10-12-10

Bloedwraak

Bloedwraak

 

 

Seg pa, ben je nu niet een beetje aan het overdrijven?

 

Ik krijg een rode waas voor mijn ogen, huil als een aangeschoten dier en wil luid briesend de achtervolging inzetten op Kind 2 met het vaste voornemen hem de keel toe te knijpen, maar mijn contractuur in mijn rechterkuit beslist daar helaas anders over. 

 

Kind 2 vond namelijk dat ik overdrééf met manken. 

 

Het is dat de goedheilige man al de nodige cadeautjes en chocolade ventjes heeft geschonken, de naïeve kloot, want anders zou mijn wraak minstens zo zoet zijn!

 

De maat is echter vol en ik overweeg om Kind 2 van de hand te doen. 

 

Moet toch verkoopbaar zijn, zeg nu zelf !? 

 

Aan de positieve kant van de balans: Kind 2 kan min of meer zelfstandig eten, is tandtechnisch compleet afgewerkt, is ontwormd, is relatief zindelijk, spreekt op volkomen eigenzinnige manier een paar talen, heeft kennis van computer (uitsluitend gaming), heeft quasi een diploma.

 

Negatieve kant: Kind 2 kan helaas min of meer zelfstandig eten, spreekt teveel, sloopt jaarlijks een laptop, kan een perfect opgeruimde kamer in een mum van tijd omtoveren in een piratennest.

 

 

Iets voor op eBay, denk ik zo.

 

Eens overleggen met das Oberkommando: mijn vrouw.

 

 

*****

 

 

Ja, vrienden lopers, de ochtendstond had weer maar eens een blessure in de mond.  Rechterkuit. 

 

Moest het niet om te huilen zijn, dan zou ik er mee lachen. 

Of omgekeerd natuurlijk.

 

Gladde ondergrond deze woensdagochtend.  De wegen waren prima beloopbaar, maar in het bos is de sneeuwlaag verworden tot één grote geaccidenteerde ijskoek.  Niet dat ik daardoor een contractuur heb opgelopen, neen, een verrekking is meestal gewoon pech.

 

De laatste dagen had ik een stram gevoel in de linkerkuit, en ik vreesde dat daar wel eens iets fout zou kunnen gaan deze ochtend, maar niets van dat. 

 

De linkerkuit voelde prima aan. 

 

Maar na een kilometertje of 7 kreeg ik een doffe pijn in mijn réchterkuit. 

 

De wet van Murphy.  

Moeder natuur is een kreng!

 

Ik wist al meteen hoe laat het was.  Door de compressiekousen krijg je niet die zweepslag die dikwijls samenhangt met een contractuur, maar wordt het eerder een doffe pijn.

 

En ik was nog verschrikkelijk ver van huis. 

 

Lopend stelt dat niets voor, maar wandelend is dat eindeloooooooos.  En vermits het toch wel serieus koud was deze ochtend, vond ik het aangewezen om afwisselend te lopen en te wandelen, kwestie van niet helemaal af te koelen. 

Maar dat deed dus lekker veel pijn. 

 

 

*****

 

 

Heum, even iets rechtzetten.  Dat van dat verkopen van Kind 2 was maar bij wijze van spreken. 

 

Neen, het zou wat gek zijn. 

 

Kind 2 verkopen! 

Het idee alleen al! 

 

Dat kunnen we niet maken, want nooit ofte nimmer kunnen we al het geld recupereren dat in het project 'Opvoeding Kind 2' is gekropen.  Heeft wel wat weg van een zwart gat.

 

En voor je het weet krijg je de Kinderbescherming op je dak gestuurd. 

 

 

*****

 

 

Zo'n interventie van de Kinderbescherming vreesde ik ook al na de vorige taak van Duits.  Kind 2 moest voor een spreekoefening Duits een beschrijving geven van zijn kamer,  in het Duits.

 

Nu is extreme luiheid enerzijds des duivels oorkussen, maar anderzijds vooral een familiaal trekje.

 

Ja, vrouw, ik weet het! 

 

Zit!

Af!

 

Ik weet het, deze karaktertrek is geheel toe te schrijven aan mijn kant van de familie.  Dat geef ik ruiterlijk toe.

 

Kind 2 beschreef zijn kamer als volgt op de mondelinge proef Duits:

 

In meinem Zimmer ist ein Bett.

Danke schön!

 

En dat was het dan.  Ik kan er hier en daar wel een paar naamvallen naast zitten...

 

Nu ja, de afvalbelt beschrijven waarin Kind 2 resideert, is niet evident.  Ik zou er in het Nederlands niet eens aan willen beginnen, laat staan in het Duits (ik denk niet dat er genoeg Umlauten op de planeet zijn). 

Boven de rokende vuilnisbelt van de kamer van Kind 2 cirkelen er zelfs meeuwen rond, op zoek naar iets eetbaars.  Succesvol op zoek naar eten, moet dat zijn.

 

Maar we vreesden toch even dat we de Kinderbescherming op ons dak zouden krijgen.  En dat we met de handboeien zouden afgevoerd worden omdat we Kind 2 in zulke Spartaanse omstandigheden opsloten.

 

 

*****

 

 

Dat schoolse luiheid erfelijk is, in mannelijke lijn (ja vrouw, zit!, af!), bewijst het feit dat Kind 1 er ooit in geslaagd is een boekbespreking af te geven, die bestond uit (ongelogen) welgeteld de eerste én de laatste volzin van het boek. 

 

Surrealisme, neen?

 

Nu niet alles is kommer en kwel, we waren uiteindelijk al blij dat Kind 1 zijn boekbespreking niet  simpelweg van het internet had geplagieerd, maar zich toch al de moeite had getroost om het boek ter hand te nemen, weliswaar enkel op de eerste en laatste pagina, maar toch...

 

De volgende boekbespreking was al iets langer. 

 

Kind 1 had de achterflap overgeschreven.

 

Zucht!

 

 

*****

 

 

Enfin, contractuur dus. 

 

Dat is spijtig.  Een weekje aan de kant, intensief behandelen met warmte en uitmasseren met Flexium.  U kent inmiddels de geijkte plichtplegingen.

 

Ok, ik baal dat ik zaterdag en maandag niet zal lopen, maar realisme is noodzakelijk.  Mits een goede opvolging kan ik misschien volgende woensdag terug aan de slag.   En het is niet dat ik een wedstrijd op de agenda had, of zo, dus liever nu dan in de laatste week van mei, bijvoorbeeld.

 

U duimt mee, neem ik aan?

 

 

*****

 

 

Ja, ik blijf toch een beetje herkauwen op dat idee om Kind 2 op eBay te verhandelen. 

 

Want dat is iets waar mijn vrouw haar weg wel weet, op eBay.  Noem mijn vrouw gerust de eBay-tijger (op voorwaarde dat u over een hospitalisatieverzekering beschikt).

 

Dat ebayen is ook niet meteen van in het begin gelukt, moet ik zeggen. 

 

Toen mijn vrouw voor het eerst een voorwerp op eBay wou kopen, heb ik haar volgende wijze raad meegegeven:

 

"Schatje, je moet voor ogen houden tot welk bedrag je wil gaan.  En laat je vooral niet verleiden om hoger te gaan."

 

Ze zette haar maximum bedrag in, was de hoogste bieder en vooral een gelukkige vrouw.  De redelijkheid zelve, beminnelijk, begrijpend. 

 

Niks tijger.

 

 

Tot iemand de euvele moed had om hoger dan haar maximumbod te gaan.

 

Van redelijkheid was niet bepaald meer sprake.

 

 

WABLIEFT?      klonk er van aan de computer, terwijl een muis piepend dekking zocht...

 

 

DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS

ZIEN!!! 


 

Jep, ook het bureau.

 

 

Ik kon nog net haar vinger van het toetsenbord afhalen of ze had er het zuurverdiende familiekapitaal in één ruk doorgejaagd. 

 

Niet omdat dat object het waard was, maar gewoon om te laten voelen wie de baas is, bloedwraak!

 

Ik denk dat het gemakkelijker is om met blote hand een stuk vers vlees uit de muil van een sabeltijger te halen die al veertien dagen op droge beschuit heeft overleefd, dan te proberen iets van mijn vrouw af te pakken...

 

Ergens zit er een Siciliaanse voorvader in haar bloedlijn, daar ben ik inmiddels van overtuigd.

 

 

*****

 

 

Nu moet ik wel even iets opbiechten.

 

Toen ik, lang geleden, een bod had uitgebracht op een oude affiche op eBay, zag ik me telkens overboden door dezelfde persoon. 

 

Een vervelende mens dus.

 

Na een bits gevecht, haal ik uiteindelijk zegevierend de affiche binnen.  Iets boven mijn budget gegaan, dat wel,  zo ongeveer de prijs van een kleine gezinswagen, maar het gaat hier wel om het principe.  

 

Hebzucht, namelijk.

En eerzucht.

 

Ik ben The Godfather, en met mij wordt er niet gesold!

 

Een secondje... ik word geroepen...

 

Ja vrouw, ik kom zo meteen afdrogen, even dit aftikken.

 

 

(Twintig minuten later, de afwas is gedaan).

 

 

Waar was ik?

 

Dus ja,  ik had de affiche, genoegdoening dus, maar er knaagde iets.  Namelijk, het feit dat iemand me een strobreed in de weg had gelegd...

 

Van Don Vito Corleone hebben we geleerd: Revenge is a dish that tastes best when it is cold.

 

Allemaal best goed mogelijk, ik liet het in elk geval niet koud worden....

 

Ik had gemerkt dat die persoon ook nog op een drietal andere affiches had geboden, zonder dat er iemand een tegenbod had geplaatst.  Daar ging verandering in komen en wel meteen!

 

Ik heb alle drie de andere affiches gekocht.  Drie kleine gezinswagens verder wist mijn opponent dat het mij menens was.

 

Die affiches moest ik helemaal niet hebben, maar dat doet niet terzake.  Het gaat hem om het principe. 

 

Wraakzucht.  

 

En ook wel het principe dat  de ophaling van oud papier in mijn thuisstad vooralsnog gratis is...

19:07 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.