28-09-10

I have a dream

I have a dream

 

 

Zaterdag 25 september

 

Nog een week en dan is er de halve marathon te Breda, de Singelloop.  Waar we zullen trachten een mooi resultaat neer te zetten. 

Op mijn erelijst prijken er inmiddels 14 halve marathons: 12 onder de 1 uur  32 minuten, waarvan 7 onder de 1 uur 30 minuten.  Streefdoel Breda:  nét onder de 1 uur 30 minuten. 

 

Deze ochtend de traditionele zaterdagse duurloop gelopen.  En ik was er niet helemaal gerust in.

 

Want donderdag laatstleden kraakte mijn linkerknie bij het oplopen van de trap.

 

Nu is er altijd de mogelijkheid dat ik een speciale trap heb, waarbij toevallig de treden die ik met mijn linkerbeen oploop, kraken.   De treden met een even nummer (2, 4, 6, 8 tot 18).

 

Proefondervindelijk heb ik dat kunnen uitsluiten; bij een volgende beklimming heb ik die treden met mijn rechter beklommen; ze kraakten niet.  Nu kraakten de oneven treden (1, 3, 5,...), dus is het mijn linkerknie.

 

 

Keiharde conclusie na deductie: Nope, het is niet de trap, c' est moi!

Elementary, my dear Watson!

 

U moet zich bij dat kraken natuurlijk niet bepaald iets oorverdovends voorstellen;  geen afgezaagde boom die krakend neerploft, neen, het kraken waarvan sprake is meer een intern tikken. 

Dat tikken heb ik in het verleden al eens eerder meegemaakt, maar dan met mijn achilles.  Wanneer je dan de achilles tussen duim en wijsvinger vastgrijpt, en je tilt je voet omhoog (opspannen achilles), dan tikt die.  Dat tikken kon je zelfs voelen.

 

Een soort tikkende tijdbom, inderdaad.

 

Nu mag niet iedereen mijn edel lichaam beroeren (en al zeker niet in de buurt van mijn achilles), maar mijn vriend Tom heeft dat voorrecht al eens mogen smaken.  Hij vond het vooral vies.

 

Dus krakende knie.

 

Vrijdag was de knie lichtjes pijnlijk aan de binnenkant.  Waarop ik weer verwoed aan de slag ging met Flexium Gel en koude gelpacks. 

 

In de loop van de nacht van vrijdag op zaterdag ben ik wakker geworden na een zware loopdroom (waarover straks helaas meer).  Meteen naar de knie getast om vast te stellen dat het al een stuk beter was.  Goed genoeg in elk geval om op zaterdagvoormiddag te gaan lopen. 

 

Zo dacht ik toch...

 

 

*****

 

 

Een koele ochtend.   Ik adem rookpluimen uit.

 

Zon en regen!

 

Kermis in de hel! 

 

Een regenboog belooft een pot vol goud aan de einder, maar zo ver wil ik het vandaag niet drijven; zo ver ga ik vandaag niet lopen.

 

Ik hoopte vooral dat mijn knie het zou houden. 

 

En na enkele kilometers zijn de spiergroepen in die mate opgewarmd, dat ik niet meer vrees voor een acuut uitvallen. 

 

Lopend genieten.

Genietend lopen. 

 

Een malse regenbui overvalt me, maar het deert me niets.  Ik loop de sores van een werkweek van me af.

 

De eerste signalen van de intredende herfst zijn daar!  De loofbomen krijgen een kleurtje.  En de eerste bladeren dwarrelen.   Er hangt ook die onbestemde geur van herfst in de lucht.

 

Maar toch nog veel groen, voorlopig nog.

 

De kadans is bezwerend, de ademhaling kloek.  Ik voel me prima.  Het loopt lekker.  De trein der lange duurlopen, afgewisseld met de diepgang in de wedstrijden, hebben me een niveau hoger getild.  Dat is geruststellend, een mentale opsteker.

 

Nu de knie nog.

 

Ik denk dat ik volgende week maar eens nieuw schoeisel ga aanschaffen; de knieën zijn bij uw dienaar meestal graadmeters dat het beste er af is. 

 

Van de schoenen, snoodaards!

 

Druk in de bossen van Wortel!  In totaal 4 lopers (M/V) ontmoet.  En dan nog wat wandelaars, soms in gezelschap van een hijgende viervoeter.

 

De duurloop wordt afgeklokt op 1 uur 21 minuten en 8 seconden.  Die pakken ze ons niet meer af.  Als de knie het wil, dan graag nog twee loopjes voordat ik zondag mijn duivels ontbind in Breda.

 

Als de knie protesteert, dan enkel woensdag nog.

 

 

*****

 

 

En nu, in de namiddag, is de pijn aan de linkerknie uiteraard minstens twee keer zo erg. 

Opdracht volbracht.

Lopen blijft leuk. 

Flexium en koude ijspacks!

 

*****

 

De loopdroom van vorige nacht was verschrikkelijk. 

 

Ik liep de Jogging ville de Namur, ben bovenop de citadel aangekomen en het schaep es de preut af

 

Het ging niet meer.  Ik was helemaal aan het eind van mijn krachten.  En toen kreeg ik de geniale inval om de rest van de wedstrijd achteruit te gaan lopen.  Dat ging minstens even moeizaam, maar er was bovendien ook nog eens een bijkomende tegenwerkende kracht; een soort magnetische tegenkanting die ik alleen maar met een uiterste krachtinspanning wist te overwinnen.  Alsof ik tegen een elastiek in moest lopen.  Zéér zwaar.  Zéér raar.

 

Blij dat ik wakker werd, neem dat van mij aan.

 

 

*****

 

 

Zo droom ik, zelfs nu ik de gezegende leeftijd van 48 lentes heb bereikt, nog geregeld angstdromen over het afleggen van examens. 

 

Een bloemlezing:

 

Dat ik het blad met examenvragen krijg, en dat er helemaal niets opstaat. 

 

Begin er maar eens aan.

 

Of dat er wel vragen opstaan, maar dat ik geen flauw idee heb over wat het gaat.  Ik begrijp de vragen niet eens.

 

Nu is dat in het verleden wel eens effectief het geval geweest, maar toch...

 

Of dat ik in de mening verkeer dat ik het examen af heb en dan maar wat verveeld om me heen zit te staren.  Vervolgens draai ik achteloos het vragenblad om.  Verdomme, op de achterkant van het blad staan ook nog eens twee miljoen vragen!!!

 

En ik heb nog maar vijf minuten!

 

Of dat ik binnenkom in het examenlokaal en dan constateer dat ik het verkeerde vak heb gestudeerd. 

 

Ook één keer écht voorgevallen, zij het wel in de lagere school.

 

 

Je zou zowaar schrik krijgen om te gaan slapen!

 

 

Het is toch verdorie godgeklaagd dat ze een mens blijven achtervolgen met die dingen, terwijl er zoveel mooie scenario's zijn voor leuke en/of opwindende dromen.

 

Ik die bijvoorbeeld samen met de dames van Baywatch over het strand loop met  zo'n stoere reddingsboei onder mijn arm geklemd. 

Ik met weelderige bossen borst- en hoofdhaar, de blonde Baywatchdames met zo'n minuscuul oranje badpak waarbij de inhoud ei zo na uit het badpak floept tijdens het lopen.  Allemaal erg goed vast te stellen in slow motion...

 

Maar ja, ik ken mezelf. 

 

Eens we aan het lopen zijn,  zou ik weer niet kunnen verdragen dat David Hasselhoff in mijn buurt zou lopen en zou ik toch weer alles in het werk stellen om David er genadeloos af te lopen.   De kleine stipjes in de verte zijn de dames, waarbij van alles uit het oranje badpak floept, maar ik zie het niet, want ik jaag al weer op een zinloos persoonlijk record...

 

En regenen natuurlijk! 

 

Godganse dagen!

 

 

Neen, het is allemaal dat niet. Het is een zware last om dragen.

 

En ja, ik moet het toegeven,  zo eens in de vijftien jaar heb ik wél eens een leuke droom, met de blonde Inga uit Zweden in een wulpse hoofdrol. 

 

Ach, de krolse Zweedse Inga! 

Goed voorzien van oren en poten!

En ze wil van alles!

 

Inga heeft een kleedje aan, maar het kon voor hetzelfde geld niets zijn, want...

 

JE ZIET ER ALLES LOS DOORHEEN!  

 

Welvingen,

zowel links als rechts,

met telkens een zoete kers op de taart!

 

 

En dat kleedje is minuscuul klein!  Sommige van mijn zakdoeken zijn groter!

 

U kent dat soort kleedjes wel, zo een synthetisch niemendalletje dat je niet té dicht bij een open vlam mag houden, want anders....

 

WOEF!!!

 

 

Redelijk gevaarlijk, want op dit moment van mijn droom ben ik quasi een open vlam!

 

 

Maar......

 

...... ik word ALTIJD wakker net op het moment dat we kunnen overgaan tot de vieze manieren. 

 

Het is dan meestal ongeveer half drie 's nachts, en ik moet dringend pissen. 

 

Terug in bed, probeer ik snel terug in te slapen om een bevredigend vervolg te breien aan die droom, maar Inga is al weg, naar een droom in het hoofd van iemand anders. 

 

Die dan consumeert waar ik in feite recht op had. 

 

Inga weg! 

Met al haar oren en poten!

Exit Inga!

 

In haar plaats komt dan die licht loenzende leraar wiskunde weer, met een trits onbegrijpelijke vraagstukken.  Integralen en meer van die rottigheid die je de rest van je leven nooit meer nodig zal hebben...

 

Miserie!

 

 

******

 

 

Maandag 27 september

 

Hoewel de knie volledig pijnvrij is, vond ik het vandaag toch maar raadzaam niet te gaan lopen.   Een paar dagen extra rust inbouwen om zeker te zijn dat de knie niet meer opspeelt. 

 

We bouwen een kalme loopweek in, met enkel op woensdag nog een lange duurloop.  Als de knie het woensdag houdt, dan heb ik juist gegokt.

De extra dagen rust en de kalme loopweek zorgen er ook voor dat ik zondag heel fris aan de start in Breda verschijn, klaar om de stenen uit de grond te stampen van pure, onversneden loopgoesting.

 

En dinsdag ga ik nieuwe loopschoenen kopen.  In de tempel der loopschoenen.  Top Running in Wuustwezel.  Dat u het aandurft om uw loopschoenen elders te kopen, het blijft een raadsel!

 

Brooks Adrenaline GTS, reeks 10 inmiddels denk ik.

 

Morgen meer.

 

 

*****

 

 

Dinsdag 28 september

 

 

brooks-adrenaline-gts-10.jpg

 

Op strooptocht geweest.  Top Running in Wuustwezel, home of the brave...

Aanschouw de nieuwe loopschoenen!  Laat het zwijmelend verafgoden van het nieuwe schoeisel ongeremd een aanvang nemen.

 

De OOOOOHHHH's en de  AAAAAAAAAAAHHHHH's zijn weer niet van de lucht, hoor ik, en zo hoort het.

 

Kan u zich de combinatie al voorstellen?  Mijn poezelige voetjes, gemaakt voor het lopen, in deze robuuste knapen? 

 

A match made in heaven!

 

De persoonlijke records gaan allemaal voor de bijl!

 

Bijltjesdag begint al zondag in Breda!

 

18:27 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-09-10

De Boobytraptheorie

De Boobytraptheorie

 

Vrijdag 24 september 2010

 

 

Heeft er iemand de CD van Abba gezien?

 

HEEFT ER IEMAND DE CD VAN ABBA GEZIEN ?

 

Ja, het gekke is dat je bij ons thuis alles minstens twee keer moet vragen, vooraleer iemand zich verwaardigt om te antwoorden.

En dat antwoord helpt je meestal geen millimeter vooruit.

 

Omdat het antwoord meestal slingert tussen  NEEN  of  WEET IK VEEL.

 

Ja, en zonder de CD van Abba geraakt de auto niet gekuist. 

 

Abba is namelijk de perfecte autowasmuziek, met de Bee Gees als goede tweede.  Maar Abba heeft toch dat  ietsje meer.  Dan blinkt de auto toch nét wat harder, na Abba.  Vooral de velgen.

 

En Abba heeft zoveel gênante meebrulnummers, dat is redelijk absurd.

 

If you change your mind, I’m the first in line
Honey I’m still free
Take a chance on me
If you need me, let me know, gonna be around
If you’ve got no place to go, if you’re feeling down
If you’re all alone when the pretty birds have flown
Honey I’m still free
Take a chance on me
Gonna do my very best and it ain’t no lie
If you put me to the test, if you let me try

Take a chance on me
(that’s all I ask of you honey)
Take a chance on me

 

En dan kan ik zo heerlijk dyslectisch meebrullen met  het achtergrondkoortje: take a chance, take a chance, take a chachachachance ...

 

 

Ik heb, al zeg ik het zelf, een mooie stem.

Neen, dat is niet helemaal waar.

Ik heb een onwaarschijnlijk fantastische mooie stem.

 

En ik kan daarnaast ook nog eens erg goed zingen, en bovendien toonvast. 

 

Wat van bepaalde leden van ons gezin, in casu van het vrouwelijk geslacht, niet kan gezegd worden.

 

Urbanus zong ooit:

 

Als moeder zong was heel het huis in vreugde
Als moeder zong was iedereen vol jolijt

Daar staat zij naarstig al bij haar kookfornuis
Want straks komt vader stomdronken thuis
Dan stinkt zijn adem naar alkohol en look
En krijgt ze slagen van de kachelpook

Als moeder zong was heel het huis in vreugde
Als moeder zong was iedereen vol jolijt

Haar oudste jongen moet morgen naar het leger
En haar dochter werd ook zwanger van een Chinees
En terwijl vader hevig loopt te vloeken
Wast zij gedwee al zijn gele onderbroeken

 

Wel, de geel gearceerde zinnen zijn niet van toepassing op ons gezin (waarmee ik geenszins bedoel dat de niet-geel-gearceerde zinnen wél van toepassing zouden zijn op ons gezin; dat zijn conclusies die ik geheel voor uw rekening laat). 

 

Neen, het geel gearceerde vraagt onze aandacht en is niet van toepassing op de zangkwaliteiten van bepaalde leden van ons gezin, in casu die van het vrouwelijke geslacht. 

 

Als bij ons moeder zingt, dan scheurt bij wijze van miniem overdrijven het plafond en verhangen de katten zich collectief aan de trapleuning.  Met een elektriciteitsdraad, dat nijpt goed af.

 

 

Maar goed, ik kan vandaag geen auto wassen, wegens een stuitend gebrek aan de CD van Abba. 

 

Pas op, het doosje van de CD van Abba is er nog wél, maar daarin zit  een schijfje van Rob De Nijs...  

 

Waar het doosje van Rob De Nijs is?   Joost mag het weten.  En laat toevallig geen enkel lid van ons gezin de naam Joost dragen, wat jammer te noemen is in deze optiek.

 

Rob de Nijs is dan weer ideaal als achtergrondmuziek voor het schilderen van binnendeuren, maar in de diepere geheimen daarvan zal ik u bij een volgende gelegenheid graag inwijden.

 

Zo is Stacey Kent trouwens goed voor het uitsuffen van een kater. 

 

Superkater? 

 

Chet Baker!

 

Ramen wassen? 

 

Clouseau!

 

Handmatig snoeiwerk in de tuin?

 

Twijfel tussen The Police en Eurythmics, lichte voorkeur voor Police.

 

Uitkuisen frigo? 

 

Dire Straits.   Ik heb in mijn leven al een frigo of drie gehad.  De fruitbak onderaan is het eerste wat kapot gaat, altijd opnieuw.  Kunnen ze daar eens iets aan doen?  In plaats van te blijven zeiken over de Maddens-doctrine als hefboom voor de staatshervorming of hoe hoog de tol moet zijn in een tunnel?  Pas op, versta me niet verkeerd: Mark Knopfler moet niet verantwoordelijk gesteld worden voor de scheur in onze fruitbak, dat is dan weer een stap té ver.

 

En Frans Bauer is nergens goed voor.  Of toch wel , op de achtergrond bij het stofzuigen, dan hoor je enkel de stofzuiger...

 

 

Maar de auto wassen zit er dus voorlopig niet in.

 

 

Nu heb ik zo mijn eigen, al zeg ik het zelf, briljante  tactiek om iets dat kwijt is terug te vinden. Gebaseerd op pure, ijskoude kansberekening, statistische bevindingen, jarenlange ervaring en de wetmatigheden van het heelal.

Zes stappen; volgorde volgens oplopende wanhoop:

 

  • Ten eerste: Kind 2 omdraaien.  31 % kans dat Kind 2 het gejat heeft,
  • Ten tweede: kamer Kind 2 doorzoeken.  De kans dat het object zich daar bevindt: 28 %.  Helaas heb je in de verzamelde rommel amper 2,3 % kans dat je het object vindt.  Tijdens de speurtocht vind je wel eens andere zaken, maar die zoek je niet, want je was ze niet kwijt.  Toch niet bewust.
  • Ten derde: zoeken op het bureau van mijn vrouw (indien u ooit een aanschouwelijke definitie wenst van het begrip 'Chaostheorie', dan kan ik u op eenvoudig verzoek een foto doormailen van het bureau van mijn vrouw).  Kans: 18%,
  • Ten vierde: zoeken op de meest onlogische plaats, kans: 11%,
  • Ten vijfde: zoeken op de laatste plaats waar je het zou zoeken (het oude gezegde indachtig...), kans 9 %,
  • Ten zesde: de noodrem: opnieuw kopen.  Kans: ja, wat denkt u?  100% slaagkans natuurlijk.  De kans op terugvinden was na stap 5 opgelopen tot 97 %; de ontbrekende 3 % is toe te schrijven aan : verloren gegaan voor de mensheid en dient in de boekhouding afgeschreven te worden als verloren gegaan, diefstal,.....

 

Ik begin tegenwoordig altijd met punt 5: zoeken op de laatste plaats waar je het zou zoeken.

 

De filosofen onder u hebben al meteen door dat ik hier zwaar in de fout ga.  Want als je als eerste plaats gaat zoeken op de laatste plaats waar je het zou zoeken, dan is dat per definitie niet meer de laatste plaats.

 

 

GAAN WE ZO BEGINNEN?


 

Wel, ook daar heb ik iets op gevonden. 

 

Namelijk de schijnbeweging. 

 

Noem het voor mijn part: de schijnzoekbeweging.  Ik doe alsof ik ergens ga zoeken (de eerste plaats), draai daar wat doelloos rond (terwijl de laatste plaats al in het vuistje lacht) en draai  dan meteen onverwacht af naar de laatste plaats, of wat ik meen wat de laatste plaats is.

 

Nu goed?

 

De filosofen van daarnet vragen zich af hoe ik zoveel wijsheid heb vergaard.

 

Wel, de schijnzoekbeweging is een afgeleide van de boobytraptheorie

 

Ik ben fier op het feit dat zodra je boobytraptheorie intikt in Google er exact NUL hits komen.   En dat, nadat dit stukje tekst op het net verschijnt, er wél een hit zal zijn op Boobytraptheorie.  Beschouw het als mijn bescheiden bijdrage aan de algehele zinloze vervuiling van het internet.

 

De boobytraptheorie gaat als volgt.

 

Oorlog in Vietnam.  Amerikaanse soldaten sluipen door de jungle.  De Vietcong wil boobytraps leggen (geïmproviseerde mijnen om de agressor uit te schakelen).

 

Ze moeten zuinig zijn met hun boobytraps.

Waar leg je de mijnen?

 

Waar de eerste mijn wordt gelegd, maakt niet veel uit.  Doe maar wat.

 

Maar waar leg je de tweede?

 

Stel dat een soldaat op de eerste mijn trapt.  Dan zullen zijn collega's nadien erg alert  zijn voor mijnen. 

Het zou een verspilling zijn om dan meteen een nieuwe mijn te leggen, want de kans op ontdekking is té groot.

 

Maar is dat wel zo?

 

Want de Amerikanen kennen de boobytraptheorie ook.  Dus letten ze maar half op nadien (want er ligt er toch geen), dus is het  misschien wél zinvol om meteen een nieuwe mijn te leggen.

 

Maar is dat wel zo?

 

Want de Amerikanen kennen die variante in de redenering ook.  Dus letten ze héél hard op, vlak na de eerste mijn.

Dus niet leggen.

 

 

Maar waar dan wel?

 

Iets verder.

 

 

Maar is dat wel zo?

 

 

Want,......

 

 

Begrijpt u?

 

 

En dat is dan in de veronderstelling dat de eerste mijn ontploft.  Want anders wordt de tweede misschien wel de eerste, en dan begint de redenering pas vanaf mijn twee en begint de ellende helemaal opnieuw...

 

Ik vrees dat ik gek word van dit soort redeneringen...

 

 

Maar goed, de auto is nog altijd vuil.

 

De CD van Abba is er nog altijd niet. 

 

Ik denk dat ik die gewoon opnieuw ga kopen. 

 

Dan ben ik ten minste zeker dat binnen de twee dagen de originele CD opduikt.

 

 

*****

 

 

Zij die dit weekend in Berlijn de marathon lopen, wens ik bij deze veel succes en een behouden vaart.  Wie weet een PR voor de ene, en hopelijk geen hielspoor zoals na New York 2008 voor de andere.

 

Diplomatisch genoeg?

 

19:10 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-09-10

Hold me now

Hold me now

 

Dinsdag 21 september

 

En de duurlopen volgen elkaar op.  

In een geruststellend ritme. 

En een kabbelend tempo.

 

De lage herfstzon verblindt.   Trekt lange schaduwen. 

Deze rare lichtinval geeft een apart kleurenpalet; ik voel een geut 'Emile Claus' in me opwellen.  Waar zijn de koeien?  Dat ik ze schilder!  Niet de koeien zélf, maar het totaalbeeld.

 

Nog een laatste zomerse stuiptrekking en september zit er quasi weer op. 

 

Wat vliegt een jaar toch pijlsnel voorbij.

 

Zie ginds komt alweer een stoomboot kuchend op gang, met aan boord een oude man met baard en mijter en een roetzwarte medewerker.

 

Hoort wie klopt daar kinderen?

Hoort wie klopt daar kinderen?

't Is de buurman met zijn boor.

 

En de kerstboom mag ook al beginnen aftellen, want straks gaat een vlijmscherpe spade een abrupt einde maken aan diens diepgewortelde gehechtheid aan de Kempense zandgronden.

 

Ach, wat is een jaar?

 

Niets.

 

Doet me ineens denken aan Johnny Logan.   De Ierse bard die een paar keer het Eurovisie songfestival won toen het nog geen onderonsje was van voormalige Oostblokstaatjes.

 

'What's another year?'

Weet u nog?

 

I've been waitin' such a long time, lookin' out for you
But you're not here - what's another year

I've been wakin' such a long time, reachin' out for you
But you aren't near - what's another year

What's another year
For someone who's lost everything that he owns
What's another year
For someone who's gettin' used to bein' alone

 

 

En wat was de titel van dat andere hitje van Logan? 

 

Weet u het?

 

Een aantal jaren geleden waren we op reis in Frankrijk.  Mooie avond na een bloedhete dag.  We gloeien na van een dagje bakken aan het strand en zaten op het terras van de bar iets  verdovends te drinken.  De tafel naast ons werd bevolkt door een paar Ieren.

 

U moet weten dat Ieren twee basiskenmerken hebben:

  • ze hebben allemaal ros haar in combinatie met een witte huid,
  • ze kunnen onwaarschijnlijk veel zuipen.

 

De verklaring voor beide kenmerken: de regen. 

  • hun haar begint er van te roesten,
  • om het grauwe, deprimerende weer uit hun hoofd te verdrijven, zetten ze het op een ongelimiteerd zuipen.

 

Nu ik er zo eens over nadenk: op het rosse haar na, zouden het Vlamingen kunnen zijn.

 

Enfin, mijn vrouw en ik zitten dus op het terras, gedistingeerd iets te drinken.  En op een bepaald moment komt Johnny Logan ter sprake.  Vraag me niet waarom, het komt in de beste families voor.

 

En na 'What's another year' zitten we ons hoofd te breken wat dat andere liedje ook weer was.

 

Weet u het trouwens?

 

Stoute schoenen aangetrokken en aan de Ieren naast ons gevraagd of zij zich de titels van de hitjes van Johnny Logan herinnerden.  De verzamelde rosse Ierse brigade kreeg een peinzende uitdrukking op het bleke gelaat.

 

'What's another year' kwam al vrij snel opborrelen, maar wat was het andere? 

Ook de Ieren zaten met de handen in het haar.

Het rosse haar.

 

Weet u het?

 

Ik kan er verdorie weer niet opkomen...

 

 

*****

 

Ach, de tijd gaat snel.

 

Waar is de tijd dat de kinderen verslaafd waren aan de fopspeen? Of aan Fristi?

 

Fristi. Van dat bijna fluorescerend rooskleurig spul.

 

Kind 1 was zwaar verslaafd aan de kleurstoffen in de Aldi-variant van Fristi.  In die mate zelfs dat hij 's avonds in zijn bedje de plastic drinkfles ratelend heen en weer wreef over de houten spijlen van het kinderbed, al brullend:

 

 

IK WIL PAP!


IK WIL PAAAAAAAAAAP!!!

 

 

En niet een paar keer, maar ontelbare keren, tot wij, moegetergd, de eis inwilligden. 

 

Er kwam een eind aan de verslaving nadat Kind 1, op bezoek bij mijn zus, ter plekke het lederen bankstel onderkotste met een klein emmerke halfverteerde Aldi-variant van Fristi. 

 

Grondig onderkotste, moet dat zijn.

 

Het voorheen groene bankstel werd nadien lichtgroen van kleur en verspreidde ook nog eens een geurtje alsof er ergens een camembert aan het fermenteren was, op een bedje van overjaarse zalm.

 

Ja, we hebben ons door een 'Aldi-variant van Fristi-Cold Turkey' moeten worstelen.

 

Maar ook aan de 'Aldi-variant van Fristi-verslaving' kwam een einde.

 

Andere verslavingen maakten hun intrede, kwamen en gingen....

 

Internet en Jupiler.

 

 

 

*****

 

 

En langzaam loopt het wedstrijdseizoen op zijn laatste, verzuurde benen.  Nu ja, september en oktober zijn nog wel redelijk gestoffeerd qua mooie loopwedstrijden, maar de spoeling wordt toch al wat dunner.

 

Ik weet niet eens wat er nog op de agenda staat.  Enkele suffe loopjes in de min of meer nabije omgeving.

 

Een halve marathon, dat is de enige echte zekerheid. 

 

Maar waar? 

 

Singelloop Breda (3 oktober) of de Brussels Half Marathon (10 oktober) of die van Etten-Leur (31 oktober) of die van Kasterlee (14 november)?

 

Of, in het kader van 'het lof der zotheid': waarom ze niet allemaal lopen? 

 

Zo zie ik mijn kinesist misschien ook nog eens. 

 

Kunnen we nog eens wat bijpraten...

 

Of twee halve marathons op één dag?  Is dat niet te doen?  Indachtig de waanzinnige dubbelslag Namen-Antwerpen van een paar weken geleden.

 

 

*****

 

 

Als afsluiter van het rare loopseizoen 2010 zou ik graag een relatief snelle halve marathon lopen.  Liefst onder het anderhalf uur. 

 

Zelfs 1 uur 28 minuten wordt er bout gefluisterd in de wandelgangen.

 

En helemaal achteraan in de wandelgangen, links afslaan en vraagt u het daar nog eens, hangt een licht vergeeld papiertje met daarop geschreven: 1 uur 25 minuten 56 seconden, mijn persoonlijke besttijd op de halve marathon, daterend alweer van 2008.  St-Jozef Olen!  Mijn beste van 7 halve marathons onder 1 uur 30 minuten... 

 

Maar dat is misschien wel hardop dagdromen.

 

De Singelloop lijkt me, voor de wilde plannen van hierboven, aangewezen. 

  • omloop zo vlak als een biljart,
  • prima bezetting, dus altijd volk om je heen om aan te pikken,
  • oktober, dus koel.

 

En op de webstek van de Singelloop stond te lezen dat er pacers meelopen. 

 

Hoera! 

 

Maar dan toch weer niet, want bij nader uitpluizen blijkt dat de snelste pacer u begeleidt naar een eindtijd van 1 uur 35 minuten.  Dan telkens pacers per marge van 5 minuten tot eindtijd 2 uur.

 

Die pacers mag ik dus absoluut niet zien.  Indien wel, dan zal de emmer der vernedering weer vol zijn...

 

En de vorm van de dag, de juiste indeling, correcte starttempo, energie-efficiëntie,... spelen ook allemaal mee.

 

Wie durft te beweren dat lopen een gemakkelijke sport is?  Niets is minder waar.

 

 

Maar 3 oktober is wel al onrustwekkend dicht bij.  Later op de kalender staan Brussel en Kasterlee, maar die mogen al opgeborgen worden wegens té selectief parcours voor een snelle tijd, laat staan een recordpoging.  Etten-Leur is misschien een uitwijkmogelijkheid.

 

We zien wel.

 

En eens november, dan kondigt zich de grote, lange winterslaap aan van enkel maar trainen, trainen, trainen. 

Kilometers draaien en een stevige fond bouwen om in 2011 de triomfen als vanouds aan mekaar te rijgen.

Of, wie weet, het seizoen 2011 volledig in het teken van de Challenge Delhalle? 

Met de 20 Km door Brussel uiteraard als absolute mikpunt.

Daar gaan we tijdens de lange winteravonden nog eens goed over peinzen.

 

 

*****

 

 

De tijd snelt verder.

 

Het is alweer bijna mei.

Dan is het weer 20 Km door Brussel. 

18:47 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-09-10

Jailhouse Rock

Jailhouse rock

 

Dit zou wel eens het allerlaatste verhaal op de blog kunnen zijn.  Ik vrees dat onze wegen binnenkort zullen scheiden.  Kijkt u vanavond maar naar het Journaal op TV, ik ben er zeker van dat het één van de hoofdpunten zal zijn. 

 

Dju toch!

 

Waar zal ik beginnen?

 

Vanmorgen liep ik mijn lange duurloop.  Ik was één met moeder natuur.  Eekhoorns kruisten mijn pad, schichtig klommen ze de bomen in.   Een vlucht ganzen toeterde hoog in het zwerk.

 

Kastanjes vielen uit hun stekelige bolster en .....   

 

 ....   sta mij toe dat ik het melige gedeelte even oversla.

 

 

Samengevat: alles was harmonie, of fanfare, daar wil ik vanaf zijn.

 

 

En dan maak ik een eerste cruciale fout.

 

Ik wijk af van mijn parcours.

 

Ik herhaal: ik wijk af van mijn parcours.

 

Nu doe ik dat normaal gesproken nooit, maar ik was in een iets te frivole bui, het liep goed, ik was kilometers aan het malen, puur genot.  Dus een lusje erbij. 

 

De lus van de dood.

 

 

Want, toen gebeurde het volgende....

 

Plots zie ik in de berm van de weg een aantal blinkende schijfjes liggen. 

 

CD's.


Haha! 

 

Het geluk lacht me toe. 

 

Dit zullen wellicht de gloednieuwe CD's van Deus, Tom Helsen, Ozark Henry, ...  zijn.  Of desnoods K3. 

 

Niet dus.

 

Het waren data-CD's, 700 Mb.  U welbekend van het illegaal downloaden en daarna branden van muziek.  U moest zich kapot schamen.

 

Ik draai alle CD's om, maar nadat ik vastgesteld heb dat het  inderdaad allemaal data-CD's zijn, laat ik ze uiteindelijk liggen. 

 

Ik werk de resterende kilometers af, verzonken in overpeinzingen.

 

 

*****

 

 

Wanneer ik thuis onder de douche sta, dringt langzaam het besef tot me door dat ik een tweede cruciale fout heb gemaakt, zeg maar gerust een blunder van wereldformaat.

 

Mijn vingerafdrukken staan op 7 data-CD's!

 

Mijn vingerafdrukken!

 

En wat staat er in godsnaam op die CD's?

 

 

De agenda van terroristische aanslagen van Al Qaida, slapende cel, afdeling Turnhout? 

 

Wie weet...

 

Bouwplannen voor doe-het-zelf nucleaire wapens voor schurkenstaten? 

 

Goed mogelijk...

 

Oneliners en flauwe woordspelingen van Herman De Croo? 

 

Neen, dan zouden het meer CD's zijn...

 

Iets over steekpenningen? 

De Lange Wapper: brug, of tunnel? 

KB-Lux? 

De ledenlijst van de  Bende van Nijvel? 

Thesis van Freya? 

Welke kardinalen iets met misdienaars hadden? 

De verdamping van België: een practische handleiding. 

Splitsen van BHV voor dummies? 

De G-plek: mythe of mythe?

 

 

Wat staat er op die CD's????

 

 

En ik zal wellicht worden beschouwd als het brein achter de ganse opzet,...

 

 

Blinde paniek!

 

Ik stap in mijn auto en vlieg via een fraaie reeks verkeersovertredingen richting plaats délict.  Op enkele honderden meters van mijn bestemming, coup de frein!  Ik besef dat ik op het punt sta weer maar eens een cruciale fout te maken.

 

Ik keer namelijk terug naar de plaats van de misdaad.

 

Klassieke fout.

 

Waar ben ik in godsnaam mee bezig?

 

Zie ik daar in de verte geen anonieme wagen van de BOB?  Bestaat de BOB trouwens nog?

 

Ik spuit terug naar huis en licht mijn vrouw in.  De sceptische blik in haar ogen voorspelt weinig goeds.  Ze vindt dat ik ongezond veel fantasie heb en dat de haag wel eens gesnoeid mag worden.  Dat laatste klopt, dat voorlaatste weet ik zo nog niet.

 

Maar de twijfel knaagt.

 

Dus als u straks uw TV-toestel opzet.....

 

 

GODVERDOMME, HIER VLAK VOOR MIJN NEUS EEN VERBORGEN CAMERA, ZIE JE WEL DAT INTERPOL ME AL OP HET SPOOR IS!!!!!!!!!!!

 

 

Kind 2 heeft me zonet het principe van een webcam uitgelegd. 

 

Oef!

 

Ik voel me niet veilig in mijn eigen huis.  Gordijnen dicht, telefoon van de haak, GSM uit (mij gaan ze niet traceren!).  Ik heb genoeg afleveringen CSI gezien, ik ken het klappen van de zweep.  Niet met deze jongen. 

 

Niets van!

 

Zag ik daarnet die gast van televisie niet voorbij komen, allez hoe heet hij nu ook alweer, heum.....  JA,  De Cock, met C- O- C-  K ...

 

Af en toe spiek ik onder de gordijnen door, om te controleren of er geen zwarte, geblindeerde auto voor de deur staat. 

 

Paranoia!                En twijfels, en vooral veel dorst!

 

Paranoia; het voordeel is dan weer dat  je nooit meer eenzaam bent.

 

 

*****

 

 

Dus als u straks uw TV-toestel opzet, die geboeide man die met de jas over het hoofd gedrapeerd het justitiepaleis wordt binnengeleid, dat ben ik.

 

Eindelijk beroemd!

 

Als u mij komt opzoeken in Leuven Centraal, ik lust graag witte druiven, pitloos.

 

18:44 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-09-10

Ludus pro Patria

Ludus pro Patria

 

12 september 2010.

 

De 'Jogging Ville de Namur'.   Het tweede luik van mijn hoogstpersoonlijke Ardennenoffensief.

 

Onderdeel van de 'Carrefour Running Tour', wat dan weer thuishoort in de stal van 'Golazo', het geesteskind van Bob Verbeeck.

 

Vroeg uit de veren, snel wat boterhammen bijeen gescharreld en een appel en een banaan gearresteerd.  Een fles water en een paar cd's voor onderweg.

 

De GPS op Rue de Fer, Namur et on y va!

Het is half acht.

 

Het regent zachtjes.

 

 

*****

 

Weinig verkeer op de E-19.  Cruise control op 126 km/uur (de flitsmachines in België hebben een tolerantie van 6 km/uur).

Expected time of arrival: 9 uur.  Dan hebben we nog twee uur voor de plichtplegingen en voor het obligate fout rijden omwille van omleidingen en ruzie met de madam in mijn GPS.

En nieuwe madam trouwens, want ik heb mijn GPS geüpdatet (verschrikkelijk woord, niet?).  Nu spreekt ze nog een afgrijselijker soort Hollands, met een arrogant bijklankje waarvan ik spontaan opstandig word. 

 

Alles loopt op wieltjes.  Ik eet een boterham, een halve banaan.  Drink wat en brul mee met een cd van Tom Helsen.

 

De kilometers schuiven vlotjes onder me door op het bezwerende ritme van de ruitenwissers...

 

Het wordt donkerder en donkerder.  En het begint harder en harder te regenen.  Stortregenen in feite.  Ik zie me genoodzaakt de mistlampen te ontsteken en trager te rijden.

 

Ik verlaat de E-411 en vorder via landelijke wegen.  Het doel is, volgens mijn Hollandse madam, binnen een handvol minuten bereikt.

Maar dan is de weg afgesloten wegens een zondagse markt.   Gelukkig staat er een bord van de 'Carrefour Running Tour' dat me naar links stuurt, dus volgen maar.

 

Mijn Hollandse madam is het daar niet mee eens.

 

En ik kan ze geen ongelijk geven.  Ik word een straat ingejaagd die opgebroken is.  Mijn schokbrekers kreunen onder de putten.  Stapvoets rijden.

 

Helaas volgt er geen enkele richtingaanwijzer meer van Carrefour Running.

 

Wat nu gevogeld?

 

GPS volgen!

 

De GPS brengt me via kronkelwegen tot aan het station van Namen.  Hier staan er weer borden.  Die dirigeren me naar de gratis ondergrondse parking onder het stadhuis van Namen, waar de inschrijving en de startzone is.

 

Inschrijven, functioneel T-shirt gekocht. 

 

De omkleedruimte bevindt zich op 2 kilometer van de startzone.  En het regent.  Ik besluit me om te kleden in de achterklep van mijn limousine, een voorbeeld dat door velen wordt gevolgd.

Inmiddels zijn de kinderlopen afgehandeld en vertrekt de 5 Km, wedstrijd in het kader van Start to Run.

 

*****

 

Ik warm op in de Naamse binnenstad.  Namen, Capitale de la Wallonie, is een kleurrijk, levendig universiteitsstadje.  Maar in de regen wordt het een grauwe, troosteloze stad. 

De Rue de Fer is de commerciële hartslagader van de stad, waar de winkelketens heersen. 

 

Kijk omhoog!

 

Boven de winkels kan je meestal de majestueuze oude gevels zien, uit de 18de en 19de eeuw.  Veel leegstand boven de etalages en charmante, verweerde zandstenen gevelornamenten.

 

De Marché aux légumes!

 

Normaal een gezellig, bruisend pleintje vol bont gekleurde parasols, toebehorend aan de talloze eethuisjes en cafés. Nu staan de stoelen desolaat opeengestapeld, druipend van de regen. 

Ik meander door kleine straatjes en nauwe steegjes.  Pittoreske natuurstenen geveltjes met  gevelankers die roestig tranen, eenzame graffiti, uitpuilende vuilnisbakken.  

 

De cafés verjagen hun kater. 

Inboorlingen bij de bakker.

 

Namen ontwaakt.  Voor de inwoners van Namen, de 'Escargots', wordt het een lome, herfstige septemberzondag. 

 

De laatste lopers van de 5 km druppelen inmiddels binnen.

 

Het regent zachtjes.

 

De startzone is een heksenketel van dreunende muziek, flashy luchtbogen, promostands van sponsors.

Het is inmiddels kwart voor elf.  Nog een laatste sanitaire stop en ik begeef me naar de startbox.

 

 

*****

 

11 uur.

 

Het regent.

 

Zenuwachtige laatste minuten.

Het startschot weerklinkt en de meute trekt zich langzaam op gang.

 

 

jognamur010_10_sized.jpg

 

En plots gaat alles snel.  Een kluwen van lopers slingert door de Naamse binnenstad: Rue de Fer, dan links voorbij de gebouwen van de RTBF, vervolgens rechts de brug over de Samber, via de achterkant van het Waalse Parlement, rechts langs de oever van de Samber.

 

Aan onze linkerzijde doemt dreigend de Citadel van Namen op. 

 

De eerste kilometer zit ik iets onder de 4 minuten.  Vermits ik de eerste paar honderd meters niet kon doorlopen wegens de drukte, vrees ik dat ik daarna de gashendel serieus heb opengedraaid om toch de kaap van 15 km  per uur te ronden.

Links omhoog, aan de voet van de citadel.  En meteen kreunt het peloton onder de eerste stijgende meters, nu nog op asfalt.

 

En dan draait het opnieuw links.  Maar nu nog een stuk steiler en op ongelijkmatige, bol liggende kasseitjes. 

 

 

jognamur012_12_sized.jpg

 

De groep wordt uit mekaar geranseld.

De regen en mijn zweet vermengen zich... 

Enkele vlakkere zones door tunnels, maar de stijgende kasseiwegen blijven mekaar opvolgen. 

Kilometer drie is een bittere, zware kilometer, waar het tempo in mekaar stuikt naar ongeveer 12 km/uur.

 

Doortocht zone 'Château des Comtes', nog meer verbrokkeling....

 

jognamur013_13_sized.jpg

 

We lopen op de 'Route Merveilleuse' en langs de befaamde Parfumerie van Guy Delforge.

 

Kronkelend en verduiveld zwaar klimmen naar 'Terra Nova', het  toeristische hart van de site van de Citadel.

 

Even kunnen we een honderdtal meter recupereren op een relatief vlak stuk, maar dan worden we weer slopend bergop gejaagd naar het hoogste punt van de Citadel, de esplanade aan de achterkant van het 'Théatre de Verdure', indrukwekkend bouwwerk waarop prominent de slogan 'Ludus pro Patria' prijkt (Spelen voor het Vaderland).

 

namur2009 186.jpg

 

 

 

We lopen diagonaal over de immense parking.  Zuurverdiende waterbevoorrading.  Ik gris een bekertje mee.

 

Schaderapport: ik ben al behoorlijk diep moeten gaan tijdens de eerste klimmende kilometers.  Maar de tank is nog niet leeg.   Al een troefkaartje gespeeld, maar nog een paar in de mouw!

 

Even een stukje vlotjes bergaf, waarbij ik wat snellere klimmers terug bijbeen.

 

Verdomme, nu moet er wéér geklommen worden.  En niet mals ook.  We klimmen naar het 'Château de Namur', een prestigieus hotel. 

 

Afwisselend klimmen en dalen, waarbij ik jojo speel met voor- en achterliggers.

 

Aan de andere kant van de nadar komen tragere lopers ons tegemoet.

 

Tweede passage op de 'Esplanade', opnieuw bevoorrading.

 

 

jognamur024_24_sized.jpg

 

 

En dan begint de riskante afdaling van de Citadelle de Namur, maar aan de Maaskant.  Als een razende storten we ons op de natte, gladde kasseien naar beneden.  De weg kronkelt langs de bergwand naar beneden via een viertal haarspeldbochten, waar het tempo er telkens helemaal uit moet.

 

 

 

jognamur025_25_sized.jpg

 

 

In sneltreinvaart naar beneden.  Loeihard!  Ik durf niet sneller.  Rondom mij wordt er bikkelhard geknokt voor het derde plekje op het podium bij de dames.  De nummer vier, luidruchtig kreunend bij elke landing,  zit me op de hielen en nummer drie zit niet écht ver voor ons.  Maar loop maar eens 30 meter dicht, niet evident!

 

En dan zijn we op begane grond, vlak achter het Casino van Namen.  We duiken de kade naast de Maas op.

 

jognamur027_27_sized.jpg

 

Langs de boorden van de Maas lopen we tot aan de 'Quai des Chasseurs Ardennais' en zo tot aan de samenvloeiing van Maas en Samber.  Terug de brug op en over en zo duiken we de 'Grongon' in, één van de oudste wijken van Namen.  Via een wirwar aan vlakke straatjes komen we in de laatste rechte lijn: de Rue de Fer.

 

De pijngrens overschreden, ik voel elke bult in het wegdek. 

 

11 km 700 meter bereikt na 48 minuten en 22 seconden, gemiddeld 4 min 8 sec per kilometer of 14,52 km/uur.  Gezien het lastige karakter van de wedstrijd kan ik daar mee leven. 

 

Positie: 104 op 882 finishers.

 

Omdat het nog steeds regent, laat ik snel de chip van mijn schoen knippen, drink een flesje sportdrank en zoek vervolgens de warmte op in het Naamse stadhuis.

 

De douches zijn nog steeds 2 kilometer hier vandaan, maar na die 11,7 km lijkt die 2 kilometer nu plots een héél stuk verder.

 

Dus besluit ik me, zonder douche, om te kleden in de parkeergarage.  Daarna eet ik achter het stuur van mijn wagen de rest van mijn banaan en een appel.  Wegspoelen met water.

 

Nog één keer ga ik naar de startzone, maar het blijft maar regenen, dus flaneren in Namen zit er niet in. 

 

Ik besluit dan maar terug naar huis te keren. 

 

De GPS brengt me feilloos naar de E-411.

 

Op de E-411 word ik ingehaald door twee Harleys.  Op hun stoere rug staat te lezen: Brother Eagles, Dinant.  Dinant, 14 dagen geleden: de Descente! 

 

2010 is een raar loopjaar, flitst er nog even door mijn hoofd.

 

Honger drijft me naar een wegrestaurant.  Ik eet er een kop soep en een broodje.  En mijmer over de wedstrijd.  Hoe zwaar het was, hoe mooi het kader.  Weer kan ik een mooie wedstrijd afvinken op mijn verlanglijstje, mijn 'Bucket List'.

 

En toch knaagt er iets.

 

Een gevoel van ontevredenheid.

 

Ik start opnieuw de wagen en rij richting Brussel.  Het regent bijwijlen heel hard.  Via de  Brusselse ring kom ik op de E-19 richting Antwerpen.

 

Beste lezer, normaal eindigt hier mijn verslag.  U weet wel, meestal met nog een onnozele kwinkslag of een flauwe woordspeling.

 

Maar deze keer niet, want zondag 12 september gaat de annalen in als een absurde loopzondag...

 

 

*****

 

 

Ik heb lang getwijfeld over mijn deelname aan de Jogging Ville de Namur.  Zo ver rijden voor amper 12 km te lopen.  Er waren immers toch genoeg mooie wedstrijden dichterbij.

 

Zaterdag de Ganzenvenloop of de Monumentenloop.

 

En op zondag eventueel ook nog de Bollekesloop in Antwerpen, Berchem.

 

Daar had ik ook kunnen deelnemen.

 

 

Het is kwart na 1.  En voor ik het besef heb ik mijn GSM in de hand (ik wéét het, het mag niet) en bel mijn vriend Tom. 

 

En ik vraag hem of hij thuis voor het internet zit. 

 

Dat is niet zo.

 

Of hij weet waar de brouwerij 'De Koninck' staat in Berchem.

 

Hij weet dat niet, maar zijn broer die naast hem zit, weet dat wel.

 

En net op het moment dat ik de Craeybeckxtunnel nader, weet Jef, broer van Tom, me Berchem in te dirigeren. 

 

 

*****

 

 

Een wild plan is geboren!!!

 

We lopen mee in de Bollekesloop in Antwerpen!  De dubbelslag: Namen en Antwerpen binnen een tijdsbestek van, ocharme, 4 uur! 

 

De vraag is niet: hoe?

De vraag is: waarom?

 

Maar na het aanvankelijke optimisme, duiken toch meteen al de eerste vraagtekens op....

 

Probleem 1: waar is het?

Na wat rondcruisen zien we in de verte een luchtboog van de Gazet van Antwerpen, dus opgelost.

 

Probleem 2: het is nu kwart voor twee, hoe laat is de start?

Plots bespeur ik iemand met een borstnummer.  Ik stop de wagen, bzzz mijn raampje omlaag en vraag hem hoe laat de wedstrijd start.

Hij antwoordt: "De vaaif killemeiters oem twej uur, de tien killemeiters oem draai uur." 

Tijd zat dus.

 

Probleem 3: Parkeerplaats.

Na drie keer rondrijden en wat gevloek,  vind ik op een forse kilometer van de start zowaar parkeerplaats.  Hallelujah!

 

Probleem 4: Veel voeding heb ik de laatste uren niet binnengekregen.

Het zij zo.

 

Ik schrijf me in, krijg een functioneel loopshirt en begeef me naar de kleedruimte.  Dat is in een oud bedrijfsgebouw met een indrukwekkende verzameling spinnenwebben.

 

Probleem 5: Mijn loopkleding  en -kousen zijn zeiknat.

Het zij zo. 

 

 

Ik trek bibberend mijn natte uitrusting opnieuw aan.  Op mijn shirt prijkt het borstnummer van Namen.  Nu de Antwerpse versie er opspelden.

 

En het zonnetje is inmiddels ook van de partij.  Ik voel mijn loopkleding langzaam aan mijn lijf opdrogen.

 

Even opwarmen.  Ik voel meteen dat de benen al iets hebben meegemaakt vandaag.  Maar toch ook binnenpretjes: ik durf er wat op te verwedden dat niemand kan bevroeden wat ik al uitgevreten heb vandaag.

 

Vier uur na de start in Namen: de start in Antwerpen!

 

id125857-468x470.jpg

 

 

En we zijn nogmaals weg!

 

En ik voel me niet eens zo slecht.  De eerste kilometer schuif ik vlot voorbij tientallen lopers.   We lopen eerst  via een paar straten in een vierkant omheen de site van 'Brouwerij De Koninck' en lopen dan de Mechelsesteenweg op.  Vervolgens rechts ellenlang de Belgiëlei, de wind vol op kop.  Ik kruip laf in de rug van een loper met blauw shirt. 

Links Mercatorstraat en vervolgens via de Plantin Moretuslei langsheen het Stadspark.  Bevoorrading.  Er staat een bordje dat het 5 km punt aankondigt. 

 

18 minuten en 49 seconden. 

 

Ik geloof niet dat dit bord exact staat.

 

Eerste tunnel aan de Van Eycklei, onder de leien door.  Het doet pijn om bergaf te lopen.  Bergop gaat al niet veel beter.  Britse Lei, Amerikalei, het begint zwaar te wegen.  Nu al.

 

Wiens idiote idee was dit eigenlijk?

 

Via de Kasteelpleinstraat en Vleminckveld komen we aan de Oudaan, de flikkentoren, Lange Gasthuisstraat, tunnel twee.

 

id125785-468x470.jpg

 

Hier wordt de rekening gemaakt.

 

Wiens idiote idee was dit eigenlijk?

 

Het roept beelden op van de 20 Km door Brussel.

 

Weer via het stadpark en dan helemaal terug naar de finish.  En de laatste kilometers wegen erg zwaar.  Iedereen komt me weer voorbij.  Enfin, toch een paar lopers.

 

 Wiens idiote idee was dit eigenlijk?

 

Finish na 41 minuten en 46 seconden, op plaats 40 van 615 deelnemers. 

 

Geen bijster goede tijd voor 10 kilometer, maar we hadden een geldig excuus.

 

Schoon volk ook in Antwerpen: Stefan Van Den Broeck, Veerle Dejaeghere, Xenia Luxem, Sugar Jackson,...

 

 

*****

 

 

In de kleedkamer, opnieuw zonder douche, spreekt een man me in sappig Antwerps dialect aan.  Hij heeft net de 10 km gelopen op iets meer dan 50 minuten.  Een nieuw persoonlijk record.

 

Hij vraagt mijn tijd.  Ik zeg:  41 m en 46 seconden.

 

Waarop hij zegt: "Amai, da's gene krot! "

Dit is schoon Aantwaarps voor: "Potverdikkie, dat is een fijne prestatie!"

 

Ik kan het niet nalaten te zeggen dat ik een paar uur eerder 11,7 km heb gelopen in Namen, op 48 minuten en 22 seconden. 

 

*****

 

Wanneer ik mijn bolleke De Koninck aan de lippen zet (dat kreeg je in ruil voor je borstnummer), hoor ik achter mij een bekende stem, sappig Aantwaarps sprekend.

 

Het is die kerel van daarnet in de kleedkamer.

 

Hij zegt tegen het gezelschap dat hij daarnet iets raars voorhad.  Dat hij in de kleedkamer stond op te scheppen over zijn tijd op de 10 km tegen een collega-loper.

 

En dat die collega maar liefst 9 minuten rapper was.

 

"Mor dees gade ni gelove!", zei hij toen.

 "Maar dit ga je niet geloven!", zei hij toen

 

Het gezelschap houdt hoorbaar de adem in (en ik, als luistervink, ook).

 

"Neije, dees gade ni gelove.  Dieje gast had deize morregent al gon loape in Noamen, twelf killemeiters.  En wulde na is iet weite?  Dieje gast was op die twelf killemeiters oak al rapper gelak kikke op maijn tien killemeiters tejust.  En dan loapt em ier 10 killemeiters, oek nog es rapper gelak kikke. Is da ni bangelek?"

 

Schoon Antwaarps voor: Nee, dit ga je niet geloven.  Die kerel had deze ochtend al gelopen te Namen, 11,7 kilometer.  En ter informatie: die man was op die 11,7 kilometer sneller als ik op die 10 km van daarnet.  En nadien loopt hij hier de 10 km, eveneens sneller als ik.  Boezemen deze gegevens u allen, hier rondom mij verzameld, geen schrik in?

 

Waarop iemand in het gezelschap droogweg verzuchtte:

 

"Dan zeide godverdoemme wel ni goe zjust, a get maai vroagt!"

 

En dat laatste mag u zelf vertalen.

 

 

Maar het klopt wel, als u het mij vraagt.

 

 

****

 

 

De 'ni goe zjuste' wandelt naar zijn auto.

 

Mijn benen schreeuwen om hulp.

 

Tevergeefs.

 

Ik pak mijn GSM om mijn vriend Tom te bellen. 

 

Of hij even het internet wil checken. 

 

Of er misschien nog een wedstrijd was vanavond, pakweg rond 19u.

 

10-09-10

Franz Ferdinand

Franz Ferdinand

 

 

Ontbijt.

 

U kon hier eerder al lezen dat ik van een vaste routine hou.

 

Bloemkool met chipolata en béchamelsaus, bijvoorbeeld.  De enige juiste combinatie, waar verder niet aan geprutst dient te worden.  Dat klopt namelijk. 

 

Fikken af! 

 

Niks nouvelle cuisine, niks 'Hobbykok van Vlaanderen', Sergio Herman,  poten af!

 

Zo verloopt mijn ontbijt ook volgens een vast stramien. 

 

Twee boterhammen (niet één, niet drie, twee). 

Eén met aardbeienconfituur en één met honing.

 

En in die volgorde. 

Niet andersom.

 

Na de eerste boterham drink ik de helft op van mijn glas sinaasappelsap.  Tegelijk met een multivitaminepil (voor 50-plussers, hoewel ik daar nog een paar jaar van verwijderd ben).

 

Dan eet ik mijn tweede boterham. 

 

Waarna ik de rest van het glas fruitsap opdrink.

 

Vervolgens neem ik drie pillen vitamine C.

 

En roer gedecideerd in mijn thee (variatie op zondag: met rechterpink fier geheven).

 

Van mijn thee drink ik nu nog niet.  Die laat ik namelijk afkoelen om die op te drinken ergens halfweg de voormiddag.

 

Zo.

En niet anders.

 

 

*****

 

 

Vanmorgen liep ALLES FOUT.

 

En nog geen klein beetje.

 

Bij het robotmatig uitladen van de vaatwasser was er die vraag van Kind 2.

 

Kind 2 vroeg namelijk:

 

"Mamma, waarom ben jij in de tijd gevallen voor pappa?"

 

OP NUCHTERE MAAG!

 

Zo'n vraag kan de aanzet zijn van een wekenlang bitter conflict. 

 

Is uiteindelijk Wereldoorlog 1 ook niet begonnen omdat Dhr Princip zonodig de Oostenrijkse kroonprins Frans Ferdinand dacht neer te moeten schieten? 

Daar is, naar ik meen, ook niemand beter van geworden, zeker de naar schatting 17 miljoen doden niet.  Franz Ferdinand is tevens ook bekend van het liedje "Take me out", maar dat terzijde. 

De moord gebeurde trouwens met een wapen van Belgische makelij.  Als er ergens rottigheid in de wereld is, dan zijn we nooit veraf...

 

 

Waar waren we?

 

Ah ja, de vraag van Kind 2.

 

"Mamma, waarom ben jij in de tijd gevallen voor pappa?"

 

 

Er viel een pijnlijke stilte.  Meer nog.  Dit was de moeder der pijnlijke stiltes....  Een geoefend oor kan op de achtergrond het wetten der messen horen....

 

Van de pijnlijke stilte maakte ik dankbaar gebruik om koortsachtig een relatief spontaan antwoord klaar te stomen, want het lag in de lijn der hooggespannen verwachtingen dat straks Kind 2 de priemende blik op mij zou richten en de vraag in omgekeerde zin zou formuleren...

 

Mijn vrouw twijfelde iets te lang naar mijn zin.

 

Dan kwam er iets in de trant van ...

  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),

 

Opvallend: ze drukte zich uit in de verleden tijd.

 

gevolgd door een hele litanie wat er inmiddels ten nadele veranderd was:

  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek),
  • (geschrapt op mijn verzoek).

 

Opvallend : deze opsomming was in de tegenwoordige tijd.

 

En toen kwam de vraag in omgekeerde zin.

 

Vluchten kon niet meer...

 

 

*****

 

Inmiddels had ik de broodzak genomen, om enerzijds mijn strikt georchestreerde ontbijt te beginnen en om  anderzijds nog wat tijd te winnen, al was het slechts uitstel van executie...

 

 

MAAR...

 

De broodzak was leeg!

 

DE BROODZAK WAS LEEG!

 

U moet weten dat Kind 1 een eetlust heeft, omgekeerd evenredig met de inspanningen die hij dagelijks levert.  En gisterenavond was Kind 1 gaan zaalvoetballen met vrienden van het jeugdhuis, met aansluitend de sportieve evaluatie in de kroeg.  Thuisgekomen: een klein hongerke en mijnheer had alle brood opgevreten!

 

Ik had geen brood!

 

Nu kan u wel zeggen: ga dan even naar de bakker.

 

Bent u gek?  Het regent oude wijven!

 

Ik keek verwachtingsvol naar mijn vrouw, maar die gebaarde van krommenaas.  En dan moet u weten dat ze een gloednieuwe paraplu heeft!  Mag die niet nat worden, misschien?

 

Ik had natuurlijk Kind 1 uit zijn nest kunnen zetten, maar dat is redelijk gevaarlijk.  Kind 1 houdt, in afwachting van verdere studies, een zomerse winterslaap, waarbij het opstaan voor de noen geen optie is.

Wij moesten vroeger de patatten met de blote hand uit de grond sleuren, maar onze kinderen staan op tegen het middageten, en kijken dan geeuwend naar de dampende aardappels op tafel. 

De natuur kennen ze enkel van 'Google Maps'.

 

Neen, geen optie dus. 

 

 

Plus hoe vroeger wij Kind 1 wekken, hoe vroeger hij begint te plingelen op zijn gitaar.

 

Elektrische gitaar!

 

MET EEN VERSTERKER MET DE VOLUMEKNOP OP TWAALF, WAARDOOR HET HOORAPPARAAT VAN DE BUURVROUW BEGINT MEE TE TRILLEN.

 

Maria, de 85-jarige buurvrouw, neuriet nu ganse dagen intro's van Pearl Jam...

 

 

*****

 

 

Mijn vrouw stelde dan maar een SMS-ontbijt voor.  Dat is een ontbijt voor mensen die begrijpen wat volgende boodschap wil zeggen:

 

Thx, d8 idd mssch 1s ff nx t dn.

 

Jeugd dus.

 

Pas op, zoiets tik ik ook wel eens op mijn GSM, vooral wanneer ik mijn leesbril nergens kan vinden.

 

Neen, een SMS-ontbijt is zoiets modern: ontbijtgranen en melk.

 

Dus heb ik met lange tanden 'Honey Loops' met melk gegeten, waarbij het ganse pillenritueel in het water viel.

 

Zéér ontregelend.

 

 

*****

 

 

De omgekeerde vraag van Kind 2 volgde alras.

 

"Pappa, waarom ben jij in de tijd gevallen voor mamma?"

 

Ik heb een slecht geheugen.

Mijn vrouw kucht betekenisvol op de achtergrond, vandaar deze correctie: Ik heb onder andere een slecht geheugen.

 

 

Maar om op de brandende vraag terug te komen...

 

Ach, het is allemaal al zo lang geleden, ouwe koeien uit de gracht en zo....

 

.....edoch ....

 

.....er stonden nog wel bepaalde beelden op mijn netvlies gebrand, namelijk:

 

  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),
  • (geschrapt op verzoek van mijn vrouw),

 

Waarna ik tactisch besloot met volgende gevleugelde woorden:

 

Ik ben verliefd op jou
Mijn hart draait ondersteboven
Kon je het toch maar geloven
Mijn hoofd draait als een tol
En m'n hart is op hol
Zeg maar niet nee
'k wil jou alleen en voor altijd

 

Maar ze had me verdorie door. 

 

"Dat heb je gepikt van Paul Severs", riep ze. 

 

Waarna een woordenwisseling volgde, waarbij Wereldoorlog 1 een potje uit de hand gelopen 'Risk' leek.  Moest Princip getuige geweest zijn van dit dispuut, dan had hij de revolver tegen de eigen slaap gezet....

Vervang revolver door pistool in de vorige zin, want volgens het woeste wereldwijde web is de FN model 1910 een pistool ...  waarvan akte.

 

 

*****

 

Ontbijt, of wat er voor moest doorgaan, voorbij.

 

Mijn vrouw maakt zich klaar om noest te gaan werken. 

 

Ha, ja! 

 

Er moet wel brood op de plank komen (want ik weiger om nog van die Loops te eten).

 

Dus vrouw gaan werken.

 

Ik niet.

 

Zot!

 

Ik ga lopen!

 

Ja, het regent, dat weet ik ook wel, maar ik ben toch niet van suiker!

 

 

*****

 

De voordeur opengezwaaid...

 

....enne....

 

....beikes....

 

......het regent toch wel heel hard.

 

Maar, om te oogsten moet er eerst wél gezaaid worden.

 

Willen we zondag 12 september de Citadel van Namen fluitenderwijs oplopen, dan moet er geïnvesteerd worden: in trainingsarbeid, bijvoorbeeld.

 

En dus vertrekken we voor een lange, natte duurloop.

 

 

*****

 

 

De dreven en zandwegen staan quasi blank.  Plassen, drassige zones, zompig gras. 

 

Ik streel met mijn schoenen de lange grashalmen.  Telkens voel ik koele druppels mijn schoenen binnendringen.

 

Het regent fors.

 

De druppels maken mooie concentrische cirkels in de plassen.

En blaasjes.

 

Dit lijkt wel aquajogging.

 

De buien roffelen op het bladerdek van de loofbomen.   Even later loop ik tussen de mais.  Hier roffelt de regen  in een andere toonaard.

 

De natuur schuilt.  Vogels zwijgen.  Kop tussen de schouders.

 

En na een paar kilometers ben ik zeik- en zeiknat.  Tot voorbij mijn ondergoed.  Maar gelukkig genoeg blijf ik warm.  Het ritme zit goed, we stomen door.

 

Een konijn schiet verschrikt weg voor mijn voeten.

 

Het is zigzaggen tussen plassen en modderzones.

 

 

Plots verzwik ik mijn rechtervoet.  Redelijk drastisch. 

 

Een pijnscheut giert door mijn been.  Gelukkig heb ik geen krak gehoord.  Want dan is het alarm. 

 

Ik vertraag, maar stop niet.  Blijven lopen, hopen dat ik het er uit kan lopen.

 

Het doet godverdomme wel pijn.

 

De regenval mindert. 

 

Nu smost het nog een beetje. 

 

 

*****

 

 

Thuis.

 

Mijn achilles doet pijn. 

 

Rechts. 

 

Gevolg van de verzwikking?

 

Wie weet.

 

Dit is pijnlijk.

 

In alle opzichten.

 

Zondag Namen?

 

Sais pas!

 

Merde!

 

07-09-10

Crime passionel

Crime passionel.

 

Afgelopen weekend geen wedstrijd op het menu. 

 

Wel laminaat leggen in de laatste kamer. 

 

Waarbij ik een nieuw hoogtepunt in mijn toch reeds rijkelijk gestoffeerde carrière als doe-het-zelfkluns heb laten optekenen; namelijk als rechtshandige toch keihard op je rechterwijsvinger rammen met een hamer.

Ik dacht namelijk dat ik dat laatste tikje ook wel met mijn linkerhand kon geven: en ja hoor, knal op mijn rechterwijsvinger, meer bepaald op het gewricht.  Bloeden als een rund en nu scheurt het wondje elke keer opnieuw open telkens ik mijn vinger plooi.

 

Lekker!

 

Nu besef ik pas wat ik allemaal doe met de rechter wijsvinger.

 

Krabben waar het jeukt, bijvoorbeeld.

 

Omdat zaterdag gereserveerd was voor het leggen van een vloer, heb ik op vrijdagavond mijn lange duurloop afgewerkt.  Vertrokken naar de bossen van Wortel om 20u30.

 

Een magisch moment.  De zon zocht haar ondergang en de bosrand en de vennen werden ingepakt door nevelslierten. 

 

Betoverend.

 

Er restte me niet veel daglicht meer.  Eens de zon onder, heb je nog wel dat beetje weerkaatsend licht, toch zolang je in een open vlakte loopt, maar eens het bos in, werd het pikdonker.

 

Ik loop nooit in complete duisternis. 

 

Bang om een voet te verzwikken, of opgevreten te worden door spoken.  De laatste zone bos was het erg moeilijk om het pad te vinden.  En af en toe ritselde er iets  onheilspellend tussen de struiken, wat me aanspoorde om het tempo wat op te drijven.

 

Als een zombie mij wil opeten, dan zal ie dat moeten verdienen en héél snel moeten lopen.

 

 

*****

 

 

Zaterdag een klassieker op de loopkalender gemist: de Pierenloop in Ravels.

 

De Pierenloop in Ravels is een wedstrijd over 10 mijl.  Deze wedstrijd springt er uit omdat de start en aankomst niet op dezelfde plaats zijn.  Je wordt met een bus van aankomst naar de startplaats gebracht en loopt dan terug (comme la descente, dus).

 

Over 10 mijl. 

Exact 10 mijl.

 

Ik heb al een aantal edities meegelopen, en moet zeggen dat ik een soort haat-liefdeverhouding heb met de Pierenloop.  September zegt de kalender en we weten allemaal dat dan meestal de Belgische 'Indian Summer' woedt.

 

Doorgaans heet dus. 

 

Loopheet.

 

En ik loop er meestal niet naar tevredenheid omdat de afstand exact is.

 

"Qué",  zegt u nu. 

 

En ik begrijp uw vraag.

 

Wel laat mij u inwijden in een publiek geheim van het stratenlopen.  Slimme organisatoren zorgen ervoor dat de afstand niet correct is.  Ze zorgen er met andere woorden voor dat hun wedstrijd van, bijvoorbeeld, 15 km slechts 14 km 653 m  lang is.  Iedereen loopt een goede tijd en komt het jaar daarop met graagte terug.  Om nog scherpere chrono's te lopen. 

 

Waar je minder goed loopt, kom je liever niet meer terug. 

 

Psychologie meneer...

 

Ik vrees dat mijn persoonlijke records ook een gevolg zijn van de klantenbinding van bewust of onbewust malafide organisatoren.  Maar ik blijf er toch trots mee uitpakken.

 

Nu zowat elke charlatan van een loper minimum een ingebouwd GPS-systeem en afstandsmeting heeft in zijn polshorloge/hartslagmeter, zou je denken dat het gepruts aan de afstanden verleden tijd zou zijn. 

 

Niks is minder waar. 

 

Nu heb je ongeveer 43 verschillende meningen over en metingen van de afstand van de wedstrijd.  En zo blijven we nadien in de kantine verwoed bezig, verhitte gemoederen in combinatie met vlot vloeiende tapkranen, wat de organisator en de penningmeester uiteraard ook weer pleziert.

 

 

****

 

 

De Pierenloop dus.

 

Wat ik daar een paar jaar geleden heb meegemaakt, was ook wel behoorlijk bizar.

 

Na de start valt het peloton al snel in de definitieve plooi. 

 

Vooraan de broodlopers die voor de overwinning gaan, dan de kruimeldieven die hopen dat de eerste groep vandaag forfait zou geven, dan de betere vrijetijdsloper, dan de sukkels en uiteindelijk de krasselaars die beter thuis waren gebleven, gevolgd door degene die binnen afzienbare tijd een andere hobby zullen beoefenen.

 

Ik situeer me voorlopig nog ergens in de 3de groep.

 

De verbrokkeling was van dien aard dat ik me uiteindelijk nog omringd zag door twee lopers.  We werkten goed samen.  Wisten wij veel wat er stond te gebeuren..... 

 

Op een bepaald moment komt er een vrouw met een fiets naast ons groepje rijden.  Wij waren in eerste instantie gecharmeerd door de vrouwelijke belangstelling (waarbij ik mijn laatste haarpijlen op het hoofd herschikte), ongegrond, want het bleek de vrouw te zijn van een van mijn metgezellen.

 

Zij kreeg onmiddellijk te horen, behoorlijk kortaf zelfs, dat ze aan de andere kant moest rijden.  Daarbij sneed ze ons een eerste keer af.

 

Meneer zei daarop:

 

"Kijkt godverdomme uit !"

 

Ik wisselde een blik van verstandhouding uit met loper nummer drie. 

 

Zijn we tenslotte niet allemaal getrouwd?

 

Het was vrij duidelijk wat mij betreft.  Dit was ongetwijfeld een geval van: "Een geluk dat deze twee mensen met elkaar getrouwd waren, anders waren er 4 mensen ongelukkig." 

 

U begrijpt wat ik bedoel.

 

 

Even verderop zei meneer:

 

"Dorst, rij een stukje voorop, stop daar en hou het drinken klaar."

 

We waren onder de indruk van zoveel professionaliteit en welgeorganiseerdheid.  Met zulke voorstellen voor samenwerking moeten wij thuis niet afkomen, vooral de bevelfunctie zou niet goed vallen...

 

"Trekt uwe plan", zou bij ons thuis het gevatte antwoord zijn.

Misschien zelfs nog opgeluisterd met de term 'onnozelaar', maar daar ben ik niet helemaal zeker van.

 

Enfin, mevrouw reed van ons weg, stopte, parkeerde de fiets, wou een busje drank uit de fietstas nemen, maar had een foute inschatting gemaakt qua afstand en snelheid, waardoor wij al bij haar waren, vooraleer ze het flesje kon pakken.

 

Tot overmaat van ramp werd ze hierbij in die mate zenuwachtig, dat haar fiets omviel. 

 

Wij konden maar ternauwernood de fiets ontwijken. 

 

Zeggen dat we niet geamuseerd waren, is een understatement.  Maar goed, iedereen maakt wel eens een fout in het leven, hoewel ik voor mezelf nu niet zo meteen een voorbeeld kan vinden. 

 

Ik wou het incident met de mantel der liefde bedekken, maar dat was buiten de waard, haar echtgenoot, gerekend.  Hij begon me daar aan een ademverslindende scheldpartij, waarbij alle registers open mochten...

 

"Godverdomme, stomme koe, kunde gij nu niks?"

"Godvermiljaarde.  Rij door en probeer ginder nog eens."

 

 

Wij kropen van plaatsvervangende schaamte in de grond, en durfden de stomme koe, heuu.... excuus de mevrouw, niet meer in de ogen kijken. 

 

Moesten wij 'die van ons' zo behandelen, dan stond er een hele batterij kwijlende advocaten op de stoep,  driftig in de weer met rekenmachines om erelonen te berekenen, zoveel was zeker.

 

 

" 't Is godverdomme toch waar ook zeker", zei de man tegen ons. 

 

We durfden een man met zo'n kort lontje niet flagrant tegenspreken, maar  durfden ook niet echt voluit meegaan in het afkatten van zijn vrouw.  We zijn tenslotte heren die een opvoeding hebben genoten.  Weliswaar een gebrekkige, maar toch.

 

Iets verder probeerde mevrouw de bevoorrading al fietsende te doen.  Dat ze daarbij bijna tussen haar eigen voorwiel sukkelde, schrijf ik nog toe aan agitatie, maar dat ze het busje drank daarbij ook nog liet vallen, was de druppel die het spreekwoordelijke drinkbusje deed overlopen.

 

 

Ik heb in mijn leven al mensen lekker horen vloeken, zaterdag laatstleden nog bijvoorbeeld, toen iemand het presteerde om met zijn linkerhand op zijn rechterwijsvinger te timmeren, maar dit was werkelijk van absoluut wereldniveau:

 

 

"Godvermiljaardenondedju, blote kloten, loempe mongool, imbeciele trut,  achterlijk kalf!!!

 

 

Pas op, ik geef hier slechts een beknopte samenvatting; de meest erge zaken heb ik weggelaten omdat ze eerder in de combinatie van de sectoren 'Kinderen Niet Toegelaten' en 'Fijne Vleeswaren' thuishoren.

 

 

Hij sleurde haar al lopend van de fiets en begon haar ter plekke te wurgen. 

 

 

Daarbij liet hij het tempo uiteraard zakken, waarop wij onmiddellijk ....

 

 

.....vlijmscherp demarreerden. 

 

 

Zo'n uitgelezen kans om een concurrent uit te schakelen, konden we écht niet laten liggen. 

 

Serieus blijven!

 

Ah, ja!

 

Laat ons wel wezen.

 

Even twijfelde ik nog om de man een handje te gaan helpen om de doodsstrijd van mevrouw, die inmiddels fraai paars aanliep, wat te bekorten, want een derde loper in het groepje was, gezien de wind op kop zat, geen overbodige luxe. 

 

 

Maar hoeveel jaar krijg je voor medeplichtigheid aan moord? 

 

Weet ik niet, daar zou ik Jef Vermassen eens voor moeten bellen...

19:00 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-09-10

De floche

De floche

 

Woensdag 1 september

 

De schoolpoorten slokken huilende kindjes op.

Mama's pinken een traantje weg.

 

Kindjes met grote boekentassen fietsen mij voorbij. 

Ik heb mijn loopschoenen aangebonden en vertrek voor een lange, trage duurloop, kwestie van de laatste naweeën van de 'Descente de la Lesse' uit mijn lichaam te bannen.

 

Hoewel ik zondag een ernstige aanslag heb gepleegd op mijn lichaam, is er nauwelijks schade.  Een beetje spierpijnen, maar verwaarloosbaar. 

Normaal heb ik na een zware wedstrijd last van mijn hamstrings, maar deze keer helemaal niet.  De rug en de achilles, allemaal klaar voor de dienst.  Er is wel een stuk huid verdwenen van een teen, maar dat is hoogstens een kleine opoffering....

 

Tja...

 

En een lichte verkoudheid.  Ik snotter een beetje, maar zonder veel erg.

 

 

*****

 

 

Ik heb een shirt met lange mouwen aangetrokken en een 3/4 tight, want ik wil de vuiligheid en de verkoudheid uit het lijf zweten.

 

De eerste looppassen zijn toch wat zuur.  Mijn voetbogen protesteren, en de wreef van beide voeten voelen ook wat pijnlijk aan (waarschijnlijk beurs gebeukt tegen de bovenkant van de schoenen tijdens het afremmen bergaf).

 

Maar na een paar kilometer zijn al deze muizenissen verdwenen.

 

Het is koud deze ochtend. 

 

Gelukkig tekent de zon present en trekt schuine lichtbanen in de licht nevelende bossen van Wortel.

 

De dauw werd in duizenden spinnenwebben gevangen.

 

 

 

En ik overpeins voor de zoveelste keer de wedstrijd van zondag.

 

Ok, ik was niet écht tevreden van mijn prestatie.  Mijn gemiddelde snelheid was niet om over naar huis te schrijven.  En ik vond het parcours niet passend voor een loopwedstrijd (aan staan schuiven om vierklauwens heuvels te beklimmen is naar mijn gevoel onaanvaardbaar).  En de gevaarlijke afzink in het begin droeg ook niet bij tot de feestvreugde.

 

Pas naderhand is het besef beginnen dagen dat je deze wedstrijd niet mag vergelijken met een doordeweekse halve marathon.

 

En in mijn lichte wrevel was ik voorbij gegaan aan zovele andere charmante zaken: het adembenemende decor (ook letterlijk adembenemend), de afwisseling van ondergrond, het feit dat je geen 6 rondes moet draaien, de prima bevoorrading, de quasi vlekkeloze organisatie (massage, bewaar- en transportdienst bagage,...).

 

 

*****

 

 

Trouwens.  Nu ik er zo eens wat over nadenk.  Er zijn nogal wat parallellen met de 20 Km door Brussel.

 

De eerste keer dat ik de 20 liep, stierf ik ook duizend doden.  En ook toen heb ik de dure eed gezworen NOOIT meer deel te nemen. 

 

En zie wat daar van in huis is gekomen. 

Inmiddels al 17 deelnames.

 

Niet dat ik nu 17 keer de Descente ga lopen, maar volgend jaar, op 28 augustus, bij leven en welzijn, wie weet ...

 

 

 

 

 

*****

 

 

Op mijn speurtocht naar foto's voor het wedstrijdverslag van dinsdag,  dacht ik leentjebuur te gaan spelen over de taalgrens. 

In de mening dat de wedstrijd daar wel eens meer zou kunnen leven dan hier bij ons, in het vlakke land. 

En zo belandde ik stommelings op een Franstalig forum voor lopers (de Waalse tegenhanger van het forum van joggings.be, zeg maar).  Daarop 14 pagina's met berichten over de Descente.  Allemaal gelezen.  Veel gezwets, maar toch af en toe iets opmerkelijks.

 

Daarin stond trouwens te lezen dat de 'natte route' ruim 1 kilometer korter is dan de droge.

 

Even ter verduidelijking: de organisatie voorzag dit jaar de mogelijkheid om de 2de klim (die van Walzin) te omzeilen.  Je moest er dan wel een nat voetje voor over hebben.  Want je was dan genoodzaakt om door de Lesse lopen.  En op die manier zou je, volgens het forum, maar liefst iets meer dan 1 kilometer besparen.

 

De organisatie besloot de mededeling over de natte route op haar website  eerder flegmatisch met volgende woorden: "Wie eerst in Dinant is, die wint!"

 

Vrijdag voor de wedstrijd hebben de organisatoren echter de beslissing genomen dat deze alternatieve (natte) route niet mocht genomen worden, wegens een té groot waterdebiet (43 m³/seconde) van de Lesse.

 

Voor aanvang van de wedstrijd zou ik nooit  overwegen een stuk af te snijden van het parcours, zelfs als het officieel mogelijk was.

 

Dat is namelijk voor watjes.

 

Maar hadden ze me zondag de kans geboden de klim van Walzin te vermijden, dan had ik die met beide handen gegrepen.

 

Murw gebeukt, was ik.

 

Alleen weet ik niet wat er zou gebeuren, wanneer ik daarna nog een 7-tal kilometer met natte schoenen en sokken zou moeten lopen.  Wellicht schuur je dan alles open.  En wat is de impact van het lekkere koele water op de warme voet- en beenspieren?

 

Op dat Waalse forum was er wel een grapjas die een overzet-service aanbood aan de lopers.

 

Hij zou u dan op de rug nemen en u droog naar de overkant van de Lesse brengen.

 

Prijs: 2 euro.

Maximum gewicht loper: 80 kg.

 

Valt te overwegen. 

 

In 2011 is er weer de mogelijkheid om de natte route te nemen.  Kan AVN dan iemand aan die oversteek posteren?

 

*****

 

En zo vond ik, al surfend op de magische golven van het internet, ook nog een verslag (een Compte Rendu) van een Waalse tegenvoeter, ene Olivier. 

 

En zelfs voor de routiniers zijn de beklimmingen in de Descente ware beproevingen. 

 

Leest u mee?

 

Ik heb het verslag naar goeddunken ingekort en de meest prangende zaken geel laten oplichten.

 

 

Le départ est donné et on descend la rue principale de Houyet avant d'emprunter le pont et de bifurquer à gauche dans un sous-bois déjà boueux par temps sec et que les intempéries de ces derniers jours n'ont pas arrangé. Après 3 kilomètres et un passage à gué, c'est déjà la terrible montée de Clinchamps. 845 coureurs se retrouvent à quatre pattes entre les ronces et la caillasse, la pente est par endroit de plus de 45% et si le chemin était sec pour les premiers, les suivants s'accrochent comme ils peuvent .. Arrivés au sommet, on sort du bois mais le répit n'est que de courte durée vu qu'une nouvelle ascension se profile déjà et si elle est moins longue que Clinchamps, elle fait vachement plus mal. Un coup d'oeil au chrono et je suis vachement dans les temps, je devrais ralentir mais c'est impossible, une looooooooooooooongue descente est à présent au menu et même si je devais mettre le frein à main, je suis irrémédiablement emporté par mon élan... 

 

On revient sur le plat et les kilomètres s'égrènent à une allure trop rapide pour quelqu'un qui prépare un marathon. J'essaie de réguler mon tempo mais rien n'y fait .. Dès que je ralentis, j'ai l'impression de ne plus avancer...

 

Autre particularité de la Lesse, les escaliers ! Alors qu'on aborde le 7 ième kilomètre, on arrive au pied d'une série d'escaliers dont les marches inégales ne doivent être empruntées qu'une fois par an. On ne sait passer qu'à un à la fois et une file indienne se forme où chacun attend son tour.. Dans la file, je repère un coureur de la Ligue Braille et je me dis que ce n'est quand même pas une course pour un malvoyant  . 

 

Voilà Gendron gare et je reviens sur Paul, un membre de Fleu qui tourne vachement plus vite que moi d'habitude.. Il ne doit vraiment pas être bien pour que je sois sur ses talons ...   Les kilomètres défilent et je pense à m'économiser en vue de Walzin... Dans mon souvenir, c'est dur et c'est long .. ( no comment please). On repasse sur la Lesse via une nouvelle série d'escaliers et on y est, la terrible ascension de Walzin peut commencer. Je repense au truc de Mumu, de petites foulées en levant bien les genoux ... Ca marche bien mais Dieu que c'est long, plus d'un kilomètre de montée à un pourcentage crapuleux ... Ca y est, je suis au dessus sans avoir marché mais j'ai couru ce kilomètre en 8' alors que d'habitude, je tourne en 4'30... 

Désormais, c'est roulant et je m'attache à adopter mon tempo marathon comme je me l'étais fixé. la tâche s'avère ardue non seulement parce que ca descend mais aussi parce que je paie les efforts déjà consentis plus tôt dans la course ... 

La fin se profile le long du halage et cette dernière partie me paraît bien longue... je termine 214 ième sur 845 en 1H47'54" mais le classement n'a guère d'importance ...

 

 

U merkt het.  Een calvarietocht voor iedereen.

 

En nadat ik een bericht op de blog van Olivier had geplaatst, en Français extrêmement rouillé, kreeg ik zowaar een reactie op mijn eigen verslag, in een charmante variant van het Nederlands.

 

Di Rupo en De Wever; het kan dus wel!

 

 

*****

 

Ach, de Descente...

 

Maar het zijn net deze wedstrijden die het langst aan de ribben blijven kleven. 

Van de meer dan honderdvijfig wedstrijden die ik al beslecht heb in mijn leven, kan ik de memorabele op de vingers van één hand tellen.   De rest is één grote blur geworden.

 

Neen, de beklijvende wedstrijden zijn te tellen op de vingers van één hand (van een verstrooide schrijnwerker).

 

De Descente 2010 is er daar één van.

 

Ook wel omdat het de eerste deelname was.

 

De eerste keer vergeet je namelijk nooit.

 

 

*****

 

De eerste keer.

 

Bestaat er trouwens geen prachtig levenslied over dit onderwerp? 

 

Natuurlijk wel, Rita Deneve!

 

 

images.jpg

 

 

ALLEMAAL!

 

 

Dit is de allereerste keer
Dat ik de liefde tegenkwam
Jij kuste mij en 'k was verloren
Nu staat mijn hart in vuur en vlam

Dit is de allereerste keer
Dat ik ontdek hoe liefde smaakt
'k Ben in jouw strikken nu gevangen
Voor ik het wist was het te laat

Jij kwam in m'n leven
Zo onverwacht
Jij wachte maar even
Ik had nooit gedacht dat jouw tovermacht
Mij zo een schok had kunnen geeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeven

 

 

Zeg Rita, heum, niet voor het een of het ander, maar die 'wachte' in 'jij wachte maar even', moet dat niet met twee t's zijn?

 

 

Enfin dus, terzake, de eerste keer vergeet je nooit.

 

De eerste kus, de eerste ....

 

Zo heb ik nog altijd warme herinneringen aan de eerste keer dat ik de 'floche' te pakken kon krijgen op de paardenmolen...

 

 

Omdat we ook in Nederland (en sinds kort zélfs in Wallonië) worden gelezen, even deze verduidelijking:

 

 

Floche = verbastering van flos, vlos = pluizig, uitlopend in draden

een kwast van wollen draden, bevestigd aan een bal, die opgetrokken en neergelaten wordt boven de hoofden van de kinderen die op de paardenmolen zitten.

zie flosj, struffel

Wie de floche kan grijpen, mag een beurt gratis op de paardenmolen.

Regio Antwerpen.

 

 

Mijn vrouw is afkomstig van Oost-Vlaanderen.  Qua dialect ligt dat nét iets anders. 

 

Hoe zal ik het beschrijven? 

 

Toen mijn ouders (Kempen - Antwerpen) op bezoek kwamen bij mijn toekomstige schoonouders (Oost-Vlaanderen) om het huwelijk te bespreken, verstond niemand mekaar. 

 

Het mag een half mirakel heten dat ik uiteindelijk niet met Pukkie, de hond, getrouwd ben.......

 

 

Maar waarom dit intermezzo over mijn Oost-Vlaamse wederhelft?

 

 

Wel de betekenis van een 'floche' in Oost-Vlaanderen is totaal iets anders.   En dat wist ik niet...

Lees en huiver....

 

Floche = penis

Ik mag ne keer veurniet want ik heb ne peerdefloche.

Regio Oost-Vlaanderen.

 

 

U denkt natuurlijk weer dat ik dit ter plekke verzin, ja u daar met uw zieke geest, maar niets is minder waar. 

Mag ik de rechtbank het volgende bewijsstuk voorleggen:

 

http://www.vlaamswoordenboek.be/definities/term/floche

 

 

Deze recent verworven kennis werpt natuurlijk een volledig nieuw licht op de bekentenissen van mijn vrouw vanmorgen aan het ontbijt. 

 

Dat ze namelijk vroeger érg goed was in het grijpen naar de floche...   

 

Dan denk je iemand te kennen na 25 jaar huwelijk....

 

Niet dus....

 

18:43 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |