26-11-10

Een moment van zelfreflectie waarna alras het verband tussen Club Brugge, een jeansbroek en de Mona Lisa aanschouwelijk wordt gemaakt...

Een moment van zelfreflectie waarna alras het verband tussen Club Brugge, een jeansbroek en de Mona Lisa aanschouwelijk wordt gemaakt...

 

 

Welke idioot verzint die titels?

 

 

*****

 

 

Woensdag 24 november

 

En plots zit mijn loopseizoen er op.  Toch wat wedstrijden betreft. 

 

Tijd voor een moment van (zelf)reflectie.

 

 

De tabel der geleverde inspanningen. 

De illusies en desillusies.

 

Datum

Wedstrijd

Tijd

Plaats

14 febr

Valentijnjogging 12 km

51m 56s

23

30 mei

20 Km door Brussel

1u 28m 44s

1888

2 juni

Corrida Hoogstraten 9,9 km

42m 4s

111

12 juni

Kapellekesloop Minderhout 15,7 km

1u 6m 16s

8

19 juni

Top Run Wuustwezel 10 Km

39m 48s

18

3 juli

Rijkevorsel leeft 10 km

39m 9s

14

10 juli

Neervenkermis Loenhout 9 km

36m 42 s

15

21 juli

Dwars door Kasterlee 16 Km

1u 13m 39s

75

14 aug

Triotriathlon Sterke Peer WW 5 km

17m 44s

25

29 aug

Descente de la Lesse 21,9 km

1u 43m 29s

147

12 sept

Jogging ville de Namur 11,7 km

48m 22s

104

12 sept

Bollekesloop Antwerpen 10 km

41m 46s

40

3 okt

Singelloop Breda Halve marathon

1u 39m 3s

67

9 okt

Terlo jogging Kasterlee 12 km

47m 39s

14

16 okt

Stratenloop Rumst 15,3 km

1u 2m 9s

8

14 okt

Halve marathon Kasterlee

1u 28m 42s

67

23 nov

Essen Esak 10 mijl

1u 6m 20s

23

 

Toch 17 wedstrijden gelopen in 2010.  Niet onaardig.  Zeker omdat er tot 29 mei nog maar één wedstrijd op de teller stond.

 

Een raar seizoen ook. 

 

Omwille van de rugproblemen lange tijd aan de kant gestaan.  Eens het looplicht op groen, hebben we nog behoorlijk wat wedstrijden gelopen. 

En het besef dat een mens kwetsbaar is, heeft me doen inzien dat ik beter nu kan doen wat ik al lang op de verlanglijst heb staan.

 

Vandaar die rare uitspattingen op de kalender. 

 

En er waren memorabele dingen bij:

de 20 Km door Brussel 2010, waar ik als een feniks uit zijn as herrees. 

En de Descente de la Lesse, knotsgek parcours. 

De triotriatlon. 

In september was er de dubbelslag Jogging ville de Namur en de Bollekesloop te Antwerpen, twee wedstrijden op één dag. 

En de halve marathon van Kasterlee in november zal ook nog lang opgerakeld worden. 

Aan de andere kant van het spectrum, horresco referens, de majestueuze ondergang op de Singelloop te Breda.

 

Al bij al.

 

Geen potten gebroken, geen botten gebroken.

 

Geen records, buiten twee persoonlijke wedstrijd-besttijden.  Mager beestje.  Maar je kan natuurlijk na  een winter in de lappenmand en zo'n zwak voorjaar moeilijk verwachten dat deze oldtimer nog eens een boerenjaar zoals 2009 (of 2004) zou kennen.

 

En nu wordt het zaak deze winter aan de slag te blijven, duurlopen op te trekken naar een volgend (hoger) niveau, om volgend jaar weer als vanouds aan de slag te gaan. 

Een aantal wedstrijden zal ik sowieso lopen, omwille van het klassieke karakter (en ook wel omwille van mijn semi-autistisch-neurotische inborst), maar ik ga ook weer proberen nieuwe pareltjes te vinden op de kalender. 

 

 

*****

 

 

Uw dienaar aan het werk op de 10 mijl van Essen, afgelopen weekend.

 

 

2010-11-21-14h54m11 10 mijl essen.jpg

 

 

 

Niet gemakkelijk, om 10 mijl lang een bekertje vast te houden...

 

En ik die dacht dat een lijn op het loopshirt garant zou staan voor het perfect waterpas spelden van het borstnummer; vergeet het maar...

 

 

*****

 

 

Op het einde van het loopseizoen wordt de looprugzak ook nog eens deftig uitgeschud. 

 

Omdraaien, die handel.

 

Er dwarrelen verfrommelde borstnummers naar beneden, enkele veiligheidsspelden, een briefomslag met daarin een papiertje met de tekst:

 

Helaas, geen prijs.  Volgende keer meer geluk. 

 

 

Tiens, een klein groen papiertje. 

 

Ach, zoete herinnering!  Het is het armbandje  dat recht geeft op gratis openbaar vervoer op de dag van de 20 Km door Brussel (had ik in de broek gestoken voor het geval de rug het finaal zou begeven en ik gedwongen zou zijn om via tram terug het Jubelpark te bereiken...).

 

 

En zand!  Vanuit alle (wind)streken.

 

 

Lopen, een rare sport.  Maar ik ben blij dat ik ze ontdekt heb.  Stel je voor dat je een voetballer bent!  Afhankelijk van 10 anderen, en vooral van het feit hoe bezopen ze de dag voordien zijn geweest. 

 

Neen, merci.

 

Als loper moet ik uiteraard geringschattend doen over voetbal.  Voetbal is geen sport.  Hoogstens een spelletje. 

 

Trucjes met een bal. 

Vermakelijk allemaal. 

 

En toch heb je als loper, en bij uitbreiding als man, Club Brugge als een rode draad door je leven lopen.

 

Ik verduidelijk het even, want ik merk het al, u weet weer van niks...

 

 

*****

 

 

"Wat zal ik vanavond eens aantrekken?"

 

Heren, u kent allemaal die vraag.  Toch als u getrouwd/samenwonend bent.

 

Aan het woord is mijn vrouw.  Ze heeft me opgevorderd om haar bij te staan in de keuze van de garderobe voor vanavond.  We moeten namelijk naar een feestje. 

 

Ik heb daar geen goesting in. 

 

Niet in het feestje en niet in de bijstand die ik moet verlenen in de keuze van de kleding.

 

Want, ok, de vrouw stelt die vraag, maar dat is een retorische vraag.  Wat zal ik eens aandoen? 

 

Ze stelt die vraag, maar heeft in haar geest al een week lang liggen wikken en wegen om zo uiteindelijk haar garderobe samen te stellen. 

 

De vraag wordt wel publiekelijk gesteld, maar behoeft geen antwoord. 

 

Wat wil uw vrouw? 

 

Bevestiging. 

 

En niet eentje, maar een ganse reeks:

 

  • ten eerste de bevestiging dat ze met gelijk welk stuk textiel prachtig staat,
  • ten tweede dat ze in feite véél te weinig kledij heeft, het is warempel godgeklaagd dat ze zo weinig heeft.  En dat de oorzaak te zoeken is in de gierigheid van de man in het algemeen en haar echtgenoot in het bijzonder,
  • ten derde dat ze effectief gewoon moet aandoen wat ze in gedachte heeft.

 

Het gekke is dat, wat je ook suggereert qua garderobe, het allemaal fout is. 

 

Te kort, te lang, te versleten, te oud.

 

En we weten allemaal, té is nooit goed (behalve in tequila).

 

Vervolgens laat ze zien wat ze na een week lang tobben heeft samengesteld.  Wanneer dat dan uiteindelijk door de verzamelde pers op quasi geloofwaardige wijze is goedgekeurd, denk je als man: oef, we zijn er doorheen.

 

NEEN!

 

NEEN!

 

DRIEWERF NEEN!

 

 

Want ok, ze heeft nu wel kleren aan. 

 

Maar we zijn er nog niet.  Bijlange niet!

 

Het ganse concept kan om zeep geholpen worden door volgende toevallige gebeurtenissen en/of bedenkingen:

 

  • ze heeft niet de juiste kleur handtas voor bij de outfit,
  • ze trekt een ladder in het laatste paar nylons met de juiste dichtheid/kleur,
  • bij het aanbrengen van de oorlogskleuren, valt er een brokje mascara op de smetteloos witte blouse (dan is het vooral dekking zoeken),
  • de schoenen zijn wel perfect bij de outfit, maar nu is ze 2,4 cm groter dan haar echtgenoot, wat niet kan...
  • bij het finale strijkwerk van de witte blouse (indien mascara-incident overleefd werd), rochelt het stoomstrijkijzer een bruine vlek op de blouse (u verwijderen op de tippen van de tenen strekt dan tot aanbeveling)... 

 

U merkt het, men mag beweren wat men wil.  Regeringsvormingen en staatshervormingen kunnen misschien moeizaam verlopen, maar dat is klein bier, vergeleken met het hete hangijzer: wat zal ik vanavond eens aan doen? 

 

Maar wanneer dan ook juwelen en sjaaltjes en schikking handtas tot  ieders genoegdoening zijn afgewerkt, dan komen we aan de minder belangrijke vragen.

 

 

Vragen zoals:

 

"Wat ga jij aandoen?"

 

Aan het woord is, opnieuw, mijn vrouw.

 

In de loop der jaren heb ik gepoogd afdoend te antwoorden op die vraag. 

 

Spartelend. 

 

Je kan mijn manier van antwoorden grosso modo indelen in drie periodes.

 

 

1. De naïeve periode

 

Dan antwoordde ik :

 

"Wat ik nu al aan heb."

Of:

"Wat ik gisteren aanhad. "

 

Dat was telkens fout.

 

Ze glimlachte dan eens mysterieus (op de wijze van de Mona Lisa), schudde zwijgend en vol ongeloof het hoofd, zuchtte diep en legde klaar wat ik moest aandoen.

 

 

2. De rebelse periode.

 

Dan antwoordde ik:

 

"Ik heb dit klaar gelegd."

 

En dat was dan bijvoorbeeld een blauwe jeans met een zwarte trui.

 

Dat was fout.

 

Wanneer haar gegil was verstomd, was meestal volgende conversatie te horen:

 

Vrouw: "Schat, blauw combineren met zwart, dat is vloeken in de kerk.  Dat past niet samen."

 

Ik: "Blauw en zwart gaat niet samen?  Wablief?  Als dat voor Club Brugge werkt, dan voor mij ook."

 

Vrouw: "En doe je dan straks een gele broek aan met een rode trui?"

 

Ik: "Nee, natuurlijk niet."

 

Vrouw: "Dat werkt toch voor KV Mechelen."

 

Waarna ik de outfit aantrok die zij al wekenlang in gedachten had.  Meer bepaald dat hemd dat schuurt aan mijn tepels en die trui die prikt...

 

De rebelse periode is geëindigd met de alombekende 'jeansbroek-affaire'.

 

Heren, u kent dat.  Na jaren marineren is uw jeansbroek eindelijk perfect.  Dat wil zeggen dat de broek perfect de contouren van de inwoner heeft aangenomen.  Aan slijtagesporen kan je zien waar de portefeuille zit en de gsm, en kan je zelfs merken dat de eigenaar linksdragend is.

 

Wel, dat is het moment dat een jeansbroek perfect is. 

 

Meestal is dat ook het moment dat  mijn vrouw ze  weg gooit, wegens versleten...

 

 

3. De Ghandi-periode

 

De ultieme berusting.

Zeg maar gewoon wat ik moet aandoen. 

 

Die vraag is namelijk geen vraag, maar de inleiding. 

Zeg maar.

 

 

******

 

 

Club Brugge dus. 

 

De rode draad in mijn leven. 

 

Ik kom er bij gelegenheid nog eens op terug....

 

 

 

 

19:11 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ik kan er niet aan doen, maar ik zit nog te lachen. Vreselijk typerend maar evneneens vreselijk herkenbaar. Nochtans vind ik een zwarte trui op een jeansbroek perfect staan. Maar dan mag het geen te donkere jeans zijn :-)

Gepost door: Sandy | 26-11-10

Reageren op dit commentaar

Marc, ge zijt weer geweldig ! 'k heb ook plat gelegen van 't lachen ..

Gepost door: Els Van der Kaa | 27-11-10

Reageren op dit commentaar

Hoe het normale episch kan zijn!

Gepost door: rencapy | 01-12-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.