16-11-10

Kasterlee, home of the brave!

Zondag 14 november

 

 

Long as I remember, the rain been comin' down.
Clouds of myst'ry pourin', confusion on the ground.
Good men through the ages, tryin' to find the sun;
And I wonder, still I wonder, who'll stop the rain.


 

Vlaanderen kreunt onder een zondvloed.  Bijbelse taferelen.  Het wassende water staat tot aan de lippen.  Dijken staan op springen, gezwollen rivieren breken woest kolkend uit hun winterbedding.  Rampenplannen falen, het is pompen én verzuipen.

 

Vlaanderen lijkt wel Bangladesh.

 

 

*****

 

 

Het is zeven uur in de ochtend.  De regen tikt tegen het raam. 

 

Voor mij staat een immens bord pasta te dampen. 

 

Krachtvoer voor een krachttoer.

 

Kasterlee wacht ons. 

Het monster! 

Hades!

 

Het is een koude, sombere ochtend. 

 

De wind maakt het nog wat kouder. 

 

En het blijft maar regenen. 

 

 De Apocalyps lijkt nabij...    ... in vele opzichten...

 

 

*****

 

 

Ik begeef me naar Kasterlee. 

 

Er staat nog een rekening open met Kasterlee.  De editie 2010 van Dwars door Kasterlee, met doortocht op de Hoge Mouw, staat geboekstaafd als één van mijn slechtste wedstrijden van dit loopjaar.  Die schandvlek moet van het blazoen en wel snel.

 

Kasterlee.  Ik slinger met de wagen tussen nadars, passeer de startzone (waar een koortsachtige bedrijvigheid heerst!) , om zo de sporthal te bereiken, waar de inschrijvingen afgehandeld worden en waar kleedruimte voorzien is.

 

Ik parkeer, pik mijn borstnummer op en ga me omkleden in de sporthal.  Elke deelnemer krijgt een plastic draagtasje met daarin borstnummer (met bon voor gratis pasta en Leffe), chip voor tijdsregistratie, plannetje van de omloop en nog wat sponsormateriaal (fluovestje en een pot gel). 

In mijn geval een pot gel voor het creëren van het perfecte rasta-kapsel. 

Voor mij komt dit potje een jaar of 20 te laat.  De laatste keer dat ik een kam heb gebruikt, was ergens mid jaren tachtig van de vorige eeuw, dus rasta behoort niet écht tot de mogelijkheden.

 

Ik twijfel over mijn outfit.  Ik kies uiteindelijk voor een shirt met korte mouwen, korte broek, compressiekousen, geen handschoenen.

 

In afwachting van de start trek ik er nog een wegwerp-T-shirt overheen en een blauwe PMD-zak, die ik verknipt heb tot een plastic jasje... 

 

Ik zie er uit als een schooier.

 

AVN is met een forse delegatie aanwezig: Hild H., Benny G., Chris C., Inge V.G. en Gertjan V.B. op de halve marathon.  Jos V.B. loopt de marathon.  Tiens, nu valt het me pas op, het zijn bijna allemaal mensen die  eerder dit jaar de Descente de la Lesse hebben gelopen. 

 

Verder veel bekende gezichten.  Er worden handjes geschud, er wordt gepolst naar streeftijden, gespeculeerd over de staat van het parcours,  grapjes gemaakt over wind en regen...

 

 

*****

 

 

Ik begeef me naar de startbox.  Omdat ik weet dat deze wedstrijd niet geschikt is voor het scherpslijpen der besttijden, besluit ik kalm te starten, zo lang mogelijk droge voeten te houden en heelhuids de finish te halen.

 

Een bonte, koukleumende bende bevolkt de startzone.  Meer dan 1000 lopers en loopsters.  Jef Smits, wedstrijdrecordhouder op de marathon zal het startschot geven.  Middels aftelborden (10 min, 5 minuten, 1 minuut) wordt de spanning opgebouwd.

 

Enkele minuten voor de start doe ik mijn PMD-zak-jasje uit en wil dat jasje in het publiek smijten.  Dat is niet bepaald gelukt; ik kwam niet verder dan het gelaat van de loper naast mij; met dit geluid

 

FLETS

 

Zo'n stukje plastic vliegt dus niet goed.  Volgende keer zal ik er maar een baksteen insteken, kwestie van het vliegvermogen van het stuk plastic te bevorderen.

 

In de laatste seconden gooi ik ook nog eens mijn T-shirt weg.  Dat vliegt een stuk beter.  Ook met het T-shirt weet ik iemand vol in het gelaat te raken. 

 

Excuus, mevrouw!

 

En dan knalt het startschot en trekt de karavaan zich in beweging.  

 

 

IMG_1136.JPG

 

Het avontuur begint!  Hopen dat we geen modderfiguur slaan...

 

 

*****

 

 

Ik sta niet helemaal vooraan in het pak, en word de eerste honderden meters opgehouden door tragere lopers.  Even later krijg ik wel vrije doorgang, maar ik probeer het tempo wat te drukken, bang voor wat er me te wachten staat.

 

De eerste kilometer wordt bereikt na 4 minuten 37 seconden. 

 

Traag dus. 

 

We lopen nog steeds op beton- of asfaltwegen.  De wind heeft vrij spel en geselt het peloton.  Het is wegkruipen en steun zoeken bij elkaar.

 

 

marathon 2010 01.jpg

 

 

 

De volgende kilometer is al een stuk sneller: ongeveer 4 minuten.

 

Maar dan knallen we vol de verzopen landwegen in.  Modder, plassen, schuiven, opspattend modderwater.  Laveren van links naar rechts, op zoek naar grip en droge plekken.  Het is zaak toch wat afstand te bewaren ten opzichte van de voorligger, om de staat van de ondergrond te kunnen lezen.

Een jongeman in blauw shirt komt me voorbij.  Ik pik mijn karretje aan.  We schuiven weg van het groepje en viseren de lopers voor ons.  Het opspattende nat en de modder kleurt onze benen donker.

 

De eerste bevoorrading.  Ik grijp een bekertje water, drink en verslik me grondig.  Een hoestbui overvalt me.  Lopen, hoesten en ademen tegelijkertijd is moeilijk en daardoor speel ik mijn gids met het blauwe shirt kwijt.  Ik kijk om me heen en laat een volgend groepje de aansluiting maken.  Opnieuw op pad.  Het opspattende vocht maakt alles door- en doornat.  Toch heb ik nog redelijk droge voeten.

 

977114-7d2a80e391362a080fba969d07af8c06.JPG

 

 

Kilometer 5.  We hebben het startverlies al terug goedgemaakt.  We zitten iets boven de 20 minuten en half.  Dat ziet er nog altijd prima uit.

 

Maar de paden worden zompiger en soms moeten we extreem uitwijken om immense plassen te omzeilen. 

En dan is er geen omzeilen meer aan.  Een plas over de ganse breedte van het parcours.  We moeten er los doorheen en de schoenen lopen vol slijkwater. 

 

IJskoud!

 

Na een paar tientallen meters wordt dat restwater in je schoenen warm. 

 

Na kilometer zes volgt vrij snel kilometer 8.  Ik kijk op mijn chrono en stel vast dat ik net iets meer dan een half uur aan het lopen ben.  Er klopt iets niet (achteraf blijkt dat de organisatie een lus uit het parcours heeft genomen, wegens onbeloopbaar).

 

Meteen overvalt een soort ongenoegen me.  Dit wordt geen halve marathon...

 

De modderzones volgen elkaar in moordend sneltempo op.  En nu is het niet enkel meer opspattend slijk, maar enkeldiepe modder, die zuigt aan je schoenen.  Er blijft ook veel modder aan de schoenen kleven.  En het tempo wordt geremd door de modder.  Het is vloeken, zwoegen, zwaar labeur...

Omdat de voeten toch al doorweekt zijn, kijk ik niet meer zo nauw wat  modder betreft.  Maar diepe plassen verbergen soms verraderlijke zaken.  Het blijft opletten!

 

 

*****

 

 

Doortocht recreatiedomein Ark van Noë te Lichtaart.  

 

Een immense watervlakte verspert plots de doorgang.  We moeten er doorheen.  Tientallen meters door ijskoud water, tot vér boven de enkels.  Absurd geluid ook, het plonzen van de voeten van de lopers.

 

Het plan om de voeten droog te houden is nu wel definitief opgeborgen.  

 

Uit het water.  De eerste stappen met soppende voeten.  De schoenen zijn wel een stuk properder, maar uiteraard gans doorweekt.  Koud!

 

En verder gaat de dolle jacht.  We stormen doorheen plassen, schuiven weg op modderstroken in bochten,  ik verzwik lichtjes een voet.

 

 

977114-44acaccb6da1f1a53ffcb4ee392fcae9.JPG

 

 

Apocalyptische omstandigheden! 

 

Tempo maken, tempo maken. 

 

Een erg zompige zone.  Ik miskijk me op de diepte van een plas.  Mijn linkervoet gaat kopje onder in het slijkwater, ik probeer weg te springen opdat mijn rechtervoet ook niet kliedernat zou worden.  Mijn rechtervoet belandt enkeldiep in de modder.  Ik sta compleet stil!  In twee luttele stappen. 

 

Ik trek me terug op gang, soppend alweer in slijkwater. 

 

Telkens er een strook beton of asfalt komt, slaken we een zucht van opluchting.  Nu is er de mogelijkheid om een gelijkmatig tempo te ontwikkelen en even te kunnen proeven van het gevoel van gestaag vorderen.

 

Kilometer 11: de eerste zware klim van de dag.  Godzijdank op asfalt.  Maar toch is het bijten.  De klok staat op 42 minuten.  Maar dat doet niet meer terzake.

 

Een kuitenbijtertje, maar dan wacht ons weer bos.  Met relatief beloopbare stukken.  Modderig, plassen, dat wel, maar met uitwijkmogelijkheden.  Uitkijken voor boomwortels!

 

 

marathon 2010 28.jpg

 

 

Aan de aanmoedigingen hoor ik dat er een vrouw niet ver achter me zit.  Ene Christel (ze zal tweede vrouw worden).  Ik verdapper wat en diep de kloof terug uit. 

 

Maar ze knokt terug. 

 

Kilometer 15: bijna 59 minuten.

 

De kilometers vorderen.  En beginnen te wegen.  Ik voel mijn krachten afnemen.  De modder zuigt de energie uit mijn beurs gebeukte lijf.  Alle systemen beginnen langzaam uit te vallen...

 

Ik verzwik voor een tweede maal mijn rechtervoet.  Maar zonder erg...

 

En dan krijgen we de laatste zware zone van de wedstrijd voor de voeten geworpen.  De korte nijdige duinzone, met als orgelpunt de klim naar de Hoge Mouw.

 

En nogmaals wordt de hartslag genadeloos de hoogte ingejaagd. 

 

Met kleine dribbelpasjes, ondersteund door nijdig getrek op de armen, sleur ik me naar boven.

 

Ik voel dat het vet nu helemaal van de soep is.  Ik probeer met de moed der wanhoop het tempo er in te houden, maar de constante intervaltraining heeft mijn lichaam gesloopt.  Alles begint te verzuren, mijn lichaam kraakt, er zit zand in het raderwerk, alles schuurt, ik ben leeg.

 

Het verval wordt groter.  Ik word voorbij gelopen door een aantal lopers.

 

Even later tikt Dré B., vriend-collega-loper van 't Wezels Omslagpunt, me op de broek.  We wisselen een paar woorden.  Dré laat me achter en verdwijnt in de Kasterlese bossen. 

 

 

Eindelijk!  Terug vaste grond onder de voeten.  Gedaan met  schuiven en soppen in plassen en modder.  Einde van het modderballet.  We hebben de hel overleefd, de loopgraven van Kasterlee, zonder noemenswaardige schade.

 

Nog enkele verharde stroken en dan is er de verlossing: de finish...

 

Finish na 1 uur 28 minuten en 42 seconden, op plaats 67 van een 800-tal finishers. 

Chronorace houdt een aparte uitslag bij per leeftijdsgroep.  Ik klasseer me als vijfde bij de 45-50 jarige mannen.  Voor wat het waard is.

 

De afstand zou ongeveer 20 km bedragen, volgens de organisatie 19,7.  Dré had op zijn Garmin met GPS 19km980 als totale afstand.  Tja, het is niet anders.

 

Uitgeput, maar toch snel gerecupereerd.  Moe, maar tevreden.   En vooral tevreden dat ik hier geen tweede ronde moet afhaspelen.  Mijn respect voor de krijgers op de marathon...

 

 

*****

 

 

Nabespreking met andere overlevers.  Ik sleep me naar de douches.  Maar daar is het aanschuiven. 

 

Dré suggereert dat we, vermits er nog maar enkele vrouwen de finish hadden bereikt, een doucheruimte van de vrouwen moeten annexeren. 

 

Een handdoek om de lenden en op rooftocht.  Inderdaad, de tweede kleedkamer van de vrouwen is onbevrouwd.  

 

We douchen er razendsnel en spurten als kwajongens terug naar de mannenkleedkamer. 

 

Ik kleed me warmpjes aan, maar merk plots dat ik enkel mijn loopschoenen (lees hier: modderklompen) heb om aan te trekken.  Mijn andere schoenen liggen nog in de auto.

 

De ijskoude, doornatte modderklompen opnieuw aangetrokken.  Buiten staat er een kraantje.  Ik spoel mijn loopschoenen zo goed en zo kwaad als mogelijk af (ook weer lekker fris) en dribbel naar de auto. 

 

Droge kousen en schoenen, wat een zalig gevoel...

 

Ik loop de dames en heren van AVN tegen het lijf.  Ook zij hebben enthousiaste verhalen over modder en overleven.  Iedereen is terecht tevreden met de geleverde prestatie...

 

Naar de tent.

 

De gratis pasta hakte er flink in.

 

Een pluim ook voor de organisatie.  Kasterlee verzorgt haar helden goed.

 

 

 

*****

 

 

Ik heb in mijn loopbaan al vele wedstrijden gelopen.  Sommige herinner ik me nog scherp, het merendeel is echter verworden tot een vage herinnering, een soort van flou.

 

Het zijn wedstrijden van dit kaliber die blijven kleven, in je geest én aan je ribben.

 

De extreme omstandigheden hebben van deze wedstrijd een onvergetelijk en onbeschrijflijk avontuur gemaakt.   Een wedstrijd die lang zal blijven nazinderen én in het grootboek der maffe prestaties met hoofdletters zal worden bijgeschreven.

 

Het was een zwaar gevecht. 

Van begin tot einde. 

Voor elke meter. 

Een gevecht tegen de ondergrond, de elementen en mezelf...

 

 

*****

 

 

Wij hebben er gevochten,

bitter gestreden voor elke morzel grond,

gegeseld door de gure wind,

jagend door kolkend water,

stormend door zompige modder.

Wij stonden schouder aan schouder,

als bloedbroeders,

wapenbroeders,

de blik gericht op de Hoge Mouw,

vastberaden.

We hadden een doel,

een heilige missie.

En vergaarden er eeuwige roem.

Schreven er geschiedenis.

 

De meest heroïsche editie ooit. 

Goddank, ik was er bij.

 

 

Kasterlee, Home of the Brave!

Kasterlee, de Apocalyps!

 

kasterlee.JPG

 

____________________________

 

Foto's: bij mekaar gejat van verschillende blogs en websites...

Commentaren

Respect! Zelfs zonder zondvloed is dit een zwaar parcours.

Gepost door: Sandy | 16-11-10

Reageren op dit commentaar

bijna jammer dat er niet onderweg nog wat deelnemers door het water verzwolgen, maar ik vind het niettemin een heroïsche prestatie.

Gepost door: rencapy | 17-11-10

Reageren op dit commentaar

Marc, dringend afspraak maken met een uitgeverij, jouw heldendaden MOETEN in boek worden uitgegeven. Knap dat je na die uitputtingsslag toch nog de kracht vindt om dit alles zo mooi neer te schrijven. Proficiat met je uitslag !

Gepost door: Els Van der Kaa | 17-11-10

Reageren op dit commentaar

Mark,
straf verslag van een mogelijks nog straffere prestatie!

De laatste weken al meermaals mogen genieten van je schrijfsels.

Leuk aardigheidje trouwens, die gepersonaliseerde sponsors. Haarmode Marc, linksboven op je borstnummer. Beslist een bezoekje waard, toch?

Prettig weekend!

Gepost door: Filip | 19-11-10

Reageren op dit commentaar

Hoi Mark,

HEEL mooi geschreven!
We zijn blij dat je erbij was en hopen je volgend jaar terug te begroeten

mvg

De Organistatie

Gepost door: marathon Kasterlee | 22-11-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.