28-12-10

Camera obscura

Camera obscura

 

 

Het aftellen is begonnen.

 

Naar het nieuwe jaar.

 

En naar zondag 29 mei 2011, 15 uur.

 

De 20 Km door Brussel.

 

Inschrijven: 19 maart vanaf 9 uur.

 

 

*****

 

 

Als aperitiefje,


de 20 Km door Brussel,


gezien door het oog van vele meesters...

 

 

20km4.jpg

 

 

20km6.jpg

 

 

20km34.JPG

 

kleedkamer 20kmbrussel.jpg

 

 

 

20km38.JPG

 

 

 

20km32.JPG

 

 

 

20km11.jpg

 

 

 

20km23.JPG

 

 

 

20km26.JPG

 

 

 

20km25.JPG

 

 

 

 

20km8.jpg

 

 

 

20km7.jpg

 

 

20km41.JPG

 

 

 

20km21.JPG

 

 

 

20km5.jpg

 

 

 

 

20km37.JPG

 

 

 

20km10.jpg

 

 

20km31.JPG

 

 

20 km.jpg

 

 

 

20km45.JPG

 

 

 

IMG_3238.JPG

 

 

 

20km52.JPG

 

 

20km30.JPG

 

 

20km2.jpg

 

 

20km12.JPG

 

 

20km19.JPG

 

 

20km16.JPG

 

 

20km20.JPG

 

 

20km42.JPG

 

 

 

20km18.JPG

 

 

20km14.JPG

 

 

20km13.JPG

 

 

20km29.JPG

 

 

20km39.JPG

 

 

IMG_3235.JPG

 

 

20km50.JPG

 

 

 

20km3.jpg

 

20km27.JPG

 

 

20km28.JPG

 

20km22.JPG

 

20km33.JPG

 

20km35.JPG

 

20km36.JPG

 

 

20km40.JPG

 

 

20km9.jpg

 

 

Yesterday is but today's memory,

tomorrow is today's dream...

 

 

 

 

_________________________

 

Foto's: ik vrees een veertigtal keer de wet op de auteursrechten flagrant te hebben overtreden.  

Ik vraag u allen vergiffenis, maar weet dat hier enkel het hogere doel wordt gediend...

18:46 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-12-10

Zolang de leeuw zal klauwen...

Zolang de leeuw zal klauwen...

 

 

Neen, De Wever.  Zit!  Lig!  Pootje!

 

Een paar dagen geleden zat ik voor televisie mijn nagels bij te knippen.  Ja, als loper is het belangrijk dat je je vinger- en teennagels tijdig kortwiekt.

 

Dat heeft een doel, neen twee zelfs:

 

Ten eerste: gewicht.  Elke gram die je als loper extra moet meezeulen, is er eentje teveel. 

 

In die optiek laat ik ook altijd mijn trouwring thuis, zowel op wedstrijden als op trainingen.  Nu ja, die ring zit ook erg los (ik was een gezellig dikkertje toen ik trouwde; nu een pezige, afgetrainde Afghaanse windhond) en ik vrees mijn trouwring te verliezen.

 

Ten tweede: als teennagels te lang zijn, dan kunnen die blijven haken in de kousen en als dat een paar duizend keer gebeurd tijdens een wedstrijd, dan hou je daar iets onaangenaams aan over (een blauwe teennagel bijvoorbeeld).

 

Maar bij het knippen van een vingernagel, bleef er een stukje opzij zitten, dat ik manueel verder weg trok.  En je voelt het al wel komen, iets té ver getrokken.  En nu, een paar dagen later, is de zijkant van die vinger licht gezwollen wegens ontstoken. 

 

Ambetant!

 

 

*****

 

Woensdag 22 december.

 

Een mistige sneeuwdag.  En de mist valt. 

 

Ik vertrek voor een duurloop.  De eerste na twee weken vallen en opstaan met een lichte verrekking.  Hopen maar dat de rechterkuit zich beschaafd zal gedragen.

 

Tenslotte heb ik rigoureus het RICE-principe gevolgd voor revalidatie:

 

R = Rest

I = Ice

C = Compression

E = Elevation

 

Rest was de gemakkelijkste.  En dat bleek wonderwel goed combineerbaar met Elevation.  Languit in de zetel met de benen op de leuning.

 

IJs was ook niet moeilijk.  Het lag overal voor op te rapen.

 

Compressie hebben we, ja ik moet eerlijk zijn, niet toegepast.  Mijn compressiekousen lagen boven, en dat was niet te combineren met het rustprincipe.

 

 

Dus, ik vertrek voor een duurloopje.

 

Loopt u met me mee?

 

Opgepast, de oprit is glibberig.  En nu de besneeuwde straat in.  Voor mijn deur is er de laatste weken geen korrel zout gestrooid, dus is het een ijspiste.

 

Rechtsaf de Lindendreef in, die wel relatief sneeuwvrij is gemaakt, maar de aanvriezende mist zorgt voor ijzelplekken. 

 

Schuiven!

 

 

*****

 

 

 

Kind 2 heeft een hemelse schrik om zijn teennagels te laten knippen. 

 

Totaal ongegrond, want uiteindelijk hebben we in al die jaren amper een teen of twee afgeknipt, dus waar hebben we het over?

 

Neen, Kind 2 laat zijn teennagels groeien tot ongekende proporties.  Moest mijn vrouw niet zo kordaat zijn om de aanval op zijn teennagels in te zetten, dan zou het record van Louise Hollis wel eens kunnen sneuvelen (teennagels tot 23 cm!).

 

Maar nood breekt wet.  Wanneer mijn vrouw beslist dat Kind 2 nieuwe schoenen nodig heeft, dan is het van belang dat we zijn teennagels eerst knippen, kwestie van toch schoenen in de juiste maat te kunnen kopen.

 

Chloroform is meestal nodig, of een verdovingsgeweer, of brute mankracht om Kind 2 te verschalken en te  overmeesteren, opdat mijn vrouw het nodige knipwerk kan verrichten.

 

Wanneer we aan tafel de teennagelknipbeurt van Kind 2 plannen, spreken we altijd in codetaal, om te vermijden dat Kind 2 onraad ruikt.

 

U kent dat soort situaties wel.  Ouders en kroost zitten met een slaapkop aan het ontbijt en er dienen delicate dingen besproken worden; dingen zoals cadeautjes voor onder de kerstboom, knippen teennagels Kind 2 of planning seksuele activiteiten ouders.

 

Kinderen luisteren nooit, horen ook niks. 

Behalve de dingen die ze niet moeten/mogen horen. 

 

Vroeger deden we dat soort delicate communicatie in een taal die Kind 2 niet machtig was, maar één van de nadelen van het onderwijs is dat ze onze kinderen zo nodig slimmer moeten maken. 

 

Dank u daarvoor. 

 

Frans, Engels of Duits zijn inmiddels uitgesloten, dus moesten we iets anders verzinnen.

 

 

Wat is knippen van teennagels in het Maltees? 

 

Naar ik meen: dwiefer ikklippjar

 

Maar het is goed mogelijk dat ik nu iets onwaarschijnlijks vies heb getikt. 

 

 

We gebruiken dus codetaal om zulke delicate onderwerpen als teennagels knippen Kind 2  te behandelen.

 

We hebben het dan altijd over de "klauwen van de leeuw".

 

 

Neen, enkel voor nieuwe schoenen wordt Operatie Klauwen van de Leeuw in gang geblazen.

 

 

*****

 

Ok, nu rechtsaf de dreef in naast de gevangenis.

 

 

koloniewinter 007.jpg

 

 

Die ziet er nu zo uit.

 

En het is schuiven op de vastgereden en gepolijste sneeuwlaag.  Daarom verkies ik in de diepe sneeuwlaag aan de kant te lopen. 

 

Dat is het betere beulwerk.

 

De hartslag iets hoger dan normaal (flirten met de kaap van 150). 

 

De kilometers schuiven ongemerkt onder me door.  Ik kijk mijn ogen uit.  Alles ziet verblindend wit. 

 

De eenzaamheid in de bossen van de kolonie is totaal. 

 

 

koloniewinter 027b.jpg

 

 

De zon probeert krampachtig door te breken...

 

 

*****

 

 

 

Ja, ouder zijn van moderne kinderen is niet eenvoudig, zeker niet als ze Kind 1 of Kind 2 heten.

 

Mijn ouders hadden het toch een stuk gemakkelijker.

 

Vroeger was alles anders. 

 

Toen ik jong was, werd alles op de groei gekocht. 

 

Zo kreeg ik meestal schoenen die een paar maten te groot waren onder het motto: "Daar groeit hij wel in". 

 

Kleding: idem dito.

 

En schoenen of kleding vroeger  was  gemaakt om lang mee te gaan.  

 

Mode bestond niet.

Tucht wel. 

 

Tegenwoordig zijn schoenen gemaakt uit materiaal dat zo onderhevig is aan slijtage, dat je ze in feite niet durft dragen: ze mogen niet nat worden, of ze vallen al uit mekaar. 

 

Maar wel modieus, natuurlijk.

 

Schoenen vroeger zagen er uit alsof je van nature een horrelvoet had.  En een jas was gemaakt van oliedoek uit de scheepvaart.  Met de fiets windop rijden ging niet, je werd terug geblazen.

 

 

*****

 

Voorbij het Bootjesven aan uw linkerkant.  Nu dichtgevroren. 

 

 

koloniewinter 040.jpg

 

 

Centrale bomen: het eilandje in het midden van het ven.

 

We zijn al iets meer dan een half uur onderweg!  En de kuit draait vlotjes mee.  Ik ben tevreden...

 

En alsof het niet op kan, probeert de zon nogmaals door de mist te priemen...

 

 

koloniewinter 047.jpg

 

 

 

*****

 

 

En brillen!

 

Brillen waren puur functioneel, een instrument om de visueel gehandicapte te helpen.  Een soort prothese.  Een straf om dragen.

 

In deze tijden zijn brillen een personality-statement. 

 

Je ziet wel eens van die heren, meestal kunstzinnige types, omroepers op televisie en/of aanhangers van het wapperend handje, met van die monturen waarbij een mens zich afvraagt:

 

Waar hangt dat ergens aan vast? 

 

Niet op de oren, niet op de neus, maar klaarblijkelijk via een centrale beugel over het hoofd en daar ergens verankerd.

 

 

Als je vroeger een bril moest hebben, dan was dat een ziekenkasbrilleke

 

Type Boudewijn:

 

 

 

boudewijn3.JPG

 

 

 

Dat type dus.

 

Hoe intelligent je ook was, je zag er meteen uit als een imbeciele schlemiel, een oelewapper. 

 

En in de rurale streken van de Kempen, waar de beschaving begin jaren zeventig van de vorige eeuw nog maar nét erg voorzichtig om de hoek was komen kijken, stond een bril meteen gelijk aan:

 

een aansteller, betweter, verwijfd, homo, sul, en dies meer.

 

In elk geval was het reden genoeg om elke dag in mekaar geslagen te worden.

 

 

*****

 

 

Ok, ik weet het.  Twee weken nauwelijks gelopen wegens verrekking.  En mijnheer is vertrokken voor een forse duurloop. 

 

Rustig opbouwen?

Neije, niets voor mij...

 

En trouwens, is het geen godsgeschenk om in dit mooie, koude kader te mogen lopen, te kunnen lopen?

 

De veldwegen tussen de weilanden zijn in het regenseizoen compleet kapot gereden door zware traktoren; daarna steenhard gevroren en dichtgesneeuwd.

 

Behoorlijk gevaarlijk.  Ik kies eieren voor mijn geld en besluit een stukje te wandelen.  Het heeft niet veel zin om hier te vallen of finaal een voet te verzwikken.  Onder mij kraken ijsplaten!

 

Terug de boszone in. 

 

koloniewinter 051.jpg

 

 

 

*****

 

 

En het onderwijs vroeger, was ook iets wat met de vlakke hand onderwezen werd. 

 

Fijnbesnaardheid bestond niet: als je een zweem van linkshandigheid vertoonde, dan werd die arm vastgebonden aan de bank zodat je wel rechts zou  leren schrijven.

 

Zo'n technieken komen rechtstreeks uit het boek: Inleiding tot het kweken van Psychopaten, deel 1.

 

 

Nu over brillen gesproken.  Mijn vrouw heeft een erg ingenieuze bril. 

 

Eentje die kan muteren. 

En van kleur kan veranderen. 

 

Vergeleken met haar bril is een kameleon eerder een saai beest.

 

 

De kleur kan aangepast worden aan de waan van de modekleur van de dag. 

 

Ze kan de onderkant van de bril er af klikken en vervangen door een andere kleur montuur.

 

Fantastische uitvinding!

 

Die onderklikkers maken ervoor dat je telkens een andere kleur en vorm montuur aan je bril kunt bouwen. 

 

Belachelijk detail in dit verhaal is dat die onderklikkers ongeveer even duur zijn als een bril, maar soit, een kniesoor die daar over zeurt.

 

 

Er is echter meer...

 

Want, en dit is pas straf, tevens kan mijn vrouw met die bril met mij  communiceren op een hoger, non verbaal niveau, het hyperonbewuste niveau, waarbij subliminale boodschappen worden doorgegeven...

 

 

Ik heb een paar voorbeelden ter illustratie:

 

Kleur brilopsmuk

Freudiaanse betekenis

 

Zwart

 

1.    De kat werd plat gereden, rouwproces.

2.    Je bent onze huwelijksdatum vergeten (alweer!).

3.    Er zit een kras op de wagen, me know nothing!

 

 

Groen

 

1.    GFT-bak moet buitengezet worden.

2.    Grasmachine is eenzaam.

3.    Planten, water, nu!

 

 

Blauw

 

1.    Haal een glas water (+ Dafalgan), looppas.

2.    Postbode is geweest, haal bus leeg.

3.    Er zit lucht op de verwarming.

 

 

Rood

 

1.    Kind 2 heeft een buis voor aardrijkskunde.

2.    Er is geen blaas op TV.

3.    Als ik van jouw een mening wil, dan zal ik je er eerst wel  een  geven...

 

 

Tijgerprint

 

1.    Miaauwkes....

2.    De Visa is leeggeshopt.

3.    Ik ga naar de bioscoop met Annelies. 

Wat vraag je?

Wat jij dan moet eten?

Jouw eten staat...   ... in het kookboek!*

 

 

*Beter goed gejat dan slecht verzonnen...

 

 

*****

 

Mijn duurloop loopt op zijn laatste benen.

 

Ik ook, trouwens. 

 

Na 1 uur 24 minuten kom ik in de Markvallei.

 

 

koloniewinter 022.jpg

 

 

En ginds in de verte ligt mijn doel...

 

Katrien, de kerk van mijn thuisstad.

 

 

koloniewinter 017.jpg

 

 

Ik voel dat het op is. 

 

Mijn liezen doen pijn, wellicht van het constant bijsturen op de gladde ondergrond, mijn rechterkuit speelt op (maar niet op de plaats waar de verrekking zich bevond).

 

Ik besluit afwisselend te lopen en te wandelen.

 

De laatste honderden meters blijf ik lopen. 

 

Het begijnhof! 

 

 

koloniewinter 042.jpg

 

 

En dan, 1 uur 30 minuten op de teller, thuis!.

 

Moe, maar tevreden.

 

 

*****

 

 

Prettige kerstdagen!

 

Mark

Kerstavond 2010

 

 

 

17:41 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-12-10

Ich bin ein Berliner

Ich bin ein Berliner

 

 

Mijn vrouw is een hete.

 

Wat is dat stompzinnig gelach op de achtergrond?

 

 

Jaaaaa, mijn vrouw is een hete in bed.

 

Wat is dat gelach?

 

 

Maar enfin....

 

Heb ik iets verkeerd gezegd?

 

 

?????????????????????????????????????

 

 

Ach ja, nu begrijp ik het. 

 

U heeft het weer verkeerd begrepen. 

 

 

Het zit namelijk zo.

 

 

Mijn vrouw heeft het in bed altijd direct warm, terwijl ik het altijd koud heb.

 

 

En zo ontstaan de meeste donsdekenconflicten.

 

 

*****

 

 

Vroeger waren we verliefd op mekaar en dan kon niets tussen ons komen, laat staan een donsdeken.

 

Nu, zovele nachten later, is een donsdeken toch wel een belangrijk punt in onze relatie geworden.  Een aandachtspunt én een twistpunt.

 

 

Daar is een lange evolutie in geweest.

 

Eerst hadden we één deken voor de volledige bedbreedte, en een tweede om er bovenop te leggen, voor de extreem koude nachten.

 

Maar toen begon de ellende....

 

 

Scenario 1: De egel....

 

Mijn vrouw en ik liggen in bed.

Allebei onder hetzelfde donsdeken.

 

's Nachts word ik wakker, blauw van de kou. 

 

Wat is het geval? 

 

Mijn vrouw heeft als een soort egel het donsdeken om zich heen gewikkeld, op zoek naar warmte, MIJN WARMTE.

 

 

 

Scenario 2: De kreeft....

 

Mijn vrouw en ik liggen in bed.

 

Allebei onder hetzelfde paar donsdekens.

 

's Nachts word ik wakker, misselijk van de hitte. 

 

Wat is het geval? 

 

Mijn vrouw heeft het 's nachts té warm gekregen en haar tweede deken dubbel op mij gegooid, op zoek naar afkoeling. 

Ik word wakker,  als in een koortsdroom, zwetend als een rund, gekookt als een kreeft...

 

 

*****

 

 

Wat is hiervan de oorzaak?

 

Een verschil in opwarming.

 

Mijn vrouw kruipt met dezelfde lichaamstemperatuur als uw dienaar in de sponde, maar dan wel met afgrijselijk koude voeten, maar dat is een detail (een detail maatje 40, maar goed).  Voeten hebben we voor niets nodig in bed, dank u, noem ons desnoods klassiek in dat opzicht.

 

Maar mijn vrouw warmt sneller op dan de planeet, en bij uitbreiding uw dienaar, zodat ze 's nachts de dekens begint te verspreiden. 

 

Tegen de ochtend kan je een spiegelei bakken op haar buik.  Pas op, dat hebben we nog niet proefondervindelijk kunnen uittesten, eieren hebben we voor niets nodig in bed, we hebben ons deel  eisprongen al gehad, dank u, noem ons desnoods klassiek in dat opzicht.

 

 

*****

 

 

Oplossingen lagen niet voor de hand.

 

Een echtscheiding kon ik me, dixit mijn boekhouder (nadat hij was bijgekomen van het lachen), financieel gesproken niet veroorloven.  Dus dat was geen optie...

 

Er moest een soort afscheiding komen in het midden van het bed.

 

Ik heb even overwogen om een muur halfweg het bed te metselen.  Een soort van Berlijnse muur, met zoeklichten en al...

 

Pas op, veel voordelen, je zou bijvoorbeeld  met je rug zalig kunnen aanschurken tegen de prikkeldaad, maar toch... het was niet helemaal wat we in gedachten hadden.

 

 

Maar toen kregen we een ingeving. 

 

We kopen éénpersoonsversies van de donsdekens. 

 

Ja, de helft van de planeet heeft geen nagel om in zijn gat te krabben, maar wij gaan bij wijze van experiment nog wat extra donsdekens kopen.

 

En het werkt!  Des winters slaap ik met een flanellen pyjama onder een tweetal donsdekens, mijn vrouw in een satijnen niemendalletje onder één donsdeken.

 

Des zomers slaap ik in een satijnen niemendalletje onder één donsdeken, mijn vrouw enkel onder een lakentje.

 

Zo hebben we het donsdekenconflict naar de geschiedenisboeken verwezen...

 

 

*****

 

 

Niet dat daarmee alle bedconflicten werden opgelost. 

 

 

Zo beweert zij bijvoorbeeld dat ik snurk. 

 

Vooral na zware inspanningen.  U dient hier te lezen, loopinspanning, vermits dat de enige inspanningen zijn die ik wens te verrichten.

 

Zij  bewéért dat ik snurk, want persoonlijk heb ik mezelf nog nooit horen snurken.  

 

En de Vermassen in mij wil keihard bewijs (of neen, was Vermassen niet die man die....  enfin, laat maar); keihard bewijs dus, een bandje opnemen met gesnurk volstaat in deze niet; het gesnurk kan van gelijk wie zijn.

 

Neen, klank én beeld, dat is bewijskrachtig!  Met een gerechtsdeurwaarder die de technische installatie heeft onderzocht op deugdelijkheid en nadien verzegeld, plus een aantal experts die kunnen aantonen of er al dan niet geknoeid is met de beelden.

 

Dan zullen we nog eens klappen...

 

 

*****

 

 

Alsof zij zo stil is in bed.

 

Mijn vrouw kan zo midden in de nacht plots een raar geluid maken.  En als ik tussen slapen en waken zit, dan vlieg ik meestal verschrikt rechtop in bed.

 

Geluid zoals:

 

Mjeuuuhk! 

 

 

Maar dan met een wisselend volume.  Ik zweer het u, dan ben je meteen klaarwakker.

 

 

Nu deze nacht was het ook weer prijs.

 

 

U heeft misschien  gemerkt dat er de laatste tijd wel eens een sneeuwvlokje is gevallen.  Ik heb tussen haakjes mijn rug weer ongeveer gesloopt omdat ik absoluut de paadjes en de oprit sneeuwvrij wil houden.  Daar sta ik desnoods midden in de nacht  voor op (let wel: volgens de dikke Van Daele, versie Mark, is midden in de nacht een zeer rekbaar begrip; rekbaar tot desnoods 10 uur in de voormiddag...).

 

 

Enfin, deze nacht lig ik de slaap der onschuldigen te slapen. 

 

 

Plots weergalmt er door het huis:

 

 

Blangdelingdedeng

dingdongkriepedekletter...

 

 

Ik ben al slaapdronken op zoek naar het jachtgeweer, wanneer ik plots merk dat de slaapkamerdeur open staat.

 

 

Mijn vrouw was op de badkamer gaan kijken of het nog gesneeuwd had.

 

 

En daarbij was ze tegen een siervaas op ijzeren poten gelopen.

 

 

De siervaas maakte vervolgens het volgende geluid:

 

 

Blangdelingdedeng.

 

 

De verdere geluiden, zijnde:

 

 

dingdongkriepedekletter

 

 

werden gemaakt door mijn vrouw.  In een zielige poging om de vaas het zwijgen op te leggen, werd er nog meer lawijt gemaakt.

 

Ik zweer het. 

 

Wanneer er ooit een wedstrijd wordt uitgeschreven waarbij er met een minimum aan inspanning een maximum aan lawijt kan gegenereerd kan worden, dan weet ik wie ik inschrijf.

 

 

Mijn vrouw en de vaas.

 

 

*****

 

 

Morgen, woensdag 22 december, lange duurloop. 

 

Tenminste, we kruisen de vingers in de hoop dat de contractuur nu definitief tot het verleden behoort.

 

18:28 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-12-10

De doldwaze avonturen van Isaac Newton in de tobogan

De doldwaze avonturen van Isaac Newton in de tobogan

 

 

Woensdag 15 december.

 

Spekglad.  Het heeft geregend op bevroren ondergrond.  En na een weekje gedwongen inactiviteit, wegens een lichte verrekking woensdag laatstleden, bind ik andermaal de loopschoenen aan. 

 

Weifelend. 

 

Hopelijk ben ik vertrokken voor anderhalf uur genietend lopen.

 

Ik was wel wat bezorgd.  Het scenario van een verrekking is me genoegzaam bekend: een paar dagen erg pijnlijk, dan trekt de pijn weg en eens je drie dagen pijnvrij bent, kan je min of meer met een gerust gemoed terug beginnen lopen.

 

Nu had ik maandag al gemerkt dat de pijn nog niet helemaal weg was, dus de broodnodige marge van drie dagen zat er niet in.  De verrekking bleek iets halsstarriger dan verwacht. 

 

Maar we wagen een gokje.

 

De eerste kilometers is er niets aan de hand.  Alle systemen draaien vlotjes rond. 

 

Het is wel bar koud.  Dat went dit jaar klaarblijkelijk moeizaam.

 

Een vijftal kilometer verder voel ik toch opnieuw een doffe pijn telkens ik land op mijn rechtervoet.  Er is nog die waterkans dat het weg zal trekken, maar ik besef maar al te goed dat dit ijdele hoop is. Toch loop ik nog een kilometertje of twee door. 

 

Tot ik merk dat de pijn niet meer te negeren is.

Ik stop.

 

Ik sta opnieuw stil, in het midden van de Wortelse bossen.  Ik vervloek mezelf.  Ik vervloek de verrekking.  Straks verkoop ik al mijn aandelen van de Melisana-groep, producent van Flexium gel.

 

Afwisselend traag joggend en wandelend koel ik tot ver beneden het vriespunt, waar mijn humeur zich inmiddels ook al bevindt.

 

De verrekking geeft zich nog niet gewonnen.  Opnieuw aan de kant.  Indien ik maandag nog niet verlost ben van de pijn, dan zit er niets anders op dan weer maar eens hulp te zoeken. 

 

 

*****

 

 

 

 

Ik ben een boom van een vent.

 

Weliswaar kort afgezaagd.

 

En toch, ondanks die geringe hoogte, heb ik de neiging om mijn hoofd overal tegen te stoten.

 

Mijn vrouw reageerde vroeger met:

 

Ocharme ventje, gaat het?

 

Na jaren huwelijk is dat veranderd in keihard uitlachen en de reactie:

 

Lomperik

 

 

Terwijl ik eerder denk dat het een vreemd soort toeval is dat ik mijn hoofd overal stoot.

 

En het is niet dat ik een immens hoofd heb, neen, eerder een klein paasei.

 

En toch stoot ik constant mijn hoofd.

 

 

*****

 

 

 

Lang geleden verbleven we met de kinderen in Center Parcs.  Kind 2 wist nog van niks en had genoeg aan een plonsbadje en wat opblaasbaar spul om niet te verzuipen, maar Kind 1 wou de wijde wereld in. 

 

Via gevaarlijke waterbuizen, tobogans, stroomversnellingen, golfslagbaden en meer van dat fraais. 

 

Waarbij de supervisie van een volwassene met verantwoordelijkheidszin toch wel wenselijk was.

 

Nu scoor ik volgens mijn vrouw slecht op van alles en nog wat, waaronder verantwoordelijkheidszin en volwassenheid, maar ze wou het toch een kans geven.

 

 

Ik met Kind 1 helemaal naar boven om via een tobogan terug beneden te komen.  Kind 1 en zijne onvolwassenheid staan boven aan het rode licht te wachten tot we de tobogan in mogen. Kind 1 zit al in de startzone, en houdt de metalen buis vast, die dient om je af te zetten. 

 

Omdat we voor het rode licht staan, verglijd ik in gedachten (ook wel omdat er overal bikini's in beeld waren...).

 

Plots wordt het groen en Kind 1 vertrekt met een rotgang.  Ik ontwaak uit mijn lethargie en merk plots dat Kind 1, zonder reddingsvest en zonder zwemdiploma, vertrokken is.

 

 

De Tarzan in mij komt boven. 

 

Er dient een kind gered te worden van de verdrinkingsdood! 

 

En, niet onbelangrijk detail, het betreft hier Kind 1, legale eigendom van mijn vrouw (en mezelf). 

 

Stel dat ik zonder Kind 1 bij mijn vrouw aankom!  Dat krijg ik nooit uitgelegd!!!

 

En ja, er liepen genoeg kinderen rond die wel wat weg hadden van Kind 1, maar ik denk niet dat ik mijn vrouw daarmee om de tuin kon leiden.

 

 

Er zat dus maar één ding op.

 

Ik duik als een volleerde Tarzan de buis in.....

 

 

.....en bots frontaal met de schedel keihard op die ijzeren lanceerbuis. 

 

 

BOOOIIIIING

 

 

Het gaf het geluid van een gong (op de achtergrond spoedden tientallen mensen zich naar het golfslagbad, in de mening dat dat het sein was dat de golven gingen komen).

 

 

Half bewusteloos suis ik door de buis naar beneden, onderweg recupereer ik Kind 1, zich van geen kwaad bewust. 

 

Resultaat: een buil op het paasei ter grootte van een Fiat Panda.

 

 

*****

 

 

Nu we het toch over tobogans hebben. 

 

Ooit bezochten we met het ganse gezin een waterpark in het zuiden van Frankrijk. 

 

Daar beschikten ze over de Tobogan des doods

 

Ellenlang en met stukken die loodrecht naar beneden knalden, zodat  je met een rotvaart naar beneden ging.

 

Ten minste toch zolang je plat op je rug ging liggen.

 

 

Want wat was het geval?

 

Ik scheur tegen Mach 4 naar beneden wanneer ik plots een bejaarde vrouw (type Benidorm Bastard) in bloemetjesbadpak rechtop zittend tegen 2,6 km per uur naar beneden zie tuffen.

 

 

Hier hing een gecompliceerde heupbreuk in de lucht! 

 

 

HELP!!!!!

 

 

Er schieten een paar wetten van Newton door mijn hoofd, meer bepaald:

 

Een lichaam in rust, wil in rust blijven. Een lichaam in beweging, wil in beweging blijven.

De versnelling van een object is omgekeerd evenredig met zijn massa en evenredig tot het totaal van alle krachten die erop inwerken.

Voor elke kracht die wordt uitgeoefend, is er een gelijke en tegengestelde reactie.



En koortsachtig schrijf ik de de eerste wet van de thermodynamica, zijnde de wet van het behoud van energie, op een doorweekt papiertje:

 

Ek=  1/2  m v²


Waarbij we allemaal weten dat de kinetische energie van de translatie gelijk is aan de helft van het product van massa en snelheid in het kwadraat.

 

 

Waar waren we?

 

Ach ja, ik suis tegen Mach 4 door de tobogan en merk een paar seconden voor impact dat er een trage bejaarde vrouw doorheen de tobogan tuft tegen 2,6 km per uur.

 

 

Wat zegt u?

 

Ja, ik weet ook wel dat ik tevens de stelling van König in verband met de wet van behoud van energie moet toepassen, en dat niet enkel translatie, maar ook rotatie een bepalende factor is, waar de hoeksnelheid  om de rotatie-as door het massamiddelpunt en het traagheidsmoment om dezelfde as extra energie oplevert (dat is de reden waarom een wiel dat van een wagen vliegt, de wagen kan voorbijsteken, bijvoorbeeld)...

 

 

MAAR MAG DIT VERHAAL NU OOK EVEN OPSCHIETEN?????

 

 

 

Waar waren we?

 

Ach ja, ik suis tegen Mach 4 door de tobogan en merk een paar seconden voor impact dat er een trage bejaarde vrouw doorheen de tobogan tuft tegen 2,6 km per uur.

 

 

En dan zie ik het licht aan het eind van de tobogantunnel!

 

Net voor de impact, trek ik mijn benen in.  Op het moment van impact, strek ik mijn benen opnieuw.  Gevolg, ik tuf nu tegen 2,6 km per uur naar beneden, terwijl de bejaarde vrouw (met de oren plat in de nek) tegen Mach 4 verder schiet.   Behoud van energie!

 

Van de Benidorm Bastard werd enkel een nasmeulende badmuts gevonden.

 

 

*****

 

 

Hoe zat dat weer met die ezel en die steen?

 

Een paar zomers geleden waren we op vakantie in Frankrijk en het was er verwoestend heet.  In die mate zelfs dat de ramen en deuren van de bungalow niet meer dicht te krijgen waren (té erg uitgezet).  's Nachts lieten we de ramen ook al open staan, in de wanhopige zoektocht naar verkoeling.

 

Het raam van de slaapkamer draait naar binnen open en bevindt zich dus vlak boven mijn hoofd.

 

Iedereen slaapt.

 

Tot op het moment dat er een kat op de plastic tafel op het terras springt, vlak naast ons raam.  De kat belandt in de resten van het gezellige avondje, en vaagt daarbij in blinde paniek een aantal lege flessen van de tafel.

 

 

In mij schuilt een koene ridder, die zijn gezin wil beschermen tegen alle soorten onheil. 

 

In de mening dat een stelletje boeven ons wil overvallen, veer ik op uit mijn bed....

 

....om feestelijk met het hoofd (waarin ook een kater in de maak was) tegen de hoek van het raam aan te knallen.

 

 

KABANG!

 

 

De koene ridder valt kreunend terug in bed.  Bloeden natuurlijk.

 

 

......

 

 

De volgende nacht.

 

Iedereen slaapt. 

 

De kat gelukkig ook.  Ze had geen zin in een tafelbezoekje.

 

Plots doet een keiharde dreun de bungalow daveren.

 

In mij schuilt een koene ridder (met reeds een buil op het hoofd ter grootte van een Fiat Ducato), die zijn gezin wil beschermen tegen alle soorten onheil. 

 

In de mening dat een stelletje boeven ons wil overvallen, veer ik op uit mijn bed....

 

....om opnieuw feestelijk met het hoofd (waarin alweer een kater in de maak was) tegen dezelfde hoek van hetzelfde raam aan te knallen.  Zij het wel een paar centimeter verder op mijn hoofd.

 

 

KABANG!

 

 

De koene ridder valt nogmaals kreunend terug in bed.  Bloeden natuurlijk.

 

Twee Fiat Ducato's op het paasei. 

 

Bleek dat Kind 2 uit zijn bedje was gedonderd.

 

De rest van de vakantie heb ik geslapen met mijn fietshelm op het hoofd.

 

 

*****

 

 

En als u mij nu wil excuseren, ik ga mijn fietshelm zoeken.

 

Mijn contractuur, versie 2.0, is nog niet weg.

 

Daarom ga ik nu uit pure frustratie een half uurtje met mijn hoofd ritmisch tegen de muur bonken...

 

KABANG!

 

Ja, lekker...

 

KABANG!

 

Hmm, lekker...

 

KABANG!

 

Hmmm, nog...

 

KABANG!

 

Hmmmm...

 

KABANG!

 

Bruistablet?

18:41 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-12-10

Operatie Pamplona

Operatie Pamplona.

 

 

Zoals alle Belgen hebben we een paar jaar geleden de Turkse Rivièra bezocht.  Omdat het zo belachelijk goedkoop was, hadden we gekozen voor een hotelcomplex waar zelfs de WC-brillen in marmer waren uitgevoerd. 

 

All-In. 

Maar dan ook alles All-Inn.

 

 

*****

 

 

Wij zijn koele noorderlingen. 

 

Eind juli, begin augustus in Turkije.  Dan is het daar een beetje warm. 

 

Het is er dan zo heet dat het zwembad gekoeld moet worden om het enigszins zwembaar te houden.

 

De check-in was 's nachts en na een onrustig hazenslaapje met een furieus blazende airco  op de achtergrond (voorgrond) begaven wij ons na het copieuze ontbijt richting zwembadcomplex.

 

 

Nergens een vrije ligstoel te vinden. 

 

Maar dan ook nergens.

 

Bleek dat iedereen in het holst van de nacht al een handdoek ging leggen op de ligstoelen om die voor zich te reserveren. 

 

 

Daar doen wij dus niet aan mee. 

 

Mijn nachtrust opgeven voor zoiets onnozel? 

 

Dacht ik niet.

 

Nu werd er om 10u in de voormiddag een extra zone van het zwembadcomplex voor het publiek open gesteld. Vol ligstoelen en riante rieten parasols.   Die zone  werd tot 10u afgesloten met twee poorten, waardoor dat soort reservatie per handdoek onmogelijk was. 

 

Wie eerst komt, eerst maalt.

 

Was dit de wraak van de Turken op het Vlaams Belang? 

 

Ik vermoed het. 

 

Om 10 uur werden de 2 poorten simultaan geopend en begon een ware stormloop op de ligstoelen, waarbij vrouwen en kinderen eerst onder de voet werden gelopen. 

 

Met stijgende verbazing naar gekeken. 

 

Mensonterend. 

 

Een ware schande. 

 

Vér beneden onze waardigheid. 

 

Nooit ofte nimmer zouden wij aan zulke barbaarse taferelen deelnemen.

 

Daarvoor hadden we iets teveel beschaving. 

 

 

*****

 

 

Tot mijn vrouw zei:

 

"Ik wil morgen die ligstoel."

 

Haar op de wijze van E.T. priemende vinger wees naar de mooiste locatie in het aparte zwembadcomplex.  Waarvoor dagelijks door de verzamelde barbaren heroïsche veldslagen werden uitgevochten. 

 

Met inzet van schaafwonden, tandenverlies, builen en blauwe ogen.

 

Duitsland en Oranje, u weet uit het voetbal dat dat een explosieve cocktail is.

 

 

En daar moesten wij ons in gaan mengen.   Met mijn tenger lijf, dat enkel uit ribben en loopspieren bestaat...

 

God sta me bij.

 

Mijn vrouw haar wil is echter wet. 

 

God weet dat inmiddels ook en heeft er zich op zijn beurt bij neergelegd.

 

 

*****

 

 

Koppen bijeen gestoken. 

 

Indachtig de slogan 'Eendracht maakt macht' (kennen wij vaag ergens van, maar ik kan er nu even met de beste wil ter wereld niet op komen).

 

Kind 1 en Kind 2 werden mijn bondgenoten in deze operatie: Operatie Pamplona (de stad van de beroemde stierenrennen).

 

Doel: de centrale ligstoelen.  Indien doel 1 niet bereikbaar, stelling 2 innemen (andere stoelen).  We gaan vanuit de poort aan de ontbijtruimte, meer mogelijkheden tot afblokken.  De andere poort is qua afstand even ver.

 

Het toeval helpt ons een handje.  Ik loop de Turk tegen het lijf die de andere poort opent.  50 euro toegestoken in ruil voor anderhalve seconde voorsprong elke ochtend. 

 

Heeft altijd prima gewerkt. 

 

Merci Hassan !

 

 

*****

 

10 uur: als eerste aan de poort staan. 

 

De poort draait naar binnen open.  Kind 2 zorgt ervoor dat de linkerhelft van de poort trager open gaat dan de rechter, waardoor de helft van de deelnemers al een dodelijke vertraging oploopt. 

 

Kind 1 en ikzelf staan rechts. 

 

Kind 1 is de joker.  Hij wordt gelanceerd, ik blok de rest van de meute af.

 

Kind 1 is de speerpunt van operatie Pamplona.   Hij spurt, enkel beladen met enkele handdoeken naar de toplocatie, ik naar locatie 2 en Kind 2 naar locatie 3. 

 

Succes verzekerd. 

 

Ganse vakantie toplocatie bezet. 

 

De concurrentie werd er moedeloos van en legde zich uiteindelijk neer bij zoveel suprematie.  Zelfs de Russen kwamen de ring aan mijn linkerpink kussen; ik was de Don Corleone van Antalia.

 

Onze arrogantie kon niet meer op.   Enfin, toch de mijne niet....

 

Locatie 2 en 3 werden dagelijks grootmoedig van de hand gedaan aan bevriende koppels. 

 

Oorspronkelijk hadden we gedacht ons te laten omkopen met wodka, maar in een All-Inn formule was dat niet écht helemaal bevredigend.

 

 

*****

 

 

En dan gaat het meestal fout. 

 

Want triomfen gaan dikwijls hand in hand met zelfoverschatting....  Bij mij is dat zelfs altijd zo...

 

Aan de poort begonnen we ons schandelijk te misdragen. Mijn vrouw deed alsof ze ons niet kende.

 

Dagelijks kon je volgende dingen horen:

 

 

"Mesdames en messieurs, verzameld plebs en schorremorrie uit de vier windstreken, welkom op de dagelijkse race.  Ik hoop dat u goed opgewarmd bent, want zo meteen wordt u ALWEER feestelijk verslagen in een nijdig spurtje naar de ligstoelen."

 

 

Triomfantelijk kijk ik rond.  Ik ben inmiddels op de poort geklommen om mijn publiek te overschouwen. 

 

 

Ik zie de onvermijdelijke Duitser op zeesletsen.

 

 

"Wat zie ik daar, beste Teutoon?  U heeft zeesletsen aan."

 

 

Hahahahahaha! 


Foutje !!! "

 

 

"Kijk naar mijn voeten, beste Pruis, gestoken in  loopschoenen,  ik herhaal: LOOPSCHOENEN, Brooks, Adrenaline GTS, reeks 6, correctie voor pronatie, footscan inlegzooltjes."

 

 

 

Ik ontwaar in de massa een Oranje voetbalshirt, opdruk achterkant Kluivert.

 

 

"Kluivert ?!?!?


Effe Apeldoorn bellen...  Traag als een manke schildpad!"

 

 

 

Ik prik met een vinger in de bierpens van een omstaander. 

 

 

"En vader, feestje gehad...

 

(dramatische pauze)

 

... de laatste 10 jaar?"

 

 

 

Ik stroop mijn T-shirt op. 

 

 

"Kijk hier, tel deze ribben.  Aanschouw: 58 kg gestaalde perfectie, droog aan de haak."

 

 

 

Mijn kleding is ook aangepast aan de uitdaging.

 

 

"Lees wat er op mijn T-shirt staat.  Lees, en huil !!!  Inderdaad, Antwerp 10 miles.  10 Miles.  U heeft de eerste 10 mijl geen schijn van kans, en doe er wat mij betreft gerust nog maar 10 bij."

 

 

 

En zo gingen wij maar door en door; ik kan me echt verliezen in zoiets...

 

 

*****

 

 

De Belgen en Hollanders wisten al hoe laat het was, maar op vakantie verveel ik me toch altijd te pletter, dus had ik deze teksten ook in het Italiaans, Spaans, Duits en een tiental Russische dialecten laten vertalen, zodat ik ongeveer heel Europa en Eurazië simultaan kon beledigen. 

 

Op de plaatselijke markt had ik dan ook nog eens een koebel op de kop weten tikken, waarmee ik telkens de feestelijkheden als een belleman kon opluisteren. 

 

Ja, als wij ergens onze schouders onder zetten, dan is het meteen van dat.

 

Mensonterend?

 

Ge moogt gerust zijn!

 

Een schande?

 

Ook dat!

 

Beneden onze waardigheid?

 

Dat dan weer niet!

 

Nooit ofte nimmer zouden wij aan zulke barbaarse taferelen deelnemen?

 

Toch wel, we hebben het barbarisme zelfs  tot kunstvorm verheven...

 

Daarvoor hadden wij iets teveel beschaving?

 

Dat bleek een erg dun laagje te zijn...

 

 

 

Geweldige vakantie gehad. 

 

De race naar de ligstoelen bleek uiteindelijk zelfs het hoogtepunt van de vakantie...

18:48 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-12-10

Bloedwraak

Bloedwraak

 

 

Seg pa, ben je nu niet een beetje aan het overdrijven?

 

Ik krijg een rode waas voor mijn ogen, huil als een aangeschoten dier en wil luid briesend de achtervolging inzetten op Kind 2 met het vaste voornemen hem de keel toe te knijpen, maar mijn contractuur in mijn rechterkuit beslist daar helaas anders over. 

 

Kind 2 vond namelijk dat ik overdrééf met manken. 

 

Het is dat de goedheilige man al de nodige cadeautjes en chocolade ventjes heeft geschonken, de naïeve kloot, want anders zou mijn wraak minstens zo zoet zijn!

 

De maat is echter vol en ik overweeg om Kind 2 van de hand te doen. 

 

Moet toch verkoopbaar zijn, zeg nu zelf !? 

 

Aan de positieve kant van de balans: Kind 2 kan min of meer zelfstandig eten, is tandtechnisch compleet afgewerkt, is ontwormd, is relatief zindelijk, spreekt op volkomen eigenzinnige manier een paar talen, heeft kennis van computer (uitsluitend gaming), heeft quasi een diploma.

 

Negatieve kant: Kind 2 kan helaas min of meer zelfstandig eten, spreekt teveel, sloopt jaarlijks een laptop, kan een perfect opgeruimde kamer in een mum van tijd omtoveren in een piratennest.

 

 

Iets voor op eBay, denk ik zo.

 

Eens overleggen met das Oberkommando: mijn vrouw.

 

 

*****

 

 

Ja, vrienden lopers, de ochtendstond had weer maar eens een blessure in de mond.  Rechterkuit. 

 

Moest het niet om te huilen zijn, dan zou ik er mee lachen. 

Of omgekeerd natuurlijk.

 

Gladde ondergrond deze woensdagochtend.  De wegen waren prima beloopbaar, maar in het bos is de sneeuwlaag verworden tot één grote geaccidenteerde ijskoek.  Niet dat ik daardoor een contractuur heb opgelopen, neen, een verrekking is meestal gewoon pech.

 

De laatste dagen had ik een stram gevoel in de linkerkuit, en ik vreesde dat daar wel eens iets fout zou kunnen gaan deze ochtend, maar niets van dat. 

 

De linkerkuit voelde prima aan. 

 

Maar na een kilometertje of 7 kreeg ik een doffe pijn in mijn réchterkuit. 

 

De wet van Murphy.  

Moeder natuur is een kreng!

 

Ik wist al meteen hoe laat het was.  Door de compressiekousen krijg je niet die zweepslag die dikwijls samenhangt met een contractuur, maar wordt het eerder een doffe pijn.

 

En ik was nog verschrikkelijk ver van huis. 

 

Lopend stelt dat niets voor, maar wandelend is dat eindeloooooooos.  En vermits het toch wel serieus koud was deze ochtend, vond ik het aangewezen om afwisselend te lopen en te wandelen, kwestie van niet helemaal af te koelen. 

Maar dat deed dus lekker veel pijn. 

 

 

*****

 

 

Heum, even iets rechtzetten.  Dat van dat verkopen van Kind 2 was maar bij wijze van spreken. 

 

Neen, het zou wat gek zijn. 

 

Kind 2 verkopen! 

Het idee alleen al! 

 

Dat kunnen we niet maken, want nooit ofte nimmer kunnen we al het geld recupereren dat in het project 'Opvoeding Kind 2' is gekropen.  Heeft wel wat weg van een zwart gat.

 

En voor je het weet krijg je de Kinderbescherming op je dak gestuurd. 

 

 

*****

 

 

Zo'n interventie van de Kinderbescherming vreesde ik ook al na de vorige taak van Duits.  Kind 2 moest voor een spreekoefening Duits een beschrijving geven van zijn kamer,  in het Duits.

 

Nu is extreme luiheid enerzijds des duivels oorkussen, maar anderzijds vooral een familiaal trekje.

 

Ja, vrouw, ik weet het! 

 

Zit!

Af!

 

Ik weet het, deze karaktertrek is geheel toe te schrijven aan mijn kant van de familie.  Dat geef ik ruiterlijk toe.

 

Kind 2 beschreef zijn kamer als volgt op de mondelinge proef Duits:

 

In meinem Zimmer ist ein Bett.

Danke schön!

 

En dat was het dan.  Ik kan er hier en daar wel een paar naamvallen naast zitten...

 

Nu ja, de afvalbelt beschrijven waarin Kind 2 resideert, is niet evident.  Ik zou er in het Nederlands niet eens aan willen beginnen, laat staan in het Duits (ik denk niet dat er genoeg Umlauten op de planeet zijn). 

Boven de rokende vuilnisbelt van de kamer van Kind 2 cirkelen er zelfs meeuwen rond, op zoek naar iets eetbaars.  Succesvol op zoek naar eten, moet dat zijn.

 

Maar we vreesden toch even dat we de Kinderbescherming op ons dak zouden krijgen.  En dat we met de handboeien zouden afgevoerd worden omdat we Kind 2 in zulke Spartaanse omstandigheden opsloten.

 

 

*****

 

 

Dat schoolse luiheid erfelijk is, in mannelijke lijn (ja vrouw, zit!, af!), bewijst het feit dat Kind 1 er ooit in geslaagd is een boekbespreking af te geven, die bestond uit (ongelogen) welgeteld de eerste én de laatste volzin van het boek. 

 

Surrealisme, neen?

 

Nu niet alles is kommer en kwel, we waren uiteindelijk al blij dat Kind 1 zijn boekbespreking niet  simpelweg van het internet had geplagieerd, maar zich toch al de moeite had getroost om het boek ter hand te nemen, weliswaar enkel op de eerste en laatste pagina, maar toch...

 

De volgende boekbespreking was al iets langer. 

 

Kind 1 had de achterflap overgeschreven.

 

Zucht!

 

 

*****

 

 

Enfin, contractuur dus. 

 

Dat is spijtig.  Een weekje aan de kant, intensief behandelen met warmte en uitmasseren met Flexium.  U kent inmiddels de geijkte plichtplegingen.

 

Ok, ik baal dat ik zaterdag en maandag niet zal lopen, maar realisme is noodzakelijk.  Mits een goede opvolging kan ik misschien volgende woensdag terug aan de slag.   En het is niet dat ik een wedstrijd op de agenda had, of zo, dus liever nu dan in de laatste week van mei, bijvoorbeeld.

 

U duimt mee, neem ik aan?

 

 

*****

 

 

Ja, ik blijf toch een beetje herkauwen op dat idee om Kind 2 op eBay te verhandelen. 

 

Want dat is iets waar mijn vrouw haar weg wel weet, op eBay.  Noem mijn vrouw gerust de eBay-tijger (op voorwaarde dat u over een hospitalisatieverzekering beschikt).

 

Dat ebayen is ook niet meteen van in het begin gelukt, moet ik zeggen. 

 

Toen mijn vrouw voor het eerst een voorwerp op eBay wou kopen, heb ik haar volgende wijze raad meegegeven:

 

"Schatje, je moet voor ogen houden tot welk bedrag je wil gaan.  En laat je vooral niet verleiden om hoger te gaan."

 

Ze zette haar maximum bedrag in, was de hoogste bieder en vooral een gelukkige vrouw.  De redelijkheid zelve, beminnelijk, begrijpend. 

 

Niks tijger.

 

 

Tot iemand de euvele moed had om hoger dan haar maximumbod te gaan.

 

Van redelijkheid was niet bepaald meer sprake.

 

 

WABLIEFT?      klonk er van aan de computer, terwijl een muis piepend dekking zocht...

 

 

DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS

ZIEN!!! 


 

Jep, ook het bureau.

 

 

Ik kon nog net haar vinger van het toetsenbord afhalen of ze had er het zuurverdiende familiekapitaal in één ruk doorgejaagd. 

 

Niet omdat dat object het waard was, maar gewoon om te laten voelen wie de baas is, bloedwraak!

 

Ik denk dat het gemakkelijker is om met blote hand een stuk vers vlees uit de muil van een sabeltijger te halen die al veertien dagen op droge beschuit heeft overleefd, dan te proberen iets van mijn vrouw af te pakken...

 

Ergens zit er een Siciliaanse voorvader in haar bloedlijn, daar ben ik inmiddels van overtuigd.

 

 

*****

 

 

Nu moet ik wel even iets opbiechten.

 

Toen ik, lang geleden, een bod had uitgebracht op een oude affiche op eBay, zag ik me telkens overboden door dezelfde persoon. 

 

Een vervelende mens dus.

 

Na een bits gevecht, haal ik uiteindelijk zegevierend de affiche binnen.  Iets boven mijn budget gegaan, dat wel,  zo ongeveer de prijs van een kleine gezinswagen, maar het gaat hier wel om het principe.  

 

Hebzucht, namelijk.

En eerzucht.

 

Ik ben The Godfather, en met mij wordt er niet gesold!

 

Een secondje... ik word geroepen...

 

Ja vrouw, ik kom zo meteen afdrogen, even dit aftikken.

 

 

(Twintig minuten later, de afwas is gedaan).

 

 

Waar was ik?

 

Dus ja,  ik had de affiche, genoegdoening dus, maar er knaagde iets.  Namelijk, het feit dat iemand me een strobreed in de weg had gelegd...

 

Van Don Vito Corleone hebben we geleerd: Revenge is a dish that tastes best when it is cold.

 

Allemaal best goed mogelijk, ik liet het in elk geval niet koud worden....

 

Ik had gemerkt dat die persoon ook nog op een drietal andere affiches had geboden, zonder dat er iemand een tegenbod had geplaatst.  Daar ging verandering in komen en wel meteen!

 

Ik heb alle drie de andere affiches gekocht.  Drie kleine gezinswagens verder wist mijn opponent dat het mij menens was.

 

Die affiches moest ik helemaal niet hebben, maar dat doet niet terzake.  Het gaat hem om het principe. 

 

Wraakzucht.  

 

En ook wel het principe dat  de ophaling van oud papier in mijn thuisstad vooralsnog gratis is...

19:07 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-12-10

Koeketiene

 

 

Koeketiene

 

 

 

Heeft u zich ooit al eens aan aquajogging gewaagd?

 

Eigenlijk vind ik een vraag als openingszin wel leuk. 

 

Behalve bij het nieuws op TV. 

 

Dan zegt Wim De Vilder als inleiding:    

 

"Hoe zou het zijn met de Bel 20?"

 

 

JA, WEET IK VEEL!!!

 

 

Waarom zou ik naar het nieuws kijken, als ik alles al wist?

De Vilder, jongen, doe uw job en vertel het ons.  Het journaal is geen quiz, dacht ik zo.

 

Dus heu... heeft u zich al eens gewaagd aan aquajogging?

 

Je krijgt dan een soort drijfband rond de borst gebonden, waardoor je rechtopstaand in het water blijft zweven.  Dan kun je de loopbeweging imiteren, het water zorgt voor weerstand, terwijl je pezen en gewrichten gespaard blijven van de dreunen en impacten van het lopen op harde ondergrond.  Wordt veel gebruikt bij revalidatie van geblesseerde sporters.  En als bijkomende krachttraining.

 

Ooit kreeg ik de suggestie om tijdens de revalidatie van een achillesblessure (godverdommese kloteblessure) te gaan aquajoggen.

 

Saai als de hel.  Gras zien groeien is spannender.

 

 

*****

 

 

Aquajoggen.

 

Je loopt in het water, je voelt je Jezus, maar dan Jezus die een minder dagje heeft...

 

 

*****

 

 

Je loopt in het water.

 

Ik herlees vorige zin: Je loopt in het water, dat klinkt  als de titel van alweer een kloteliedje van Marco Borsato.

 

Enfin, je loopt in het water. 

 

Kon ook van Clouseau zijn.  Die maken ook altijd hetzelfde liedje, maar dan telkens met een andere tekst.  Die Koen Wauters zal zich ook geen klein beetje genaaid voelen dat Kim Clijsters weer beginnen tennissen is. 

 

Afscheidsliedje gemaakt, begint ze weer opnieuw. 

 

Straks afscheid, wat dan? 

 

Zelfde tekst?

 

 

*****

 

 

Enfin, aquajoggen, je loopt in het water.

 

Het is zwaar werk.  Je zweet in een zwembad. 

 

Raar gevoel is dat. 

 

En de chloordampen die je woest inademt, komen qua longverwoestende dosis overeen met het roken van 4 pakjes Groene Michel zonder filter.  Daar wordt een mens high van.  Alhoewel een haai het laatste is wat je wil, in het water.

 

Ik krijg net telefoon van de N.D.I.F.W., de Nationale Dienst voor Inspectie op Flauwe Woordspelingen.  High en haai mogen sinds het decreet dd 12 augustus 2006 niet meer gebruikt worden in een poging grappig te zijn; boete van 125 euro volgt...

 

 

*****

 

 

Aquajoggen dus: tussen mensen die recreatief komen zwemmen, zit ik als bezeten rond te hossen. 

 

Rare blikken alom.

 

Je gaat ongeveer 0,0238547 km per uur vooruit in het water. Weten zij veel dat het niet om de voortgaande beweging gaat, maar om de inspanning...

 

Zowat alle vrouwen van middelbare leeftijd in enorme en godzijdank allesomvattende badpakken met bloemetjesmotief, zwemmen je voorbij.  Met van die badmutsen waarop opnieuw bloemen een schreeuwerige hoofdrol spelen.

 

 

Die vrouwen komen sporten.

 

KOFFIEKLETS  JA ! 

 

Roddelen !

 

 

Wat ik allemaal te verwerken krijg aan lugubere berichtgeving omtrent aanhouwerij, overspel, erectieproblemen, huwelijken onder druk, familiale drama's en schandalen, is teveel voor één mens.  Met alle lillende details die thuishoren in de afdeling fijne vleeswaren.

 

 

En gek genoeg fascineren dit soort berichten me mateloos. 

 

 

Ik kamp wel met een immens probleem.  De informatie  bereikt mij niet helemaal compleet, maar in onderdelen als het ware. 

 

 

Het is puzzelen geblazen.

 

 

De dames zwemmen sneller dan ik kan aquajoggen, ze fluisteren dan ook nog, zodat ik cruciale deeltjes informatie misloop:

 

  • wiens huwelijk loopt er spaak omdat meneer in volle  geslachtsdaad betrapt werd met zijn koeketiene,  interessant maar dju toch, de naam kon ik net niet opvangen,
  • er zit in onze straat ook iemand met een ernstig gokprobleem en bijhorende geldzorgen, maar wie het is, gaat ook weer net aan mijn neus voorbij,
  • dan krijg ik wel een naam te horen, Mr X, maar wat die precies met welke minderjarige babysit heeft uitgespookt zonder gebruik van een capote anglaise, valt ook weer net buiten mijn gehoorsveld,
  • en dat er iemand is gezien bij het verlaten van een kaberdoesjke, werd tot mijn verbazing met de mantel der liefde bedekt, maar dat zijn vrouw hem daarbij vergezelde, gaf het verhaal dat beetje extra 'je ne sais quoi', maar weer mis ik de familienaam,
  • het volgende baantje gaat het over een iets uit de klauwen gelopen imitatie van een scène uit de SM-rechter, waarbij de tepelklem iets te enthousiast werd aangedraaid, maar wie de arme vrouw was, ik had het u graag meegegeven, jammer maar helaas.

 

 

En het feit dat ik letterlijk kreun onder de inspanning om hen bij te benen, om zo alle info mee te pikken, resulteert in strenge blikken aan mijn adres. 

 

Blikken waarin staat te lezen:

 

Wat doet die kerel onder water dat kreunen als gevolg kan hebben?

 

En wat een verdacht rooie kop!

 

Alle venten zijn hetzelfde!

 

Ja, ik zeg het: aquajoggen, het blijft een frustrerend alternatief voor lopen.

 

 

*****

 

 

Ten behoeve van het Oranjelegioen:

 

Een koeketiene is een maîtresse, verbastering van concubine

 

Een capote anglaise is een antieke benaming voor een condoom.  Omdat de Britten syfilis vulgariserend 'the french disease' noemden, kregen ze lik op stuk van de Fransen, en kregen condooms de benaming 'capote anglaise' mee.  Vanaf 1876 gemaakt uit rubber, voorheen waren het gedroogde en geoliede darmen van dieren.  Smakelijk eten, trouwens !

 

Een kaberdoesjke (cabardouche) is een etablissement van lichte zeden, waar lichtekooien het oudste beroep ter wereld uitoefenen. 

 

Een hoerenkot dus. 

 

Kaberdoesjke zou een Antwerpse verbastering zijn van Cabaret douze, de Fransen kenden de huizen van  vertier een rangnummer toe; het nummer 12 werd in Napoleontische tijden voorbehouden voor bordelen.  Andere bronnen hebben het dan weer over douce (zacht) of verwijzen naar een soort dobbelspel (douze).   Men weet het dus niet en Napoleon is net iets té dood om het hem te vragen...

 

18:43 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-12-10

It giet oan!

It giet oan!

 

Woensdag 1 december 2010

 

Het is koud.

 

Het heeft deze nacht gevroren dat het kraakt.  En terwijl wij nog in de warme omarming van onze donsdekens liggen, horen we de wind nukkig huilen om ons huis.

 

De wekker kent geen genade.

 

Snel wat kleren aan.  De gordijnen even opzij.  Het is bar weer. 

 

De wind geselt de eenzame fietser, ingeduffeld, ineengekrompen, krom gebogen over zijn stuur. 

 

Zou het Boudewijn De Groot zijn?

 

Na het ontbijt moet mijn vrouw de vrieskou in, waar hongerige wolvenroedels jagen.  Zal ik haar ooit nog terugzien? 

 

Ik, van mijn kant,  kan lekker thuisblijven.  En in huis wat rondhangen.  De computer bepotelen.  De verwarming wat moed inspreken.  Een kopje koffie plegen.  Een melodietje fluiten.  Wat voor mij zitten uitstaren.  Een meeslepende symfonie componeren.  De aan de dakgoot vastgevroren mussen losrukken. 

 

Dat zou allemaal kunnen.  

 

Iets later ben ik echter druk in de weer om loopkleding bijeen te scharrelen. 

Het is geen weer om een hond door te jagen, maar het is altijd weer voor een duurloopje!

 

Ik ga lopen!

 

It giet oan!

 

Laagjes!  Dat is het geheim van lichaamswarmtebehoud.  Vier dunne looptruien, een windstopper bodywarmer, een lange broek met een halflange er over heen, een muts en handschoenen.  Ik zie er uit als een Michelinmanneke.

 

Het is kwart na acht wanneer ik de voordeur achter me toe smak.  De schrale noordoostenwind snijdt me  meteen de adem af.

 

De straat ligt er relatief beloopbaar bij.  De strooidiensten hebben hun job gedaan. 

 

Maar het is rillen en bibberen, de venijnige wind striemt en jaagt naalden in mijn gelaat.

 

Koude handen en voeten.



Kou-kou-kou....
Koud, hè?
Koud, hè?
Wat is 't koud, hè? (Behoorlijk) (Koud)
Koud, hè? (Berekoud)
Wat is 't koud, hè? (Koud)

(Wat is 't koud)

Als je nou nog één keer zegt "Koud, hè?, Harry
Dan doe ik je wat, man! (Koud)

Kou-kou-kou....
Koud, hè?
Koud, hè?

 

*****

 

 

De dreef naast de gevangenis.  De ondergrond is keihard bevroren. 

 

Koude voeten!  Gevoelloze klompen.

 

Dat gaat zo meteen wel beteren.  Het hameren der voeten op de harde ondergrond zal ze wel op bedrijfstemperatuur krijgen.

 

De wind knaagt aan mijn vingers.  Ik blaas verwoed in mijn handschoenen.  Straf dat de koude lucht zo snel wordt opgewarmd door de longen.  Maar het is klamme warmte, dus dat koelt nog eens lekker extra af nadien.

Ik trek de mouwen van een shirt of twee over mijn handschoenen in de hoop zo terug gevoel in de vingers te krijgen.  Vooralsnog ijdele hoop...

 

 

 

*****

 

 

Mijn aangezicht is versteven van de kou.  Gevoelloze, stramme vingers.

 

Ik voel me Toni Kurz op de Noordwand van de Eiger. 

 

Ich kann nicht mehr!

 

Na een kilometer of twee tegen de ijskoude wind te hebben gebeukt, overweeg ik de handdoek in de ring te gooien.  Mijn normale loopronde stuurt me eerst nog een paar kilometer windop, pas nadien kan ik van de relatieve luwte windaf genieten, al mag u dat laatste voor mijn part tussen aanhalingstekens zetten...

 

Ik besluit toch nog even door te bijten.  De bossen van Wortel Kolonie zullen hopelijk de wind wat breken.  En ik kan dan desnoods nog altijd beslissen om een kortere route te kiezen.  Wikken en wegen.

 

Het is kwestie van alert te blijven.  De sneeuw op de landbouwwegen is op sommige plaatsen tot een spiegel gepolijst.  Het is zaak de ongerepte sneeuw op te zoeken waar voldoende grip is te vinden.

 

Om de handen nog wat te ontzien, hou ik ze achter mijn rug, uit de greep van de plagerige wind.   Dat rendeert.  Het gevoel komt terug in de vingertoppen.  Maar het is niet gemakkelijk lopen, met de handen op de rug.

 

 

*****

 

 

De dreef in de bossen van Wortel.  De wind heeft hier geen vrij spel meer.  Het is niet meer moordend koud.  Enkel nog berekoud.

 

Ik begin er schik in te krijgen.   De kou laat me Siberisch koud.

 

Een hertje!

 

Het dier springt elegant de bosrand in.

 

Iets verder aan mijn linkerkant het Bootjesven.  Dichtgevroren, maar het ijs zal nog niet dik genoeg zijn om schaatsers te dragen. 

 

Voorlopig nog geen 'It giet oan!', laat de schaatsen maar in het vet zitten, Elfsteders!

 

Nog eventjes doorbijten, het keerpunt is niet ver meer.  Dan krijg ik de sneeuwstorm vol in de rug.

 

Eerste haakse keerpunt, nu zit de wind in de rechterflank.   

 

Iets verder moet ik weer haaks linksom, om dan alle zeilen naar de wind te zetten.

 

En net op het moment dat ik de hoek omga, sta ik op een paar meter van een volwassen hert.  Het dier schrikt op en gaat er als een speer vandoor...  De witte vlek op het achterwerk van het hert is nog een tijdje zichtbaar tussen de struiken, terwijl het dier verder van me wegdanst...

 

Een lange kaarsrechte dreef.  Ik word vooruit gestuwd door een ijzige blizzard

 

Omdat de wind nu in de rug zit, begint mijn aangezicht te ontdooien.  En mijn handen te gloeien. 

 

Lekker gevoel is het, ook wel omdat je niet hebt opgegeven.  Extreme omstandigheden, het is eens wat anders.  Het doorbreekt de sleur.

 

Normaal ga ik iets verder rechtsaf, maar ik weet dat die zone van mijn vaste omloop bezaaid ligt met plassen, erfenis van de zondvloed van de laatste weken.  Die plassen zitten nu verborgen onder een sneeuwtapijt.  In dat soort capriolen heb ik geen zin.  Ook wel omdat ik de wind dan weer vol in de flank krijg...

 

Ik besluit verder rechtdoor te lopen, gedragen door de rugwind. 

 

 

*****

 

 

Op de open plaatsen heeft de wind de sneeuw in kronkellijnen weggeblazen, als golfjes in het water.

 

Het is erg rustig op de wegen rond Wortel.  Wie niet buiten moet zijn, heeft eieren voor zijn geld gekozen en zit knus voor de kachel.  Enkel sukkelaars die moeten gaan werken én de eenzame loper trotseren de wind en de kou.

 

In de verte zie ik een loper me tegemoet komen.  Het is looplegende Jan H. die op zijn beurt tegen de poolwind knokt. 

 

We groeten mekaar.  Als getaande veteranen van de loopsloef.

Ik roep hem nog snel de weersverwachtiingen voor de volgende 10 dagen, enkele beurstips met voorkennis, wat gemakkelijke recepten op basis van aardappel, cadeautips voor de feestdagen, lekkere wijnen onder de 5 euro, filmrecensies, beknopte handleiding voor het zelf stoken van wodka en dies meer achterna. 

 

Ik nader mijn thuisstad.  Maar ik besef dat het aantal kilometers fors werd teruggeschroefd door het inkorten van de omloop.  Dat mag niet!

 

Dus via een grote lus door Minderhout om zo toch 1 uur 25 minuten bijeen te lopen.

 

 

De wind jaagt stuifsneeuw van de daken.

 

Thuis wacht een kokende douche. 

 

En nadien tintelende oorlellen.

 

Thee.

 

Hij drinkt thee, als hij tegenwoordig is.

 

 

 

18:46 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |