17-12-10

De doldwaze avonturen van Isaac Newton in de tobogan

De doldwaze avonturen van Isaac Newton in de tobogan

 

 

Woensdag 15 december.

 

Spekglad.  Het heeft geregend op bevroren ondergrond.  En na een weekje gedwongen inactiviteit, wegens een lichte verrekking woensdag laatstleden, bind ik andermaal de loopschoenen aan. 

 

Weifelend. 

 

Hopelijk ben ik vertrokken voor anderhalf uur genietend lopen.

 

Ik was wel wat bezorgd.  Het scenario van een verrekking is me genoegzaam bekend: een paar dagen erg pijnlijk, dan trekt de pijn weg en eens je drie dagen pijnvrij bent, kan je min of meer met een gerust gemoed terug beginnen lopen.

 

Nu had ik maandag al gemerkt dat de pijn nog niet helemaal weg was, dus de broodnodige marge van drie dagen zat er niet in.  De verrekking bleek iets halsstarriger dan verwacht. 

 

Maar we wagen een gokje.

 

De eerste kilometers is er niets aan de hand.  Alle systemen draaien vlotjes rond. 

 

Het is wel bar koud.  Dat went dit jaar klaarblijkelijk moeizaam.

 

Een vijftal kilometer verder voel ik toch opnieuw een doffe pijn telkens ik land op mijn rechtervoet.  Er is nog die waterkans dat het weg zal trekken, maar ik besef maar al te goed dat dit ijdele hoop is. Toch loop ik nog een kilometertje of twee door. 

 

Tot ik merk dat de pijn niet meer te negeren is.

Ik stop.

 

Ik sta opnieuw stil, in het midden van de Wortelse bossen.  Ik vervloek mezelf.  Ik vervloek de verrekking.  Straks verkoop ik al mijn aandelen van de Melisana-groep, producent van Flexium gel.

 

Afwisselend traag joggend en wandelend koel ik tot ver beneden het vriespunt, waar mijn humeur zich inmiddels ook al bevindt.

 

De verrekking geeft zich nog niet gewonnen.  Opnieuw aan de kant.  Indien ik maandag nog niet verlost ben van de pijn, dan zit er niets anders op dan weer maar eens hulp te zoeken. 

 

 

*****

 

 

 

 

Ik ben een boom van een vent.

 

Weliswaar kort afgezaagd.

 

En toch, ondanks die geringe hoogte, heb ik de neiging om mijn hoofd overal tegen te stoten.

 

Mijn vrouw reageerde vroeger met:

 

Ocharme ventje, gaat het?

 

Na jaren huwelijk is dat veranderd in keihard uitlachen en de reactie:

 

Lomperik

 

 

Terwijl ik eerder denk dat het een vreemd soort toeval is dat ik mijn hoofd overal stoot.

 

En het is niet dat ik een immens hoofd heb, neen, eerder een klein paasei.

 

En toch stoot ik constant mijn hoofd.

 

 

*****

 

 

 

Lang geleden verbleven we met de kinderen in Center Parcs.  Kind 2 wist nog van niks en had genoeg aan een plonsbadje en wat opblaasbaar spul om niet te verzuipen, maar Kind 1 wou de wijde wereld in. 

 

Via gevaarlijke waterbuizen, tobogans, stroomversnellingen, golfslagbaden en meer van dat fraais. 

 

Waarbij de supervisie van een volwassene met verantwoordelijkheidszin toch wel wenselijk was.

 

Nu scoor ik volgens mijn vrouw slecht op van alles en nog wat, waaronder verantwoordelijkheidszin en volwassenheid, maar ze wou het toch een kans geven.

 

 

Ik met Kind 1 helemaal naar boven om via een tobogan terug beneden te komen.  Kind 1 en zijne onvolwassenheid staan boven aan het rode licht te wachten tot we de tobogan in mogen. Kind 1 zit al in de startzone, en houdt de metalen buis vast, die dient om je af te zetten. 

 

Omdat we voor het rode licht staan, verglijd ik in gedachten (ook wel omdat er overal bikini's in beeld waren...).

 

Plots wordt het groen en Kind 1 vertrekt met een rotgang.  Ik ontwaak uit mijn lethargie en merk plots dat Kind 1, zonder reddingsvest en zonder zwemdiploma, vertrokken is.

 

 

De Tarzan in mij komt boven. 

 

Er dient een kind gered te worden van de verdrinkingsdood! 

 

En, niet onbelangrijk detail, het betreft hier Kind 1, legale eigendom van mijn vrouw (en mezelf). 

 

Stel dat ik zonder Kind 1 bij mijn vrouw aankom!  Dat krijg ik nooit uitgelegd!!!

 

En ja, er liepen genoeg kinderen rond die wel wat weg hadden van Kind 1, maar ik denk niet dat ik mijn vrouw daarmee om de tuin kon leiden.

 

 

Er zat dus maar één ding op.

 

Ik duik als een volleerde Tarzan de buis in.....

 

 

.....en bots frontaal met de schedel keihard op die ijzeren lanceerbuis. 

 

 

BOOOIIIIING

 

 

Het gaf het geluid van een gong (op de achtergrond spoedden tientallen mensen zich naar het golfslagbad, in de mening dat dat het sein was dat de golven gingen komen).

 

 

Half bewusteloos suis ik door de buis naar beneden, onderweg recupereer ik Kind 1, zich van geen kwaad bewust. 

 

Resultaat: een buil op het paasei ter grootte van een Fiat Panda.

 

 

*****

 

 

Nu we het toch over tobogans hebben. 

 

Ooit bezochten we met het ganse gezin een waterpark in het zuiden van Frankrijk. 

 

Daar beschikten ze over de Tobogan des doods

 

Ellenlang en met stukken die loodrecht naar beneden knalden, zodat  je met een rotvaart naar beneden ging.

 

Ten minste toch zolang je plat op je rug ging liggen.

 

 

Want wat was het geval?

 

Ik scheur tegen Mach 4 naar beneden wanneer ik plots een bejaarde vrouw (type Benidorm Bastard) in bloemetjesbadpak rechtop zittend tegen 2,6 km per uur naar beneden zie tuffen.

 

 

Hier hing een gecompliceerde heupbreuk in de lucht! 

 

 

HELP!!!!!

 

 

Er schieten een paar wetten van Newton door mijn hoofd, meer bepaald:

 

Een lichaam in rust, wil in rust blijven. Een lichaam in beweging, wil in beweging blijven.

De versnelling van een object is omgekeerd evenredig met zijn massa en evenredig tot het totaal van alle krachten die erop inwerken.

Voor elke kracht die wordt uitgeoefend, is er een gelijke en tegengestelde reactie.



En koortsachtig schrijf ik de de eerste wet van de thermodynamica, zijnde de wet van het behoud van energie, op een doorweekt papiertje:

 

Ek=  1/2  m v²


Waarbij we allemaal weten dat de kinetische energie van de translatie gelijk is aan de helft van het product van massa en snelheid in het kwadraat.

 

 

Waar waren we?

 

Ach ja, ik suis tegen Mach 4 door de tobogan en merk een paar seconden voor impact dat er een trage bejaarde vrouw doorheen de tobogan tuft tegen 2,6 km per uur.

 

 

Wat zegt u?

 

Ja, ik weet ook wel dat ik tevens de stelling van König in verband met de wet van behoud van energie moet toepassen, en dat niet enkel translatie, maar ook rotatie een bepalende factor is, waar de hoeksnelheid  om de rotatie-as door het massamiddelpunt en het traagheidsmoment om dezelfde as extra energie oplevert (dat is de reden waarom een wiel dat van een wagen vliegt, de wagen kan voorbijsteken, bijvoorbeeld)...

 

 

MAAR MAG DIT VERHAAL NU OOK EVEN OPSCHIETEN?????

 

 

 

Waar waren we?

 

Ach ja, ik suis tegen Mach 4 door de tobogan en merk een paar seconden voor impact dat er een trage bejaarde vrouw doorheen de tobogan tuft tegen 2,6 km per uur.

 

 

En dan zie ik het licht aan het eind van de tobogantunnel!

 

Net voor de impact, trek ik mijn benen in.  Op het moment van impact, strek ik mijn benen opnieuw.  Gevolg, ik tuf nu tegen 2,6 km per uur naar beneden, terwijl de bejaarde vrouw (met de oren plat in de nek) tegen Mach 4 verder schiet.   Behoud van energie!

 

Van de Benidorm Bastard werd enkel een nasmeulende badmuts gevonden.

 

 

*****

 

 

Hoe zat dat weer met die ezel en die steen?

 

Een paar zomers geleden waren we op vakantie in Frankrijk en het was er verwoestend heet.  In die mate zelfs dat de ramen en deuren van de bungalow niet meer dicht te krijgen waren (té erg uitgezet).  's Nachts lieten we de ramen ook al open staan, in de wanhopige zoektocht naar verkoeling.

 

Het raam van de slaapkamer draait naar binnen open en bevindt zich dus vlak boven mijn hoofd.

 

Iedereen slaapt.

 

Tot op het moment dat er een kat op de plastic tafel op het terras springt, vlak naast ons raam.  De kat belandt in de resten van het gezellige avondje, en vaagt daarbij in blinde paniek een aantal lege flessen van de tafel.

 

 

In mij schuilt een koene ridder, die zijn gezin wil beschermen tegen alle soorten onheil. 

 

In de mening dat een stelletje boeven ons wil overvallen, veer ik op uit mijn bed....

 

....om feestelijk met het hoofd (waarin ook een kater in de maak was) tegen de hoek van het raam aan te knallen.

 

 

KABANG!

 

 

De koene ridder valt kreunend terug in bed.  Bloeden natuurlijk.

 

 

......

 

 

De volgende nacht.

 

Iedereen slaapt. 

 

De kat gelukkig ook.  Ze had geen zin in een tafelbezoekje.

 

Plots doet een keiharde dreun de bungalow daveren.

 

In mij schuilt een koene ridder (met reeds een buil op het hoofd ter grootte van een Fiat Ducato), die zijn gezin wil beschermen tegen alle soorten onheil. 

 

In de mening dat een stelletje boeven ons wil overvallen, veer ik op uit mijn bed....

 

....om opnieuw feestelijk met het hoofd (waarin alweer een kater in de maak was) tegen dezelfde hoek van hetzelfde raam aan te knallen.  Zij het wel een paar centimeter verder op mijn hoofd.

 

 

KABANG!

 

 

De koene ridder valt nogmaals kreunend terug in bed.  Bloeden natuurlijk.

 

Twee Fiat Ducato's op het paasei. 

 

Bleek dat Kind 2 uit zijn bedje was gedonderd.

 

De rest van de vakantie heb ik geslapen met mijn fietshelm op het hoofd.

 

 

*****

 

 

En als u mij nu wil excuseren, ik ga mijn fietshelm zoeken.

 

Mijn contractuur, versie 2.0, is nog niet weg.

 

Daarom ga ik nu uit pure frustratie een half uurtje met mijn hoofd ritmisch tegen de muur bonken...

 

KABANG!

 

Ja, lekker...

 

KABANG!

 

Hmm, lekker...

 

KABANG!

 

Hmmm, nog...

 

KABANG!

 

Hmmmm...

 

KABANG!

 

Bruistablet?

18:41 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ooit in een vorig beroepsleven moest ik mee met een rechter die bij een oude dame thuis moest beoordelen of zij zo krankzinnig was dat ze enige tijd tegen haar wil opgenomen zou worden. Een alleraardigst dametje ontving ons: het huis was proper en de koekjes kruimelden precies op de schoteltjes.
Toen de rechter vroeg hoe het kon dat de buren over een nachtelijk gebonk had geklaagd, nam ze haar mee naar een zijkamertje, pakte daar een grote kei en beukte daarmee op de muur. In die muur zaten al diverse kraters. 'Dit moet ik iedere avond van mijn man doen.' 'Uw overleden man', vroeg de rechter scherp? 'Inderdaad, die, ' antwoordde ze.

Gunst, nu weet ik niet meer waarom ik dit verhaal opschrijf

Gepost door: rencapy | 23-12-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.