30-11-10

Over de geplukte kip, het fluitje van een cent, de soutien gorge en, andermaal, Club Brugge...

Over de geplukte kip, het fluitje van een cent, de soutien gorge en, andermaal, Club Brugge.... 

 

Laat me u meenemen naar de duistere krochten van mijn privé-leven.

 

Nadat we twee kinderen op de planeet hadden gezet (een operatie waarbij we lusten en lasten hebben verdeeld; ik de lusten, mijn  vrouw de lasten) besloten we dat het genoeg was geweest.

 

We hadden uiteindelijk op die manier gezorgd voor volgende feiten:

 

  • dat de planeet overbevolkt blijft (en gestaag blijft opwarmen),
  • dat de personenbelastingen betaald blijven worden (zodat de spilzucht van de dames en heren ministers blijvend gesponsord zal worden - 1 minister per 200.000 inwoners, il faut le faire!),
  • dat de pensioenen ook in de toekomst verzekerd zullen kunnen worden (ja Di Rupo, ook die van onze Waalse broeders),

 

Enfin, twee kinderen, dat kon volstaan.

 

Volgens de bevindingen van de Raad van Bestuur van ons gezin, onder stringent voorzitterschap van mijn vrouw, was het zinvol dat schrijver dezes een vasectomie zou ondergaan.

 

 

U bent gaan googelen. 

 

Geef maar toe.

 

Dus ja, sterilisatie van de man.

 

Een ingreep van niets, zei mijn vrouw. 

 

Dagopname, binnen en buiten.

 

Fluitje van een cent.

 

 

*****

 

 

Mijn vrouw weet dat ik geen held ben als het op medische ingrepen aankomt.  Ik bedoel maar, als ze in Saw 3 iemand zijn poot afzagen met een roestig keukenmes, dan glimlach ik even en dip nog een TV-worstje in de cocktailsaus. 

 

Doet me niks. 

 

Maar als ze op Vitaya weer eens iets té enthousiast een openhartoperatie in beeld brengen, of een bevalling met inzet van alle denkbare lichaamssappen, dan word ik toch wat bleekjes rond de neus.

 

Vasectomie dus.

 

Fluitje van een cent.

 

 

*****

 

 

Ik binnen op de dag des oordeels.

 

Kwam er een bevallige verpleegster heupwiegend op me af. 

 

"Kleed u maar uit, operatiehemdje aan, ga maar in uw slipje op het bed liggen."

 

Nu hou ik wel van een bepaalde vorm van bevelfunctie, vooral in combinatie met een ondeugend kostuumpje, het gebruik van gelispelde verkleinwoordjes en desnoods wat burleske lingerie, maar nu stond mijn hoofd er niet écht naar.

 

Ze schudde haar lange haren los en zei, met een schalkse blik in de azuurblauwe ogen:

 

"Zo meteen kom ik u scheren."

 

En het was niet mijn kin, als u begrijpt wat ik bedoel.

 

Ik bevroor...

 

 

*****

 

 

Is  het een zeer vreemd gevoel wanneer een wildvreemde je fluitje van een cent zit te scheren?

 

Wel, heu...

 

Is de paus katholiek?

 

 

En in dit geval was het een wildvreemde blondine, tot overmaat van ramp.

 

Met zo'n hagelwit verpleegsteruniformpje aan. 

 

Een nauwelijks waarneembare vorm van suggestieve transparantie verraadde een minuscuul slipje en een niemendalletje wat dienst deed als soutien gorge, beide zaken zo wit als een vers gevallen, maagdelijk sneeuwvlokje...

 

En omdat ik krampachtig wou dat dat fluitje van een cent inderdaad een fluitje van een cent bleef (en niet zou evolueren naar een fluit van, pak hem vooral niet beet, twee euro), heb ik me krampachtig geconcentreerd op iets anders. 

 

Afleiding!

 

Zo heb ik de ganse tijd de opstelling van Club Brugge ten tijde van Gert Verheyen voor de geest proberen te halen. 

 

Met Franky Van der Elst nog en Jan Ceulemans. 

 

Schoon tijden. 

 

Prima ploeg overigens.

 

****

 

 

 

Verpleegster weg, de zone van de waarheid zag er uit als een geplukte kip.

 

Vervolgens kwam er een chirurg binnen. 

 

Eentje van het mannelijke type.

 

Nu was er geen enkel risico meer op een voorval van 2 euro.  Zeker niet toen hij de verdovende spuit toediende.

 

Heeft u ooit al een verdovende inspuiting gekregen in de zijkant van uw zak?

 

Oei, ik geef toe dat ik nu in minder verfijnd taalgebruik verval, maar het is wel de bikkelharde realiteit.

 

Een injectie in de zijkant van uw edele delen.  Niet iets waarvoor ik spontaan in enthousiaste gezangen uitbarst.

 

En die injectie moest liefst nog eens langs twee kanten.

 

Het enige gezang dat hier op zijn plaats was, was Gregoriaans gejodel.

 

Het fluitje van een cent was onderhevig aan heftige deflatie.

 

Nadien snijden, knippen, toebranden (wat trouwens een geur gaf van gebraden kip).

 

Enkele draadjes.

 

Fait accompli !

 

 

*****

 

 

U zal nu vragen: vanwaar dit rare verhaal?

 

Omdat de wereld klein is.  En rond.  Maar vooral klein.

 

Want, afgelopen weekend was ik met een paar vrienden een pint aan het pakken in de plaatselijke kroeg. 

 

Voetballers.

 

En op geregelde basis kwam er iemand het gezelschap vervoegen.

 

Op een gegeven moment kwam er een blondine bij ons zitten, vriendin van een der aanwezigen.   Een blondine van het wufte type.

 

Met azuurblauwe ogen.

 

En ik zat heel de tijd te denken: ik ken die van ergens...

 

En plots schoot het me te binnen ; zij heeft de kip geplukt!

 

Ze herkende me niet. 

 

Ah neen, ik had mijn kleren aan!!!

 

 

18:54 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Watje. Ge moest eens een babietje naar buiten moeten duwen. 't Zou niet ophouden bij jodelen :-)

Gepost door: Sandy | 30-11-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.