewelste...

 

 

De stoet houdt halt aan kilometerpunt 17, het legendarische kilometerpunt 17 op de Tervurenlaan.   Kan iemand Minister-president Kris Peeters inmiddels ondersteunen, want de lucht wordt hier toch wat ijl.  Dit is tenslotte de K2.

 

Op de Tervurenlaan wordt een gedeelte van mijn as verstrooid (ongeveer 25 %, want er moet ook nog wat naar Furfooz en naar de Atlantische kust; ik weet het, het zijn kilometers,....).

 

De asverstrooiing wordt gedaan door mijn vrouw (stemmig zwart), Kind 1 en Kind 2 natuurlijk. 

 

De President van de Europese Unie Van Rompuy staat mijn vrouw bij.

 

De Koninklijke Familie staat aan de zijkant, een traan weg te pinken... 

 

Ze hoeven niet te salueren.

Neen, doe maar normaal.

 

Prins Filip, een gebroken man, ondersteund door Mathilde (gekleed door Natan), draagt het scharlaken fluwelen kussen waarop al mijn medailles van de '20 Km door Brussel' gespeld zitten.  De medailles zullen daarna permanent tentoongesteld worden in de speciaal daarvoor ontworpen expositiekast in het Luchtvaartmuseum, de kleedkamer van de '20 Km door Brussel'.  Shit, ik moet er zelf nog aan wennen: de '20 Km van Mark'.

 

In die kast worden ook mijn wedstrijdshirts gehangen (ter info van de toekomstige weduwe: dat gele van Ice Tea en dat rode van Asics, neen dat niet, dat ander!) en 3 paar loopschoenen van het gekende merk:  Brooks Adrenaline GTS.

 

Daarna zetten we koers naar het Jubelpark waar  de driekleur gehesen kan worden in de drie bogen.  Na de 101 ceremoniële kanonschoten, afgeschoten door 18 RA (18de Rijdende Artillerie, mijn ter ziele gegane eenheid) volgen, oh zoete symboliek,  de Bolero en de Brabançonne.

 

En moest Pieter de Crem nog een paar gevechtsvliegtuigen in stock hebben die nog niet helemaal uit elkaar zijn gevallen, dan mogen er op dat eigenste moment een drietal overvliegen. 

 

Samen schilderen ze de driekleur in het azuurblauwe zwerk.

 

Dan klinkt uit de luidsprekers 'Adagio for Strings' van Samuel Barber, live gezongen door het inderhaast overgevlogen koor van het Trinity College van Cambridge, begeleidt door het Wiener Philharmoniker.

 

Daarna een openluchtfuif op de Esplanade van het Jubelpark.

 

U heeft de keuze uit diverse groepen: Steely Dan, Coldplay en U2.  Hun GSM-nummers staan in mijn Nokia voorgeprogrammeerd, meer bepaald in de map: 'Mannen van de muziek'.  Nota:  Bono mag niet speechen...

 

Zang en dans.

 

Hapjes.

 

Maar voor de rest wil ik geen gedoe rond mijn vroegtijdig overlijden.

 

Ik wil een begrafenis die perfect weerspiegelt wie ik ben: een bescheiden man.

 

 

*****

 

 

Ach ja, het valt misschien te overwegen om ergens in het Jubelpark een herdenkingsplaat op te hangen, want we moeten  toch zorgen dat de loopwereld een vaste plaats heeft om moed te gaan zoeken, te herbronnen en troost te vinden, waar bedevaarten naartoe kunnen en waar mijn schare fans mij jaarlijks op de grote zonnewende kan komen verafgoden, timmerend op tamboerijnen en gongschalen.

 

Op die plaat staat als epitaaf te lezen:

 

 

Mark

Loopwonder

(1961-2010)

17 keer Brussel

33 keer te weinig

Minstens

Dju toch!

 

 

GT8N0992.JPG

 

 

 

Maar voorlopig leef ik nog, weliswaar met een aantal nieuwe contracturen.

 

En die oude hartslagmeter mag nu écht de vuilbak in.

 

Zal ik die nieuwe hartslagmeter Polar SX 300, waar ik de ballen van snap, dan toch maar in gebruik nemen?

 

 

*****

 

 

Vrienden, Romeinen, lopers, lezers, hier zijn we dan.

 

Het kan bijna niet symbolischer.

 

Wat begon als een loopdagboek van 1 maand in de aanloop van de 20 Km door Brussel, editie 2009, is uitgegroeid tot een blog met  in totaal 209 kronieken, goed voor  963 pagina's A4, goed voor 248.885 woorden,  1.202.100 letters.

 

En een egocentrisch ventje die auteur, niet normaal; hij heeft maar liefst 7.873 keer het woord 'ik' gebruikt. 

 

Schandalig!

 

 

De teller staat nu voorbij de 42.500 hits. 

 

Meer dan het aantal lopers aan de start van de 20 Km door Brussel. 

 

Het aantal lezers groeide; in den beginne een tiental per kroniek, nadien groeide het aantal hits tot enkele honderden per kroniek. 

 

 

Dat is redelijk angstwekkend...

 

.... ik ken niet eens zoveel mensen.

 

 

*****

 

 

U leefde met me mee, ik dank u allen voor uw reacties.

Ik heb er in elk geval een paar loopgekke vrienden aan over gehouden.

Een lezer bezorgde me zelfs een borstnummer voor de editie 2010 van de 20 Km.

 

Toch mijn vrouw en kinderen speciaal vermelden; zij moesten ook verdragen dat delen van ons leven een stukje publieker werden.  Hoewel veel van wat hier te lezen viel met een forse korrel zout moet genomen worden.  Doe desnoods maar het ganse zoutvat.

 

Mijn respect gaat ook naar mijn vriend Tom en mijn kinesist Tom B., voor het oplapwerk, fysiek en mentaal. 

 

Ach, nog een los eindje oprapen.  Iemand vroeg me waar de benaming klisoor op slaat. 

Wijlen mijn vader noemde me wel eens gekscherend klisoor wanneer ik iets stoms had uitgestoken (de term heb ik dus ontelbare keren gehoord).

Een klisoor is een half baksteentje.  Wanneer een metselaar in het halfsteens verband een fout maakt waardoor het verband verloren dreigt te gaan, dan gebruikt hij een half baksteentje, een klisoor, om zijn fout te herstellen.

 

Dat ben ik dus. 

 

Niet volwaardig, maar wel noodzakelijk om het verband te behouden.  Om de stabiliteit en de samenhang te bewaren.

 

 

*****

 

 

Beste lezer,

 

U was sinds april 2009 mijn trouwe metgezel. 

 

U liep met me mee, in gedachten of  in werkelijkheid.  Door weer en wind, sneeuw en hitte.  Naar zovele triomfen, fel bevochten, maar ook door diepe dalen van wanhoop, vertwijfeling en pijn.

 

Maar geen hoge toppen, zonder dalen.  Dat is wellicht een levensles die het lopen in het algemeen en editie 2010 van de 20 km door Brussel in het bijzonder mij geleerd heeft.

 

 

***** 

 

 

Het is oudjaar.

 

Zo'n dag die net iets te veel om aandacht zeurt.  

Een dag waar een mens in verloren loopt.

 

We hebben Bourgondisch getafeld, copieus gegeten, decadent veel gedronken. 

 

Alsof er geen morgen meer komt. 

Alsof morgen de zondvloed komt...

 

Overal liggen uitgepakte cadeautjes rond te slingeren.

 

 

We besluiten een wandeling te maken, om een frisse neus te halen.  

 

Even uitwaaien.  

 

Kind 2 tatert er vrolijk op los. 

Kind 1 is zijn zwijgzame zelf. 

Mijn vrouw en ikzelf zijn in gedachten verzonken. 

 

Het hoofd leeg.

 

Woorden hoeven niet meer.

 

We verzoenen ons met de koude.  

Het chaotische ritme van onze voetstappen weerkaatst tegen de gevels.

De duisternis is intens.  

De stad houdt verbaasd de adem in. 

Straks barst het zinloze geweld van de jaarwisseling los.

 

Woorden hoeven niet meer.

 

Katrien, de kerk van mijn thuisstad, staat te pronken,

haar flirtzieke toren gevangen in spots.  

De gebrandschilderde ramen weerkaatsen trillend de straatlantaarns en de kerstverlichting. 

 

Een sacraal beeld. 

 

Wanneer we het paadje naast de kerk inlopen, hoor ik het koor zingen. 

Of beeld ik me dat in?  

 

We houden halt.

 

Ik heb een fles champagne en enkele glazen meegesmokkeld. 

Om te klinken op wat achter ons ligt en wat ons straks nog te wachten staat. 

 

 

De champagne parelt in het glas. 

We kijken mekaar in de ogen.

En klinken.

Op verleden, heden en toekomst.

Zwijgend.

 

Woorden hoeven niet meer.

 

 

En in mijn hoofd groeit plots het besef....

 

Het is goed geweest.

 

Het werk is af.

 

De cirkel is rond.

 

En dus neem ik nu afscheid van u,

terwijl ik sierlijk buig en mijn hoed voor u afneem

en herhaal:

 

Hier stopt ons avontuur. 

U was een merkwaardig fijn publiek.

Select, dat spreekt.

 

Woorden hoeven niet meer.

 

 

 

Het ga jullie goed!

Loop ze!

 

 

 

Mark,

Jaarwende 2010

1 januari 2011

00.09u

 

*****

 

 

We are such stuff as dreams are made on

and our little life is rounded with a sleep...

 

 

20km15.JPG