03-12-10

It giet oan!

It giet oan!

 

Woensdag 1 december 2010

 

Het is koud.

 

Het heeft deze nacht gevroren dat het kraakt.  En terwijl wij nog in de warme omarming van onze donsdekens liggen, horen we de wind nukkig huilen om ons huis.

 

De wekker kent geen genade.

 

Snel wat kleren aan.  De gordijnen even opzij.  Het is bar weer. 

 

De wind geselt de eenzame fietser, ingeduffeld, ineengekrompen, krom gebogen over zijn stuur. 

 

Zou het Boudewijn De Groot zijn?

 

Na het ontbijt moet mijn vrouw de vrieskou in, waar hongerige wolvenroedels jagen.  Zal ik haar ooit nog terugzien? 

 

Ik, van mijn kant,  kan lekker thuisblijven.  En in huis wat rondhangen.  De computer bepotelen.  De verwarming wat moed inspreken.  Een kopje koffie plegen.  Een melodietje fluiten.  Wat voor mij zitten uitstaren.  Een meeslepende symfonie componeren.  De aan de dakgoot vastgevroren mussen losrukken. 

 

Dat zou allemaal kunnen.  

 

Iets later ben ik echter druk in de weer om loopkleding bijeen te scharrelen. 

Het is geen weer om een hond door te jagen, maar het is altijd weer voor een duurloopje!

 

Ik ga lopen!

 

It giet oan!

 

Laagjes!  Dat is het geheim van lichaamswarmtebehoud.  Vier dunne looptruien, een windstopper bodywarmer, een lange broek met een halflange er over heen, een muts en handschoenen.  Ik zie er uit als een Michelinmanneke.

 

Het is kwart na acht wanneer ik de voordeur achter me toe smak.  De schrale noordoostenwind snijdt me  meteen de adem af.

 

De straat ligt er relatief beloopbaar bij.  De strooidiensten hebben hun job gedaan. 

 

Maar het is rillen en bibberen, de venijnige wind striemt en jaagt naalden in mijn gelaat.

 

Koude handen en voeten.



Kou-kou-kou....
Koud, hè?
Koud, hè?
Wat is 't koud, hè? (Behoorlijk) (Koud)
Koud, hè? (Berekoud)
Wat is 't koud, hè? (Koud)

(Wat is 't koud)

Als je nou nog één keer zegt "Koud, hè?, Harry
Dan doe ik je wat, man! (Koud)

Kou-kou-kou....
Koud, hè?
Koud, hè?

 

*****

 

 

De dreef naast de gevangenis.  De ondergrond is keihard bevroren. 

 

Koude voeten!  Gevoelloze klompen.

 

Dat gaat zo meteen wel beteren.  Het hameren der voeten op de harde ondergrond zal ze wel op bedrijfstemperatuur krijgen.

 

De wind knaagt aan mijn vingers.  Ik blaas verwoed in mijn handschoenen.  Straf dat de koude lucht zo snel wordt opgewarmd door de longen.  Maar het is klamme warmte, dus dat koelt nog eens lekker extra af nadien.

Ik trek de mouwen van een shirt of twee over mijn handschoenen in de hoop zo terug gevoel in de vingers te krijgen.  Vooralsnog ijdele hoop...

 

 

 

*****

 

 

Mijn aangezicht is versteven van de kou.  Gevoelloze, stramme vingers.

 

Ik voel me Toni Kurz op de Noordwand van de Eiger. 

 

Ich kann nicht mehr!

 

Na een kilometer of twee tegen de ijskoude wind te hebben gebeukt, overweeg ik de handdoek in de ring te gooien.  Mijn normale loopronde stuurt me eerst nog een paar kilometer windop, pas nadien kan ik van de relatieve luwte windaf genieten, al mag u dat laatste voor mijn part tussen aanhalingstekens zetten...

 

Ik besluit toch nog even door te bijten.  De bossen van Wortel Kolonie zullen hopelijk de wind wat breken.  En ik kan dan desnoods nog altijd beslissen om een kortere route te kiezen.  Wikken en wegen.

 

Het is kwestie van alert te blijven.  De sneeuw op de landbouwwegen is op sommige plaatsen tot een spiegel gepolijst.  Het is zaak de ongerepte sneeuw op te zoeken waar voldoende grip is te vinden.

 

Om de handen nog wat te ontzien, hou ik ze achter mijn rug, uit de greep van de plagerige wind.   Dat rendeert.  Het gevoel komt terug in de vingertoppen.  Maar het is niet gemakkelijk lopen, met de handen op de rug.

 

 

*****

 

 

De dreef in de bossen van Wortel.  De wind heeft hier geen vrij spel meer.  Het is niet meer moordend koud.  Enkel nog berekoud.

 

Ik begin er schik in te krijgen.   De kou laat me Siberisch koud.

 

Een hertje!

 

Het dier springt elegant de bosrand in.

 

Iets verder aan mijn linkerkant het Bootjesven.  Dichtgevroren, maar het ijs zal nog niet dik genoeg zijn om schaatsers te dragen. 

 

Voorlopig nog geen 'It giet oan!', laat de schaatsen maar in het vet zitten, Elfsteders!

 

Nog eventjes doorbijten, het keerpunt is niet ver meer.  Dan krijg ik de sneeuwstorm vol in de rug.

 

Eerste haakse keerpunt, nu zit de wind in de rechterflank.   

 

Iets verder moet ik weer haaks linksom, om dan alle zeilen naar de wind te zetten.

 

En net op het moment dat ik de hoek omga, sta ik op een paar meter van een volwassen hert.  Het dier schrikt op en gaat er als een speer vandoor...  De witte vlek op het achterwerk van het hert is nog een tijdje zichtbaar tussen de struiken, terwijl het dier verder van me wegdanst...

 

Een lange kaarsrechte dreef.  Ik word vooruit gestuwd door een ijzige blizzard

 

Omdat de wind nu in de rug zit, begint mijn aangezicht te ontdooien.  En mijn handen te gloeien. 

 

Lekker gevoel is het, ook wel omdat je niet hebt opgegeven.  Extreme omstandigheden, het is eens wat anders.  Het doorbreekt de sleur.

 

Normaal ga ik iets verder rechtsaf, maar ik weet dat die zone van mijn vaste omloop bezaaid ligt met plassen, erfenis van de zondvloed van de laatste weken.  Die plassen zitten nu verborgen onder een sneeuwtapijt.  In dat soort capriolen heb ik geen zin.  Ook wel omdat ik de wind dan weer vol in de flank krijg...

 

Ik besluit verder rechtdoor te lopen, gedragen door de rugwind. 

 

 

*****

 

 

Op de open plaatsen heeft de wind de sneeuw in kronkellijnen weggeblazen, als golfjes in het water.

 

Het is erg rustig op de wegen rond Wortel.  Wie niet buiten moet zijn, heeft eieren voor zijn geld gekozen en zit knus voor de kachel.  Enkel sukkelaars die moeten gaan werken én de eenzame loper trotseren de wind en de kou.

 

In de verte zie ik een loper me tegemoet komen.  Het is looplegende Jan H. die op zijn beurt tegen de poolwind knokt. 

 

We groeten mekaar.  Als getaande veteranen van de loopsloef.

Ik roep hem nog snel de weersverwachtiingen voor de volgende 10 dagen, enkele beurstips met voorkennis, wat gemakkelijke recepten op basis van aardappel, cadeautips voor de feestdagen, lekkere wijnen onder de 5 euro, filmrecensies, beknopte handleiding voor het zelf stoken van wodka en dies meer achterna. 

 

Ik nader mijn thuisstad.  Maar ik besef dat het aantal kilometers fors werd teruggeschroefd door het inkorten van de omloop.  Dat mag niet!

 

Dus via een grote lus door Minderhout om zo toch 1 uur 25 minuten bijeen te lopen.

 

 

De wind jaagt stuifsneeuw van de daken.

 

Thuis wacht een kokende douche. 

 

En nadien tintelende oorlellen.

 

Thee.

 

Hij drinkt thee, als hij tegenwoordig is.

 

 

 

18:46 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Marc, je ziet maar: de échte "die hards" worden beloond met een prachtig uitzicht en ontmoetingen met de plaatselijke bewoners van het bos!
Wij blijven er ook niet voor thuis maar moeten ons parcours ook vaak wel wat aanpassen. Er wordt wel meestal 's avonds gelopen, dus dat is extra uitkijken.
Morgenvoormiddag lopen we in Wuustwezel de Pannekoekenjogging in (hopelijk) verse sneeuw. Dat loopt nog wel goed.

Gepost door: Hild Hillen | 04-12-10

Reageren op dit commentaar

Zo zien we maar: echte helden drinken thee. (Schreef hij en schonk zich nog een tas vol).

Gepost door: rencapy | 07-12-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.